ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 235 เขาเป็นของข้าแล้ว!

“ข้าจะพูด้อีกครั้ง! หลีกทางให้ข้าซะ!” หยางหลิงคำาราม เกรี้ยวกราด้

ในองค์กรเปลวอัคคี เขาถือเป็นบุคคลอันด้ับหนึ่ง ทว่าเมื่อ มาอยู่ในสถานที่พิเศษเช่นนี้ ก่อนหน้านั้นเขาถูกเผยฉีฉีหยามเกียรติ ไปแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้มาถูกเนี่ยเทียนดู้หมิ่นอีก จึงทำาให้เขาโกรธ แค้นขึ้นมาจริงๆ

หากเป็นเผยฉีฉีกมยังพอว่า เพราะอย่างไรซะนางกมวาง อำานาจบาตรใหญ่ ทำาตัวกำาเริบเสิบสานอยู่ในเทือกเขาฮว้านคงมา นานหลายปี

ในองค์กรเปลวอัคคี เด้ือนด้ับและกะโหลกเลือด้ นางถือ เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง โด้่งด้ังว่าจัด้การได้้ยาก โด้นนางดู้ถูก หยาง หลิงยังพอรับได้้

แต่เนี่ยเทียนคือใคร?

แค่เด้มกคนหนึ่งที่ไม่มีชื่อเสียง ไม่เคยเหมนหน้าค่าตามาก่อน อีกทั้งยังมีตบะแค่ท้ายสวรรค์เท่านั้น กลับกล้ามาเหยียด้หยามเขาเห มือนเผยฉีฉี มีหรือที่เขาจะทนได้้?

“หึหึ” เนี่ยเทียนยิ้มแปอน ส่ายหัวเอ่ยยั่วเย้า “กมแค่คนตาย คนหนึ่ง อย่าปากด้ีให้มันมากนัก”

“อู้!”

ร่างของเนี่ยเทียนพลันกระโจนเข้าใส่หยางหลิงราวกับลูก กระสุนที่พุ่งออกจากลำากล้อง เตรียมจะใช้พลังกล้ามเนื้อที่บริสุทธิ์ ของตนมาสังหารอีกฝ่าย

ม่านตาของหยางหลิงหด้ตัวลง นัยน์ตาฉายแววสังหาร กล่าว “รนหาที่ตาย!”

พลังความเยมนระลอกหนึ่งพลันแผ่ออกมาจากในร่างของ หยางหลิง

ตอนที่ลูกน้องทั้งสามคนของเขาตายอนาถด้้วยน้ำามือของ เนี่ยเทียน เผยฉีฉีไม่ได้้ให้ความสนใจ ทว่าเขากลับจับสังเกตอยู่

เขารู้ว่าเนี่ยเทียนที่เขาไม่รู้จักผู้นี้มีเรือนกายแขมงแกร่งอย่าง ถึงที่สุด้ หากไม่ใช้พลังวิญญาณใด้ๆ เลยจริงๆ ต่อให้เป็นเขาเองกม เกรงว่าคงเด้ินตามรอยของลูกน้องทั้งสามอย่างที่เนี่ยเทียนว่าไว้ แน่นอน

เมื่อเขามั่นใจในจุด้นี้จึงไม่สนถึงความพิเศษของสภาพ แวด้ล้อมที่นี่อีก พลันด้ึงเอาพลังวิญญาณในร่างออกมาใช้ทันที

พลังความเยมนเพิ่งจะก่อกำาเนิด้ขึ้นมาในมหาสมุทรจิต วิญญาณ แสงหลากสีที่ล่องลอยอยู่ทั่วทุกหนแห่งในถ้ำากมคล้ายเจอ ช่องทางระบายออก

ลำาแสงหลายกลุ่มคล้ายเส้นไหมที่แหลมคมกรีด้ผ่าเข้ามา หาเขา

เพียงแค่ครู่เด้ียว ร่างของหยางหลิงกมเตมไปด้้วยบาด้แผล เรือนกายที่ผอมสูงนั้นเหวอะหวะไปด้้วยรอยกรีด้

ทว่าหยางหลิงกลับไม่สนใจอาการบาด้เจมบของร่างกาย เขาฝืนรวมรวบพลังความเยมนขึ้นมาอีกครั้ง พริบตาเด้ียวมือทั้งสอง ข้างกมกลายมาเป็นผลึกน้ำาแขมงที่ทิ่มแทงเข้ามายังหน้าอกของเนี่ย เทียนราวกับแท่งน้ำาแขมง

“เปรีกยะ!”

เมื่อผลึกน้ำาแขมงก่อตัวได้้สำาเรมจ แสงหลากสีที่มากกว่าเด้ิมกม พลันเยื้องกรายมาถึง แล้วกรีด้ผ่ามือที่เป็นผลึกน้ำาแขมงของเขาข้าง นั้นจนเลือด้ไหลนอง

หยางหลิงร้องอู้อี้อยู่ในลำาคอ และคล้ายว่าแม้แต่จิต วิญญาณกมยังบาด้เจมบสาหัสไปด้้วย แต่เขากมยังฝืนทน สีหน้า เหี้ยมโหด้หมายจะสังหารเนี่ยเทียนให้ตายคาที่

“หยุด้!” หลีเหย่ตะโกนเสียงด้ังก้อง

เนี่ยเทียนที่คิด้จะพุ่งไปหยุด้อยู่ข้างกายหลิงหยางกมสัมผัสได้้ นานแล้ว จึงหยุด้ชะงักฝีเท้าอย่างฉับพลัน

เขาหยุด้ชะงักเมื่ออยู่ห่างจากหยางหลิงประมาณสองเมตร ทั้งยังถอยหลังออกไปโด้ยอัตโนมัติ

“ตายซะเถอะ!”

หยางหลิงคำาราม บาด้แผลที่เตมทั่วร่างพลันปริแตกออก จากกัน เลือด้สด้ไหลทะลักออกมาเป็นจำานวนมาก

หยางหลิงในเวลานี้ราวกับสัตว์ที่ติด้กับตัวหนึ่ง ไม่แยแสสิ่ง ใด้ทั้งนั้น และไม่สนว่าหลังออกไปจากที่แห่งนี้จะต้องตายหรือไม่ ยัง คงตั้งท่าพร้อมสู้ตายกับเนี่ยเทียนให้ได้้”

เลือด้สด้สาด้กระเซมนไปทั่ว หยางหลิงเด้ินเรมวๆ ขึ้นมาข้าง หน้า พริบตาเด้ียวกมขยับเข้ามาใกล้เนี่ยเทียน

เวลานี้มีแสงหลากสีจำานวนมากกว่าเด้ิมคำารามเข้ามา ทำาให้ร่างของหยางหลิงยิ่งเปรอะไปด้้วยเลือด้

ในสายตาของเนี่ยเทียน หยางหลิงผู้นี้ใช้พลังวิญญาณใน ร่างอย่างไม่กลัวตายจึงถูกแสงหลากสีที่มีอยู่ทั่วทุกหนแห่งในถ้ำามอง เขาเป็นเปอาหมายเพียงหนึ่งเด้ียว

เขาจึงปล่อยให้หลิงหยางทำาต่อไป ต่อให้เขาอยู่เฉยๆ โด้ยที่ ไม่ต่อสู้กับหยางหลิง หยางหลิงกมต้องเล่นงานตัวเองจนถึงตายอยู่ด้ี

ทว่าตอนนี้หยางหลิงไม่สนใจแล้วว่าตัวเองจะเป็นหรือตาย เพียงแค่อยากสังหารเนี่ยเทียนให้ตายอยู่ที่นี่ด้้วยความเรมวที่มากที่สุด้

“เจ้าค่อยๆ เล่นไปเถอะ”

ตระหนักได้้ถึงจุด้นี้ เนี่ยเทียนจึงไม่ฝืนปะทะกับหยางหลิง ตรงๆ อีก แค่รีบหลบเลี่ยงอย่างรวด้เรมวเท่านั้น

เขาถึงขั้นเปิด้ทางเข้าถ้ำาให้แล้วด้้วยซ้ำา เพราะเขารู้สึก ว่า…หยางหลิงในเวลานี้ต่อให้เด้ินออกจากถ้ำาไปได้้ เมื่ออยู่ในเทือก เขาฮว้านคง เขากมยังต้องบาด้เจมบสาหัสอยู่ด้ี

ถึงเวลานั้น ไม่จำาเป็นให้เผยฉีฉีลงมือ เขาและหลีเหย่กมน่า จะสังหารหยางหลิงได้้

“จะหนีไปข้างในงั้นรึ?”

หยางหลิงคำารามเด้ือด้ด้าล มีด้น้ำาแขมงหลายเล่มที่เตมไป ด้้วยความเยมนสุด้ขั้วปกคลุมไปทั่วพื้นที่ที่เนี่ยเทียนห้อตะบึงไป หมาย จะใช้มีด้น้ำาแขมงสังหารเนี่ยเทียนก่อนจะจากไป

ทว่าขอแค่มีปราณวิญญาณ ไม่ว่าจะเป็นคน วัตถุ หรือว่า คาถาวิเศษที่สร้างพลังวิญญาณขึ้นมาได้้ ล้วนถูกแสงหลากสีนั่นมอง เป็นเปอาหมายทั้งสิ้น

“เปรีกยะๆๆ!”

ขณะที่มีด้น้ำาแขมงเล่มแล้วเล่มเล่าบินเข้าหาเนี่ยเทียน พวก มันล้วนถูกแสงหลากสีเหล่านั้นกำาจัด้จนหมด้สิ้น และอานุภาพกมลด้ ลงไปเป็นจำานวนมาก

สุด้ท้ายมีด้น้ำาแขมงที่แทงมาโด้นตัวเนี่ยเทียนจึงเหลือเพียง พลังที่แผ่วปลายเท่านั้น และด้้วยเรือนกายที่แขมงแกร่งของเนี่ยเทียน จึงทิ้งแค่บาด้แผลตื้นๆ เอาไว้เท่านั้น

“เอาะ?”

เผยฉีฉีที่มองเฉยหรี่ตาลง เมื่อเหมนว่าเนี่ยเทียนที่ถูกมีด้น้ำา แขมงบาด้กลับมีเพียงรอยแผลตื้นๆ จึงอุทานออกมาเบาๆ

นางวิเคราะห์ศักยภาพของหลางหยิง สภาพแวด้ล้อมของ ที่นี่และอานุภาพของแสงหลากสีได้้ค่อนข้างแม่นยำา

ในสายตาของนาง มีด้น้ำาแขมงที่รวมกันขึ้นมาจากพลัง วิญญาณของหยางหลิงต่อให้ถูกแสงหลากสีกำาจัด้ความแหลมคมไป เป็นส่วนมากกมยังมากพอที่จะทำาให้เนี่ยเทียนเลือด้โชกได้้

ผู้ฝึกลมปราณที่มีตบะแค่ท้ายสวรรค์คนหนึ่ง เรือนกายของ เขาจะผ่านการชุบหลอมขัด้เกลาได้้ถึงระด้ับใด้กัน?

นางรู้สึกว่าแม้แต่หลีเหย่ที่เป็นศิษย์น้องของนาง หากถูก โจมตีด้้วยมีด้น้ำาแขมงพวกนั้นกมยังต้องบาด้เจมบไม่น้อย

ทว่าเนี่ยเทียนกลับมีเพียงบาด้แผลตื้นๆ เหมนได้้ชัด้ว่านี่ไม่ สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

เหมนบาด้แผลเหล่านั้น เมื่อลองตรองดู้ ด้วงตาคู่งามของ นางกมฉายประกายแสงประหลาด้

ในที่สุด้นางกมเข้าใจแล้วว่าเจ้าเด้มกที่หัวมู่พามาคนนี้ไม่ได้้มี เพียงแค่พลังกายที่เหลือเฟือเท่านั้น นอกจากมีกำาลังมากแล้ว ระด้ับ การชุบหลอมเรือนกายของเนี่ยเทียนน่าจะยังอยู่ในระด้ับที่น่าหวาด้ กลัวจนผิด้ปกติด้้วย!

และกมีเพียงร่างกายแขมงแกร่งถึงในระด้ับที่แน่นอนเท่านั้น ถึงจะแบกรับอานุภาพจากมีด้น้ำาแขมงของหยางหลิงได้้ทั้งๆ ที่ไม่ใช้ พลังวิญญาณเลยแม้แต่เส้นเด้ียว!

นับตั้งแต่ที่เนี่ยเทียนมาถึง นางไม่เคยสนใจเนี่ยเทียน รู้สึก ว่าเนี่ยเทียนที่ถูกหัวมู่ยัด้ตัวมาให้กมคือตัวภาระตัวหนึ่งเท่านั้น

และกมด้้วยเหตุนี้ นางจึงยกเนี่ยเทียนให้หลีเหย่จัด้การ และ ไม่คิด้จะใส่ใจ

ทว่าการแสด้งออกของเนี่ยเทียนคราวนี้ทำาให้นางมองเนี่ย เทียนอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก คิด้ว่าเนี่ยเทียนกมไม่ได้้ไร้ประโยชน์เกิน ไปนัก

“ไม่ตาย?”

มีด้น้ำาแขมงมากมายพุ่งเข้าใส่เนี่ยเทียนอย่างบ้าคลั่ง ทว่า เนี่ยเทียนกลับยังคงยืนตระหง่านได้้ด้ังเด้ิม ซึ่งนี่ทำาให้หยางหลิงตื่น ตะลึงไปเช่นกัน

เด้ิมทีหยางหลิงคิด้จะสังหารเนี่ยเทียน จากนั้นค่อยฉวย โอกาสหนีไปจากสถานที่แปลกประหลาด้นี้ แล้วค่อยออกไปจากเทือก เขาฮว้านคงด้้วยความเรมวที่มากที่สุด้ แล้วนำาเรื่องที่เกิด้ขึ้นที่นี่ไปบอก ให้ฝ่ายของเปลวอัคคีทราบ

การที่เนี่ยเทียนยังไม่ตาย จึงทำาให้หยางหลิงตกอยู่ใน สภาวะไม่รู้ว่าจะถอยหรือเด้ินหน้าต่อ

“ใช้พลังวิญญาณกมยังมีฝีมือแค่นี้น่ะหรือ?” เนี่ยเทียนมาบัง อยู่ตรงทางเข้าอีกครั้ง สายตาเขามองข้ามหยางหลิงไปยังเผยฉีฉีที่อยู่ ด้้านหลัง “คนที่ข้าสังหาร ของทุกอย่างที่ยึด้มาได้้จากศัตรูกมควรเป็น ของข้าใช่หรือไม่?”

เผยฉีฉีพยักหน้า “ถูกต้อง กฏที่ข้าเป็นคนตั้งขึ้นมาเอง ข้า ย่อมทำาตามอยู่แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นกมด้ี” เนี่ยเทียนแสยะยิ้ม “นอกจากสามคน เมื่อครู่แล้ว หยางหลิงแห่งเปลวอัคคีผู้นี้กมเป็นของข้าแล้ว พวกเจ้า ห้ามมาแย่งเด้มด้ขาด้”

เขามองออกว่าหยางหลิงที่ถูกแสงหลากสีโจมตีใกล้จะทน ไม่ไหวเตมทีแล้ว

ไม่สามารถใช้มีด้น้ำาแขมงมาสังหารตนได้้ ถือเป็นการโจมตี จิตใจหยางหลิงครั้งใหญ่หลวง การโจมตีทางพลังวิญญาณทั้งหมด้ที่ หยางหลิงสร้างขึ้นมาไม่เพียงแต่ทำาร้ายตัวเขาเอง อานุภาพของตัว เขาเองยังลด้กำาลังลงมาอย่างต่อเนื่องด้้วย

ในสายตาเนี่ยเทียนแล้ว หยางหลิงที่อยู่ในสภาพเช่นนี้แทบ จะไม่สามารถสร้างภัยคุกคามใด้ได้้เลย

เมื่อได้้ข้อตกลงร่วมกับเผยฉีฉี เขาจึงยื่นมือออกไปชี้หยาง หลิง “ข้าจะยืนอยู่ตรงนี้ หากเจ้าอยากออกไป กมผ่านด้่านข้าไป ก่อน!”

“ด้ี! เจ้าเก่งนักใช่ไหม! วันนี้ต่อให้ข้าออกไปไม่ได้้กมต้อง สังหารเจ้าให้ได้้!”

หยางหลิงเด้ือด้ด้าลอย่างหนัก ถูกความกำาเริบเสิบสานของ เนี่ยเทียนกระตุ้นให้ขาด้สติ ขณะที่เขาพูด้กมีแสงหลากสีมากกว่าเด้ิม ราวกับมหาสมุทรใบมีด้ที่พุ่งเข้ามาฟาด้ฟันเขา

ครู่หนึ่งหลังจากนั้น เรือนกายที่ชุ่มโชกไปด้้วยเลือด้ของ หยางหลิงกมอยู่ในสภาพเวทนาจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคนอีกแล้ว

“อนาถ อนาถหนักจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าหยางหลิงผู้มีชื่อ เสียงเลื่องลือแห่งเปลวอัคคีจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้้” หลีเหย่ที่มีรูป ร่างอ้วนเตี้ย ยืนชมอยู่ห่างๆ ทว่าแต่ละประโยคล้วนเตมไปด้้วยการ เสียด้สีเย้ยหยัน “เฮ้ ท่านลุงหยาง เจ้ารีบลงมือหน่อยสิ ด้้วยสภาพ ของเจ้าตอนนี้หากยังไม่ลงมืออีก หัวเทียนไม่ต้องทำาอะไรสักอย่างเจ้า กมคงต้องตายไปก่อนแล้ว”

“พรวด้!”

หยางหลิงถูกประโยคนี้ของหลีเหย่กระตุ้นให้โกรธจนมิอาจ สะกด้กลั้นอาการบาด้เจมบเอาไว้ได้้ จึงพ่นเลือด้ออกมาคำาใหญ่ “เจ้า หุบปากไปซะ!”

“ข้าเหมนว่าเจ้าจะไม่ไหวจริงๆ กมเลยเตือนเจ้าด้้วยความ หวังด้ีเท่านั้น หากเจ้าพูด้ให้น้อยลงกมอาจจะออกแรงได้้อีกนิด้นะ” หลี เหย่กล่าวอย่างคนปากเสีย

“อู้ๆๆ!”

ไอเยมนสีขาวเป็นกลุ่มๆ เกิด้ขึ้นมาจากในร่างของหยางหลิง คอยต้านทานแสงหลากสีอย่างต่อเนื่อง ทั้งยังพยายามใช้คาถาวิเศษ มาโจมตีเนี่ยเทียน

“ถึงตาข้าแล้ว!”

เนี่ยเทียนขมวด้คิ้วมุ่น ไม่รอให้หยางหลิงโจมตีฝ่ายเด้ียว แต่กระโจนเข้าใส่หยางหลิงอีกครั้ง

เขามองออกว่าหยางหลิงเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว ตอนนี้แค่ คิด้จะใช้คาถาวิเศษกมยังเผาผลาญเวลาไปมากกว่าเคยอยู่หลายเท่า

ทว่าอย่างไรซะหยางหลิงกมคือผู้แขมงแกร่งขอบเขตต้น สวรรค์ หากให้เวลาเขามากพอจนสามารถใช้คาถาวิเศษได้้อีกครั้ง จริงๆ เกรงว่าคงจะลำาบากเลมกน้อย

“ตูม!”

เนี่ยเทียนที่เรือนกายประดุ้จสัตว์ร้ายบ้าคลั่งพุ่งเข้าชนพื้นที่ ไอเยมนที่หยางหลิงสร้างขึ้นมา ทำาให้ไอเยมนมากมายแตกกระจาย แล้ว กมเหวี่ยงหมัด้ลงไปบนศีรษะของหยางหลิงอย่างแรง

“กราอบ!”

คาถาวิเศษของหยางหลิงยังไม่ทันถูกเรียกใช้ กระดู้กศีรษะ กมแตกละเอียด้ ตายอนาถคาที่