หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 427 คำเชิญของรองผู้อำนวยการ

บทที่ 427 คำเชิญของรองผู้อำนวยการ

สถานีโทรทัศน์ปักกิ่ง

ภายในห้องนั่งเล่นที่กว้างขวาง ถังหว่านวางโทรศัพท์มือถือลงแต่สายตาที่งุนงงของเธอยังคงเผยออกมาให้เห็น

เธอคิดไม่ออก

โจวอี้ไม่เคยมาที่เมืองหลวงสักหน่อย แต่ทำไมจู่ ๆ เขาถึงได้มีบ้านที่นี่? หรือเป็นเพราะว่าพวกคนที่ไปขอให้เขาทำอะไรให้ได้มอบมันให้เขาเป็นการตอบแทนหรือเปล่านะ?

“พี่หว่าน ช่างแต่งหน้ามาแล้ว” ซุนเหมิงเข้ามาพร้อมกับหญิงวัยกลางคน

“พี่เจิ้ง คุณนี่เอง!” ถังหว่านยิ้มเมื่อเห็นช่างแต่งหน้าเดินเข้ามา

“เสี่ยวหว่าน ยินดีต้อนรับสู่เมืองหลวงอีกครั้งเพื่ออัดรายการนะ ฉันได้ยินมาว่าอัลบั้มล่าสุดของเธอขายดีมากเลยใช่ไหม?” เจิ้งซวงถามด้วยรอยยิ้ม

“ฉันแค่โชคดีค่ะ” ถังหว่านยิ้ม

“โชคดีที่ไหน! อัลบั้มใหม่ของพี่เสี่ยวหว่านทำยอดขายระดับแพลทตินั่มได้เกือบสองเท่าแน่ะ!” ซุนเหมิงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

“แข็งแกร่ง!” เจิ้งซวงยิ้ม

สองชั่วโมงต่อมา

เมื่อการบันทึกรายการสัมภาษณ์เสร็จสิ้น ถังหว่านจึงเดินออกจากสตูดิโอ เธอทำงานทั้งหมดในวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว และเมื่อเธอเสร็จอีกสองงานในวันพรุ่งนี้ เธอก็จะกลับไปที่จินหลิงได้

และหลังจากนั้นอีกหลายวันเธอก็จะว่าง! เมื่อเธอกลับไปที่เมืองจินหลิง เธอก็เพียงแค่ต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงปีใหม่ของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมหลีจือ และเธอจะสามารถพักผ่อนได้อย่างเต็มที่

“คุณถัง โปรแกรมสัมภาษณ์เสร็จแล้วเหรอ?” ทันใดนั้นก็มีชายหนุ่มหน้าตาดีทักทายและส่งแก้วกาแฟในมือให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่หิว” ถังหว่านพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย

“ไม่หิวกาแฟ ถ้างั้นหิวข้าวมั้ย ผมสั่งอาหารไว้ที่โรงแรมหรูใกล้สถานีโทรทัศน์ ว่ากันว่าอาหารฝรั่งในโรงแรมนั้นน่ะอร่อยมาก” ซูเผิงถามด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ ฉันมีธุระ” ถังหว่านปฏิเสธอีกครั้ง

“ถังหว่าน ผมคิดว่าคุณไม่ควรปฏิเสธทุกคนไปซะหมดแบบนี้ เราต่างเป็นผู้ใหญ่ และรู้ว่าเราต้องการอะไร ผมชอบคุณ และต้องการศึกษาดูใจกับคุณเพื่อหวังที่จะได้มีชีวิตคู่ด้วยกัน ผมหวังว่าคุณจะให้โอกาสผมได้นะครับ” ซูเผิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ขอโทษนะ แต่ฉันไม่สนใจ” ถังหว่านเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินเลี่ยงอีกฝ่ายกลับไปที่ห้องรับรอง

“ถังหว่าน คุณคิดดี ๆ ก่อนดีไหม พ่อของผมเป็นผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ปักกิ่ง และแม่ของผมก็เป็นประธานกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นภูมิหลังของครอบครัวหรือความสามารถของผม ทุกอย่างล้วนโดดเด่นมาก ถ้าคุณยินดีที่จะให้โอกาสผม ผมสัญญาว่าอนาคตของคุณจะราบรื่นแน่นอน”

ซูเผิงเดินไปขวางถังหว่านอีกครั้ง

“คุณซู ฉันไม่สนใจคุณค่ะ ฉันไม่มีทางตกหลุมรักคุณ และฉันไม่สนใจภูมิหลังของครอบครัวคุณ ดังนั้นคุณอย่าเสียเวลากับฉันจะดีกว่า” ถังหว่านกล่าว

“ฮ่า!” ดวงตาของซูเผิงฉายแววเย็นชา จากนั้นก็หยิบกุญแจสองดอกออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ถังหว่านแล้วพูดว่า “รถสปอร์ตมูลค่าหลายล้านหยวน และคฤหาสน์หรูแถวถนนวงแหวนตะวันออกที่สี่ ตราบใดที่คุณยินดีที่จะให้โอกาสผม พวกมันจะเป็นของคุณ”

“ขอโทษ แต่ฉันไม่สนใจ” ถังหว่านส่ายหัวอีกครั้ง

“คุณ…”

“ขออภัย คุณคือคุณถังหว่านใช่หรือไม่?” ชายวัยกลางคนในชุดสูทเดินมาหาพวกเขา

“ฉันเองค่ะ” ถังหว่านพยักหน้า

“สวัสดีคุณถัง ท่านประธานของผมขอให้ผมส่งสิ่งเหล่านี้ให้คุณ” ชายวัยกลางคนยื่นกระเป๋าสีดำใบเล็กให้

“นี่คืออะไรคะ?” ถังหว่านถาม

“มันคือใบรับรองอสังหาริมทรัพย์และกุญแจ คุณโจวน่าจะพูดถึงเรื่องนี้กับคุณแล้ว” ชายวัยกลางคนกล่าว

“ค่ะ เขาพูดกับฉันแล้ว” ถังหว่านรับกระเป๋าสีดำมา เมื่อเธอเปิดมันออก เธอก็เห็นใบรับรองบ้านและกุญแจ เธอถึงกับสับสนเล็กน้อย

มีใบรับรองเพียงใบเดียว แต่มีกุญแจสี่ชุด

กุญแจชุดแรกดูเหมือนกุญแจบ้าน ส่วนอีกสามชุดที่เหลือคือกุญแจรถหรู

สีหน้าของซูเผิงเปลี่ยนไปทันที

เขาจ้องมองไปที่ชายวัยกลางคนอย่างโกรธเคือง จากนั้นก็จ้องมองไปที่ถังหว่านและถามอย่างเอาเรื่องว่า “ถังหว่าน คุณหมายความว่ายังไง? เมื่อกี้ผมส่งรถและบ้านให้คุณ แต่คุณปฏิเสธผม แล้วตอนนี้พออีกคนเอามามอบให้คุณบ้าง คุณกลับรับมันไปต่อหน้าผมซะงั้น? คุณคิดว่าบ้านที่อีกฝ่ายให้คุณน่ะใหญ่กว่าที่ผมให้ หรือรถที่อีกฝ่ายให้น่ะดีกว่าที่ผมให้งั้นเหรอ?”

“คุณนี่มันไร้สาระจริง ๆ” ถังหว่านมองซูเผิงอย่างรังเกียจ

“ผมเนี่ยนะไร้สาระ? นี่คุณ…”

“อุ๊ย! คุณเสิ่น… คุณมาที่สถานีโทรทัศน์ของเราได้ยังไง? คุณเสิ่นมีธุระอะไรเหรอครับ?” ในขณะเดียวกัน ชายวัยกลางคนอีกคนในชุดสูทก็ก้าวมาข้างหน้าและถามชายวัยกลางคนที่เพิ่งมอบกระเป๋าสีดำให้ถังหว่านด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

“ฉันมาที่นี่เพื่อมอบของให้คุณถัง ตอนนี้คุณถังได้รับมันแล้ว ฉันเองก็ควรจะไปได้แล้ว” เสิ่นเฟยหูกล่าวอย่างใจเย็น

“กำลังจะไปแล้ว? ทำไมคุณไม่พักจากตารางงานที่ยุ่ง ๆ สักหน่อยล่ะ ให้ผมเลี้ยงอาหารว่างคุณสักหน่อยไหม?” ชายวัยกลางคนที่เพิ่งมาใหม่ถามออกมา

“ไม่!” เสิ่นเฟยหูปฏิเสธ จากนั้นก็พยักหน้าให้ถังหว่านและพูดว่า “คุณถัง ถ้าคุณไม่มีอะไรจะสั่งแล้ว ผมขอตัวก่อน”

“ค่ะ” ถังหว่านพยักหน้า

ซูเผิงมองดูเสิ่นเฟยหูหันหลังกลับและจากไป จากนั้นก็มองไปยังชายวัยกลางคนที่แสดงสีหน้าผิดหวัง เขารู้สึกว่ามันไร้สาระ

เขารู้จักชายวัยกลางคนคนนี้ อีกฝ่ายชื่อจื่อเทา เป็นรองผู้อำนวยการที่อายุน้อยที่สุดของสถานีโทรทัศน์ปักกิ่ง อีกฝ่ายเกิดในตระกูลจื่อแห่งเมืองหลวง เป็นคนถือตัวสูงส่งเสมอ แม้แต่ต่อหน้าผู้อำนวยการก็ยังเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแสดงท่าทีอ่อนน้อมแบบนี้…

แต่เมื่อครู่อีกฝ่ายกำลังแสดงท่าทางประจบสอพลอจริง ๆ

ทำไม?

ชายแซ่เสิ่นคนนั้นคือใคร? ทำไมถึงสามารถทำให้จื่อเทาปฏิบัติด้วยท่าทีแบบนั้นได้?

ยิ่งไปกว่านั้น คุณเสิ่นอะไรนั่นมาส่งของให้ถังหว่านเป็นการส่วนตัว เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นแค่คนทำธุระของ “ประธาน” ที่เขาพูดถึง?

ซูเผิงมองไปยังถังหว่านและพูดอะไรไม่ออกไปครู่หนึ่ง

จื่อเทาละสายตาจากเสิ่นเฟยหูและมองไปที่ซูเผิง ท้ายที่สุดสายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ถังหว่าน จากนั้นสีหน้าของเขาก็ดูอ่อนลงมาก เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถังหว่าน ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะรู้จักคุณเสิ่น ครั้งนี้เขามาที่นี่เพื่อมอบของให้คุณจริง ๆ เหรอ?”

“ค่ะ!” ถังหว่านพยักหน้า

“ระหว่างคุณกับเขา…”

“อันที่จริง ฉันเพิ่งพบเขาเป็นครั้งแรก ส่วนเหตุผลนั้นฉันไม่สะดวกจะอธิบายสักเท่าไหร่” ถังหว่านกล่าว

“ไม่มีอะไร ๆ ไม่ต้องอธิบายเลย” จื่อเทารีบโบกมือ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมาแล้วถามว่า “ถังหว่าน ผมไม่รู้ว่าคุณตกลงไปงานกาล่าดินเนอร์เทศกาลฤดูใบไม้ผลิปีนี้กับสถานีโทรทัศน์ไหน? แต่ถ้าหากคุณยังไม่มีแผน คุณช่วยมาร่วมงานที่สถานีโทรทัศน์ปักกิ่งได้ไหม? ผมจะจัดการให้คุณเป็นการส่วนตัว และจะให้คุณได้แสดงเพลงในช่วงไพรม์ไทม์ด้วย”

“ฉันขอโทษจริง ๆ รองผู้อำนวยการจื่อ ฉันสัญญากับสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมหลีจือไปแล้ว”

“น่าเสียดาย” จื่อเทาดูผิดหวัง จากนั้นเขาก็มองดูสิ่งของที่อยู่ในมือของถังหว่าน เขาลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ถามว่า “ฉันขอดูของในกระเป๋านั้นได้ไหม แต่ถ้ามันไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร”

“ได้ค่ะ!” ถังหว่านส่งกระเป๋าใบเล็กให้อีกฝ่ายทันที

จื่อเทารู้ว่าคำขอของเขาไม่เหมาะสม แต่เขาก็อยากรู้จริง ๆ ว่าอะไรที่เกี่ยวข้องกับเสิ่นเฟยหู เขาจึงเปิดกระเป๋าใบเล็กออกมา ก่อนจะพบกับกุญแจแล้วอ่านใบรับรองทรัพย์สิน

“นี่มัน…คฤหาสน์ที่ถูกสร้างถัดจากพื้นที่ของพระราชวังต้องห้ามไม่ใช่เหรอ?” สีหน้าของจื่อเทาเปลี่ยนไปทันที

ถังหว่านแสดงสีหน้างุนงง โจวอี้ไม่ได้บอกเธอว่าบ้านอยู่ที่ไหน ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเมื่อได้ยินคำพูดของจื่อเทา

จื่อเทาตกตะลึง เมื่อเขาเห็นชื่อเจ้าของบนใบรับรองอสังหาริมทรัพย์ เขาก็ถามขึ้นมาอีกครั้งว่า “ถังหว่าน คุณโจวคนนี้คือใครเหรอ?”

“เป็นสามีของฉันเองค่ะ” ถังหว่านพูดอย่างใจเย็นหลังจากชำเลืองมองซูเผิงซึ่งกำลังแสดงสีหน้าย่ำแย่

“คุณแต่งงานแล้วเหรอ?” จื่อเทาถามด้วยความประหลาดใจ

“ลูกสาวของฉันอายุจะห้าขวบแล้วค่ะ” ถังหว่านยิ้ม

“คุณ…เก็บความลับไว้ลึกแค่ไหนเนี่ย!” จื่อเทายิ้มและคืนกระเป๋าใบเล็กให้ถังหว่านด้วยสายตาแปลก ๆ “คุณอยากเข้าร่วมงานปาร์ตี้เทศกาลโคมไฟของสถานีเราไหม? อย่างที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้ ถ้าคุณตกลง ผมจะจัดการให้คุณได้แสดงในช่วงไพรม์ไทม์”

“ฮะ?” ถังหว่านได้แต่ตกตะลึง