กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ - ตอนที่ 1671: ความเจ็บปวดไม่จบสิ้น

ดูเหมือนเคล็ดสะบั้นจิตจะส่งผลกระทบอะไร

บางอย่างกับมารฟ้าสรรพเทวะวิญญาณ

อู่ อวี้ รู้สึกว่าความถี่ในการกัดกินจิตเซียนภายในร่าง

ของเขาจะเริ่มช้าลง ความเจ็บปวดของจิตวิญญาณก็

ลดบรรเทาลงเช่นกัน ซึ่งมันท าให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก

และก่อนที่เขาจะทันได้โล่งอก เขาก็รู้สึกได้ว่าจิตเซียน

ของเขาก าลังถูกมารฟ้ากัดกิน ความเจ็บปวดนี้ท าให้

เหงื่อเย็นเหยียบผุดขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้าง

บางครั้งก็ชักกระตุกด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดแสน

“ เคล็ดสะบั้นจิต! ”

เขากัดฟันแน่นขณะใช้เคล็ดสะบั้นจิต เพื่อก าจัด

สรรพเทวะวิญญาณมารฟ้าออกไปจากจิตเซียนของ

เขา ผลจากเคล็ดสะบั้นจิตท าให้สรรพเทวะวิญญาณ

มารฟ้าอ่อนแอลง ส่วนตัวเขาก็ดีขึ้นมาก

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปประสิทธิภาพจากเคล็ดสะบั้นจิต

ก็เริ่มลดลงเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่เจตนาเดิมต้องการให้มัน

ช่วยทุเลาความเจ็บปวดทุกข์ทรมานจากการกัดกิน

ของสรรพเทวะวิญญาณมารฟ้า แต่กลับกลายเป็นว่า

ยิ่งไปกระตุ้นมันมากขึ้น มันยิ่งกัดกินจิตเซียนของเขา

รุนแรงขึ้น ท าให้เขาเจ็บปวดมากกว่าเดิมหลายเท่า

ท าให้ อู่ อวี้ ตระหนักว่าถ้าเขายังคงใช้เคล็ดสะบั้นจิต

ต่อไป เขาจะไม่สามารถอยู่ได้นานถึงหมื่นปี

เขาไม่รู้ว่าเวลาผันผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว แต่รู้สึกว่า

มารฟ้าเพิ่งเริ่มกัดกินเขาเมื่อไม่นานมานี้ ถึงแม้เขาจะ

บรรเทาอาการเจ็บปวดได้ชั่วคราวจากเคล็ดสะบั้นจิต

แต่สิ่งที่ตามมาคือการกัดกินที่รุนแรงขึ้น

ดูเหมือนว่าเคล็ดสะบั้นจิตจะไม่สามารถก าจัดมารฟ้า

ได้ ยิ่งถูกเคล็ดสะบั้นจิตโจมตีสวนกลับ มันก็ยิ่งกัดกิน

รุนแรงขึ้น ท าให้เขาทนไม่ได้มากนัก

“ รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ”

นี่คือสิ่งที่ อู่ อวี้ คิดอยู่ในตอนนี้ นอกจากความอดทน

อดกลั้นจากความเจ็บปวดแล้ว ภายในหัวเขาก็ยาก

จะคิดเรื่องอื่นได้อีก

เขารู้สึกได้ว่าสรรพเทวะวิญญาณมารฟ้าที่อยู่รอบตัว

เขาก าลังเพิ่มจ านวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ดูเหมือนจ านวน

มารฟ้าที่อยู่ในแดนสงครามมารฟ้าจะไร้สิ้นสุด

ความถี่ในการกัดกินจิตเซียนของเขาก็เริ่มบ่อยขึ้น

เพียงแค่หนึ่งลมหายใจพวกมันสามารถกัดกินจิต

เซียนของเขาหลายร้อยครั้ง

ความถี่ในการกัดกินยังคงทวีเพิ่มขึ้น!

การกัดกินของมารฟ้าท าให้ อู่ อวี้ เจ็บปวดอย่างมาก

แต่จิตเซียนของเขากลับไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ

เลย

แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ต่อจากนี้ความถี่ใน

การกัดกินของมารฟ้าจะเร็วมากขึ้นเรื่อย ๆ จิตเซียน

ของเขาจะถูกบดขยี้เร็วขึ้น ๆ

มันเป็นความเจ็บปวดไม่จบสิ้นอย่างแท้จริง

อู่ อวี้ ท าได้เพียงกัดฟันอดทนต่อไป เขาไม่สามารถ

ต่อต้านขัดขืนมันได้เลย

วิธีเดียวที่เขาสามารถใช้ได้ก็คือเคล็ดสะบั้นจิต ซึ่ง

เป็นไปไม่ได้มันจะท าให้เขาอยู่นานถึงหมื่นปี นับวัน

พวกมารฟ้ายิ่งกัดกินเขารุนแรงและรวดเร็วมากยิ่งขึ้น

ซึ่งมันท าให้เขาสุดจะทานทนได้อีก

“ บัดซบ! มีสรรพเทวะวิญญาณน่าสะพรึงกลัวขนาด

นี้อยู่บนโลกได้อย่างไร?” อู่ อวี้ รู้สึกสิ้นหวังอยู่ไม่น้อย

ความเจ็บปวดที่เขาแบกรับมันไร้สิ้นสุด มันท าให้เขา

ไม่มีสมาธิหรือนึกคิดอะไรได้เลย

เขาท าได้แค่เพียงพร ่าบอกกับตนเองว่าพยายาม

อดทนยืนหยัดเข้าไว้ แม้ว่าเวลาหมื่นปีจะยาวนาน

ทว่าตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่จนถึงหมื่นปี ความ

เจ็บปวดที่เคยได้รับก็จะไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

จ านวนของสรรพเทวะวิญญาณมารฟ้ายังคงเพิ่มขึ้น

เรื่อย ๆ อย่างไม่จบสิ้น ระหว่างที่จิตเซียนของเขา

ก าลังถูกกัดกิน ด้วยความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้จึงท าให้จิต

เซียนของเขากล้าแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

เจตจ านงความมุ่งมั่นเติบโตขึ้น

การที่จิตเซียนแลเจตจ านงของเขาแข็งแกร่งขึ้น ท า

ให้ อู่ อวี้ สามารถเผชิญกับการกัดกินของมารฟ้าได้

มากขึ้น แต่อัตราการเพิ่มจ านวนของมารฟ้านั้นเหนือ

จิตเซียนยิ่งกว่าของเขา การที่เขายังอดทนต่อการกัด

กินของมารฟ้ามาได้จนถึงทุกวันนี้เป็นเพราะ

เจตจ านงอันแรงกล้าของเขานั่นเอง

เขารู้สึกได้ว่าบนจิตเซียนมีหลุมมากมายปรากฏขึ้น รู

ดังกล่าวมีขนาดเล็กมากเล็กยิ่งกว่ารูเข็มเสียอีก

ภายใต้การกัดกินเป็นระยะเวลาหมื่นปีรูเข็มขนาดเล็ก

นี้จะขยายใหญ่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อถึงเวลานั้นจิตเซียนของเขาคงไม่อาจทานทนได้

อีก มันจะถูกกัดกินแล้วหายไปอย่างสมบูรณ์

“ เป็นไปได้หรือไม่ที่ปรมาจารย์สุภูติตั้งใจท าเช่นนี้กับ

ข้า? ”

บางครั้ง อู่ อวี้ ก็คิดถึงความเป็นไปได้ แต่พอคิด

ขึ้นมาเขาก็รีบปฏิเสธทันที

ปรมาจารย์สุภูติเสนอให้ลงโทษเขา แสดงว่าการ

ลงโทษนี้จะต้องเป็นประโยชน์และปกป้องเขาไปในตัว

ไม่เช่นนั้นเทพสามตา , เทพอสูรบรรพกาล, สี่ท้าวจตุ

มหาราชและตระกูลจักรพรรดิเซียน ฯลฯ ที่รออยู่

หน้าส านักถ ้าจันทร์เสี้ยวไตรดาราคงเฉือนเนื้อแร่หนัง

เขาเป็นชิ้นแน่นอน

ถ้า อู่ อวี้ ตกอยู่ในก ามือของพวกมัน เขามั่นใจว่าเมื่อ

ถึงเวลานั้นเขาคงอยากตายเสียดีกว่าอยู่อย่างแน่นอน

เรียกได้ว่าไม่มีโอกาสรอดเลยด้วยซ ้า

แม้ว่าเวลานี้เขาจะเจ็บปวดแต่ความรุนแรงของจิต

วิญญาณนั้นมากมายกว่าโดนทรมานจาก ‘หุบเหว

วิญญาณมรณะ’ ความทุกข์ทรมานนั้นรุนแรงเป็น

อย่างมาก แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ยังมีหวัง ตราบใดที่

เขาสามารถยืนหยัดอยู่ครบหมื่นปี เมื่อถึงเวลานั้น

ปรมาจารย์สุภูติจะต้องหยุดพวกมันได้แน่

บางทีดีไม่ดีตอนนี้ปรมาจารย์สุภูติคงจะเจรจาตกลง

กับสี่ท้าวจตุมหาราช ปัญหาทุกอย่างถูกขจัดปัดเป่า

จนคลี่คลายแล้วก็เป็นได้

“ ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็แค่มีชีวิตอยู่ มีชีวิตอยู่ต่อไปให้

จงได้! ”

เจตจ านงความมุ่งมั่นของ อู่ อวี้ แรงกล้ามากขึ้นเรื่อย

ๆ ความเคลือบแคลงสงสัยในตัวปรมาจารย์สุภูติถูก

ขจัดหายไปอย่างรวดเร็ว

ด้วยความแน่วแน่ท าให้จิตใจของเขาแข็งกล้าทนทาน

ต่อความเจ็บปวดเพิ่มมากขึ้น ส่งผลให้เขาทนทานต่อ

ความเจ็บปวดจากการถูกมารฟ้ากัดกินจิตเซียน

ยิ่งขึ้นไปอีก

ในแดนสงครามมารฟ้าเขาไม่รู้ว่ามีมารฟ้าอยู่จ านวน

เท่าไร เพราะเท่าที่เห็นมันมากมายเสียจนนับไม่ถ้วน

มันยุบยับยั้วเยี้ยจนหนังศีรษะของเขาด้านชางุนงง

แม้เขาจะไม่สามารถมองเห็นสรรพเทวะวิญญาณมาร

ฟ้าได้ด้วยตาเนื้อ แต่เขาก็สามารถรู้สึกได้ว่าปริมาณ

ของมารฟ้าเพิ่มจ านวนขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็ว

ทุก ๆ หนึ่งลมหายใจเขาจะถูกกัดกินนับพันครั้ง

ความเจ็บปวดก็ทวีเพิ่มขึ้นจนแทบทนไม่ได้มากขึ้นทุก

ขณะ

เมื่อความเจ็บปวดถึงขีดสุด เขาท าได้แค่จัดการกับ

ร่างกายของตนเอง โดยพยายามท าให้ความเจ็บปวด

ที่เกิดกับร่างกายไม่ก่อกวนจิตใจของเขา

ในตอนแรกเคล็ดลับนี้ใช้ไม่ได้ผลสักเท่าไหร่นัก อู่ อวี้

เปลี่ยนความสนใจจากความเจ็บปวดจิตเซียน มาที่

ความเจ็บปวดของร่างกายแทน

ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับเนื้อหนังเป็นสิ่งที่ อู่ อวี้

สามารถทานทนได้ ด้วยเพราะปัจจุบันเขาฝึกฝนกา

ยาเพชรอมตะจนถึงระดับอาณาจักรวัชระอมตะนิ

รันดร์ ซึ่งใกล้เคียงกับฉีเทียนต้าเซิ่นมากขึ้นทุกขณะ

อย่างตอนฝึกฝนกฎสวรรค์อัคคีทองค าเขาก็ต้องกรีด

เนื้อเฉือนหนังตนเอง ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับเนื้อ

หนังที่ได้รับก็ไม่ธรรมดาเลยเช่นกัน

วันเวลาค่อย ๆ ผ่าน ๆ ไปเขาไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไป

นานเท่าไหร่แล้ว ปัจจุบันความถี่ของมารฟ้าที่กัดกิน

จิตเซียนของเขาเพียงหนึ่งลมหายใจมันกัดกินหลาย

หมื่นครั้ง

ด้วยความเจ็บปวดระดับนี้ แม้ความเจ็บปวดทาง

ร่างกายก็ไม่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่เกิดจากจิต

เซียน แม้แต่เล็กน้อย ราวกับว่าจิตวิญญาณของเขา

ถูกกระชากออกจากร่าง ทุกลมหายใจเขาจะถูกกัดกิน

หมื่นครั้ง จิตเซียนของเขาตอนนี้โดนกัดเป็นรูพรุน

เสมือนดังถูกมดกัดกิน!

ความทรมานเช่นนี้ คือความทรมานที่ฝังลึกในจิตใจ

หากเป็นผู้อื่นที่มิใช่เขาเกรงว่าคนผู้นั้นคงถอดใจยอม

แพ้ไปแล้ว การกัดกินของมารฟ้าน่าสะพรึงกลัว

เกินไป แม้ปัจจุบันเขายังยืนหยัดอยู่ได้ แต่ในอนาคต

ปริมาณของมารฟ้าจะเพิ่มขึ้นอีก

ยิ่งไปกว่านั้น อู่ อวี้ ยังถูกจองจ าอยู่ภายในแดน

สงครามมารฟ้าหลายพันปี เขาสามารถยืนหยัดได้

นานขนาดนี้ได้อย่างไร?

ต่อให้เป็นจักรพรรดิเซียนถ้าอยู่ในสภาพเช่นเดียวกับ

เขา รับรองว่าพวกมันไม่สามารถทนทานต่อความ

เจ็บปวดจากการถูกกัดกินจิตเซียนได้อย่างแน่นอน

ความเจ็บปวดของจิตเซียนมันมากกว่าความเจ็บปวด

ของร่างกายถึงสามเท่า มันมากมายจน อู่ อวี้ แทบ

พลังทลาย

ความเจ็บปวดไร้สิ้นสุดเกือบจะฉีกกระชากจิต

วิญญาณ อู่ อวี้ เป็นชิ้น ๆ

ปัจจุบันเขาก าลังขดตัวล่องลอยไปกับกระแส

ไหลเวียนแห่งความว่างเปล่าของแดนสงครามมารฟ้า

ปล่อยให้สรรพเทวะวิญญาณมารฟ้ากัดกินจิตเซียน

ของตนเอง ต้องแบกรับกับความเจ็บปวดแสนสาหัส

ปัจจุบันในทุก ๆ ลมหายใจ อู่ อวี้ ต้องเผชิญกับการ

กัดกินนับหมื่นครั้ง!

จากสิ่งที่ได้รับ แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ อู่ อวี้ จะยืน

หยัดอยู่ภายในแดนสงครามมารฟ้าจนครบก าหนด

หมื่นปี?

ต่อให้เขายืนหยัดอยู่จนครบก าหนด เมื่อถึงตอนนั้น

เขาคงกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไม่ต่างจากขยะ

ช่วงเวลานี้ อู่ อวี้ อาศัยความคิดถึงที่มีต่อสหาย

เพื่อให้ตนเองมีแรงก าลังใจยืนหยัดที่จะก้าวต่อไป

ภาพของลั่วผินปรากฏขึ้นในใจของเขาอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเขาคิดว่าสาวงามผู้แสนเลอโฉมก าลังรอเขาอยู่

ด้านนอก แม้เขาต้องเผชิญกับความเจ็บปวด

ยากล าบากถึงหมื่นปี ซึ่งเป็นเรื่องยากมากส าหรับเขา

แต่ส าหรับลั่วผินที่เฝ้าถวิลหาเขาอยู่ด้านนอกมันกลับ

ยากเย็นยิ่งกว่า

เขารู้ว่าสภาพของเขายามนี้เป็นอย่างไร แม้เขาจะไม่

สามารถท าอะไรได้อีกต่อไป แต่เขารู้อยู่แก่ใจว่าลั่ว

ผินไม่รู้อะไรเลยกับสิ่งที่เขาก าลังเผชิญอยู่ในตอนนี้

อู่ อวี้ ก าลังทุกข์ทรมานหรือไม่?

อู่ อวี้ จะรอดชีวิตออกมาได้หรือไม่?

ทุกอย่างเป็นเรื่องไม่อาจคาดเดา ลั่วผินไม่มีทางรู้ว่า

เขาก าลังเผชิญกับอะไรด้านใน มันเป็นความกังวลที่

มืดแปดด้าน อีกทั้งยังมีความหวาดกลัวในสิ่งที่ตนเอง

ไม่รู้

หนานซานหวางเยว่ , เย่ซีซี…

อู่ อวี้ เอาแต่คิดถึงสหายสนิท เขาต้องใช้วิธีนี้มันถึง

ช่วยท าให้เขาลดความเจ็บปวดลงได้นิดหน่อย แต่

ทันทีที่เขาหยุดคิดความเจ็บปวดไร้สิ้นสุดก็ถาโถมเกิน

กินเขาแทบจะย่อยยับเลยทีเดียว

จิตวิญญาณของเขาค่อย ๆ จางหาย เมื่ออยู่ภายใต้

การกัดกินของสรรพเทวะวิญญาณมารฟ้า แม้แต่

เจตจ านงความมุ่งมั่นก็ไม่สามารถรองรับได้อีกต่อไป

บางสิ่งไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยจิตตานุภาพเพียงอย่าง

เดียว อู่ อวี้ ต้องทนทุกข์ทรมานมากเหลือเกิน ความ

เจ็บปวดที่ได้รับจากการถูกมารฟ้ากัดกินมันเป็นความ

เจ็บปวดที่เหลือจะทน

ปัจจุบันทุกหนึ่งลมหายใจเขาต้องอดทนต่อการกัดกิน

นับแสนครั้ง

ความเจ็บปวดจากการถูกมารฟ้ากัดกินเช่นนี้ หาก

เซียนเหรินที่อยู่ด้านนอกถูกมารฟ้ากัดกินเพียงครั้ง

รับรองว่าความเจ็บปวดที่พวกมันได้รับเพียงพอให้

มันจดจ าไปตลอดชีวิต แต่ตอนนี้ อู่ อวี้ ก าลังประสบ

พบเจอกับความเจ็บปวดนับแสนครั้งในทุก ๆ หนึ่ง

ลมหายใจ

หากเจ็บปวดมาก ๆ เข้าอาจจะชาชินได้ในที่สุด

ความเจ็บปวดที่ถูกมารฟ้ากัดกินจิตเซียนค่อย ๆ เพิ่ม

มาที่นี่ด้วย เนื่องจากปริมาณที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ท าให้

ความรุนแรงเจ็บปวดก็ทวีเพิ่มขึ้นตามล าดับ

ขณะที่ อู่ อวี้ เริ่มคุ้นเคยกับความเจ็บปวดในระดับ

หนึ่ง แต่ต่อมาไม่นานความเจ็บปวดก็ทวีความรุนแรง

ขึ้นไปอีก ท าให้เป็นไปไม่ได้เลยที่จิตวิญญาณของเขา

จะตกอยู่ในสภาวะ ‘ด้านชา’ สรรพเทวะวิญญาณมาร

ฟ้าไม่รู้จักค าว่าเหน็ดเหนื่อย ราวก็ว่าจิตเซียนนั้น

ดึงดูดใจมันอย่างยิ่ง มันถึงกัดกินอย่าง

ตะกละตะกลามไม่หยุดพัก

สรรพเทวะวิญญาณที่มองไม่เห็นไร้ซึ่งความแยแส

จนถึงปัจจุบันเขาไม่รู้ว่ามีมารฟ้าสักกี่ตัวที่ก าลังรุมกิน

โต๊ะกัดกินจิตเซียนเขาอยู่ ยิ่งมันกัดกินจิตวิญญาณ

ของเขาก็เริ่มเจือจางอ่อนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ความ

เจ็บปวดไม่รู้จบกระตุ้นประสาทเขาตลอดเวลา มันท า

ให้เขาลืมตาตื่นตัวอยู่ตลอด ท าให้เขารับรู้ถึงความ

เจ็บปวดได้อย่างชัดเจนอยู่เสมอ

ไม่สามารถปล่อยผ่านมันได้

สิ่งนี้ท าให้ อู่ อวี้ นึกถึง ‘หุบเหววิญญาณมรณะ’ เป็น

ศาสตราเซียนก าเนิดภพของเทพอสูรบรรพกาล เขา

เคยถูกขังอยู่ในนั้นครู่หนึ่ง การกัดกินของอสูรมรณะ

ท าให้เขาเจ็บปวด แต่เมื่อเทียบกับการถูกสรรพเทวะ

วิญญาณมารฟ้ากัดกิน มันเจ็บปวดมากยิ่งกว่าอสูร

มรณะเสียอีก

ในบางครั้ง อู่ อวี้ ยังแอบคิดว่าความเจ็บปวดทุกข์

ทรมานของอสูรมรณะใน ‘หุบเหววิญญาณมรณะ’

ยังดีเสียกว่ามารฟ้าจาก ‘แดนสงครามมารฟ้า’

แต่ส าหรับปรมาจารย์สุภูติ อู่ อวี้ ไม่ได้คิดอะไร

ไขว้เขว คิดว่าท่านต้องการช่วยเขาเท่านั้น

แดนสงครามมารฟ้าน่าสะพรึงกลัวมาก เป็นไปไม่ได้

ที่ปรมาจารย์สุภูติจะไม่รู้ ท่านจะจงใจให้เขาได้รับ

ทุกขเวทนาขนาดนี้เชียวหรือ?

อู่ อวี้ สงสัยมากขึ้น!

———————–