กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ - ตอนที่ 1146: หวงซี กับ ลั่วผิน

” เจ้ามั่นใจได้ ต่อจากนี้ข้าจะไม่รบกวนเจ้าอีก ในอนาคตเจ้าจะเป็น

จักรพรรดิอวี้ ส่วนข้าก็เป็นองค์หญิงหวงซี นับจากนี้ข้ากับเจ้าจะไม่พบเจอกัน

อีก ข้าจะไม่ท าให้เจ้ากับลั่วผินต้องมีปัญหากัน ข้าเสียใจที่วางตราประทับ

หงส์เพลิงไว้กับเจ้า แต่ไม่มีหนทางเอามันออกได้ และข้าจะไม่กระตุ้นมันอีก ”

 

นางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก การที่นางกล่าวเรื่องนี้ออกมา เหมือนกับ

การปลดเปลื้องพันธนาการ

 

ในความทรงจ าของ อู่ อวี้ นางหาได้เป็นเช่นนี้ หากมีความขัดแย้งใด ๆ นาง

จะตีอกชกตัวตอบโต้กลับมาด้วยน ้าเสียงแข็งกร้าวเสมอ หรือแม้กระทั่งลงมือ

ห ้าหั่นประหัตประหารเขา โดยไม่มีการยั้งมือไว้ไมตรีแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่

สนใจด้วยซ ้าว่าเขาจะเจ็บปวดเสียใจอย่างไร

 

บางทีอาจเป็นเพราะนางโตขึ้น เลยท าให้เปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้

 

เมื่อใบเมเปิ้ลร่วงหล่นชุดสีแดงเพลิงของนางก็โบกสะพัดพลิ้วไสวไปมาตามก

ระแสสายวาโย ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่สามารถระงับอารมณ์ไม่ให้

แสดงออกทางสีหน้าได้

 

” ถ้ามีวิธีข้าจะหาหนทางชดใช้ให้แก่เจ้า ” เรื่องทั้งหมดท าให้จิตใจของ อู่ อวี้

รู้สึกสับสนไม่น้อย

 

ถ้า หนานกง เหว่ย อยากจะเป็นอิสระจาก อู่ อวี้ ก็ไม่สามารถเหนี่ยวรั้งนางได้

หากใคร่ครวญดูให้ดี ๆ ดูเหมือนตัวเขาจะสร้างปัญหาให้นางเดือดร้อนไม่

น้อย

 

นับเป็นเรื่องหายากที่นางจะยอมแตกหักจากเขาเช่นนี้

 

” ไม่จ าเป็นต้องชดใช้ ในหัวใจของข้าไม่มีมันอยู่อีกแล้ว ” หนานกง เหว่ย ฝืน

ยิ้มออกมา นางอาจจะเหนื่อยล้าเล็กน้อย นางก้มศีรษะลงมองดูสายชลธีไหล

เอื่อย

 

ไม่นานนักนางลุกขึ้นยืนบนก้อนหินสีน ้าเงิน ชายกระโปรงชุดสีแดงเพลิงของ

นางเปียกปอนจากสายชลธี ท าให้อาภรณ์รัดรูปอย่างไม่ตั้งใจ เผยให้เห็น

รูปร่างส่วนเว้าส่วนโค้งอันแสนงดงาม ยามนี้นางไม่ใช่สาวน้อยในภาพความ

ทรงจ าของ อู่ อวี้ อีกต่อไปแล้ว

 

นางเป็นคนซับซ้อนอย่างมาก

 

” พรุ่งนี้เจ้าจะขึ้นครองบัลลังก์ หวงจุนจะไปร่วมงานด้วยแต่ข้าจะไม่ไป ต่อ

จากนี้เจ้าจะไม่เห็นข้าอีก ” หนานกง เหว่ย กล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา นางคิดว่า

วันนี้นางจะพูดความจริงให้หมด เพราะต่อจากนี้นางจะไม่ได้เจอเขาอีก

 

” ช้าก่อน ” อู่ อวี้ รั้งนาง

 

หนานกง เหว่ย หันศีรษะกลับมามองเขาอย่างเฉยเมย

 

อู่ อวี้ ครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า ” ช่วยตอบค าถามสุดท้ายของข้าได้หรือไม่ ”

 

หนานกง เหว่ย พยักหน้า

 

อู่ อวี้ ถามว่า ” หวงจุนฝึกฝนเจ้า เพราะมีจุดประสงค์อันใด? แล้วนางบีบ

บังคับอะไรเจ้าหรือไม่? ”

 

อู่ อวี้ ต้องเป็นห่วงในเรื่องนี้ เพราะมันเกี่ยวข้องกับชีวิตและความตายของ

นาง

 

หลังจากถามค าถามที่ออกไป หนานกง เหว่ย ก็โกรธทันที น ้าเสียงของนาง

เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างแล้วกล่าวว่า ” ข้าบอกไปแล้วไง ว่าต่อจากนี้เจ้ากับข้า

ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก มันเป็นเรื่องของข้าไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า ข้ามี

ปัญญามากพอที่จะจัดการปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเอง ข้าไม่ขอรบกวน เจ้า

อย่าได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก! ”

 

อู่ อวี้ ค่อนข้างคุ้นเคยกับการตอบโต้อย่างดุเดือดของนาง เขากล่าวว่า ” ไม่

เป็นไร สุดท้ายแล้วเรื่องนี้ … ”

 

” หุบปาก! เจ้าไม่เข้าใจหรือไง? ข้าบอกว่าไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับเจ้าอีกใน

อนาคต! ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องในเส้นทางชีวิตของข้า

แม้แต่น้อยนิด! ข้าอยากจะลบเจ้าไปจากความทรงจ าอย่างสมบูรณ์ ไม่อยาก

อยู่ภายใต้เงาของเจ้าอีกต่อไป ไม่อยากต้องเจียมเนื้อเจียมตัวราวกับฝุ่นธุลี!

ปล่อยข้าไปซะ ข้าอยากจะอยู่คนเดียว ”

 

ขณะที่กล่าวว่าน ้าตาก็ไหลพรากออกมาอย่างสุดจะกลั้น ร ่าไห้สะอึกสะอื้นตัว

สั่นเทา

 

หลังจากนางกล่าวจบนางก็จะจากไปทันที บางทีอาจเป็นเพราะว่านางไม่

ต้องการให้ อู่ อวี้ ได้เห็นอารมณ์ความรู้สึกที่อ่อนแอ นางจึงหันหลังกลับแล้ว

กลายร่างเป็นหงส์เพลิงนิรันดร์บินทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าหายไปในชั่วพริบตา

ทว่ายามนี้สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในหุบเขาเฟิงเย่ก็คือกลิ่นหอมละมุนของนาง

 

” เอ่อ … ”

 

อู่ อวี้ ไม่คิดว่านางจะฟูมฟายมากมายถึงเพียงนี้

 

แต่ค าพูดของนางท าให้ อู่ อวี้ เข้าใจความคิดของนางขึ้นมากจริง ๆ

 

นางกล่าวว่า ไม่อยากต้องเจียมเนื้อเจียมตัวราวกับฝุ่นธุลีเมื่ออยู่ต่อหน้า อู่

อวี้

 

นี่คือความคิดที่แท้จริงของนาง

 

อู่ อวี้ กับนางมีเรื่องบาดหมางกันมากมาย

 

ดังนั้นไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร นางต้องการเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเอง

นางต้องการอยากจะตัดความสัมพันธ์ที่มี อู่ อวี้ ออกไปจากชีวิตอย่างสิ้นเชิง

การเผชิญหน้ากับเขาให้นางตายเสียยังดีกว่า นางไม่อยากต้องกล ้ากลืนฝืน

ทนกับความรู้สึกต ่าต้อยด้อยค่าของตนเอง

 

” เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ไฉนเรายังท าให้นางเกลียดอีก? ”

 

เขามองไปบนท้องนภาอย่างไร้ค าตอบ

 

” เจ้าบดขยี้ความภาคภูมิใจของนาง นางคงทั้งหดหู่ ทั้งรู้สึกเสียหน้า เมื่อพูด

ถึงเรื่องที่นางพยายามจะดิ้นรน จนบางครั้งนางก็เกลียดเจ้า สิ่งที่เจ้าให้แก่

นางมันดีแล้วจริงหรือ บางครั้งการที่เจ้าท าดีกับนาง อาจกลายเป็นเสน่ห์อัน

ล้นเหลือ จนนางตัดสินใจท าบางอย่างลงไปโดยไม่ยั้งคิด เพื่อเป็นการ

เรียกร้องความสนใจจากเจ้า เช่น ตราประทับของเพลิงนิรันดร์ , เจดีย์

วิญญาณบรรพกาล สุดท้ายคนในนั้นไม่มีผู้ใดสามารถต้านทานเจ้าได้ แต่พอ

เจ้าออกมาจากเจดีย์ก็กลายเป็นจักรพรรดิอวี้ไปซะได้ ไหนจะแม่มังกรลั่วผินที่

แสนสูงส่งนั่นอีก สิ่งต่าง ๆ ที่เจ้าได้รับมันท าให้นางตื่นตระหนกเสียจนมอง

ตัวเองว่าช่างต ่าต้อยเหลือแสน อาาา∼ ช่างเป็นสาวน้อยผู้น่าสงสาร

เหลือเกิน … ”

 

” พอ ๆ ไม่ต้องวิเคราะห์เลย ”

 

เรื่องก่อนหน้านี้มันนมนานมากแล้ว

 

ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนไม่ค่อยดีมากนัก แม้แต่ อู่ อวี้ เองก็ยัง

ค่อนข้างสับสน

 

คงต้องบอกว่าเขากับ หนานกง เหว่ย มีเส้นทางที่แตกต่างกัน ไม่สามารถ

บรรจบกันได้

 

แล้วยามนี้เส้นทางของเขาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

 

ตัวตนของพวกเขาทั้งสองก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

 

พวกเขาทั้งสองไร้ซึ่งวาสนาต่อกัน เจอหน้ากันก็มักมีข้อผิดพลาดไม่ลงรอย ซึ่ง

ต่างจากลั่วผินที่ไม่เคยมีข้อพิพาทใด ๆ

 

หนานกงเหว่ยออกจากป่ายวี่จวินไปอีกทิศทางหนึ่ง ส่วน อู่ อวี้ ก็เลือกไปอีก

ทิศทางอื่น

 

สายลมในค ่าคืนเย็นเยียบเป็นอย่างมาก แม้บรรยากาศด้านนอกของป่ายวี่

จวินเต็มไปด้วยความคึกคักมีชีวิตชีวา อู่ อวี้ ท่องไปตามถนนอันแสนวุ่นวาย

ตอนนี้เขากลับมาที่นครหมื่นทวีปแต่ไม่มีผู้ใดสามารถพบเห็นเขาได้

 

ยามนี้ก าหนดเวลาที่จะขึ้นครองบัลลังก์ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว

 

ณ ต าหนักมังกรครามนครหมื่นทวีป

 

แล้วครั้งนี้ อู่ อวี้ อ้อมไปยังสวนหลังต าหนัก เนื่องจากนี่คือสถานที่ของเขา

 

บนท้องนภายามราตรีเต็มไปด้วยหมู่มวลดารา

 

ภายใต้แสงของดวงดาราลั่วผินยังคงนั่งอยู่ในศาลา ท่ามกลางความมืดมิด

ราตรี ร่างของนางเปล่งประกายแสงสีขาว บนผิวหนังของนางปรากฏเกล็ด

มังกรจาง ๆ ขึ้น

 

เมื่อเขาเห็นนางอีกครั้ง เขาก็รู้สึกว่าแตกต่างจาก หนานกง เหว่ย อย่างสิ้นเชิง

เพียงแค่มองหรือเห็นรอยยิ้มของนางก็ท าให้จิตใจของ อู่ อวี้ สงบลงได้

 

“ เจ้ายังมีชีวิตอยู่ เป็นข่าวดีที่สุดส าหรับข้าแล้ว ”

 

เห็นได้ชัดว่านางก าลังรอข่าวของ อู่ อวี้ อย่างใจจดใจจ่อ ไม่ได้ออกจากที่นี่

เลยแม้แต่น้อย

 

ภายใต้ดวงดารา อู่ อวี้ ยืนอยู่ต่อหน้าของนาง เขาคิดว่านางเป็นเทพธิดาที่

สวยที่สุดภายใต้ราตรีอันมืดมิดนี้ ไม่ว่าจะเป็นเรือนผมสีเงิน ผิวพรรณขา

วนวลราวหิมะ ช่างสมบูรณ์แบบอย่างที่สุด

 

เขาเข้าไปกอดนาง

 

อุณหภูมิในร่างกายของเขาร้อนระอุ หัวใจเต้นรัวระทึก สัมผัสได้ถึงความรู้สึก

ที่แท้จริง เป็นความรู้สึกที่อยากละลายเสียให้ได้

 

” เล่าสิ ” นางสงสัยว่า อู่ อวี้ ตัดสินใจอย่างไรในคืนนี้

 

” จนป่านนี้ข้ายังไม่สามารถตัดสินใจได้เลย แต่ข้าจะเล่ารายละเอียดทั้งหมด

ให้เจ้าฟัง ”

 

อันที่จริง อู่ อวี้ ยังใช้วงเวทย์ในการสื่อสารแทนโดยไม่จ าเป็นต้องพูด เขา

บันทึกทุกอย่างที่พูดกับจักรพรรดิโบราณใส่วงเวทย์นี้แล้ว ฉะนั้นเขาแค่

กระตุ้นวงเวทย์แล้วภาพก็ปรากฏขึ้น ภาพการพูดคุยของ อู่ อวี้ กับจักรพรรดิ

โบราณก็ปรากฏขึ้นในวงเวทย์

 

ลั่วผินมองอย่างละเอียดถี่ถ้วนพินิจพิจารณา สายตาจับจ้องมองตาแทบไม่

กะพริบ นางพยายามสังเกตท่าทีการแสดงออกและทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหว

ของจักรพรรดิโบราณและอื่น ๆ นอกจากนี้ อู่ อวี้ ยังเล่าให้นางฟังว่าเขารู้สึก

ยังไงในตอนนั้น

 

หลังจากภาพบันทึกของของวงเวทย์เสร็จสิ้น อู่ อวี้ พูดคุยเกี่ยวกับแผนจัดการ

ของตัวเอง เรื่องที่เขาพาอู่หยูกับเฟิงซัวหยาไปที่พิภพปีศาจบรรพกาล

 

” ถ้าเจ้าปลอดภัยข้าก็ไม่จ าเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อแล้ว ข้าสามารถไปยังพิภพ

ปีศาจบรรพกาล แล้วมุ่งมั่นอยู่กับการยกระดับตนเองเสียที ” หลังจากนางรู้

ทุกอย่าง อู่ อวี้ ก็มองด้วยความรัก

 

ลั่วผินนั่งอยู่บนขอบศาลา เหม่อมองไปที่สวนนางครุ่นคิดอยู่นาน จากนั้นก็

ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า ” เทพเซียนก็คือเทพเซียนไม่ใช่มนุษย์ปุถุชน

ธรรมดา กระท าการสิ่งใดล้วนสามารถคาดเดาได้ ”

 

” แล้วเจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง? ”

 

” เหมือนเจ้าก าลังสับสน ภายในใจของข้า 8 ส่วนคิดว่าเขาเป็นบิดาของเจ้า

ส่วนอีก 2 ส่วนคงต้องระวังไว้ก่อน ซึ่งใน 8 ส่วนนั้นก็ดูปลอดภัยกว่ามาก แต่

ในสองส่วนที่เหลือมันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า ข้ายังนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้า

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องปั้นแต่งขึ้นแล้วมันจะเป็นยังไง เพราะเราไม่อาจรู้ได้ว่า

จุดประสงค์ของเขาคืออะไรกันแน่? ” นางไม่สามารถขจัดความกังวลนี้ได้

 

อู่ อวี้ ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้แล้วกล่าวว่า ” จริงอย่างเจ้าว่า เราไม่อาจรู้ได้ว่าเทพ

เซียนนั้นก าลังคิดหรือต้องการท าอะไร ถ้าใน 8 ส่วนนั้นเขาเป็นบิดาของข้า

จริง ๆ ทุกอย่างของจะออกมาได้อย่างสวยงามทุกคนคงมีความสุข แต่ถ้าเป็น

อย่าง 2 ส่วนที่เหลือ ข้าคงท าในสิ่งที่ข้าพอจะท าได้ ถ้าเขายังเล่นละครไม่เลิก

ด้วยความแตกต่างของเรากับเทพเซียน ก่อนที่เขาจะยอมเปิดเผย เป็นไป

ไม่ได้ที่พวกเราจะรู้ความจริง ”

 

แต่เขายังไม่ท้อแท้หมดก าลังใจ แม้ต้องเผชิญหน้ากับช่องว่างอย่างใหญ่

หลวง กับทวยเทพอย่างจักรพรรดิโบราณ

 

อู่ อวี้ เชื่อมั่นเป็นอย่างมาก

 

“ ดังนั้นการสนทนาในคืนนี้ ยิ่งเพิ่มความเป็นไปได้ที่เขาจะเป็นบิดาของเจ้า

แต่อันตรายก็ยังคงอยู่ เราคงต้องค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปทีละขั้น บางทีเขา

อาจจะยังไม่ลงมือ พวกเรายังมีโอกาสอยู่ หลังจากที่ข้ากลับไปที่วังมังกรสี่

สมุทร ข้าสามารถพูดคุยกับบรรพชนบนสวรรค์ของข้าได้ ถ้าสามารถถาม

พวกเขาสักหนึ่งหรือสองเรื่องได้ก็คงจะดี ” ลั่วผินกล่าว

 

นี่เป็นวิธีเดียว มีเพียงทวยเทพเท่านั้นที่จะรู้ว่าทวยเทพด้วยกันคิดอะไรอยู่

 

ลั่วผินรู้ว่าอะไรควรไม่ควรที่จะกล่าวออกไป นางจะไม่ยอมแพร่งพราย

ความลับรายละเอียดของ อู่ อวี้ อย่างเด็ดขาด

 

แต่จะสามารถติดต่อกับบรรพชนได้หรือไม่นั้น ก็เป็นเรื่องยากล าบากเช่นกัน

 

สิ่งส าคัญที่สุดก็คือพวกเขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้น

 

” ถ้าเจ้ากลายเป็นเซียนอมตะได้เมื่อไหร่ ข้าก็ยิ่งโล่งใจ ” อู่ อวี้ บอกนาง

 

” อู่ อวี้ เหตุใดเจ้าถึงไม่ไปที่วังมังกรสี่สมุทรกับข้าเสียเลยเล่า ที่นั่นปลอดภัย

กว่าพิภพบรรพกาลเสียอีก ” ลั่วผินถามด้วยความหวัง

 

นางยังคงกล่าวเช่นนี้ถึงแม้จะรู้ว่ามังกรเทวะตัวอื่น ๆ ไม่เห็นด้วย

 

อู่ อวี้ ยิ้มส่ายศีรษะแล้วกล่าวว่า ” เป็นไปไม่ได้หรอก อย่างไรเสียข้าก็เป็น

จักรพรรดิอวี้ เขาจะต้องมาพาข้ากลับอย่างแน่นอน อีกอย่างข้าไม่อยาก

รบกวน ในระหว่างที่ก าลังบรรลุเป็นเซียน ”

 

ลั่วผินแสดงท่าทางเสียใจอยู่ไม่น้อย นางรู้ว่าเขาจะตัดสินใจเช่นไร แต่นางก็

ยังอยากจะชวนเขาอยู่ดี

 

” เดี๋ยวข้าไปเยี่ยมเจ้าที่วังมังกรสี่คาบสมุทรปีละครั้งได้หรือไม่? ” ถ้าเขาต้อง

ฝึกฝนอยู่ในพิภพปีศาจบรรพกาลเขาคงไม่ได้พบหน้านางอีกนาน เนื่องจาก

ในท้ายสุดแล้วมันไม่มีหนทางในการติดต่อสื่อสารข้ามผ่านระหว่างโลกได้ ซึ่ง

อู่ อวี้ ต้องคิดถึงนางอย่างแน่นอน

 

” แน่นอนอยู่แล้ว ” สิ่งนี้ท าให้ลั่วผินมีความสุขเหมือนเด็กสาวน้อยตัวเล็ก ๆ

 

อู่ อวี้ เห็นรอยยิ้มอันแสนงดงามของนาง

 

เขาต้องการให้รอยยิ้มอันแสนงดงามนี้คงอยู่ตลอดไป

 

 

————————