กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ - ตอนที่ 1200: ภัยรายหวนคืน

ช่างเหลวไหล เหลวไหลสิ้นดี

ชั่วขณะนี้เทพปีศาจทั้งแปดต่างนิ่งอึ้งกันไปเลยทีเดียว

หลังจากพวกมันได้สติจึงพยายามตรวจสอบค้นหา อู่

อวี้ ในดินแดนของตน แต่ก็พบว่าพวกมันได้สูญเสีย

ร่องรอยของ อู่ อวี้ ไปอย่างสมบูรณ์ อันที่จริงพวกมัน

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามุ่งหน้าไปยังทิศทางใด

ปีศาจปักษาสมุทรโลหิตหมดหวังในการแย่งชิงกุญแจ

อย่างสิ้นเชิง ถึงแม้มันจะไม่ประสบความสำเร็จใน

การรักษาศักดิ์ศรีของตนเอง แต่มันก็จำได้ดีว่าเกิด

อะไรขึ้น ดังนั้นปีศาจปักษาสมุทรโลหิตจึงหัวเราะขึ้น

ด้วยเสียงอันดังลั่น โดยไม่สนอาการบาดเจ็บแสน

สาหัสจวนเจียนเกือบตายของตนเองแม้แต่น้อย

” ข้าต้องหัวเราะจนตายจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย! ฮ่าฮ่าฮ่า!

ช่างน่าขันสิ้นดี? พิภพใบอื่น? อยากออกจากพิภพ

ปีศาจบรรพกาลเช่นนั้นหรือ? ช่างเหลวไหลยิ่งนัก!

ผายลม! ฝันไปเถอะ ต้องการจะทิ้งเขาไว้ผู้เดียว

เช่นนั้นหรือ? ตอนนี้รู้แล้วใช่หรือไม่ว่าความอ

ยุติธรรมที่ข้าได้รับนั้นเป็นเช่นใด มันเจ็บปวดเจียน

ตายเลยใช่ไหมล่ะ! ฮ่าฮ่าฮ่า! ”

มันหัวร่อจนท้องแข็งเลยทีเดียว

ทางด้านเทพปีศาจอีก 7 ตนที่เหลือ สีหน้าของพวก

มันกลายเป็นเขียวคล้ำบิดเบี้ยวไปเลยทีเดียว เดิมที

พวกมันคิดว่าทุกสิ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของตน

ดังนั้นจึงตั้งใจปล่อยให้ปีศาจปักษาสมุทรโลหิตโจมตี

ราชินีปีศาจกุหลาบจนบาดเจ็บเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

จากนั้นค่อยลงมือจัดการปีศาจปักษาสมุทรโลหิตก็ยัง

ไม่สาย แต่ไม่คาดคิดว่า อู่ อวี้ จะแย่งชิงกุญแจและ

หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทำให้พวกมันรู้สึกราวกับ

ว่าตนเองถูกตบหน้าเข้าฉาดใหญ่ จนใบหน้าร้อนผ่าว

ไปหมด!

มีเพียงปีศาจปักษาสมุทรโลหิต ที่รู้สึกปีติยินดีอย่าง

ไม่เคยเป็นมาก่อน

เทพจิ่วอิงกล่าวขึ้นด้วยสายตาถมึงทึงหมองคล้ำ ” ไม่

ต้องกังวลไป ก็แค่อุบัติเหตุเล็กน้อย อย่างไรเสีย อู่

อวี้ ก็ไม่สามารถหลบหนีจากเงื้อมมือของเราไปได้!

เจ้าปีศาจหน้าโง่ตนนี้มันไม่มีหินปีศาจบรรพกาลแล้ว

รีบสังหารมันทิ้งก่อน มิฉะนั้นมันอาจสร้างปัญหา

ให้กับเราในภายหลังได้! ”

ตอนนี้พวกมันโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง

” อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย รีบสังหารปีศาจปักษา แล้ว

ตามไล่ล่า อู่ อวี้ ดีกว่า! ”

” ไปจัดการมัน! ”

หากพวกมันร่วมมือการสังหารปีศาจปักษาสมุทร

โลหิตในยามนี้ คงไม่มีทางที่มันจะรอดชีวิตไปได้แน่

การฉีกหน้ามันแล้วปล่อยให้มีชีวิตรอดไปได้ ย่อม

อันตรายอย่างแน่นอน เจ้าปีศาจปักษาสมุทรโลหิต

แสนวิกลจริตตนนี้ หากพบเจอกันตัวต่อตัว ย่อมน่า

สะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง!

ด้วยเหตุนี้เทพปีศาจทั้ง 7 ตน จึงร่วมมือกันบดขยี้

ทำลายศัตรูให้สิ้นซาก

พวกมันต่างลงมืออย่างโหดเหี้ยมไร้ปรานี

” คิดจะสังหารข้าเช่นนั้นหรือ น่าเสียดาย … ที่ข้า

รู้ทัน! ” ปีศาจปักษาสมุทรโลหิตรีบบินทะยาน

หลบหนีอย่างรวดเร็ว เกรงว่ามันจะแสดงวิชาลับ

บางอย่าง สามารถแลเห็นได้ว่าร่างของมันหลอม

ละลายกลายเป็นกลุ่มก้อนโลหิต จากนั้นก็บังเกิด

เสียงหวีดหวิวดังขึ้น แล้วก็พุ่งทะยานหายไปต่อหน้า

ต่อตาของทุกผู้คน

เทพจิ่วอิงกล่าวขึ้นด้วยโทสะ ” ถึงขนาดใช้ ‘เคล็ด

ผลาญโลหิต’ แสดงว่ามันต้องสิ้นหวังจริง ๆ! ปีศาจ

ปักษาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีบวกกับเคล็ด

ผลาญโลหิต กล่าวได้เลยว่าตลอดช่วงเวลา 10 ปี ไม่

มีทางที่มันจะกลับคืนสู่จุดสูงสุดได้ เมื่อใดที่เราได้รับ

กุญแจ เมื่อนั้นพวกเราจะไปสังหารมันที่มหาสมุทร

โลหิต ”

” ตอนนี้ก็ยังไม่สาย เพราะอย่างไรเสีย มันก็ไม่

สามารถหลบหนีหรือทำอันใดเราได้อยู่แล้ว หรือต่อ

ให้มันหลบหนีไปได้จริง ก็ยังมีเผ่าพันธุ์วิหคของมันอยู่

อีกมากมาย ถ้าไม่อยากโดนฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ยังไงมันก็

ต้องปรากฏตัวออกมาแน่ ”

“อย่าได้กล่าววาจาไร้สาระกันเลย รีบตามหา อู่ อวี้

เถอะ! ” ราชินีปีศาจกุหลาบตกอยู่ในสภาพ

อเนจอนาถมากที่สุด สาเหตุที่นางตกอยู่ในสภาพ

เช่นนี้ เป็นเพราะพวกมันที่ตั้งใจปล่อยให้นางถูกโจมตี

แต่นางก็พูดอะไรมากมิได้ เนื่องจากการตั้งตนเป็น

ศัตรูกับเทพปีศาจที่เหลือ ก็ไม่ต่างจากรนหาที่ตาย

ปีศาจปักษาสมุทรโลหิตเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนมาก

ที่สุด นับว่าโชคดีมาก ที่นางมิได้สูญเสียหินปีศาจ

บรรพกาลไปตั้งแต่แรก

” ตราบใดที่เขายังอยู่ในพิภพปีศาจบรรพกาล ข้า

สามารถตามหาเขาได้ บนพื้นปฐพีแห่งนี้ มีดวงเนตร

ของข้าซ่อนอยู่ทุกหนแห่ง ”

” ข้าก็เช่นกัน ” รากของราชินีปีศาจกุหลาบยังคงชอน

ไชอยู่ใต้ผืนพิภพ และแผ่ขยายออกไปเรื่อย ๆ

“ภายในมหาสมุทรปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง” หลัง

กล่าวจบปีศาจแดงก็ทะยานลงไปในทะเล

” ข้าก็จะช่วยด้วย ” ปีศาจพฤกษาเขตแดนวิญญาณ

กล่าว

พวกมันได้ตกลงร่วมมือเป็นพันธมิตรกันอย่าง

สมบูรณ์ เพื่อตามหา อู่ อวี้ และแย่งชิงประตูของ

พิภพปีศาจบรรพกาลกลับคืนมา

” ข้ากลัวว่าเขาจะเปิดประตูชมพูทวีปโลกธาตุ แล้วมุ่ง

ไปยังพิภพนั้น ”

” เหตุใดมันถึงไม่ยอมไปตั้งแต่แรก แต่ยังเลือกจะอยู่

ที่นี่? ”

” บางทีชมพูทวีปโลกธาตุอาจไม่เหมาะสมกับเขา ”

” ช่างมันเถอะ ตอนนี้พวกเราไม่มีเวลาแล้ว ”

ขณะที่พวกมันกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น อู่ อวี้ ได้สูด

หายใจลึก ๆ แล้วกลับมาที่ ‘เรือรบอนันต์กาล’ ที่

หลบซ่อนอยู่ใต้มหาสมุทร

คนอื่น ๆ ก็กำลังรอเขาอย่างใจจดใจจ่ออยู่ที่นี่

โดยเฉพาะเฟิงซัวหยา , อู่หยู , จิ่วอิง , ซูหยานหลี่

ด้วยเพราะความอ่อนแอ พวกเขาจึงรู้สึกกังวลเป็น

อย่างยิ่ง ในหัวสมองของพวกเขาตอนนี้การที่ตนเอง

จะได้ไปยังชมพูทวีปโลกธาตุได้หรือไม่นั้นหาใช่สิ่ง

สำคัญอีกต่อไป เพราะสิ่งสำคัญที่สุดของยามมีก็คือ

พวกเขาจะมีชีวิตรอดปลอดภัยอยู่ในพิภพปีศาจ

บรรพกาลได้อย่างไรต่างหาก

แน่นอนว่า อู่ อวี้ บอกพวกเขาเรื่องที่ตนสามารถ

ครอบครองประตูพิภพปีศาจบรรพกาลกลับมาได้อีก

ครั้ง พวกเขาทั้งหกคนต่างดีใจกันยกใหญ่ แม้แต่เฟิง

ซัวหยาก็ยังอดยิ้มออกมาไม่ได้ อันที่จริงเฟิงซัวหยา

ไม่ได้แก่ชราแต่อย่างใด แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ถือเป็นผู้

อาวุโสที่ อู่ อวี้ เคารพนับถือ ด้วยเหตุนี้เขาจึง

กลายเป็นผู้อาวุโสเพียงผู้เดียวที่อยู่ท่ามกลางคนหนุ่ม

สาว

ไม่นานนัก อู่ อวี้ ร่างต้นก็กลับมาสมทบกับคนอื่น ๆ

ซึ่งก่อนที่เขาจะกลับมาร่างกลืนสวรรค์ได้แจ้งข่าวให้

คนอื่น ๆ ได้รู้ก่อนแล้ว

” พิภพปีศาจบรรพกาลเป็นดินแดนของเทพปีศาจทั้ง

แปด แล้วตอนนี้พวกมันกำลังตามหาพวกเราให้ควั่ก

ชนิดแทบจะพลิกแผ่นดินใหม่ก็ว่าได้ ดังนั้นพวกเรา

คงอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ”

” ถ้าเช่นนั้นควรจะทำอย่างไรดี? ”

อู่ อวี้ กล่าวว่า ” แม้ว่าข้าจะยังไม่แน่ใจว่าเทพเซียน

ผู้พิทักษ์พิภพดารานั้นมีอุปนิสัยเช่นไร ทว่าเขาก็คงไม่

สามารถหาพวกเราพบในทันทีทันใดเช่นกัน เอาอย่าง

นี้ดีกว่าเราไปตั้งหลักที่พิภพดารากันก่อน แม้ที่นั่นจะ

แห้งแล้งไร้ซึ่งพลังฟั้าดินและไม่เหมาะสำหรับเรา แต่

ข้าก็ได้ค้นพบหนทางไปสู่พิภพอื่น พิภพนั้นมีชื่อว่า

มหาพิภพทมิฬบรรพกาล พวกเราทั้งหมดไปที่นั่นกัน

เถอะ อย่างที่ข้าบอกว่าที่นั่นมันน่าอัศจรรย์เป็นอย่าง

ยิ่ง มีประโยชน์อนันต์ต่อการฝึกฝนบำเพ็ญตนของ

พวกเราทุกคน แม้ว่าต่อไปในอนาคตถ้าเราอยากจะ

กลับสู่ชมพูทวีปโลกธาตุจะเป็นเรื่องยุ่งยากก็ตามที

แต่ด้วยสถานการณ์คับขันเช่นนี้มันก็ช่วยไม่ได้ ”

” ดีเลย! เช่นนั้นพวกเราไปที่มหาพิภพทมิฬบรรพกาล

กัน แค่ฟังดูก็น่าตื่นเต้นเป็นยิ่งนัก ที่นั่นดูตรงกันข้าม

จากพิภพปีศาจบรรพกาลอย่างสิ้นเชิง อีกอย่างเห็น

ว่าพิภพดารางดงามมากเลยใช่หรือไม่ เราไปตั้งหลัก

อยู่ที่นั่นสักพักก็คงจะดีไม่น้อย ” หนานซาน หวางเยว่

กล่าวขณะที่ภายในหัวก็เริ่มคิดเรื่องที่ตนเองใฝั่ฝัน

แม้ว่าจะเป็นการยากที่จะกลับไปยังชมพูทวีปโลกธาตุ

อีกครั้ง แต่สำหรับเย่ซีซีนางไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันใด

ๆ กับชมพูทวีปโลกธาตุเลย นางเติบโตขึ้นมาในพิภพ

อเวจี ยามนี้นางได้ผจญภัยได้พบเจอกับโลกใบใหม่

นางเองก็รู้สึกตื่นเต้นที่ชื่นชอบเป็นอย่างมากเช่นกัน

จิ่วอิงก็รู้สึกสนใจใคร่รู้เป็นอย่างมาก

ทางด้านของอู่หยูกับซูหยานหลี่ พวกนางทั้งสอง

ครุ่นคิดเล็กน้อย ลำพังแค่ชมพูทวีปโลกธาตุก็

ค่อนข้างห่างไกลจากนางเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเพราะ

พลังฝีมือในปัจจุบันของพวกนางค่อนข้างอ่อนด้อยจึง

เกรงว่าจะเป็นอุปสรรค

อู่ อวี้ กล่าวว่าเมื่อร่างต้นของเขามาถึง เขาจะพาทุก

คนออกเดินทางทันทีระหว่างเดินทางมายังเรือรบ

อนันต์กาล อู่ อวี้ ได้เปิดประตูสู่พิภพปีศาจบรรพกาล

ตระเตรียมไว้ก่อนแล้วเช่นกัน

เหตุผลที่ต้องรีบออกเดินทางในทันที เพราะเขารู้ว่า

ปีศาจสมุทรกำลังไล่ติดตามเขามา ซึ่งถ้าหากเหล่า

เทพปีศาจทั้ง 8 ผนึกกำลังกันแล้ว การไล่ล่าติดตาม

อู่ อวี้ กับพรรคพวกของเขามันไม่ใช่เรื่องยากเย็น

อะไรเลย ก่อนหน้านี้เขาเองเคยประมาทพวกมัน

มาแล้วครั้งหนึ่งและผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่สวยงามเท่าไหร่

ดังนั้นเมื่อร่างต้นมาถึง ประตูพิภพปีศาจบรรพกาลก็

จะถูกเปิดออกทันที เขาได้นัดแนะแผนการกับร่าง

กลืนสวรรค์ ด้วยเหตุนี้ร่างกลืนสวรรค์จึงหันมาพูด

เตี๊ยมกับคนอื่น ๆ ว่า ” หลังจากที่พวกเจ้าติดตามข้า

ไปยังพิภพดาราทุกคนคงจะต้องปรับตัวเล็กน้อย

เพราะที่นั่นไม่มีพลังฟั้าดิน ”

คนอื่น ๆ ต่างพยักหน้ายกเว้นเฟิงซัวหยา เขายังคง

นั่งอยู่บนพื้นด้วยท่าทางยิ้มแย้ม ตลอดเวลานี้เขาจ้อง

มองร่างต้นของ อู่ อวี้ ด้วยสายตาท่าทางแปลก ๆ

ในขณะที่ อู่ อวี้ กำลังเตรียมตัวออกเดินทาง ทว่าเฟิง

ซัวหยา ก็ยังคงนั่งกับที่ไม่ขยับเขยื้อน ด้วยท่าทางที่

ค่อนข้างแปลกของเขาทำให้ อู่ อวี้ ต้องเอ่ยปากถาม

ด้วยความสงสัยว่า ” ท่านอาจารย์ ท่านยังห่วงหา

อาวรณ์ในชมพูทวีปโลกธาตุอยู่เช่นนั้นหรือ? ”

ทุกคนต่างหันมามองเฟิงซัวหยาเป็นตาเดียวกันด้วย

ความรู้สึกประหลาดใจ

และต่างแสดงสีหน้าสับสน

ทันใดนั้นเฟิงซัวหยาก็ยิ้มออกมา ด้วยรอยยิ้มที่หน้า

ตื่นตกใจเป็นอย่างยิ่ง เป็นรอยยิ้มซึ่งเต็มไปด้วยความ

เฉลียวฉลาดเจ้าเล่ห์ลึกลับแต่ก็สง่างามของผู้ใหญ่

” ท่านอาจารย์? ” อู่ อวี้ ถามอีกครั้ง

เฟิงซัวหยาแสดงสีหน้าถมึงทึงแล้วเอ่ยปากขึ้นอย่าง

ช้า ๆ ” อันที่จริงข้าคิดว่าเจ้าไม่จำเป็นต้องไปที่มหา

พิภพทมิฬบรรพกาลเลย ที่นั่นไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าควร

ไปอยู่ ถึงแม้โลกใบนั้นจะกว้างใหญ่ แต่ก็ยังมีโลกอื่น

ที่ดีกว่าและเหมาะสมกว่าสำหรับเจ้า ”

” หืม? ” ทุกคนต่างตกตะลึงงงงันกับคำพูดของเขา

แม้แต่ หนานซาน หวางเยว่ ที่แสนฉลาดเฉลียวปรับ

เข้ากับสถานการณ์ได้ทุกเมื่อก็ยังอยู่ในอาการตก

ตะลึง ทุกคนที่ถูก อู่ อวี้ พามาอยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนที่

เขารักและเคารพนับถือ แต่ด้วยเพราะพื้นฐานของ

พวกเขาค่อนข้างแตกต่างจาก อู่ อวี้ เป็นอย่างมาก

พวกเขาก็พยายามหมั่นเพียรฝึกฝนไล่ตาม อู่ อวี้ ให้

ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซึ่งก่อนหน้านี้ทุกอย่างก็

ราบรื่นดี ฉะนั้นทุกคนจึงค่อนข้างตกตะลึงเมื่อเฟิงซัว

หยาพูดจาแปลก ๆ เช่นนี้ออกมา

คนอื่น ๆ กำลังเตรียมตัวที่จะหลบหนีกันอย่างเต็มที่

แต่ก็หยุดชะงักจ้องมองดูเฟิงซัวหยาโดยสายตาสับสน

ในขณะเดียวกัน อู่ อวี้ ก็สัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์

แปลก ๆ ความรู้สึกและสิ่งที่เขาคาดเดาตอนนี้

เหมือนดั่งสายฟั้าฟาดผ่าลงมากลางหัวใจตอน

กลางวันแสก ๆ

เฟิงซัวหยาจ้องมอง อู่ อวี้ แล้วกล่าวว่า ” ความจริง

ข้าไม่ได้อยากจะสนใจเจ้านัก แต่ตอนนี้แม้แต่ประตู

พิภพปีศาจบรรพกาลเจ้าก็ยังไม่สามารถปกปั้องไว้ได้

จนเกือบจะทำให้สิ่งของสำคัญหลุดมือไป กอปร

กับลั่วผินกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญต้องเผชิญกับมหา

ภัยพิบัติแห่งเซียน ซึ่งเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้นัก

ฉะนั้นเพื่อประกันความปลอดภัยเห็นทีข้าคงจะต้อง

ลงมือ ”

เมื่อเขาพูดถึงลั่วผิน อู่ อวี้ รู้สึกว่าหวาดกลัวเป็นอย่าง

ยิ่ง

นอกเหนือจาก อู่ อวี้ แล้ว อู่หยู , จิ่วอิง , ซูหยานหลี่

, หนานซาน หวางเยว่ , เย่ซีซีก็เดินถอยหลังออกมา

ตั้งหลักอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ดวงตาทุกคนต่างจับจ้องมา

ที่เฟิงซัวหยาเสมือนสัมผัสได้ถึงเค้าลางบางสิ่งที่

คุ้นเคย

จักรพรรดิโบราณเคยกล่าวไว้ว่าเฟิงซัวหยาเป็นร่าง

แยกของตัวเอง

อู่ อวี้ รู้เรื่องนี้ดีกว่าคนอื่น ๆ!

พูดตามตรงในหัวใจของเขายามนี้เสมือนถูกสายอัสนี

ฟาดผ่า สายตาจับจ้องมองไปที่เฟิงซัวหยาอย่างรู้แก่

ใจดีว่าเกิดอะไรขึ้น

นี่คือสิ่งที่เขากังวลมากที่สุด

แม้เวลาเกือบ 1 ปีที่ผ่านมามีหลายสิ่งหลายอย่างที่

เปลี่ยนแปลงไป เขามีเหตุผลโต้แย้งและเลือกที่จะ

ปฏิเสธว่าสิ่งที่ตนเองคิดมันไม่จริง และดูเหมือนว่า

ฝั่ายตรงข้ามก็ปฏิบัติตัวได้อย่างแนบเนียนดีเยี่ยมไร้

ซึ่งข้อตำหนิจุดบกพร่อง

แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขายามนี้ คือสิ่งที่เขาไม่อยากจะ

คิดเลย!

ประตูแห่งพิภพปีศาจบรรพกาลปิดลงไปเองโดย

ปริยาย เพราะไม่มีผู้ใดได้ข้ามผ่าน

บรรยากาศภายในเรือรบอนันต์กาลเงียบสนิทราวกับ

ความตาย

จิตใจของ อู่ อวี้ ว่างเปล่าไปอย่างฉับพลัน

” เช่นนั้นก็แสดงว่าจักรพรรดิโบราณเหยียนหวงไม่ใช่

บิดาของข้าใช่หรือไม่? แล้วอาจารย์ของข้าล่ะ? ”

ทุกสิ่งที่เขากล่าวแม้ว่าจะไม่ได้กล่าวตรง ๆ แต่ก็

สามารถเข้าใจได้อย่างชัดเจน ส่วนประโยคที่สองที่

เขากล่าวก่อนหน้ามันหมายความว่าถึงเวลาที่เขาจะ

ลงมือเก็บเกี่ยวตามแผนการแล้ว!

จักรพรรดิเหยียนหวงได้พาตัวเฟิงซัวหยามาหา อู่ อวี้

และเขาก็มั่นใจว่านี่คือเฟิงซัวหยาตัวจริงที่มีความทรง

จำในอดีต ยามนี้อู่หยูสับสนเป็นอย่างยิ่งเพราะนาง

นั้นคือตัวจริง

ขณะที่ อู่ อวี้ ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ทว่า

เฟิงซัวหยากับเปลี่ยนไป

เฟิงซัวหยายิ้มแล้วกล่าวว่า ” เจ้าน่ะมันไร้เดียงสา

เกินไปเชื่อในคำโกหกพกลมอย่างสนิทใจ ว่าข้าต้อง

ใช้ความพยายามอย่างหนักในการบ่มเพาะให้เจ้ามี

ความแข็งแกร่งอดทนมานานหลายสิบปี ฟังดูแล้วคง

เหมือนบิดาที่แสนประเสริฐ แต่ความจริงแล้วมันจะ

เป็นไปได้อย่างไร เจ้าถามข้าเกี่ยวกับสวรรค์ชั้นฟั้า

เพื่อทดสอบว่าข้าใช่จักรพรรดิโบราณเหยียนหวง

เช่นนั้นสินะ? ”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ทุกคนขนพองสยองเกล้า

อู่ อวี้ เคยทดสอบด้วยการถามไถ่เขาเช่นนี้จริง ซึ่งมัน

ก็นานมากแล้วจนเขาลืมเลือนมันไป แต่เมื่อกลับมา

ได้ยินอีกครั้งมันก็ทำให้เขารู้สึกขนพองสยองเกล้า

เป็นอย่างมาก

ทันใดนั้นเอง

” แล้วซูซ่างเซียนล่ะ? ”

เฟิงซัวหยากล่าว ” หืม … นางเป็นสหายเต๋าเคียงคู่

ของข้า หาได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าเลย”

——————–

กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ