เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 891 ความแตกตื่นของปรมาจารย์ไห่หรง (1)/ตอนที่ 892 ความแตกตื่นของปรมาจารย์ไห่หรง (2)
ตอนที่ 891 ความแตกตื่นของปรมาจารย์ไห่หรง (1)
เสียหน้าเหลือเกิน!
แววตานางเลื่อนลอย นางรู้สึกว่าคนชราตรงหน้าดูคุ้นตา แต่ในเวลาสั้นๆ นางนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ใด
“ท่านคือปรมาจารย์ไห่หรงหรือ” เฟิงหรูชิงหรี่ตาหยี “อาจารย์ของมู่ฮวนหรือ”
ปรมาจารย์ไห่หรงได้ยินเสียงเฟิงหรูชิงก็ได้สติกลับมา
แต่เขาหาได้มองเฟิงหรูชิง จึงไม่เห็นสีหน้าที่นิ่งขรึมลงของนาง
“ไม่ผิด ฮวนเอ๋อร์เป็นศิษย์ของข้า”
เฟิงหรูชิงดึงซู่อี ยืนขวางไว้ บังนางจากสายตาของชายชรา
ปรมาจารย์ไห่หรงกระแอมไอสองคำ สีหน้ากระอักกระอ่วน
ตอนแรกเขาตื่นเต้นไปหน่อย ตอนนี้แม่นางผู้นี้ระวังเขา ก็ไม่ผิด
“นางหนู เจ้ายังจำข้าได้หรือไม่” สายตาปรมาจารย์ไห่หรงเสมองซู่อี ยิ้มเอ่ย “พวกเราเคยเสวนาเรื่องการแพทย์กันบนเขาเทียนอวิ๋น ตอนนี้ผ่านมายี่สิบปีแล้ว เจ้ายังหน้าตาเหมือนตอนนั้นไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด ข้ามองปราดเดียวก็จำได้ แต่ตามที่ได้ยินมาเจ้าแต่งงานแล้วมิใช่หรือ สบายดีหรือไม่ สามีเจ้าล่ะ ไม่กลับมากับเจ้าหรือ”
ซู่อีจ้องเขม็งไปที่ปรมาจารย์ไห่หรง นางครุ่นคิดอยู่สักพัก ค่อยฉุกคิดได้ว่าชายชราตรงหน้าคือใคร
“อ้อ ที่แท้เป็นท่านนี่เอง ผ่านไปตั้งยี่สิบปีแล้ว ท่านแก่ไปไม่น้อย ข้าไม่ทันจำได้…”
ปรมาจารย์ไห่หรง “…”
จี้ใจเหลือเกิน!
ไม่พบกันหลายปี นางหนูนี่ยังเยาว์วัยเหมือนก่อน ดันเป็นเขาที่เคราขาวแก่ชราแล้ว
“ที่แท้พวกเจ้ารู้จักกัน”
ปรมาจารย์เฉียนคุนระบายลมหายใจ
เขายังคิดว่าไห่หรงแก่แล้วไม่สำรวม หลงใหลความงาม ล่วงเกินสตรี
เกือบทำให้เขาไม่รู้จะตอบกับแม่นางเสี่ยวชิงอย่างไรแล้ว
“นี่คือลูกสาวเจ้าหรือ” ปรมาจารย์ไห่หรงยิ้มมองเฟิงหรูชิง “ก่อนหน้าข้าได้ยินเฉียนคุนชื่นชมแม่นางเสี่ยวชิง ดังนั้นถึงมาหานางที่นี่ นางหนูคิดไม่ถึงว่าเจ้าเป็นแม่คนไวถึงเพียงนี้ ลูกสาวเจ้าก็ยอดเยี่ยม ชวนให้คนอิจฉานัก ไม่ทราบว่าแม่นางเสี่ยวชิงมีสัญญาหมั้นหมายหรือไม่ ข้ารู้จักชายหนุ่มเพียบพร้อมมากมาย…”
เดิมได้พบสหายเก่า ซู่อีก็ไม่อาจสงบใจลงได้
แต่ประโยคถัดมาของเขา ทำให้ซู่อีหน้าตึงไปเล็กน้อย รีบดึงเฟิงหรูชิงมาอยู่ข้างกาย
“นี่คือลูกสะใภ้ข้า”
“…”
รอยยิ้มมุมปากปรมาจารย์ไห่หรงแข็งค้าง คิดตีท้ายครัวผู้อื่นซึ่งๆ หน้า ยังมีเรื่องอะไรที่น่าอึดอัดกว่านี้อีกหรือ
“แค่กแค่ก” ปรมาจารย์ไห่หรงไอแห้งๆ สองคำ ยิ้มเจื่อน “เรื่องนี้ ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด ข้ามิได้ตั้งใจ”
“ไม่เป็นไร ข้าเชื่อท่าน แต่ลูกชายข้าอาจไม่เชื่อท่าน”
ซู่อียิ้มจางๆ สูงสง่า
ปรมาจารย์ไห่หรงกรอกตาเล็กน้อย รีบร้อนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ก่อนหน้านี้มู่หลิงกับชิงเหยียนเอาแต่พูดถึงเจ้า ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว ทำไมไม่กลับมาเยี่ยมพวกเขา ครั้งนี้เจ้าจะอยู่นานแค่ไหน จะไปสนทนากับข้าที่เขาเทียนอวิ๋นหรือไม่ อย่างไรก็เป็นสหายเก่า นับตั้งแต่เจ้าแต่งงานแล้ว ก็ไม่เคยไปหาข้าอีกเลย”
ชั่วชีวิตนี้ปรมาจารย์ไห่หรงไม่มีลูก อยู่อิสระเสรีจนชินแล้ว
จนกระทั่งได้พบซู่อี…
ตอนนั้นนางหนูนี่ฉลาดเฉลียว เขาเห็นนางเป็นเสมือนบุตรสาว ไม่เช่นนั้นแค่ติดค้างน้ำใจครั้งเดียว เขาคงไม่คิดรับศิษย์
แต่ใครจะคิดว่า หลังจากเขาเอ่ยประโยคนี้จบ รอยยิ้มของเฟิงหรูชิงกับซู่อีก็หายไปแล้ว
ซู่อียังดี เพราะการฝึกบำเพ็ญนางจึงไม่ตีหน้าคล้ำง้ำงอ ทว่าคิดขับไล่ปรมาจารย์ไห่หรงออกจากบ้าน
“ปรมาจารย์เฉียนคุน ท่านพาเขาไปเถอะ”
…………………….
ตอนที่ 892 ความแตกตื่นของปรมาจารย์ไห่หรง (2)
หน้าไต้ซือไห่หรงแข็งค้าง เขาพูดอะไรผิดหรือ
“แม่นางเฟิงหรูชิง” เฉียนคุนมุมปากกระตุก “ข้าพอจะรู้เหตุผลได้หรือไม่”
ไม่รู้เพราะอะไร ตอนได้ยินว่าตาแก่ผู้นี้เป็นอาจารย์ของมู่ฮวน แม่นางเฟิงหรูชิงก็ไม่ชอบเขาอยู่บ้าง
เฟิงหรูชิงไม่ชอบใครก็ตามที่เกี่ยวพันกับเฉินชิงเยียน
แต่เพราะไต้ซือไห่หรงเป็นสหายเก่าของซู่อี
ดังนั้นเฟิงหรูชิงคิดว่าไต้ซือไห่หรงต่างกับพวกตระกูลมู่เหล่านั่น
คิดไม่ถึงก็แค่นั้นเอง
เขายังพูดแทนมู่หลิงและเฉินชิงเยียนด้วย
“เพราะซู่อีไม่อาจกลับตระกูลมู่ได้!”
คนตระกูลมู่พวกนั้นทำร้ายซู่อีอย่างล้ำลึกนัก ทำถึงยังคิดว่านางจะกลับตระกูลมู่อีก
ไต้ซือไห่หรงไม่ทันคิดได้ในชั่วขณะ ยืนอึ้งอยู่ด้านหนึ่ง
หลังจากได้ยินชื่อของซู่อี เฉียนคุนหัวไว จ้องเขม็งที่ใบหน้างามของซู่อี
ตอนนั้นเขามาที่จวนเทียนเสิน ซู่อีก็ไม่อยู่ที่จวนนานแล้ว ดังนั้นเขาไม่เคยพบนางมาก่อน นอกจากชื่อที่จำไว้ในความทรงจำ!
“แม่นางเฟิงหรูชิง” เคราไต้ซือไห่หรงสั่นระริก “เจ้าคิดจะไล่ข้าไปก็บอกเหตุผลให้ข้าเข้าใจด้วย ไม่อย่างนั้นข้าจะอยู่ที่นี่ไม่ไปไหน ซ้ำเจ้ายังต้องเลี้ยงข้าวข้าด้วย!”
“ปรมาจารย์ไห่หรง!”
เฉียนคุนหน้าเปลี่ยนสี รีบเข้าไปดึงชายเสื้อไต้ซือไห่หรง
ไห่หรงถลึงตาใส่ “มีอะไรพูดมาตรงๆ”
“ชื่อของฮูหยินท่านนี้ก็คือซู่อี…”
“แล้วทำไมกัน”
“ซู่อี ซู่อีแห่งตระกูลมู่!” เฉียนคุนคิดทุบหัวไห่หรงอย่างแรงสักที “ฮูหยินน้อยตระกูลมู่ก็ชื่อซู่อี!”
ไต้ซือไห่หรงตระหนักได้โดยพลัน ตัวแข็งค้างราวก้อนหิน เขาหันหน้าไปทื่อๆ ดวงตาตะลึงงัน “เจ้า…เจ้าชื่อซู่อีหรือ ชื่อซู่อีจริงๆ หรือ”
“ปรมาจารย์ไห่หรง เจ้าพูดเองว่านางเป็นสหายเก่าเจ้า คงไม่ใช่ว่าแม้แต่ชื่อนางก็ไม่รู้หรอกกระมัง” เฉียนคุนหัวเราะเย็นชาเยาะ
ไต้ซือไห่หรงไม่รู้ชื่อของซู่อีจริงๆ นางไม่เคยบอก เขาก็เอาแต่สนใจการแพทย์ไม่เคยถาม
กลับเป็นมู่หลิงที่ประกาศชื่อเสียงตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหน้า
เพราะอะไร…นางถึงเป็นซู่อีเล่า
ฮูหยินน้อยที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลมู่!
ไต้ซือไห่หรงหน้าซีดขาว ร่ายกายเย็นวาบ เป็นความเย็นเยือกชนิดที่แสงแดดอุ่นไม่อาจละลายได้
“ปรมาจารย์ไห่หรง เจ้าคงไม่…” เฉียนคุนตะลึงงันมองหน้าไห่หรง ตาแก่นี่ไม่รู้ชื่อของซู่อีจริงๆ หรือเนี่ย
ไต้ซือไห่หรงกำหมัดตัวสั่น “ปีนั้นข้าติดค้างน้ำใจนาง มู่หลิงพามู่ฮวนมาหาข้า มาทวงบุญคุณครั้งนั้นแทนนาง ดังนั้นข้าถึงรับมู่ฮวนเป็นศิษย์ เฉินชิงเยียนก็เคยบอกข้าว่า พวกนางเป็นพี่น้อง มู่ฮวนเป็นหลานของเจ้า ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าก็คือฮูหยินน้องซู่อีที่บ่าวในจวนพูดถึง”
ไต้ซือไห่หรงเมื่อครู่โมโหสุดขีด ยังไม่ทันได้สติกลับมา
จนกระทั่งเฉียนคุนเตือนสติเขา
เขาถึงเข้าใจว่า ทำไมเฟิงหรูชิงถึงจะไล่เขาออกจากบ้าน!
หากเปลี่ยนเป็นเขา คงมีคิดลงมือฆ่าคนแล้ว
เฟิงหรูชิงให้เฉียนคุนพาเขาออกไปอย่างมีมารยาท ก็เห็นแก่หน้าซู่อีแล้ว
“มู่หลิง เฉินชิงเยียน!”
ไต้ซือไห่หรงกำหมัดแน่น ใบหน้าชราระเบิดโทสะออกมา
“เจ้าสารเลวนั่นถึงกับหลอกลวงข้า! ! !”
คนที่เขาติดค้างคือซู่อี!
ทว่ามู่หลิงทำเพื่ออนุคนหนึ่งจนยั่วโมโหซู่อีจากไป สุดท้ายยังส่งลูกสาวอนุมาทวงน้ำใจของซู่อีอีกหรือ
นี่ล้วนเป็นความผิดของเขาทั้งสิ้น!
YOU MAY ALSO LIKE
