ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 583 ขั้นแก่นทองค ำชั้นที่เก้ำ!

สุสำนฉงฉี มีร่ำงสองร่ำงหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ำโลง
ศพสีด ำ ไม่พูดจำสักค ำ
ท่ำมกลำงควำมมืดสนิท ดวงตำที่เปล่งประกำยสีเขียวมะกอกเพิ่ม
ควำมน่ำสะพรึงกลัวขึ้นอีกนิด
หำกมีผู้อำวุโสของตระกูลฉงฉีอยู่ที่นี่ คงจะจ ำร่ำงที่ใหญ่กว่ำได้
ว่ำเป็นมัมมี่ที่ยังมีชีวิตของตระกูลฉงฉี ผู้มีอำวุโสสูงสุด เป็นฉงฉีขั้น
ข้ำมพิบัติที่มีอำยุถึงเก้ำพันปี
แต่สิ่งที่ชวนให้ประหลำดใจคือในบรรดำร่ำงทั้งสอง ฉงฉีเฒ่ำขั้น
ข้ำมพิบัติกลับยืนอยู่ในต ำแหน่งด้ำนหลัง คอยรับใช้ร่ำงเล็กอย่ำง
เคำรพนบนอบ ไม่กล้ำล่วงเกินแม้เพียงน้อย
ร่ำงเล็กค่อยๆ ลูบไล้ของฝังร่วมที่ถูกผนึกเอำไว้ ของเหล่ำนั้น
กลับเปล่งเสียงคล้ำยฝูงผึ้ง รำวกับจะทะลุผนึกเพื่อออกมำต่อสู้เคียง
ข้ำงเจ้ำนำย
“ยังไม่ถึงเวลำ” ร่ำงเล็กกระซิบเบำๆ ของฝังร่วมเหล่ำนั้นได้ยิน
ค ำสั่งของเจ้ำนำยแล้วจึงสงบลง
ท่ำนเจ้ำเผ่ำจิ่นใช้ทั้งมือและเท้ำเร่งรีบเข้ำมำในห้องโลงศพ เมื่อ
ใกล้ถึงสุสำนหลัก ฝีเท้ำจึงช้ำลง และค่อยๆ แปลงร่ำงเป็นมนุษย์

เขำเห็นร่ำงทั้งสองแล้วก็ยืนนิ่งก้มศีรษะ
“ยำยเฒ่ำ พวกข้ำได้ส่งลูกหลำนตระกูลเมิ่งและคนของส ำนักเวิ่น
เต๋ำไปแล้ว ลูกชำยตระกูลเมิ่งสัญญำว่ำจะกลับไปบอกบิดำเพื่อให้ยืม
ลิ่นซือพวกเรำ”
ร่ำงเล็กที่ถูกเรียกว่ำ “ยำยเฒ่ำ” หันกำยมำ เป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ
อำยุรำวสิบสำมสิบสี่ปี
เด็กหญิงพยักหน้ำ พอใจกับกำรกระท ำของท่ำนเจ้ำเผ่ำจิ่น
“เป็นข่ำวดีนี่”
“ยุคทองมำถึงแล้ว ต้อเจียงเฒ่ำผู้นั้นทนไม่ไหวแล้ว อยำก
รวบรวมเขตปีศำจเพื่อชิงควำมได้เปรียบ”
“ผลของกำรบ ำเพ็ญเป็นเค้ำของเขำเหมำะกับกำรท ำเช่นนี้จริงๆ
ส่วนตระกูลฉงฉีของพวกเรำไม่จ ำเป็นต้องลอกเลียนแบบผู้อื่น ก่อน
ถึงช่วงยุคทองที่แท้จริงยังมีเวลำอีกระยะหนึ่ง ในช่วงเวลำนี้สิ่งที่พวก
เจ้ำต้องท ำคือพัฒนำระดับวิทยำยุทธ์ของตนเอง”
“ขอรับ” ท่ำนเจ้ำเผ่ำจิ่นและมัมมี่ที่ยังมีชีวิตตอบพร้อมกัน ในแวว
ตำเต็มไปด้วยควำมตื่นเต้น
กำรแย่งชิงยุคทองมีขนำดใหญ่พอๆ กับยุคโบรำณ หำกถำมว่ำ
ในปัจจุบันใครจะเข้ำใจสถำนกำรณ์ยุคโบรำณได้กระจ่ำงที่สุด คงไม่
พ้นยำยเฒ่ำ

จำกนั้นท่ำนเจ้ำเผ่ำจิ่นก็คล้ำยนึกอะไรขึ้นได้ จึงลังเลอยู่บ้ำง
“มีอะไรคำใจก็พูดมำเถิด”
“ยำยเฒ่ำ ด้วยก ำลังของตระกูลฉงฉีเรำ จะมีโอกำสพัฒนำจนถึง
ระดับที่ต่อกรกับแคว้นต้ำเซี่ย หรือดินแดนพุทธะ พวกผู้ยิ่งใหญ่
เหล่ำนั้นและแย่งชิงโชคชะตำในยุคทองได้จริงหรือ?”
เด็กหญิงเลิกคิ้ว มีทีท่ำเหมือนตัดพ้อคนที่ไม่มีควำมมั่นใจ “ข้ำก็
ไม่ได้บอกให้พวกเจ้ำแย่งอันดับหนึ่ง แค่ติดอันดับสิบยังไม่ได้อีก
หรือ?”
“อ้อ”
……
ตลำดมืด ที่นี่คละเคล้ำไปด้วยผู้คนหลำกหลำย ข่ำวลือปลิวว่อน
ไปทั่ว ตรำบใดที่เจ้ำมีเงิน ไม่มีข่ำวใดที่เจ้ำจะสืบหำไม่ได้
ในร้ำนสุรำ มีเงำด ำสองร่ำงสวมเสื้อคลุมสีด ำ มองไม่เห็นหน้ำตำ
ก ำลังสนทนำกันอยู่
นี่เป็นกำรแต่งกำยที่พบเห็นได้ทั่วไปในตลำดมืด
“เจ้ำได้ยินเรื่องนำงแห่งเสียงมำรหรือไม่?”
“นี่พูดอะไรกัน ใครจะไม่รู้จักนำงแห่งเสียงมำร พิณโบรำณเพียง
ดีดครั้งเดียว เส้นเสียงนับหมื่นสำยก็ตัดปีศำจเป็นชิ้นๆ ไม่เหลือแม้แต่
ก้อนเนื้อชิ้นเดียว หญิงปีศำจนำงนั้นติดประกำศจับในทุกเผ่ำ ใครจับ

นำงได้ เงินรำงวัลรวมกันแล้วแม้แต่ผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงก็ต้องอิจฉำ
ถ้ำไม่ใช่เพรำะก ำลังไม่พอ ข้ำก็อยำกจับนำงเช่นกัน!”
“เฮ้ ใครบอกข่ำวเก่ำคร ่ำครึนี้แก่เจ้ำ สิ่งที่ข้ำถำมคือเรื่องเมื่อสี่
เดือนก่อน ที่ข้ำงกำยนำงแห่งเสียงมำรปรำกฏผู้ติดตำมสองคน”
“ผู้ติดตำมสองคน? ไม่ปิดบังเจ้ำหรอก ข้ำเข้ำภวังค์อยู่ครึ่งปี
ไม่ได้สนใจข่ำวสำรด้ำนนี้”
“เลี้ยงข้ำหนึ่งจอก ข้ำจะเล่ำให้ฟัง”
“น้อง เอำเหล้ำชั้นดีมำสองไห!”
ชำยผู้นั้นดมกลิ่นได้กลิ่นสุรำ ก็หัวเรำะเบำๆ สองครั้ง แล้วจึงพูด
ว่ำ:
“เรื่องของนำงแห่งเสียงมำรข้ำไม่ต้องพูดมำก ทุกคนรู้กันดี เมื่อสี่
เดือนก่อน ข้ำงกำยนำงปรำกฏผู้ติดตำมสองคน ก็เป็นมนุษย์ วิทยำ
ยุทธ์อยู่ในขั้นทำรกแรกก ำเนิดระดับปลำย”
“นับแต่มีผู้ติดตำมสองคนเหล่ำนี้ ข่ำวครำวกำรปรำกฏตัวของ
นำงแห่งเสียงมำรก็ยิ่งบ่อยขึ้น มักเข้ำออกสุสำนบรรพบุรุษของเผ่ำ
ต่ำงๆ กว่ำจะพบกลุ่มคนพวกนี้ ก็สำยเกินไปแล้ว พวกเขำหนีไปไกล
แล้ว ไร้ร่องรอย”

“แม้จะพบเจอต่อหน้ำ นำงแห่งเสียงมำรก็มีวิธีมำกมำยที่จะพำ
ผู้ติดตำมทั้งสองหลบหนี ท ำเอำเผ่ำพันธุ์เหล่ำนั้นกระทืบเท้ำด้วย
ควำมโมโห”
“ข้ำได้ยินว่ำมีบำงเผ่ำที่ผู้ดูแลสุสำนกลับยินดีต้อนรับนำงแห่ง
เสียงมำร พวกเขำคอยระแวดระวังของของตนเอง ขโมยของฝังร่วม
ไปไม่น้อย หำกให้นำงแห่งเสียงมำรเข้ำมำ ก็จะอ้ำงว่ำของฝังร่วมที่
หำยไปเป็นฝีมือของนำง”
“น่ำเสียดำยนะ นำงแห่งเสียงมำรไม่สนใจเผ่ำพันธุ์พวกนั้น เผ่ำที่
นำงเล็งไว้ ล้วนเป็นเผ่ำที่มีประวัติเกินสำมแสนปี และมีภูมิหลังจำกยุค
โบรำณ”
“ว่ำกันว่ำเป้ำหมำยต่อไปของนำงแห่งเสียงมำรคือตระกูลจูเอียน
นำงถึงกับส่งจดหมำยแจ้งล่วงหน้ำแล้ว”
“อวดดีขนำดนั้นเชียว?! ตระกูลจูเอียนมีบรรพบุรุษขั้นข้ำมพิบัติ
คอยปกป้อง นำงแห่งเสียงมำรผู้นี้มีที่มำเช่นไรกัน?”
“ตำมที่ข้ำคำดเดำ อำจเป็นศิษย์โดยตรงของโจรย่องเบำแห่ง
แคว้นต้ำเซี่ย มำทดสอบในเขตปีศำจของพวกเรำ”
ขณะนั้น คนในร้ำนสุรำพำกันรำยล้อมสองคนนั้น ต่ำงมำฟังเรื่อง
นำงแห่งเสียงมำร มีคนหนึ่งขมวดคิ้ว พูดว่ำ “แต่ข่ำวที่ข้ำได้ยินบอก
ว่ำ ผู้ติดตำมทั้งสองของนำงแห่งเสียงมำรเคยแนะน ำตัวที่ตระกูลแมลง
บอกว่ำพวกเขำมำจำกส ำนักธำตุทั้งห้ำ?”

“อย่ำพูดเรื่องเหลวไหล ส ำนักธำตุทั้งห้ำในฐำนะหนึ่งในห้ำส ำนัก
ใหญ่ กระท ำกำรตรงไปตรงมำ จะท ำเรื่องสกปรกเช่นลงสุสำนได้
อย่ำงไร!”
“แล้วส ำนักใหญ่ทั้งห้ำแล้วอย่ำงไร ส ำนักเวิ่นเต๋ำไม่ได้เป็นหนึ่ง
ในห้ำส ำนักใหญ่ด้วยหรือ?”
ระหว่ำงที่ทุกคนถกเถียงเรื่องรำกเหง้ำของนำงแห่งเสียงมำร เงำ
ด ำที่เล่ำข่ำวในตอนแรกก็แอบเล็ดลอดออกไป มำที่นอกตลำดมืด
“ศิษย์พี่ พวกเรำกลับมำแล้ว”
เงำด ำเปิดหมวก เป็นเมิ่งจิ่งโจว
“สืบข่ำวได้อย่ำงไรบ้ำง?”
“ข้ำแสร้งท ำเป็นคนในวงกำรที่รู้ข่ำว พูดเรื่อยเปื่อยมำตลอด คน
ในร้ำนสุรำต่ำงก็พำกันมำฟัง ดูเหมือนพวกเขำยังไม่รู้ตัวตนและ
ต ำแหน่งที่อยู่ของพวกเรำ”
ลู่หยำงก็ออกจำกช่องทำงออกอีกด้ำนหนึ่งของตลำดมืดอย่ำง
รวดเร็ว มำพบกับศิษย์พี่คนที่สำม รำยงำนผล
“ข้ำไปหำตระกูลไป๋เจอเพื่อซื้อข่ำวเกี่ยวกับตัวตนและต ำแหน่ง
ของพวกเรำ ตระกูลไป๋เจอบอกว่ำมีแต่ข้อคำดเดำ ไม่มีข่ำวที่แน่ชัด
เห็นตระกูลไป๋เจอไม่รู้ ข้ำก็เลยกลับมำ”
ศิษย์พี่สำม: “……”

ข้ำให้ลิ่นซือพวกเจ้ำไปสืบข่ำวในตลำดมืด พวกเจ้ำกลับไม่ได้ใช้
ไปสักเหรียญ
ในสี่เดือนนี้ ทั้งสำมคนทั้งค้นหำสุสำนเพื่อส ำรวจประวัติศำสตร์
ยุคโบรำณ ทั้งฝึกฝนวิทยำยุทธ์ ลู่หยำงกับเมิ่งจิ่งโจวก้ำวหน้ำอย่ำง
รวดเร็ว
ขั้นแก่นทองค ำทั้งเก้ำชั้น ก้ำวทีละชั้น ทั้งสองคนจำกชั้นแปด
ก้ำวขึ้นสู่ชั้นเก้ำ ห่ำงจำกขั้นทำรกแรกก ำเนิดที่หวังว่ำจะได้เห็นแต่ไม่
อำจเอื้อมถึงเพียงครึ่งก้ำวเท่ำนั้น!
ขณะที่ทั้งสำมก ำลังสืบข่ำวเกี่ยวกับตัวเอง เพื่อให้แน่ใจในควำม
ปลอดภัย ข่ำวอันสะเทือนโลกก็แพร่กระจำยในเขตปีศำจ ไปถึงทั่ว
แวดวงเซียน
—— ต้อเจียงยุคโบรำณปรำกฏตัว มีเผ่ำใหญ่นับร้อยยอม
ศิโรรำบ เรียกต้อเจียงยุคโบรำณว่ำเทพจักรพรรดิแห่งปีศำจ ก่อตั้ง
ประเทศปีศำจ ต้อเจียงยุคโบรำณปฏิเสธสำมครั้งและรับเสียสำมครั้ง
จ ำใจยอมรับค ำขอของปีศำจทั้งหลำย
ตระกูลต้อเจียงก ำลังเร่งสร้ำงวังหลวง เตรียมพิธีรำชำภิเษกอย่ำง
เร่งด่วน ต้อเจียงยุคโบรำณส่งจดหมำยเชิญอย่ำงกว้ำงขวำง ตระกูล
ฉงฉี ตระกูลมังกร ตระกูลหงส์ แคว้นต้ำเซี่ย ห้ำส ำนักใหญ่ ดินแดน
พุทธะ ทะเลตงไห่……

ทุกอ ำนำจใหญ่ล้วนได้รับค ำเชิญจำกต้อเจียงยุคโบรำณ เพื่อ
มำร่วมพิธีรำชำภิเษก
“ปีศำจมำกมำยยอมสวำมิภักดิ์หรือ?” เซียนอมตะแสดงควำม
ประหลำดใจเล็กน้อย ช่ำงรวดเร็วเหลือเกิน นี่คิดว่ำโลกไร้ซึ่งเซียนจึง
เริ่มลุแก่อ ำนำจแล้วหรือ?
จุดเด่นประกำรหนึ่งของผลกำรบ ำเพ็ญเป็นเค้ำผู้แข็งแกร่งรังแกผู้
อ่อนแอ คือ ยิ่งควบคุมผู้แข็งแกร่งได้มำก ตัวเองก็จะยิ่งแข็งแกร่ง
“เผ่ำใหญ่เหล่ำนี้ส่วนใหญ่มีขั้นรวมร่ำงหรือขั้นข้ำมพิบัติ กำร
ควบคุมปีศำจรำชำและเทพจักรพรรดิปีศำจมำกมำยเช่นนี้ พลังของ
ต้อเจียงยุคโบรำณคงแข็งแกร่งกว่ำตอนอยู่ในยุคโบรำณอีกหลำย
ส่วน สำมำรถเทียบชั้นกับฉงฉีเฒ่ำ เป็นกึ่งเซียนระดับแข็งแกร่งที่สุด
น่ำแปลกใจไม่น้อยที่เขำกล้ำประกำศตนเป็นจักรพรรดิ”