เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 409 โรงเรียนไม่ปลอดภัย

บทที่ 409 โรงเรียนไม่ปลอดภัย

ทีมงานและคนอื่น ๆ พากันกลับไปแถวที่รถจอด

พวกเขาขับรถบ้านมาสามคัน คนที่ไม่ต้องเข้าไปในโรงเรียนจะนอนบนรถบ้าน

ทานอาหารเย็นเสร็จ ฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลงแล้ว

จากโรงเรียนมองไปยังหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกล ก็สามารถมองเห็นแสงไฟได้ประปราย

กู้เฉาอวี่ถอนหายใจออกมา “ที่จริงวิวที่นี่สวยมากเลยนะ”

ฉู่หร่านก็ถอนหายใจ “ใช่ค่ะ! แต่น่าเสียดาย…”

เธอหันกลับไปถามจี้ไจ่ “ปรมาจารย์จี้ไจ่ คุณคิดว่าที่โรงเรียนแห่งนี้มีผีหรือเปล่าคะ?”

จี้ไจ่ไม่ตอบอะไร เขาหันไปมองเฉียวโจว

เฉียวโจวส่งสัญญาณว่าให้เขาพูดได้

จี้ไจ่เอ่ย “ไม่มี ที่นี่ไม่มีพลังงานหยินของสิ่งชั่วร้าย ไม่มีภูตผีประเภทนั้นหรอก”

ฉู่หร่านได้ยิน ก็รีบพูดกับพวกกู้เฉาอวี่ทันที “พวกคุณโชคดีจังเลยค่ะ ที่นี่ไม่มีผีล่ะ!”

กู้เฉาอวี่ “…”

เย่อวิ๋นชู “…”

หางเจียซิ่น “…”

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งที่ฉู่หร่านดีใจแทนพวกเขา แต่พวกเขากลับรู้สึกกระอักกระอ่วนที่ได้ยินแบบนี้

รู้สึกเหมือนมีความหมายแฝงบางอย่างในคำพูดนั้น

พวกเธอแค่หัวเราะแห้ง ๆ ออกมา แต่เพราะพวกเขาอยู่ต่อหน้ากล้อง อีกทั้งฉู่จิงยังเป็นพวกโอ๋น้องสาว แม้จะรู้สึกไม่สบายใจ แต่พวกเขาก็อดกลั้นเอาไว้

หากไม่ใช่เพราะเป็นนักแสดงที่ควบคุมตัวเองได้ดีมาก เย่อวิ๋นชูคงกลอกตามองบนใส่ฉู่หร่านไปนานแล้ว

เธอไม่สนใจฉู่หร่านสักนิด แต่เธอหันไปหาฉู่ลั่วที่อยู่ข้าง ๆ ก็เห็นฉู่ลั่วกำลังเก็บของใส่กระเป๋าสะพายของตัวเอง เธอมองอยู่ข้าง ๆ ด้วยความสงสัยครู่หนึ่ง จึงเอ่ยถามว่า “ปรมาจารย์ฉู่ลั่ว คุณคิดว่าในโรงเรียนมีผีหรือเปล่าคะ?”

เธอเพียงแค่ถามไปอย่างนั้น เพราะเธอแค่อยากหาเรื่องมาคุยกับฉู่ลั่ว

อย่างไรตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นทีมงานหรือแขกรับเชิญ แม้กระทั่งปรมาจารย์จี้ไจ่ ต่างก็มั่นใจว่าโรงเรียนนี้ไม่มีผีแน่นอน

ฉู่ลั่วที่กำลังเก็บสัมภาระหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว “มีค่ะ”

“ใช่ไหมคะ! ท่านปรมาจารย์ก็คิดว่าไม่มี พวกเรา… อะไรนะคะ!” เย่อวิ๋นชูยืนตัวตรง มองฉู่ลั่วอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ท่านปรมาจารย์ เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะคะ?”

ฉู่ลั่วยกกระเป๋าขึ้นสะพายหลัง เธอยืนตัวตรง มองไปที่โรงเรียนด้วยสายตาซ่อนเร้น “สถานที่ที่ไม่มีคนอยู่เป็นเวลานาน พลังหยินก็จะเพิ่มขึ้น เมื่อไหร่ที่พลังหยินมากกว่าพลังหยาง สถานที่นั้นย่อมมีสิ่งชั่วร้ายมารวมตัวกัน”

จี้ไจ่ได้ยินฉู่ลั่วพูดแบบนี้ ก็ขมวดคิ้ว เขาเดินเข้าไปหาเธอ “คุณกับผมต่างก็เป็นคนของลัทธิเต๋า คุณรู้สึกถึงพลังหยินที่นี่หรือเปล่า?”

“เปล่า”

จี้ไจ่ถาม “ในเมื่อไม่มี ทำไมคุณถึงคิดว่าที่นี่มีสิ่งชั่วร้ายล่ะ?”

ฉู่ลั่วถามกลับ “ในโรงเรียนมีซากศพของสัตว์ คุณสังเกตเห็นแล้วใช่ไหม?”

เขาพยักหน้า “ในสถานที่ที่หญ้าขึ้นรกร้าง จะมีซากสัตว์ก็เป็นเรื่องปกติมาก”

“แล้วคุณได้สังเกตไหมว่าซากของสัตว์เหล่านี้อยู่ในทิศทางไหน?”

น้ำเสียงของฉู่ลั่วไม่เร่งรีบ ทั้งยังมีน้ำเสียงให้คล้อยตามอีกด้วย

จี้ไจ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปทางโรงเรียน เขารู้ว่าที่นี่มีซากสัตว์ตัวเล็ก ๆ อยู่ แต่กลับจำทิศทางของพวกมันไม่ได้

หลังฉู่ลั่วชี้ทิศทางให้เขาดูแล้วปล่อยให้จี้ไจ่เข้าใจด้วยตัวเอง

จากนั้นก็หันไปพูดกับเฉียวโจว “โรงเรียนแห่งนี้ไม่ปลอดภัยแน่นอนค่ะ ถ้าจะเข้าไปพักจริง ๆ ก็อาจจะเจออันตรายได้”

ไม่รอให้เฉียวโจวพูดอะไร ฉู่หร่านก็ปิดปากพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะออกมา ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยอาการล้อเลียน ไม่ได้มีสีหน้าของความกลัวเลยแม้แต่น้อย

เธอพูดออกมาอย่างไร้เดียงสา และหัวเราะ “ลั่วลั่ว เธอกลัวใช่ไหม? ก็เลยจงใจบอกว่าโรงเรียนนี้มีผี เพราะไม่อยากพักในโรงเรียนใช่ไหม?”

เธอเดินไปอยู่ข้างฉู่ลั่ว และหัวเราะจนตัวสั่น “ลั่วลั่ว เธอน่ารักจริง ๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ถ้ามีผีจริง ทำไมปรมาจารย์จี้ไจ่จะมองไม่ออกล่ะ?”

“ลั่วลั่ว ท่าทางจริงจังแบบนี้ของเธอน่ารักมากจริง ๆ นะ”

ฉู่ลั่วแค่มองฉู่หร่านด้วยหางตาโดยไม่พูดอะไร ก่อนหันหาไปเฉียวโจว

แน่นอนว่าเฉียวโจวเชื่อฉู่ลั่ว เขาเคยเห็นความเก่งกาจของปรมาจารย์ฉู่มากับตาของตัวเอง

เพียงแต่…

“ถ้าอันตรายมากจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเข้าไปเลยครับ”

“ไม่ได้” ฉู่จิงเดินออกมา “ผู้กำกับ นี่เป็นกฎไม่ใช่เหรอครับ? คนที่แพ้ ก็ต้องเข้าไปนอนในสถานที่เหนือธรรมชาติหนึ่งคืน ถ้าจะไม่เข้าไปเพราะข้างในนั้นมีผี หรือไม่เข้าไปเพราะกลัว นี่ไม่เท่ากับเป็นการทำลายกฎเหรอครับ?”

เขาพูดพลางมองไปที่ฉู่ลั่ว “พูดอีกอย่าง เธอคิดว่าตัวเองเก่งนักไม่ใช่หรือไง? ในเมื่อเก่งขนาดนั้น ทำไมถึงกลัวล่ะ?”