หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 155 ชักจูงชน เหนียง
155 ชักจูงชน เหนียง
“ชุน เหนียง ข้าไม่คิดจะอ้อมค้อมอีกแล้ว”
จ้าวเข่อหรันยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ ก่อนวางลงอย่างสงบนิ่ง ดวงตา
คมใสจ้องมองสตรีตรงหน้า
“ป้าอยากถามท่านตรง ๆ เพียงค่าเดียว ท่านเคยคิดถึงอนาคต ของเฟิงเอ๋อร์หรือไม่ ว่าจะเป็นเช่นไร”
ชุน เหนียงยิ้มบางอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มนั้นดูสงบ แต่กลับแฝง
ความอ่อนล้าจาง ๆ
ย้ามิได้หวังสิ่งใดมากมาย เพียงหวังว่าเฟิงเอ๋อ จะสอบผ่านการ สอบปีหน้าได้ดี มีชื่อเสียงในสนามสอบ เท่านั้นข้าก็พอใจแล้ว”
จ้าวเย่อหรันหัวเราะเบา ๆ คล้ายไม่เห็นด้วย
“ฮุน เหนียง ท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ ตอนนี้เพิ่งเอ๋อร์คือบุตรชาย
เพียงคนเดียวของท่านพ่อ”
คําพูดนี้ทําให้ชุน เหนียงชะงัก จ้าวเข่อหรันกล่าวต่ออย่างไม่ปิดบัง “เรื่องนี้ท่านก็รู้อยู่แก่ใจ ถ้าไม่เคยคิดจะปิดบังท่าน เมื่อเป็นเช่นนั้น ในอนาคตเฟิงเอ๋อร์ย่อมต้องสืบทอดทุกสิ่งของท่านพ่อ เรื่องนี้…ท่านเคยคิด
หรือไม่”
ชุน เหนียงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะอย่างขมขื่น
“คุณหนูใหญ่ สิ่งที่ท่านพูดย้าย่อมรู้ดี แต่ถ้าไม่เคยคิดไกลถึงเพียง นั้นจริง ๆ ท่านก็ทราบ ฮูหยินมีอํานาจในเรือนนี้เพียงใด เรื่องใหญ่โตเช่น นั้น ข้าจะกล้าคิดได้อย่างไร
จ้าวเย่อหรันมองนางนิ่ง ๆ ก่อนเอ่ยต่อ
“ซุน เหนียง ท่านคงรู้ดีว่าถ้าถูกเลือกเป็นชายาอ๋องซวี่แล้ว ส่วนเย่อ เหรินก็จะเป็นพระสนมรองขององค์รัชทายาท ต่อให้ท่านแม่ไม่มีบุตรชาย ตําาแหน่งของนางในจวนนี้ก็มั่นคงดั่งภูผา ไม่มีผู้ใดสั่นคลอนได้อีกแล้ว เช่น นั้น…ท่านเคยคิดหรือไม่ ถึงอนาคตของตัวท่านเอง”
ซุน เหนียงขมวดคิ้ว
“คุณหนูใหญ่หมายความว่าอย่างไร…ให้ข้าวางแผนเพื่อตัวเองหรือ”
“ถูกต้อง”
จ้าวเข่อหรันยิ้มอย่างนุ่มนวล แต่แววตากลับเฉียบคม
ไม่ใช่เพียงท่าน ยังรวมถึงเฟิงเอ๋อ ด้วย เดิมทีท่านก็เป็นคุณหนู ตระกูลขุนนาง เพียงเพราะตระกูลตกต่ําจึงต้องแต่งมาเป็นอนุภรรยา
ท่าน….ยินยอมจะใช้ชีวิตเช่นนี้ไปทั้งชีวิตจริงหรือ”
ชุน เหนียงยิ้มจาง
“ไม่ยอมแล้วจะทําอย่างไรได้ ท่านเองก็พูด ฮูหยินมีอ้านาจมั่นคง เพียงใด ข้าจะหาสิ่งใดได้หรือ ข้าเพียงหวังให้เฟิงเอ๋อ เติบโตอย่างปลอด ภัย มีอนาคตดีงาม ส่วนเรื่องอื่น…ข้าไม่คิดอยากดิ้นรนแล้ว”
จ้าวเย่อหรันหัวเราะเบา ๆ
“จริงหรือ ชุน เหนียง ท่านก็รู้ดีเพียงใด ว่าโลกนี้แบ่งแยกระหว่าง บุตรภรรยายเอกกับบุตรอนุ รุนแรงเพียงใด”
นางกล่าวช้า ๆ
“ดูอย่างงานคัดเลือกชายาครั้งนี้เถิด ในจวนเรามีเพียงข้ากับเย่อเห
ริน เข้าร่วมได้ เพราะเราเป็นบุตรภรรยาเอก ส่วนจ้าวหลินกับจ้าวเหมย แม้มีความสามารถเพียงใด ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวเข้าไป”
นี่แหละคือความแตกต่างระหว่าง บุตรภรรยายเอกกับบุตรอนุ
คําพูดนั้นราวมีดคม กรีดลงกลางใจ
“เฟิงเอ๋อ แม้จะเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของท่านพ่อ แต่ตราบใด ที่เขายังเป็นบุตรอนุ ตรานั้นก็จะติดตัวเขาไปตลอดชีวิต”
ซุน เหนียงน้ําตาคลอ
“ย้ารู้…แต่ถ้าจะทําอย่างไรได้”
“หากอยากให้เฟิงเอ๋อร์เป็นลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอก ก็มีเพียง
ทางเดียว…ต้องยกเขาให้ฮูหยินรับเป็นบุตร”
เสียงนางสั่น
แต่เขาคือเลือดเนื้อชีวิตของข้า…ช้า… าใจไม่ได้”
จ้าวเย่อหรันถอนหายใจเบา ๆ
“ฮุน เหนียง อย่าเพิ่งสิ้นหวัง หากท่านต้องการอนาคต
ของเฟิงเอ๋อร์ ข้ามีวิธีหนึ่ง วิธีที่ไม่ต้องยกเยาให้ท่านแม่ แต่ยังทําให้เยา กลายเป็นลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอกได้”
ซุน เหนียงเงยหน้าขึ้นทันที
“จริงหรือ! คุณหนูใหญ่ ท่านมีวิธีจริงหรือ”
จ้าวเย่อหรันพยักหน้า
“แต่เรื่องนี้ ต้องอาศัยความร่วมมือจากท่าน
ชุน เหนียงตอบทันที
“อ้ายอมทําทุกอย่าง!”
จ้าวเข่อหรันยิ้มลึกลับ
วิธีนั้นง่ายมาก หากอยากเปลี่ยนสถานะของเฟิงเอ๋อร์ ก็เพียง
เปลี่ยนสถานะของท่าน
ชุน เหนียงนิ่งไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นดวงตาเบิกกว้าง
“คุณหนูใหญ่…ท่านหมายความว่า”
จ้าวเข่อหรันยิ้ม
” แล้ว”
“เพียงท่านขึ้นเป็นภรรยารองที่มีฐานะใกล้เคียงภรรยาเอก ก็พอ”
ชุน เหนียงตกใจแทบลุกพรวด
“อะไรนะ! คุณหนูใหญ่ ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านกําลังพูดอะไร! เรื่องเช่น
นี้จะพูดเล่นได้หรือ!”
จ้าวเย่อหรันยังคงสงบ
“ทําไมต้องตกใจเพียงนั้น พี่ชายของท่านตอนนี้เป็นรองเสนาบดี กระทรวงคลัง ตําาแหน่งสูงเพียงรองจากเสนาบดี ด้วยฐานะเช่นนี้ หากท่าน จะเป็นภรรยาหลวงของขุนนางผู้ใดก็ไม่ยาก เดิมทีหากมิใช่เพราะตระกูลตก ต่ําา ท่านก็ไม่จําเป็นต้องเป็นอนุภรรยาด้วยซ้ํา”
ยิ่งไปกว่านั้น ท่านยังให้กําเนิดบุตรชายเพียงคนเดียวของท่านพ่อ” หากท่านจะขึ้นเป็นภรรยารอง ก็มีคุณสมบัติเพียงพอ
ฮุน เหนียงยังลังเล
“แต่…ฮูหยินจะยอมอย่างนั้นหรือ หากข้าเสนอเรื่องนี้ นางต้องไม่
ปล่อยข้าไว้แน่”
จ้าวเข่อหรันกล่าวอย่างช้า ๆ
ต่อให้ท่านไม่ติดเพื่อตัวเอง ก็ต้องคิดเพื่อเฟิงเอ๋อ ท่านอยากเห็น บุตรชายตนเองแบกคําว่าบุตรอน ไปตลอดชีวิตหรือ แม้แต่การแต่งงานใน อนาคต เขาจะหาสตรีจากตระกูลดีได้หรือไม่ ท่านเคยคิดหรือไม่”
คําพูดนั้นแทงลึก ชุน เหนียงเงียบงัน หัวใจของนางสับสนยิ่ง นาง ไม่อยากก่อคลื่นลมในจวนอีก แต่คําพูดของจ้าวเย่อหรันก็จริงทุกประการ หากไม่รู้สักครั้ง อนาคตของเฟิงเอ๋อร์คงยากลําบาก เห็นนางนิ่งคิด จ้าวเข่อหรันจึงไม่พูดต่อ บางเรื่อง….ต้องให้เจ้าตัวคิดเองจึงจะได้ผล เวลา ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดชุน เหนียงเงยหน้าขึ้น สายตาแน่วแน่ “คุณหนูใหญ่ ท่านพูดถูก เพื่อเฟิงเอ๋อร์ ข้าต้องสู้สักครั้ง”
จ้าวเข่อหรันยิ้มกว้าง
“มาก”
ชุน เหนียงถามอย่างกังวล
แต่เราจะทําอย่างไรดี จะไปขอนายท่านให้ยกย้าเป็นภรรยารอง
ตรง ๆ คงไม่ได้ ฮูหยินก็ไม่ใช่จะผ่านง่าย
จ้าวเย่อหรันหัวเราะเบา
เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ข้ามีวิธีแล้ว ข้าจะหาจังหวะพูดกับท่านพ่อเอง
และข้ามั่นใจว่าเขาจะยอม
ซุนอี๋เหนียงงงงัน “เหตุใดท่านมั่นใจเพียงนั้น
จ้าวเข่อหรันยิ้มอย่างรู้ทัน
“เพราะสําหรับท่านพ่อ สิ่งสําคัญที่สุดคือ…ตําแหน่งโหว ตอนนี้ข้า
กับเย่อเหรินได้รับเลือกในงานค้ตชายาแล้ว นั่นคือหลักประกันให้เขา แต่เยา
ยังมีจุดอ่อนสําคัญ เรื่องทายาท”
แม้เขากับท่านอารองต่างมีบุตรชาย แต่บุตรของอารองเป็นบุตร ภรรยาเอก ส่วนเฟิงเอ๋อ เป็นบุตรอนุ ในการแย่งตําาแหน่ง โหว เรื่องนี้เสีย
เปรียบมาก”
ชุน เหนียงกล่าว “แต่ท่านปูรักเฟิงเอ๋อ มากมี หรือ”
จ้าวเย่อหรันส่ายหัว
บุตรภรรยาเอกก็คือบุตรภรรยาเอก บุตรอนก็คือบุตรอน ต่อให้ปู
รักเฟิงเอ๋อร์เพียงใด ในใจเขาก็ยังให้ความสําคัญกับจ้าวเข่อหลี่มากกว่า
เรื่องนี้…ท่านพ่อเองก็รู้
นางกล่าวช้า ๆ “ท่านพ่อภูมิใจในเฟิงเอ๋อ มาก แต่สถานะของเขา ก็เป็นหนามในใจ
ท่านพ่อเสมอ”
ซุน เหนียงถามอย่างลังเล
แล้วนายท่านไม่เคยคิดให้เฟิงเอ๋อร์ไปเป็นบุตรของฮูหยินหรือ”
จ้าวเย่อหรันหัวเราะเบา
‘ใครบอกว่าไม่เคย
ชุนอี๋เหนียงหน้าซีด “อะไรนะ…”
จ้าวเย่อหรันกล่าว
“ตอนเฟิงเอ๋อ เกิดใหม่ ๆ ท่านพ่อเคยเสนอ แต่ตอนนั้นเย่อเหริน
ป่วยหนัก ท่านแม่จึงไม่มีทางยอม ต่อมาเพิงเอ๋อร์โตแล้ว ท่านแม่ก็ยิ่งไม่ ยอมรับเด็กที่ไม่ได้เลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก
ชุน เหนียงถอนหายใจโล่งอก จ้าวเข่อหรันยิ้ม
“ฮุน เหนียง ข้าจะไม่แยกเพิงเอ๋อ จากท่าน ท่านเพียงรอให้ข้าจัด การ แต่เมื่อถึงเวลานั้น…ท่านต้องไม่ถอย”
ชุน เหนียงพยักหน้าแน่วแน่
“เพอเฟิงเอ๋อร์ ข้าไม่มีวันถอย
จ้าวเย่อหรันพยักหน้าอย่างพึงพอใจ สายลมยามบ่ายพัดแผ่วเบา
ในสวนดอกไม้ สองสตรีนั่งจิบชาเงียบ ๆ ภายนอกดูสงบงดงาม แต่ในใจ ของทั้งคู่ คลื่นลมกําาลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน
YOU MAY ALSO LIKE
