โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 200 แหล่งรวมมนุษย์โบราณ

บทที่ 200 แหล่งรวมมนุษย์โบราณ

“ตูมมม!”

เมื่อหวังฮ่าวระเบิดพลัง กลิ่นอายบนร่างยิ่งแข็งแกร่ง พลังเก้ายมโลก และ พลังสายฟ้า ส่องวาบ

โลหิตหายนะหวาดกลัวจนวิญญาณแทบหลุด

เจ้านี่ซ่อนพลังไว้อีกมากมาย!

พลังเก้ายมโลก สีดำเข้มและ พลังสายฟ้า อันเจิดจ้าทำให้มันรู้สึกหวาดกลัวสุดขีด

ในไม่กี่กระบวนท่า โลหิตหายนะถูก พลังเก้ายมโลก บุกรุก สูญเสียพลังต่อสู้

หลังปราบโลหิตหายนะ หวังฮ่าวเก็บมันเข้า ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน มอบให้ต้าไป๋รีดข้อมูล

“หวังฮ่าว ขอบคุณเจ้า!” หลินซือหานมองหวังฮ่าวด้วยสีหน้าซับซ้อน กล่าวขึ้น

หวังฮ่าวยิ้ม “รุ่นพี่หลินซือหาน นานแล้วที่ไม่เจอกัน!”

ในโลกแปลกหน้า การเจอคนจากโลกเดียวกันทำให้รู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย

หลินซือหานรักษาอาการบาดเจ็บ ขณะเล่าประสบการณ์ในโลกจันทร์มืด

“ไม่ถูกไล่ล่าก็อยู่ในระหว่างถูกไล่ล่า…” หวังฮ่าวกระตุกมุมปาก

หลินซือหานโชคร้ายเกินไปแล้ว

“ไม่รู้ว่าใคร ขโมย น้ำพุเก้ายมโลก ของเผ่ายมทูต และปล้น สวนสมุนไพรวิญญาณ ของเผ่ามารโลหิต!” หลินซือหานมองหวังฮ่าวอย่างมีความหมาย

หวังฮ่าวเกาหัว ยิ้ม “เอ่อ เป็นข้าทำ!”

หลินซือหานแค่นเสียง “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเป็นเจ้า ที่งานเลี้ยงปรมาจารย์ตระกูลหลิน ขโมย ภาพเจตจำนงหมัด ก็เจ้าใช่ไหม!”

หวังฮ่าวพยักหน้า

ตอนนี้พลังของเขาแข็งแกร่งถึงขั้นนี้ ไม่จำเป็นต้องปิดบัง

“ว่าแต่ เจ้ารู้เรื่อง สำนักวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ และ สหพันธ์จันทร์มืด หรือไม่?” หวังฮ่าวถาม

หลินซือหานถูกไล่ล่านาน คงรู้บางอย่าง

หวังฮ่าวปล่อยเจียงเสวี่ยออกจาก ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน

เจียงเสวี่ยออกมาแล้วไปทำอาหาร เพราะไม่ได้กินมานาน

หลินซือหานถือผลึกหยวนชั้นยอด ดูดซับพลังหยวนช้า ๆ

“ข้าไม่รู้เรื่องนั้น แต่ข้าได้ยินจากผู้นำเผ่ามารโลหิตถึง แหล่งรวมมนุษย์โบราณ!” หลินซือหานกล่าว

ด้วยการหล่อเลี้ยงจากพลังหยวน สีหน้าของเธอเริ่มแดงระเรื่อ พลังกายค่อย ๆ ฟื้น

แหล่งรวมมนุษย์โบราณ!

หวังฮ่าวตาเป็นประกาย หากพบแหล่งรวมมนุษย์โบราณ คงใกล้พบ สำนักวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

ไม่นาน ต้าไป๋ออกจาก ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน

“หวังฮ่าว เจ้านั่นปากแข็ง…” ต้าไป๋พูด แต่เห็นหลินซือหาน

เมื่อเห็นหลินซือหาน ขนของต้าไป๋ลุกชัน อีกแล้ว ผู้หญิงจากระบบดวงดาวหยางดำ…

ต้าไป๋กลืนน้ำลาย ซ่อนตัวหลังหวังฮ่าว

“เจ้าแมวน้อย ซ่อนอะไร มานี่!” หลินซือหานสังเกตเห็นต้าไป๋ กล่าวขึ้น

ต้าไป๋หน้าซีด อีกแล้ว

แต่ก็เดินไปหาหลินซือหานอย่างว่าง่าย

ในระบบดวงดาวหยางดำ ต้าไป๋ถูกหลินซือหานและหลินจื่อเหยียนข่มจนฝังใจ

มันไม่กล้าขัดขืน

หวังฮ่าวเห็นต้าไป๋ว่าง่ายถึงเพียงนี้ ได้แต่ถอนหายใจ สิ่งหนึ่งย่อมมีสิ่งที่เหนือกว่า

หลินซือหานและหลินจื่อเยียนจัดการต้าไป๋ได้อยู่หมัด

“พอแล้ว ต้าไป๋ เจ้านายพลเผ่ามารโลหิตพูดอะไรบ้าง?” หวังฮ่าวถาม

ต้าไป๋อยู่ในอ้อมกอดหลินซือหานอย่างว่าง่าย กล่าวเบา ๆ “เจ้านั่นปากแข็งเกิน ตายก็ไม่ยอมพูดอะไร!”

หวังฮ่าวหรี่ตา ผู้ที่เข้าใจเจตจำนงยุทธมักมีจิตใจแข็งแกร่ง

การได้ข้อมูลจากปากพวกมันยากยิ่ง เพราะทนความเจ็บปวดได้ด้วยจิตใจที่มั่นคง

“ว่าแต่รุ่นพี่หลินซือหาน แหล่งรวมมนุษย์โบราณที่เจ้าพูดถึงอยู่ที่ใด?” หวังฮ่าวถามต่อ

หากไม่ได้ข้อมูลจากเผ่ามาร ก็ต้องไปดูที่แหล่งรวมมนุษย์โบราณ ซึ่งน่าจะมีข้อมูล

หลินซือหานเล่นกับต้าไป๋ ขณะกล่าว “แหล่งรวมมนุษย์โบราณน่าจะอยู่ใน ป่าเมฆครอบ ของเผ่ายักษ์มาร!”

เผ่ายักษ์มาร ป่าเมฆครอบ… หวังฮ่าวใจเต้น

เผ่ายักษ์มาร เขายังไม่เคยไป

ตอนนี้ไปดูสักหน่อย คงพบแหล่งรวมมนุษย์โบราณ

หลินซือหานและหวังฮ่าวแลกเปลี่ยนข้อมูล กินอาหาร แล้วเตรียมไปแหล่งรวมมนุษย์โบราณด้วยกัน

…

ในเขตเผ่ามารโลหิต

ถ้ำลึกในเขตเผ่ามารโลหิต

กลิ่นคาวโลหิตหนาแน่นวนเวียน

พลังมารรอบด้านเกือบกลายเป็นของแข็ง

ความกดดันในถ้ำนี้รุนแรงกว่าเขตอื่นของเผ่ามารโลหิต

ในถ้ำ มีนายพลเผ่ามารโลหิตสิบกว่าตนในชุดเกราะสีแดงเข้ม

พวกมันรวมตัวรอบหินสีดำที่ปลดปล่อยพลังมารอันลึกล้ำ ราวกับกำลังหล่อเลี้ยงอะไรบางอย่าง

“พลังชีวิตของโลหิตหายนะหายไป!” นายพลเผ่ามารโลหิตที่มีเขาคู่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยแววเย็นเยือก

“เจ้าแน่ใจหรือ? ถึงโลหิตหายนะเพิ่งเป็นยอดปรมาจารย์ แต่เขาออกไปไม่นาน ยังไม่ออกจากเขตเผ่ามารโลหิตด้วยซ้ำ!” นายพลเขาคู่กล่าว

นายพลอื่น ๆ ปิดตา ดูดซับพลังจากหินสีดำ ไม่พูดอะไร

“เป็นไปไม่ได้ ข้าทิ้งร่องรอยพลังชีวิตของเขาไว้ จะผิดพลาดได้อย่างไร? หรือมนุษย์ที่ขโมย หินศักดิ์สิทธิ์ จะจัดการโลหิตหายนะ?” นายพลเขาเดี่ยวขมวดคิ้ว กล่าวเบา ๆ

“โลหิตชั่ว เจ้าสมองมีปัญหาหรือ? มนุษย์ที่ขโมย หินศักดิ์สิทธิ์ เป็นแค่ปรมาจารย์สามขั้น จะจัดการโลหิตหายนะได้อย่างไร!” นายพลที่ปิดตาอยู่กล่าวอย่างอดไม่ได้

นายพลอื่น ๆ แสดงความเห็น แต่ไม่มีใครเชื่อว่าเป็นฝีมือมนุษย์ที่ขโมย หินศักดิ์สิทธิ์

“ช่างมัน เมื่อเกิดเรื่องแล้ว คิดหาวิธีแก้ไข หากข่าวแพร่ว่าสายเลือดที่สิบแปดของเราสูญเสีย หินศักดิ์สิทธิ์ และนายพล เผ่ามารอื่นจะมองเราอย่างไร!” นายพลเขาคู่กล่าว

ทุกคนเริ่มหารือวิธีแก้ไข

การตายของโลหิตหายนะไม่กระทบพลังของพวกมันมาก แต่ต้องจัดการปัญหา

“ข้าจะไปเอง ข้าไม่ได้ออกจากที่นี่สิบกว่าปี อยากเห็นว่าเป็นใคร กล้าฆ่านายพลเผ่ามารโลหิตของเรา!” เสียงทุ้มลึกดังจากส่วนลึกของถ้ำ