กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ - ตอนที่ 1144: วิหารจิตเทวะ

อู่ อวี้ ไม่เคยคิดว่าจะได้พบกับเฟิงซัวหยาเช่นนี้ อาจารย์ของเขายังคง

เหมือนเดิม ซึ่งท าให้ อู่ อวี้ รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเขาขมวดคิ้วแล้วเขาว่า “ ถ้า

เป็นร่างแยก แสดงว่าสิ่งที่จักรพรรดิโบราณพูดเป็นความจริง ดังนั้นเขาคงไม่

คิดจะตามเข้ามา แต่ถ้าทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องเท็จ เท่ากับว่าอาจารย์ของข้า

ไม่ใช่ร่างแยกของเขา อีกทั้งจักรพรรดิโบราณคงไม่อาจมาที่นี่ได้ เจ้าไม่ต้อง

กังวลไป ”

 

“ ข้าคิดว่าถึงเขาจะเป็นเทพเซียน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมาโลกอื่น นอกจากนี้เขา

ยังพูดอีกว่ากฎระเบียบของเทพเซียนนั้นเข้มงวดมาก ข้าเคยได้ยินมาว่าการที่

เทพเซียนมายังโลกที่ 2 จะต้องผ่านกระบวนการที่เข้มงวด ” หมิงซวงพยัก

หน้า

 

“ เราไม่อาจรู้ได้ว่าเทพเซียนมีขอบเขตข้อจ ากัดมากแค่ไหน เราท าได้เพียง

ป้องกัน แล้วอยู่ในสถานที่ที่เราคิดว่าปลอดภัยเท่านั้น ”

 

เขาพุ่งเข้าสู่พิภพปีศาจบรรพกาลอย่างรวดเร็วนี้ ยิ่งยามนี้ อู่ อวี้ แข็งแกร่งกว่า

แต่ก่อนมาก ดังนั้นระดับความเร็วของเขาจึงเพิ่มขึ้น และไม่ต้องห่วงกังวล

อะไรมาก

 

ซึ่งพวกเขาไม่ได้รับผลกระทบจากช่วงเวลาแห่งการฆ่าของพิภพปีศาจบรรพ

กาล

 

” ที่ส าคัญพวกเทพปีศาจในพิภพปีศาจบรรพกาล จะต้องไม่ยอมให้จักรพรรดิ

โบราณลอบเข้ามาใช่หรือไม่? ” หมิงซวงวิเคราะห์

 

ไม่ว่าอย่างไร อู่ อวี้ ก็ยังคงส่งพวกเขาไปที่ฐานทัพใหม่ ซึ่ง หนานซาน หวาง

เยว่ ได้จัดเตรียมสถานที่ไว้อย่างแน่นหนามิดชิด อีกทั้งสถานที่แห่งนี้อยู่ใต้ก้น

เหวลึกยิ่งท าให้หาได้ยากเข้าไปอีก นอกจากนี้ภายในถ ้ายังมีทรัพยากร

มากมาย ซึ่งสมบัติเหล่านี้เป็นสิ่งของที่อยู่ภายในไข่มุกทองค าเหยียนหวง ที่

สามารถน ามาใช้จัดวางวงเวทย์มายา

 

จริงแล้ว อู่ อวี้ ควรตรวจสมบัติภายในไข่มุกดู เพราะนอกจากศาสตราวิถีแท้

วิญญาณนภาจ านวนมากแล้ว ยังมีสมบัตินานานับการเยอะแยะมากมาย

ทว่า อู่ อวี้ ไม่มีอารมณ์ที่จะสนใจสมบัติเหล่านี้

 

ในเวลานี้คนส าคัญที่สุดในชีวิตของเขาล้วนรวมตัวกันอยู่ที่นี่ไม่ว่าจะเป็น

หนานซาน หวางเยว่ , เย่ซีซี , อู่หยู , เฟิงซัวหยา รวมถึงก าลังเสริมหลัก ๆ

อย่างร่างกลืนสวรรค์ , กิเลนเงิน, หงส์ทมิฬ

 

ทั้งหมดล้อมวงนั่งฟังร่างต้นของ อู่ อวี้ เล่าเรื่องราวที่ได้พูดคุยกับจักรพรรดิ

โบราณมาในวันนี้ให้ หนานซาน หวางเยว่ กับ เย่ซีซี ฟัง

 

โดยเฉพาะเย่ซีซี อู่ อวี้ ได้เล่าให้นางฟังเรื่องที่จักรพรรดิโบราณได้กล่าวถึงนาง

จักรพรรดิโบราณบอกว่าเขาแค่ท าตามหน้าที่เท่านั้นหาได้ท าอันใดผิด หากเย่

ซีซีอยากจะแก้แค้นให้มาหาเขาได้ตลอดเวลา อู่ อวี้ มิได้มีส่วนเกี่ยวข้องใน

เรื่องนี้

 

” เขาพูดเช่นนั้นหรือ … แต่ข้าจะไม่สังหารบิดาของท่าน … ” หลังจากได้ยิน

เช่นนั้น เย่ซีซี ก็ไม่อาจทนแบกรับความอัดอั้นในใจไว้ได้และร ่าไห้ออกมา

 

” เด็กน้อยอย่าคิดมากเกินไป ประการแรกเราจะต้องกลายเป็นเทพเซียนให้ได้

ก่อน เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าค่อยแก้แค้นดีมั้ย? ประการที่สองเรายังไม่อาจรู้ได้ว่า

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงหรือเท็จ? ” หนานซาน หวางเยว่ กล่าว

 

เย่ซีซี กล่าวว่า ” ไหนเลยท่านถึงพูดเช่นนั้น ก็เขารู้เรื่องของเราตั้งหลายอย่าง

ทั้งยังพาพี่สาวอู่หยูมาหาพี่อวี้อีก แล้วก็ยังกล่าวถึงท่านแม่ซูซ่างเซียนของ

พี่อวี้ ว่าเมื่อใดที่เขากลายเป็นเทพเซียนให้ไปหาท่านที่วิมานสวรรค์ซูหยี่

ทั้งหมดนี้ก็เป็นข้อพิสูจน์แล้วไม่ใช่หรือว่าสิ่งที่เขากล่าวมาทั้งหมดนั้นเป็น

ความจริง นอกจากนี้เขายังสื่อสารกับพลองทองสมปรารถนาได้อีก แล้วมัน

จะกลายเป็นเรื่องเท็จได้อย่างไร? ”

 

อู่ อวี้ มองไปที่หนานซานหวางเยว่แล้วเขาว่า ” เจ้าเองคิดว่ามันผิดปกติ

หรือไม่? ”

 

หนานซาน หวางเยว่ ก้มศีรษะ แล้วส่ายหัว ” เปล่าเลย แต่เป็นเพราะข้าโตมา

ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความโกหกหลอกลวง เพราะฉะนั้นสิ่งแรกที่ข้า

จะท าก็คือไม่ไว้ใจไว้ก่อน ไม่ว่าจักรพรรดิโบราณจะมีหลักฐานดูสมจริงมาก

แค่ไหน แต่ข้าคิดว่าเขาเป็นถึงเทพเซียน ทุกอย่างอาจอยู่ภายใต้การควบคุม

ของเขา รวมถึงสองคนนี้ เจ้าแน่ใจแล้วใช่หรือไม่ว่าเขาคือพี่สาวกับอาจารย์

เจ้าจริง ๆ ? ไม่ใช่จักรพรรดิโบราณแอบสวมร่างมา? ”

 

หนานซาน หวางเยว่ วิเคราะห์ปัญหาได้เฉียบคมมาก

 

แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่ หนานซาน หวางเยว่ กล่าว อู่หยูกับเฟิงซัวหยาต่างก็

งวยงงเป็นอย่างมาก ทั้งคู่ได้แต่หันมอง อู่ อวี้ เท่านั้นโดยไม่รู้ว่าจะพูดอันใด

 

” ข้าแน่ใจ เพราะทดสอบมาหลายครั้งแล้ว ไม่พบอะไรผิดปกติเลย… ” เมื่อ

หนานซาน หวางเยว่ ทักท้วงมาเช่นนั้น อู่ อวี้ ก็รู้สึกเป็นห่วงในกรณีนี้เช่นกัน

ด้วยเหตุนี้เขาจึงพยายามตรวจสอบมาจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้วจริง ๆ และทุก

ครั้งก็ยังคงปกติ ซึ่งเขาก็รู้นิสัยใจคอของอู่หยูกับเฟิงซัวหยาดีที่สุด ดังนั้นเขา

จึงมั่นใจว่าไม่น่าจะมีข้อผิดพลาดใด ๆ อีกต่อไป แต่สิ่งที่ หนานซาน หวางเยว่

ทักท้วงมาฟังดูก็มีเหตุผล เราจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเทพเซียนมีวิชาใดบ้าง?

 

” พี่หนานซานคิดมากเกินไป พี่สงสัยเช่นนี้ เดี๋ยวพี่สาวอู่หยูกับท่านลุงเฟิงจะ

โกรธเสียใจเอานะ ”

 

หนานซาน หวางเยว่ ทอดถอนถอนหายใจ แล้วกล่าวด้วยอาการปวดเศียร

เวียนเกล้าอย่างที่สุดว่า ” ช่างเถอะ ๆ ถือเสียว่าข้าไม่ได้พูดก็แล้วกัน ข้าเอง

กล่าวลอย ๆ หาได้มีหลักฐานยืนยันมาพูดอะไรมากเลย แค่คิดว่าจะต้อง

ต่อต้านกับเทพเซียน ข้าก็ปวดหัวตึ๊บแล้ว เพราะข้าไม่รู้ว่าเขามีความสามารถ

อะไร หรือท าอะไรได้บ้าง บางทีเขาอาจจะน่ากลัวกว่าที่เราคิด หรือไม่บางที

อาจจะก าลังรอให้พวกเราแข็งแกร่งมากกว่านี้ จากที่เห็นยังไม่มีอะไรชัดเจน

สักอย่าง ลองคิดดูโอกาสที่เขาจะเป็นบิดาของเจ้าจริงอยู่ที่ 9 ใน 10 ส่วน แต่

ก็ยังเหลืออีก 1 ส่วนอาจจะเป็นไปไม่ได้ แต่ที่แน่ ๆ เจ้าที่ย้อนกลับไปที่นั่นคน

เดียวจะไม่เป็นอะไรเช่นนั้นหรือ? แต่ระหว่างที่เจ้าอยู่ที่นั่นก็ไม่ต้องกังวลเรื่อง

ทางนี้ ”

 

อู่ อวี้ ก็คิดเช่นเดียวกับ หนานซาน หวางเยว่

 

หนานซาน หวางเยว่ กับ เย่ซีซี มีความคิดกันคนละทาง

 

เขารู้ว่าความหมายของ หนานซาน หวางเยว่ นั้นคืออะไร

 

” แต่ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็ต้องระวังตัวไว้ แม้สถานการณ์ในตอนนี้ มันดีกว่าที่

เราคิดไว้ให้มาก ๆ ถึงอาจจะยังไม่ทราบเป้าหมายที่แท้จริงของเขา แต่อยู่ที่นี่

ก็น่าจะปลอดภัยกว่า เนื่องจากสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับประตูพิภพปีศาจบรรพกาล

ดังนั้นต่อให้เขารู้ แต่ก็มีโอกาสน้อยมากที่จะท าอะไรเราได้อยู่ดี”

 

” พรุ่งนี้เจ้าจะขึ้นครองบัลลังก์ใช่หรือไม่? ” หนานซาน หวางเยว่ ถาม

 

อู่ อวี้ กล่าวว่า ” ข้าต้องกลับแล้ว ลั่วผินยังไม่ได้กลับไปที่วังมังกรสี่สมุทรเลย

”

 

หนานซาน หวางเยว่ พยักหน้ารับทราบแต่ก็ไม่พูดอะไรมาก อู่ อวี้ รู้ว่า หนาน

ซาน หวางเยว่ สงสัยอะไรบ้าง ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เพราะถ้าจักรพรรดิโบราณเป็นคนต ่าช้าจริง ๆ หนานซาน หวางเยว่ ก็เป็นอีก

หนึ่งในเป้าหมายด้วยเช่นกัน

 

” หรือจะให้ข้ากลับไปด้วย หลังจากทั้งหมด ข้าอาจเป็นคนที่เขาชักใยอยู่? ”

เฟิงซัวหยาคิดชั่วครู่แล้วถาม อู่ อวี้

 

อู่ อวี้ ใช้เนตรเพลิงตรวจสอบเขาซ ้าแล้วซ ้าอีก พลังฝีมือของเขาอยู่แค่ระดับ

ต าหนักม่วงทะเลมรกตเท่านั้น ย่อมไม่มีอันตรายหรือภัยคุกคามใด ๆ ฉะนั้น

เขาจึงยืนยันว่าให้เฟิงซัวหยาอยู่ที่นี่

 

” ถ้าจักรพรรดิโบราณไม่ใช่บิดาของข้า ท่านก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา ถ้าไป

อยู่ที่นั่น ท่านจะเป็นอันตรายเปล่า ๆ ” อู่ อวี้ กล่าว

 

” อวี้เอ๋อเราไม่อยากสร้างปัญหาให้แก่เจ้า เจ้าคือคนที่ก าลังจะกลายเป็นเซียน

อมตะ อย่าให้เรามาคอยถ่วงแข้งถ่วงขาเจ้าเลย … ” อู่หยูกล่าวอย่างเป็นห่วง

 

อู่ อวี้ ยิ้มแล้วกล่าวว่า ” อย่าคิดเช่นนั้น เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับท่าน

พี่ ข้าแค่อยากให้ท่านปลอดภัย ถ้าจักรพรรดิโบราณมีเจตนาร้ายจริง ๆ ท่านก็

ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อยู่แล้ว ”

 

อู่ อวี้ คิดว่าถ้าคนทั้งสองอยู่ในโลกนี้ก็ยังสามารถฝึกฝนบ าเพ็ญตนได้อย่าง

สบาย โดยเฉพาะที่นี่มีพลังฟ้าดินหนาแน่นกว่านครเทวะมาก คาดว่าใช้เวลา

ไม่นานพลังฝีมือของพวกเขา จะต้องคืบหน้าอย่างใหญ่หลวงแน่นอน

 

” ขึ้นชื่อว่าเทพเซียน เราไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเขาจะคิดหรือจะท าอะไร

ได้บ้าง ข้าไม่รู้ว่าท าไมข้าถึงรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีเช่นนี้ แต่ข้าก็ไม่สามารถพูดอะไร

ได้เพราะไม่มีหลักฐานใด ๆ ยืนยันเลย อีกอย่างข้าไม่ใช่เทพเซียนข้าจึงไม่

เข้าใจ … ” หนานซาน หวางเยว่ มองอู่ อวี้ ได้แต่ส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา

แล้วก็ยิ้ม

 

” อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายเกินไป ตราบใดที่ยังไม่ตายก็ไม่มีผู้ใดมาขวางทาง

ของเราได้ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ตาม ” อู่ อวี้ ยังคงเชื่อมั่นมาก

 

แม้ว่ายามนี้พวกเขาไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ในอนาคตเขาก็ไม่หวาดกลัว

 

หนานซาน หวางเยว่ แค่พูดคุยทักท้วงไปตามประสบการณ์ ส่วนทางด้าน

ของเย่ซีซีก็เชื่อในหลักฐาน เพราะหลักฐานก็คือ อู่ อวี้

 

อู่ อวี้ ก าลังจะกลับไปขึ้นบัลลังก์ในวันพรุ่งนี้ แต่ทั้งหมดทั้งมวลเป็นเพราะลั่ว

ผินยังไม่ได้กลับไปที่วังสี่สมุทร หลังจากเขากลับไปหานางแล้ว อย่างน้อย ๆ

ก็ยังมีร่างกลืนสวรรค์อยู่กับคนอื่น ๆ ในพิภพปีศาจบรรพกาล ยิ่งมีคนจ านวน

น้อยเท่าไหร่ โอกาสที่จะตกอยู่ในอันตรายก็น้อยลงไปด้วย?

 

คืนนี้ยังพอมีเวลา เขาอยากจะกลับไปหาลั่วผินอีกครั้ง

 

ในไข่มุกทองค าเหยียนหวง มีศาสตราวิถีแท้วิญญาณนภา ซึ่งมีวงเวทย์

ประทับมากกว่า 500,000 วง ชื่อว่า ‘วิหารจิตเทวะ’ รูปร่างของมันเป็นวิหาร

ต าหนัก อู่ อวี้ บอกให้ หนานซาน หวางเยว่ ท าพันธสัญญากับ ‘วิหารจิตเทวะ’

เพื่อให้พวกเขาพักอาศัยอยู่ในนั้นชั่วคราว ภายในศาสตราวิถีแท้วิญญาณ

นภา ‘วิหารจิตเทวะ’ มีพื้นที่กว้างขวางเป็นอย่างมาก เสมือนเมืองย่อม ๆ เลย

ทีเดียว เมื่อเขาเปิดประตูเข้ามาก็สามารถเข้าสู่ด้านในได้ทุกเมื่อ นอกจากนี้

ยังมี ‘เวทย์เคล็ดมายา’ ซึ่งแข็งแกร่งยิ่งกว่าที่ หนานซาน หวางเยว่ จัดวางไว้

มาก

 

ร่างต้นของ อู่ อวี้ กลับไปที่นครเทวะเพียงคนเดียวเท่านั้น โดยทิ้งให้ร่างกลืน

สวรรค์อยู่ที่นี่ สามารถพูดคุยปรับความเข้าใจกับ อู่หยู และ เฟิงซัวหยา ได้

ตลอดเวลา เพื่อช่วยไม่ให้พวกเขาเบื่อหน่ายตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ ฉะนั้น อู่ อวี้

จึงแนะน าให้พวกเขาฝึกฝนปฏิบัติระหว่างที่รอคอยอยู่ที่นี่ไปพลาง ๆ ภายใน

ไข่มุกทองค าเหยียนหวงมีทรัพย์สมบัติอยู่มากมาย ถึงแม้ว่าพื้นฐานฝึกตน

ของอู่หยูจะยังไม่ค่อยสูงเท่าใดนัก แต่ อู่ อวี้ ก็มั่นใจว่าหากอยู่ในพิภพปีศาจ

บรรพกาลแห่งนี้ นางจะต้องขึ้นสู่ระดับก่อร่างก าเนิดจิตเทวะเป็นแน่

 

อู่ อวี้ ร่างต้นใช้เมฆาตลบฟ้ากระโดดอยู่ภายในพิภพปีศาจบรรพกาลอย่าง

ต่อเนื่อง เมื่อเขาอยู่ห่างจาก ‘วิหารจิตเทวะ’ เขาเปิดประตูพิภพปีศาจบรรพ

กาลกลับสู่นครเทวะ

 

ด้วยวิหารจิตเทวะเขาสามารถถ่ายโอนผู้คนจ านวนมากมาที่พิภพปีศาจบรรพ

กาลได้ แต่ที่นี่ก็ยังถือว่าอันตรายอยู่ ดังนั้นจึงพักพิงได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น

 

เมื่อกลับมาถึงบรรยากาศภายในนครเทวะก็ยังคงคึกคักมีชีวิตชีวา ภายใน

โลกของผู้ฝึกตนไม่จ าเป็นต้องหลับนอน ดังนั้นทุกคนจึงเฝ้ารอพิธีครั้งใหญ่ใน

วันพรุ่งนี้

 

หลังจากพาทั้งสองคนไปอยู่ที่พิภพปีศาจบรรพกาล เมื่อ อู่ อวี้ กลับมานครเท

วะท าให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก เท่ากับว่ายามนี้คนที่เขาเป็นห่วงมากที่สุด

ภายในชมพูทวีปโลกธาตุเหลือเพียงแค่ลั่วผินเท่านั้น แต่โชคดีที่นางยังมีวังสี่

สมุทร

 

นอกจากนี้ก็ยังมี หนานกง เหว่ย อีกคนหนึ่ง

 

ส่วนคนอื่น ๆ อย่างเช่นองค์หญิงโย่วเสี่ย, ซูหยานหลี่ ฯลฯ หรือจอมจักรพรรดิ

แห่งนครจักรพรรดิเพลิง จักรพรรดิโบราณหาได้สนใจคนกลุ่มนี้ไม่

 

แต่พอนึกถึงหนานกง เหว่ย อู่ อวี้ ก็นึกถึงค าพูดของลั่วผิน เมื่อคิดถึงเรื่องราว

ทั้งหมดขึ้นในวันนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า ” นางจดจ าสิ่งที่เกิดขึ้นในทวีป

แห่งทวยเทพตงเสิ้งได้จริงหรือ? หรือจริง ๆ แล้วนางไม่เคยลืมเลือนมันเลย ”

 

หมิงซวงเบะปากแล้วกล่าวว่า ” มันก็แหงแซะอยู่แล้วล่ะ นางไม่ได้สูญเสีย

ความทรงจ าไปหรอก ไม่เช่นนั้นตอนอยู่ที่เจดีย์วิญญาณบรรพกาล นางคงไม่

ท าท่าเข้าด้ายเข้าเข็มหร๊อกก∼ ”

 

” แต่ … ”

 

ตอนนี้เขาหนักใจกับปัญหาที่ต้องพบเจอมากพอแล้ว เมื่อนึกถึง หนานกง

เหว่ย อย่างไม่ได้ตั้งใจ ยิ่งท าให้เขาหนักใจมากขึ้นกว่าเก่า

 

ปัจจุบันต าหนักโอรสเล่อเงียบเชียบเป็นอย่างมาก

 

ราตรีนั้น อู่ อวี้ แอบย่องไปหาลั่วผิน เพราะเขาอยากพูดคุยกับนาง เรื่องที่เขา

ได้คุยกับจักรพรรดิโบราณในวันนี้ เขารู้มุมมองของ หนานซาน หวางเยว่ กับ

เย่ซีซี แล้ว ซึ่งเขาอยากรู้ว่าลั่วผินจะมีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องของ หนาน

กง เหว่ย และ จักรพรรดิโบราณ

 

เขามุ่งหน้าไปยังนครหมื่นทวีปท่ามกลางสายวาโยโชยเอื่อยยามราตรี

 

ทันใดนั้นข้าได้รับข้อความจากยันต์สื่อสาร ซึ่งกลายเป็นว่ามันถูกส่งมาจาก

หนานกง เหว่ย เป็นยันต์สื่อสารที่เขาลืมไปแล้วว่าเคยทิ้งไว้ให้กับนาง

 

ประเด็นคือในข้อความเก่าว่า ” อยากเจอเจ้า ข้ารออยู่ที่ ป่ายวี่จวิน ”

 

ป่ายวี่จวินเป็นป่าในนครเทวะ ภายในนี้มีวิญญาณเซียนอยู่เป็นจ านวนมาก

เนื่องจากนครเทวะเต็มไปด้วยพลังฟ้าดิน ฉะนั้นผู้ฝึกตนจ านวนมากจึงไป

ฝึกฝนกันอยู่ในป่าป่ายวี่จวิน บ้างใช้เป็นสถานที่ไตร่ตรองเคล็ดวิชาเต๋าแล

พลังอิทธิฤทธิ์ นับเป็นสถานที่สะอาดสะอ้านบริสุทธิ์ภายในนครเทวะเลยก็ว่า

ได้

 

อู่ อวี้ ยังไม่เคยไปที่นั่น แต่ก็รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน

 

ถึงนางจะบอกรวม ๆ ว่าไปเจอกันที่ป่ายวี่จวินไม่ได้ระบุต าแหน่ง

เฉพาะเจาะจง

 

แต่เขาควรจะไปดีหรือไม่?

 

ตอนแรกเขาตั้งใจจะไปหาลั่วผิน แต่ได้รับยันสื่อสารจาก หนานกง เหว่ย

เสียก่อน การที่นางส่งสารนัดพบมาให้เขาเยี่ยงนี้มันหมายความว่าอย่างไร?

 

” ช่างเถอะ ก็แค่ไปดูนิดหน่อยคงใช้เวลาไม่นาน ”

 

จากนั้นเขาเปลี่ยนทิศทางกลับไปยังป่ายวี่จวิน

 

 

——————-