หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 189 ตํารับยาโบราณ

189 ตํารับยาโบราณ

กาลเวลาผ่านไปโดยไม่ทันรู้ตัว ภายในจวนใน อยิ่งทวีความคึกคัก เพราะงานอภิเษกของคุณหนูใหญ่และคุณหนูรองกําลัง

วุ่นวายขึ้นทุกวัน

ใกล้เข้ามา ทุกคนต่างง่วนอยู่กับการจัดเตรียมข้าวของสําหรับพิธีแต่งงาน

หลังเหตุการณ์ครั้งก่อน จ้าวเย่อเหรินไม่กล้าทําอะไรบุ่มบ่ามอีก นางกลัวเหลือเกินว่าจะถูกลดฐานะลงไปอีกครั้ง ทว่าการไม่ลงมือในตอนนี้ มิได้หมายความว่านางยอมปล่อยจ้าวเข่อหรันไป เพียงแค่กําลังรอ ” จังหวะ’ ที่เหมาะสมเท่านั้น

นับแต่พระราชโองการคราวนั้น จ้าวซงก็ยิ่งเย็นชากับจ้าวเย่อเหริน มากขึ้น ในสายตาของเยา แม้นางเคยอ้างว่าองค์รัชทายาทโปรดปรานนาง แต่เพียงดูจากพระราชโองการก็พอรู้แล้วว่า ความโปรดปรานนั้นมีอยู่เพียง เล็กน้อย หากรักจริง เหตุใดจึงปล่อยให้นางถูกลดจาก ชายารอง ลงมาเป็น เพียง อนุชายา ได้เล่า

เวลานี้ความสนใจทั้งหมดของจ้าวชงแทบจะทุ่มไป งานแต่งของ

จ้าวเย่อหรัน และอนาคตของจ้าวเย่อเฟิงเสียหมด ฉินเสียงเหอแม้จะไม่พอ ใจอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากอะไรอีก เพราะช่วงนี้จ้าวเย่อเหรินน่าผิด พลาดมามากเกินไปแล้ว จ้าวเย่อเหรินย่อมรู้ดีว่าบิดาเย็นชากับตน นางต ฟันแน่นด้วยความแค้น แต่ก็ทําอะไรไม่ได้ อย่างไรก็ตาม ความไม่พอใจที่ เคยมีต่อเสียนล้วก็ค่อย ๆ จางลง

เพราะอย่างไรเสีย สมองของเสียนลั่วก็ว่องไวกว่าเสียนอวิ่นมาก หากจะคิดแผนการอะไร นางก็ยังต้องพึ่งพาเสียนลิ่วอยู่ดี ไม่นานนัก ทั้ง สองก็มานั่งลงที่ศาลาในสวน ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว ดอกไม้ผลิบานไปทั่ว สรรพชีวิตดูมีชีวิตชีวา จ้าวเข่อหรันกับจ้าวเย่อเหรินนั่งอยู่บนม้านั่งหินอย่าง เงียบงัน ไม่มีใครเอ่ยปากก่อน

เช้าวันนั้น สํานักในวังได้ส่ง ชุดมงคล าหรับพิธีอภิเษก มายัง จวนไท่ซือ ทั้งจ้าวเข่อหรันและจ้าวเย่อเหรินต่างอยู่ในห้องโถง เพื่อรับชุด ของตน ชุดของจ้าวเข่อหรันเป็นชุดมงคลของพระชายา ใช้ผ้า เหลียนอวินจีน อันล้ําค่า สีแดงเข้มดั่งเพลิงอาทิตย์ อ่อนนุ่มสบายอย่างยิ่ง บนผืนผ้าปักลายหงส์ด้วยไหมทองใหมเงิน ลวดลายดูมีชีวิตราวจะโผบินใต้ จริง ไม่ว่าจะมองจากมุมใดก็สมบูรณ์ไร้ที่ติ

นอกจากนั้นยังประดับไข่มุกและอัญมณีหลากชนิด งดงามหรูหรา จนผู้คนแทบละสายตาไม่ได้ มงกุฏศีรษะก็ประณีตยิ่ง ทําจาก หยกบัวแดง ทอง หัวหงส์คู่แผ่ปิก ประดับม่านไข่มุกด้านหน้า แต่ละเม็ดเปล่งประกาย ระยับจนชวนให้ใจสั่น เมื่อจ้าวเข่อหรันหยิบขึ้นมาดู นางก็อตอุทานไม่ได้ “ช่างประหลาดจริง มงกุฎนี้ดูหนักนัก แต่เหตุใดกลับเบาเช่นนี้?” นทีผู้มาส่งรีบยิ้มประจบ

“ท่านเหวินจวิ้นจี่ นี่เป็นเพราะทําจากหยกบัวแดงทองพ่ะย่ะค่ะ หยก ชนิด หายากยิ่ง แม้ดูงดงามหรูหรา แต่กลับเบาอย่างยิ่ง

“อ้อ เช่นนั้นหรือ” จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง

“ของล้ําค่าถึงเพียงนี้ กลับนํามาทําเป็นมงกุฎได้

นทีรีบตอบทันที

“ท่านไม่ทราบหรือพ่ะย่ะค่ะ แม้ชุดนี้จะทอโดยสํานักในวัง แต่เครื่อง วัสดุทั้งหมดนั้น ท่านอ๋องซวี่ ทรงเป็นผู้จัดหาเอง ทุกชิ้นล้วนล้ําค่าอย่างยิ่ง ตั้งแต่มีพิธีอภิเษกมา ไม่เคยมีชายาองค์ใดมีชุดมงคลหรูหราเช่นนี้เลยนะย่ะ

ได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มอ่อนหวานก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากของ จ้าวเข่อหรัน ในใจพลันรู้สึกหวานซึ้งขึ้นมาเล็กน้อย ส่วนอีกด้านหนึ่ง ชุด มงคลของจ้าวเย่อเหรินก็ถือว่างดงาม แต่สีที่ใช้เป็นเพียง สีชมพูพืช มิใช่สี แตงเข้มอย่างของจ้าวเข่อหรัน ความประณีตยิ่งเทียบกันไม่ได้ หากจะพูด

เกินจริงหน่อย ก็ราวกับ ฟ้ากับดิน

มองดูสองชุดที่วางเคียงกัน สีแดงเข้มกับสีชมพูพืชตัดกันอย่าง ชัดเจน ราวกับกําาลัง าเตือนว่า นางเป็นได้เพียงอนุ มิอาจสวมสีแดงแห่ง ภรรยาเอกได้ตลอดกาล ความอิจฉาพุ่งขึ้นมาจนแทบเผาอกจ้าวเย่อเหริน นางรู้สึกว่า ตนหน้าตางดงามกว่าจ้าวเข่อหรัน ชายที่จะได้แต่งงานด้วยก็สูง ศักดิ์กว่า แต่ไม่ว่าเรื่องใด นางกลับถูกอีกฝ่ายกดทับอยู่เสมอ

ฐานะก็ด้อยกว่า ความรักจากว่าที่สามีก็ด้อยกว่า แม้แต่ชุดแต่งงาน ก็ยังด้อยกว่า ความแค้นจึงค่อย ๆ กัดกินหัวใจ ยันทีที่มาส่งของได้รับเงิน รางวัลจากจ้าวเย่อหรัน ใบหน้าก็ยิ้มกว้างทันที แต่เขายังคงยืนรออย่างมี

ความหวัง

เพราะโดยปกติแล้ว ทุกตระกูลที่ได้รับชุดมงคล ย่อมให้รางวัลกับผู้ มาส่ง ทว่าจ้าวเย่อเหรินกลับไม่ชายตามองเขาเลย ใบหน้ายันหีค่อย ๆ คํา คล้ําลง ในใจค่าอยู่เงียบ ๆ คุณหนูรองตระกูลจ้าวนี่ช่างขี้เหนียวจริง ๆ สุด ท้ายเขาจึงหันไปยิ้มประจบจ้าวเข่อหรันแทน

“ท่านเหวินจวิ้นจี่ หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าน้อยขอตัวลา

จ้าวเข่อหรันพยักหน้าอย่างสุภาพ

‘อ่าบาทท่านแล้ว เดินทาง ๆ”

หลังจากยันหีออกไป จ้าวเย่อเหรินก็ถลึงตาใส่จ้าวเข่อหรัน

“วันนี้เจ้าก็ได้เด่นพอแล้ว อย่ามาโอ้อวดต่อหน้าช้าเลย ข้ารู้ว่า อ๋องชวี่รักเจ้า เตรียมทุกอย่างไว้ให้เจ้าแล้ว”

นั้น”

จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง

เจ้าคิดมากไป าไม่ได้คิดจะโอ้อวด เพียงมีเรื่องอยากคุยกับเจ้าเท่า

จ้าวเย่อเหรินหัวเราะเยาะ

“ระหว่างเรายังมีอะไรให้คุยอีกหรือ? สายใยพี่น้องมันขาดไปนาน

แล้ว เจ้ายังคิดว่าเราจะนั่งหัวเราะคุยกันได้งั้นหรือ?”

“ย้าก็ไม่เคยคิดเช่นนั้น”

จ้าวเย่อหรันตอบอย่างเรียบเฉย

“ไม่ว่าก่อนหน้านี้ หรือเวลานี้”

ไม่นานนัก ทั้งสองก็มานั่งกันในสวน จ้าวเย่อหรันตั่มชา ชิมขนม ชม

ดอกไม้ดูสบายใจยิ่ง แต่จ้าวเย่อเหรินกลับใจลอย สีหน้าเคร่งเครียด สุด ท้ายนางก็อตถามไม่ไ

“จ้าวเข่อหรัน เจ้าจะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ เรียก าออกมาคงไม่ใช่ เพื่อมาชมวิวกระมัง

จ้าวเย่อหรันหัวเราะเบา ๆ

ที่เรียกออกมาหรือ? ย้า าได้ว่าเจ้าต่างหากที่ชวนช้า”

อ้าวเย่อเหรินหน้าแข็ง

“ถ้าไม่มีอะไรจะพูด ข้าก็จะกลับ

จ้าวเย่อหรันยักไหล่

‘ตามใจเจ้า เพียงแต่วันแต่งงานของเจ้า…ย้ากลัวว่าเจ้าคงลําาบากไม่

น้อย”

จ้าวเย่อเหรินสะดุ้ง

‘เจ้าหมายความว่าอย่างไร!”

จ้าวเข่อหรันยิ้มอย่างมีเลศนัย

“วันแต่งของเจ้า…ตรงกับวันที่ พระชายาเอกขององค์รัชทายาทกลับ

บ้านมารดา พอดี เจ้าคิดหรือว่าองค์รัชทายาทจะไม่ไปกับนางหรือ? ถ้า

เสด็จไป และท่านลุง จวน วางเชิญให้พักค้างคืน”

จ้าวเย่อหรันเว้นค่าเล็กน้อย แล้วกล่าวช้า ๆ

เช่นนั้นคืนเข้าหอของเจ้า..คงจะเงียบเหงาไม่น้อย

ใบหน้าจ้าวเชอเหรินซีดเผือดทันที หลังจากพูดจบ จ้าวเข่อหรันก็

ลุกขึ้นจากไป ตอนหมุนตัวนั้น มี ถุงหอมใบหนึ่ง หล่นลงจากแขนเสื้อโดยไม่

รู้ตัว ไม่นาน เสียงของเสียน วินก็ดังขึ้น

“เอ๊ะ นี่อะไรหรือเจ้าคะ?”

นางเก็บถุงหอมขึ้นมาให้จ้าวเย่อเหริน ภายในมีเพียง กระดาษเก่า

เหลืองแผ่นหนึ่ง จ้าวเย่อเหรินเปิดอ่าน พอเห็นตัวอักษรบนกระดาษ ดวง

ตานางก็สว่างวาบทันที นางหัวเราะอย่างชั่วร้าย

“ของดีจริง ๆ นี่คือ สํารับยาโบราณสําหรับช่วยให้สตรีตั้งครรภ์ได้

เร็ว”

นางก้ากระดาษแน่น

“ข้าคิดว่าจ้าวเย่อหรันไม่รีบร้อนเสียอีก ที่แท้นางแอบเตรียมการไว้

แล้ว”

แต่ตอนนี้ “

จ้าวเย่อเหรินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ สํารับนี้เป็นของข้าแล้ว”

นางลุกขึ้น สีหน้ากลับมาสดใส

เสียนอวิน เดี่ยวเจ้าไปหาหมอมาตรวจตํารับนี้ ถ้าไม่มีปัญหา ก็ไป

จับยามาให้ข้า คราวนี้ ข้าจะต้องตั้งครรภ์ ก่อนฉินอี้เหมี่ยวให้ได้”

รับทราบเจ้าค่ะ คุณหนู