กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ - ตอนที่ 1672: บดขยี้จิตเซียน

ความเจ็บปวดอันไร้สิ้นสุดจากการถูกสรรพเทวะ

วิญญาณมารฟ้ากัดกิน ท าให้จิตวิญญาณของ อู่ อวี้

สลัวเลือนรางมากขึ้นเรื่อย ๆ

เขาสามารถยืนหยัดพึ่งพาลั่วผินได้เพียงเท่านั้น และ

ยังคิดถึงสหายคนอื่น ๆ เพื่อรักษาเจตจ านงอย่างไม่

ลดละ

การกัดกินจิตเซียนของมารฟ้ายังคงรุนแรงมากขึ้น

เรื่อย ๆ ท าให้เขาไม่สามารถผ่อนคลายได้แม้แต่ชั่วครู่

จวบจนป่านนี้เขายังไม่รู้เลยว่า เขาอยู่ในแดน

สงครามมารฟ้ามานานแค่ไหนแล้ว

ท่ามกลางความว่างเปล่าอันไร้ทิศทาง แม้กระทั่งการ

เดินของเวลาก็มิอาจสัมผัสได้อย่างชัดเจน ต่อให้เขา

เข้าใจกฎสวรรค์แปรผันเวลา แต่ก็ไม่สามารถท าอะไร

ได้ในขณะนี้

จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขายังคงลดลงอย่าง

ต่อเนื่องโดยไม่เต็มใจ เขาไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ปีแล้ว รู้สึก

เพียงแค่ว่าในทุกขณะจิตเซียนของเขาถูกกัดกินนับ

ล้านครั้ง สร้างความเจ็บปวดทรมานให้แก่เขาอย่าง

ยิ่ง

ความเจ็บปวดจากการถูกกัดกินจิตเซียน ท าให้จิต

วิญญาณของเขาต้องทนทุกข์ทรมานอย่างไม่มีที่

สิ้นสุด จนเขาอยากจะยอมแพ้นับครั้งไม่ถ้วน

เพียงแต่เขาคิดว่ามีผู้คนมากมายอยู่ด้านนอก ก าลัง

รอคอยการกลับไปของเขา มันท าให้เขายังคงยืนหยัด

มาได้จนถึงตอนนี้ ทว่าปัจจุบันจิตตานุภาพไม่

สามารถก่อชี้ผลเด็ดขาดได้อีกต่อไป การถูกสรรพเท

วะวิญญาณมารฟ้ากัดกินท าให้เขารู้สึกราวกับว่า

ร่างกายก าลังแหลกสลาย เขารู้สึกถึงการแหลกสลาย

อยู่ตลอดเวลา

มันคือความรู้สึกของคนจนเจียนใกล้ตาย

” อาจเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ถ้าก าลังจะตกตายอยู่ใน

แดนสงครามมารฟ้า … ”

อู่ อวี้ รู้สึกท้อแท้อย่างสุดแสน จนเขาเกือบจะยอม

แพ้ เขารู้สึกว่าไม่สามารถทานทนได้อีกต่อไป มีแต่

ความเจ็บปวดไร้สิ้นสุดถาโถมพรั่งพรูเข้าใส่ทุกขณะ

จิต ไม่สามารถรู้ได้เลยว่ามันจะจบลงเมื่อใด

ทว่าในช่วงเวลาสุดท้ายเขาก็คิดถึงสิ่งหนึ่งขึ้นมาได้

สิ่งนั้นก็คือพลองทองสมปรารถนา

ในช่วงสุดท้ายของชีวิตเขายังคงจับก าพลองทองสม

ปรารถนา ถึงแม้จะไม่มีอะไรยืนยันการันตีได้ว่าพลอง

ทองสมปรารถนาจะช่วยเหลือเขาหรือไม่ …

ตอนแรกถึงแม้เขาจะถือจับพลองทองสมปรารถนาไว้

ให้มือ แต่เขาก็ไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

จิตเซียนภายในร่างยังคงถูกมารฟ้าจ านวนนับไม่ถ้วน

กัดกิน ความเจ็บปวดทุกข์ทรมานยังคงถาโถมเข้ามา

อย่างต่อเนื่อง

ขณะที่ยังคงถือจับพลองทองสมปรารถนา อู่ อวี้ ค่อย

ๆ รู้สึกได้ถึงจิตวิญญาณการต่อสู้ของฉีเทียนต้าเซิ่น

เขานึกถึงภาพฉากบนแผ่นศิลา แม้ว่าจะมีจักรพรรดิ

เซียนจ านวนนับไม่ถ้วนนับ เทพมารจ านวนนับไม่

ถ้วน ฉีเทียนต้าเซิ่นก็ยังคงยืนหยัดอย่างองอาจ

อหังการบดขยี้ท าลายล้างศัตรูที่เข้ามาจากทั่วทุก

สารทิศ!

มันคือเจตจ านงแห่งความไม่ย่อท้อยอมแพ้ อาวุธ

ของฉีเทียนต้าเซิ่นเป็นศาสตราเทวะระดับศาสตรา

เซียนก าเนิดภพ บนอาวุธยังมีกลิ่นอายของฉีเทียนต้า

เซิ่นหลงเหลืออยู่ และ อู่ อวี้ ก็ค่อย ๆ เจริญรอยตาม

เจตจ านง

ขณะจมอยู่ในห้วงแห่งความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน

อย่างไม่รู้จบสิ้น เจตจ านงอันแรงกล้านี่เป็นเสมือนดั่ง

แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาท่ามกลางความมืดมิด อู่

อวี้ ค่อย ๆ โผล่พ้นออกมาจากความเจ็บปวด

แม้เขาจะเจ็บปวดทรมานจากการถูกกัดกินจิตเซียน

แต่จิตวิญญาณของเขากับกล้าแกร่งยิ่งขึ้นกว่าเดิม

เขาลองนึกภาพว่าความเจ็บปวดนี้เกิดจากการฝึกฝน

ทันทีที่ผ่านความเจ็บปวดนี้ไปได้ตัวเขาจะเกิดความ

เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

นี่คือขั้นตอนที่จะท าให้เขาแข็งแกร่งขึ้น!

เดิมที อู่ อวี้ ไม่ได้คิดเช่นนี้ เขาคิดว่าแดนสงคราม

มารฟ้าเป็นสถานที่ที่เขาถูกลงทัณฑ์เท่านั้น

ปัจจุบันเขารู้สึกว่าจิตใจแลเจตจ านงของเขาแข็งกล้า

เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่มันก็มิได้เติบโตรวดเร็วถึง

เพียงนั้น ยังไม่สามารถไล่ตามทันกับจ านวนของมาร

ฟ้าที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และนี่ก็เป็นสาเหตุที่ท าให้

จิตใจของเขาอ่อนแอลง จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

ค่อย ๆ เลือนหายไป

หากความเจ็บปวดนี้สามารถท าให้ตนเองแข็งแกร่ง

ขึ้น เช่นนั้นก็เท่ากับว่ามันคือความเจ็บปวดที่มี

ประโยชน์ต่อตัวเขา ท าให้เขามีแรงจูงใจที่จะยืนหยัด

ต่อไปมากขึ้น

ตอนนี้เหมือน อู่ อวี้ มีพลังฮึดใหม่พวยพุ่งออกมาจาก

หัวใจ พลังนี้ท าให้เขาไม่ต้องหมกมุ่นอยู่กับความ

เจ็บปวดที่ได้รับอีกต่อไป แต่มุ่งเน้นไปที่การท าให้จิต

วิญญาณแลจิตตานุภาพแกร่งกล้าทรงพลังมาก

ยิ่งขึ้น

เป็นผลให้เขายืนหยัดอยู่ต่อไปอย่างน่าอัศจรรย์ ส่วน

สภาพจิตใจของเขาก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ

เขารู้สึกว่าจิตวิญญาณที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นไม่

ยอมแพ้ถูกส่งต่อมาจากพลองทองสมปรารถนา

แม้ว่าเขาก าลังถูกมารฟ้านับพันล้านกัดกินจิตเซียน

อยู่ก็ตาม แล้วมันอย่างไรเล่า?

เขาเริ่มจ้องมองภาพจ าแลงหัวใจวานร!

ภายในหัวใจของเขา ร่างเซียนวานรทองค าเติบโต

อย่างไร้สิ้นสุด สิ่งนี้ท าให้จิตวิญญาณและจิตเซียน

ของเราเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันคือการเติบโตอัน

ไร้สิ้นสุด ราวกับว่ามันก าลังขยายไปสู่โลกไร้ขอบเขต

ท าให้ อู่ อวี้ สัมผัสถึงขอบของ ‘นิรันดร์’ ในขณะนี้!

“ นี่คืออาณาจักรนิรันดร์…งั้นหรือ? ”

ดูเหมือน อู่ อวี้ จะเห็นเส้นแบ่งขวางกั้นอยู่ตรงหน้า

ตราบใดที่เขาสามารถก้าวข้ามอุปสรรคนั้นไปได้ เขา

จะสามารถก้าวสู่อาณาจักรจักรพรรดิเซียนนิรันดร์ที่

เหล่าเทพเซียนโหยหา

ยามนี้ อู่ อวี้ ดูเหมือนจะรู้สึกถึงโลกอันไร้ขอบเขต

ภายในร่างกายของตน ทันใดนั้นจิตเซียนของเขาก็ถูก

บดขยี้จนแตกสลายหายออกจากร่างของเขา ราวกับ

ว่ามันหลอมรวมเข้ากับโลกที่มองไม่เห็น

แม้ว่าโลกนี้จะมองไม่เห็น แต่ อู่ อวี้ มั่นใจได้ว่ามันยัง

อยู่ภายในร่างกายของเขา รวมถึงพลังกฏสวรรค์ทั้ง

เก้าก็ยังคงอยู่

เรื่องที่เกิดขึ้นท าให้ อู่ อวี้ งงงวยเล็กน้อย ร่างกาย

ของเขาเกือบจะกลายเป็นโลกแห่งนิรันดร์ แต่จิต

เซียนของเขาก็ถูกบดขยี้เสียก่อน

ภายใต้การกัดกินของมารฟ้านับพันล้าน เขาไม่ได้ตก

ตายแต่ก้าวเข้าสู่ขั้นตอนส าคัญของราชันเทวะไปสู่

จักรพรรดิเซียน

แต่สภาพของเขาตอนนี้ค่อนข้างแปลกไปสักหน่อย

“ ดูเหมือนว่าจิตวิญญาณและจิตเซียนของข้าได้เข้า

สู่อาณาจักรแห่งความเป็นนิรันดร์ก่อนแล้ว แต่

ร่างกายยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่ขั้นตอนดังกล่าว หรือจะ

กล่าวว่า…ครึ่งหนึ่งของข้าได้เข้าสู่อาณาจักร

จักรพรรดิเซียนนิรันดร์แล้ว เหลือเพียงร่างกายที่ยัง

ไม่ได้เข้าสู่โลกแห่งความเป็นนิรันดร์ไร้สิ้นสุด ” อู่ อวี้

คาดเดา

ขั้นตอนนี้ดูเหมือนจะปลุกบางอย่างในตัวของ อู่ อวี้

ให้ตื่นขึ้นมา

จิตเซียนของเขาสามารถก้าวเข้าสู่ความเป็นนิรันดร์

ได้ส าเร็จ มันประสบความส าเร็จภายใต้การกัดกิน

ของสรรพเทวะวิญญาณมารฟ้า หากไม่ใช่เพราะ

ความเจ็บปวดชนิดที่เรียกว่าไม่สามารถทานทนได้

เช่นนี้ เขาคงไม่สามารถเข้าถึงขั้นตอนดังกล่าวได้

การที่จิตเซียนถูกมารฟ้ากัดกินบดขยี้ ไม่ใช่เพราะ

ต้องการท าลาย แต่กลับท าให้จิตเซียนของเขา

แข็งแกร่งขึ้น!

ตอนนี้ อู่ อวี้ เข้าใจแล้วว่าแดนสงครามมารฟ้าก าลัง

ช่วยเหลือเขาอยู่ ช่วยให้เขาก้าวเข้าสู่อาณาจักรนิ

รันดร์ได้เร็วขึ้น แม้ว่าขั้นตอนของมันจะเจ็บปวด

อย่างสุดแสน จนเขาแทบแบกรับความเจ็บปวดไว้ไม่

ไหว ซึ่งเรื่องนี้เป็นเหมือนค ายืนยันเจตนาความตั้งใจ

ของปรมาจารย์สุภูติ

มองผิวเผินนี่อาจเป็นการถูก ‘ลงโทษ’ แท้จริงแล้ว

มันคือการช่วยเหลือเขาชัด ๆ

และก่อนที่เขาจะได้ออกไป ท่านปรมาจารย์สุภูติคง

ก าจัดความขุ่นเคืองความคับข้องใจที่เคยมีมาก่อน

หน้านี้ให้หมดสิ้น

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือสี่ท้าวจตุมหาราชและเทพสาม

ตา จะไม่สามารถขุดคุ้ยเรื่องที่เขาพลาดพลั้งลงมือ

สังหารโม่หลี่อิ๋นจนตกตายไปขึ้นมาได้อีก เพราะเขา

ได้รับโทษจากการกระท าครั้งนี้ด้วยการถูกจองจ าใน

แดนสงครามมารฟ้า

ตราบใดที่ยังมีปรมาจารย์สุภูติอยู่ เมื่อพวกมันเห็น

ผลลัพธ์จากการลงโทษนี้ ก็ไม่มีเวลาให้พวกมันกลับ

ล าเปลี่ยนใจอีกต่อไป

อู่ อวี้ รู้สึกได้แล้วว่าจิตเซียนที่ก าลังถูกมารฟ้ากัดกิน

แปรเปลี่ยนกลายเป็นพิภพนิรันดร์ที่มิอาจมองเห็นได้

แม้เขาจะมองไม่เห็นโลกแห่งนี้ แต่เขาก็รู้ว่ามันมีอยู่

จริงผนวกกับพลังกฎสวรรค์ทั้งเก้า

ที่ส าคัญหลังจากสรรพเทวะวิญญาณมารฟ้าบดขยี้

ท าลายจิตเซียนของเขาเป็นที่เรียบร้อย หลังจากนั้นก็

ดูเหมือนมันไม่แยแสเขาอีกต่อไป มันท าเพียงเดินวน

ไปวนมารอบ ๆ

แต่ อู่ อวี้ ยังคงมิอาจสัมผัสได้ถึงการด ารงอยู่ของ

สรรพเทวะวิญญาณมารฟ้าเหล่านี้ หลังจากจิตเซียน

ของเขาถูกบดขยี้ก็รู้สึกว่ามารฟ้าเหล่านี้ไม่ได้กัดกิน

เขาอีกต่อไป

ณ ขณะนี้เจตจ านงของ อู่ อวี้ ทรงพลังเป็นอย่างมาก

มันท าให้เขาเห็นภาพลวงตาเราว่าก าลังถูกครอบง า

โดยฉีเทียนต้าเซิ่น

บางทีอาจจะเพราะจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อัน

แข็งแกร่ง ท าให้มารฟ้าเหล่านี้หนีห่างออกไป

หลังจากบดขยี้ท าลายจิตเซียนของเขาจนเสร็จสิ้น

ถึงแม้เขาจะไม่รู้สาเหตุชัดเจนว่าเพราะอะไร แต่มีสิ่ง

หนึ่งที่เขามั่นใจก็คือ เขาได้เหยียบก้าวเข้าใกล้ความ

เป็นนิรันดร์อีกก้าวหนึ่งแล้ว

อู่จวินมังกรวิญญาณเซียนบรรพกาลจากราชันเทวะ

เก้าสวรรค์ ทะลวงขึ้นสู่ชีวิตนิรันดร์ได้ในที่สุด ไม่รู้ว่า

ต้องใช้เวลากี่หมื่นปีแต่ที่แน่ ๆ ช่วงเวลาดังกล่าวไม่มี

เทพมังกรในตระกูลเทพมังกรถือก าเนิดกลายเป็น

จักรพรรดิเซียนนิรันดร์ขึ้นมาใหม่

เห็นได้ชัดว่าขั้นตอนนี้ยากเย็นเพียงใด

ต่อให้ อู่ อวี้ กลืนกินซากศพจักรพรรดิปีศาจนิรันดร์

ในสุสานจักรพรรดินิรันดร์ ก็ยังไม่แน่ว่าเขาจะ

สามารถก้าวเข้าสู่ขั้นตอนดังกล่าวได้ เป็นเพราะมัน

ไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยจริง ๆ ต่อให้กลืนกินซากศพ

จักรพรรดิปีศาจนิรันดร์ไปหลายสิบหลายร้อยร่าง

อย่างมากก็อาจจะสัมผัสได้ถึงขีดจ ากัดของอาณาจักร

นี้เท่านั้น

ทว่าภายใต้การจัดการของปรมาจารย์สุภูติ ท าให้เขา

ก้าวเข้าสู่ขั้นตอนส าคัญที่สุด

เป็นที่ชัดเจนแล้วว่าการลงโทษนี้แท้จริงแล้วคือการ

ช่วยเหลือเขาทางอ้อม แต่ถ้าเป็นผู้อื่นก็คงไม่สามารถ

ท าได้อย่างเขา

อู่ อวี้ สืบทอดเจตจ านงแลจิตวิญญาณของฉีเทียนต้า

เซิ่น ท าให้จิตใจของเขาแกร่งกล้าเป็นอย่างยิ่ง ถึง

กระนั้นเมื่อต้องถูกสรรพเทวะวิญญาณมารฟ้ากัดกิน

บดขยี้จิตเซียน เขายังอยากยอมแพ้นับครั้งไม่ถ้วน

นับประสาอะไรกับผู้อื่น

ระหว่างขั้นตอนนี้ อู่ อวี้ สามารถกล่าวได้อย่างเต็ม

ปากว่าความเจ็บปวดขณะฝึกฝน มันมากกว่าคนอื่น

ๆ ที่อยู่ต ่ากว่าระดับจักรพรรดิเซียนอย่างแน่นอน

ขนาดเขาที่ฝึกฝนกายาเพชรอมตะยังแทบทานทนไม่

ไหว ร่างกายของเขาเคยถูกคมมีดกรีดเฉือนมาแล้ว

นับไม่ถ้วน แต่ขณะที่ถูกสรรพเทวะวิญญาณมารฟ้า

กัดกินบดขยี้จิตเซียน เขากลับรู้สึกเจ็บปวดทรมาน

อย่างไม่รู้จบสิ้น เป็นความเจ็บปวดที่บาดลึกไปถึงจิต

วิญญาณ จนสุดแสนจะทานทนอย่างแท้จริง หาก

ไม่ใช่เพราะได้พลองทองสมปรารถนาช่วยเหลือ

เล็กน้อย ท าให้เขาอดทนจนประสบความส าเร็จได้ใน

ที่สุด ไม่เช่นนั้นป่านนี้เขาคงตกตายภายใต้การกัดกิน

ของมารฟ้าไปแล้ว เขาคงทนไม่ได้จนถึงช่วงเวลาที่

มารฟ้ากัดกินบดขยี้จิตเซียนจนสิ้น และกลายเป็น

พิภพนิรันดร์ที่มองไม่เห็น

“ ดูเหมือนพวกมารฟ้าจะไปกันหมดแล้ว ”

อู่ อวี้ นั่งอยู่ในความว่างเปล่าอันมืดมิดตั้งแต่เข้าสู่

แดนสงครามมารฟ้า เขาไม่สามารถรู้สึกถึงการ

เปลี่ยนแปลงของกาลเวลาได้เลย

ดูเหมือนความเจ็บปวดไม่มีวันจบสิ้นนี้จะกินเวลาไป

หลายหมื่นปี มันยาวนานเกินกว่าการฝึกฝนครั้งไหน

ๆ และเขาไม่อาจทราบได้ว่าเวลาด้านนอกผันผ่านไป

แล้วกี่ปี

“ ตราบใดที่ข้าสามารถออกจากแดนสงครามมารฟ้า

ได้ ข้าก็มีหวังที่จะบรรลุสู่นิรันดร์มากขึ้น ไม่รู้ว่าด้าน

นอกตอนนี้ผันผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ”

อู่ อวี้ รู้สึกถึงโลกแห่งจิตวิญญาณอันเป็นนิรันดร์

ภายในร่างกายของเขา จิตวิญญาณที่แข็งกร้าว

เป็นไปด้วยความมุ่งมั่นปรารถนา สิ่งนี้คือพื้นฐานที่

ท าให้เขาบากบั่นต่อสู้กับทุกอุปสรรคที่ขวางทางใน

อนาคต

หลังจากจิตเซียนถูกบดขยี้ ไม่นานนักก็เปลี่ยนเป็น

โลกแห่งความนิรันดร์ที่มองไม่เห็น ทันใดนั้นแสง

สว่างก็ปรากฏขึ้น ต่อมาเขาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่าง

ช้า ๆ

หลังจมอยู่ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้สิ้นสุด แสง

สว่างที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันนี้ท าให้ อู่ อวี้ รู้สึกไม่

ค่อยคุ้นเคยเท่าใดนัก แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้นด้วยเนตร

เพลิง เขาก็ทิ้งความไม่คุ้นเคยนี้ไว้เบื้องหลัง

“ ข้า อู่ อวี้ ออกมาแล้ว! ”

เขาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจ แต่จิตวิญญาณของ

เขายังคงมั่นคงแข็งกร้าว ราวกับนักพรตที่บ าเพ็ญ

พรตมานานจนแก่กล้า

เขานั่งตัวตรงและถูกส่งออกจากแดนสงครามมารฟ้า

หนึ่งหมื่นปีผ่านไปดูเหมือนว่าเขาจะประสบกับการ

ตกตะกอนของเวลาที่ไร้สิ้นสุด ซึ่งมันท าให้เขามีความ

มั่นคงมากขึ้น ทั้งความคิดแลจิตวิญญาณของเขาดี

ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

———————-