กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ - ตอนที่ 1714: ถ ้ำประกำยแสง สวรรค์ก ำเนิดฟ้ำ

สวรรค์ฤทัย วังสวรรค์ชั้นที่เจ็ดพันสองร้อย

ในถ ้ำจันทร์เสี้ยวไตรดำรำ อู่ อวี้ เข้ำพบปรมำจำรย์สุ

ภูติ เพรำะข่ำวที่ได้จำกหนำนซำนหวำงเยว่ ท ำให้เขำ

รู้ว่ำ ‘ปรมำจำรย์ไท่อี้’ มีอำยุเก่ำแก่ลึกลับพอ ๆ กับ

ปรมำจำรย์สุภูติ ซึ่งคำดว่ำปรมำจำรย์สุภูติน่ำจะรู้จัก

คนผู้นี้

ดังนั้น อู่ อวี้ จึงตั้งใจมำสอบถำมปรมำจำรย์สุภูติ

เกี่ยวกับเรื่องรำวของคนผู้นี้ และถำมเกี่ยวกับ

แนวโน้มว่ำมีโอกำสหรือไม่ที่ปรมำจำรย์ไท่อี้จะ

ช่วยเหลือชุบชีวิตหมิงซวงให้กลับมำมีชีวิตอีกครั้ง?

สืบเนื่องจำกหนำนซำนหวำงเยว่ได้ยินข้อมูลเรื่องนี้

มำจำกนำงเซียนสำมัญผู้หนึ่ง ซึ่งหมำยควำมว่ำอีก

ฝ่ำยไม่เคยพบเจอปรมำจำรย์ไท่อี้ตัวจริง ข้อมูล

ดังกล่ำวได้มำจำกค ำบอกเล่ำปำกต่อปำกเท่ำนั้น

ทว่ำปรมำจำรย์สุภูตินั้นแตกต่ำงออกไป ด้วยศักดิ์

ฐำนะตัวตนของท่ำนอยู่ในระดับใกล้เคียงกันกับอีก

ฝ่ำย ท่ำนจะต้องเคยพบเจอตัวจริงของปรมำจำรย์ไท่

อี้อย่ำงแน่นอน นอกจำกนี้อำจจะมีกำรแลกเปลี่ยน

ระหว่ำงกันมำกมำย

หำกเป็นเพียงเทพเซียนธรรมดำสำมัญหรือต่อให้อยู่

ในระดับจักรพรรดิเซียนก็ตำม ก็ยังยำกที่ได้จำก

ประสบพบหน้ำกับท่ำนปรมำจำรย์สุภูติ ปรมำจำรย์สุ

ภูติเป็นผู้มีคุณธรรมสูงส่งมำกด้วยบำรมี แม้ในยำม

ว่ำง ท่ำนก็ยังไม่ออกไปพบปะผู้คนแบบส่งเดช

แม้กระทั่งเหล่ำศิษย์ของปรมำจำรย์สุภูติเอง จะ

ประสบพบหน้ำกับปรมำจำรย์สุภูติสักครั้งก็ต่อเมื่อ

ท่ำนเทศนำเท่ำนั้น

ส่วนเวลำปกติไม่ค่อยมีโอกำสประสบพบหน้ำท่ำน

ปรมำจำรย์สุภูติสักเท่ำใดนัก

ทว่ำ อู่ อวี้ ถือเป็นศิษย์คนส ำคัญผู้หนึ่งของ

ปรมำจำรย์สุภูติ มิหน ำซ ้ำเขำเพิ่งทะลวงขึ้นสู่ระดับ

จักรพรรดิเซียนได้ไม่นำน ทั้งยังสร้ำงชื่อเสียงเป็น

เลื่องลือแพร่กระจำยไปทั่วทั้งสวรรค์ หำก อู่ อวี้ ขอ

อนุญำตเข้ำพบท่ำนต้องยินดีอย่ำงแน่นอน

ณ อำรำมปรมำจำรย์สุภูติ เมื่อท่ำนได้ยิน อู่ อวี้

กล่ำวถึงปรมำจำรย์ไทีอี้และหมิงซวง ท่ำนก็ครุ่นคิด

อยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่ำวมำก “ ปรมำจำรย์ไท่อี้สร้ำงกำ

ยำเทวะบัวอัคคี ท ำให้เทพนำจำกลับมำมีชีวิตอีกครั้ง

นี่คือเรื่องจริง กล่ำวได้ว่ำปรมำจำรย์ไท่อี้เคย

ช่วยเหลือบุตรของท้ำวหลี่มหำรำชเทพนำจำมำแล้ว

ครั้งหนึ่ง แต่เจ้ำรู้หรือไม่ว่ำ ‘ดอกบัวนิรันดร์’ ที่ใช้ใน

กำรสร้ำงร่ำงกำย เป็นหนึ่งในสุดยอดวิญญำณเซียน

ระดับสูงที่หำได้ยำกในสวรรค์แลปฐพีแห่งนี้!

” เทพนำจำเป็นศิษย์โดยตรงของปรมำจำรย์ไท่อี้

ด้วยเหตุนี้เขำจึงเต็มใจที่จะช่วยเหลือด้วยกำรสละ

‘ดอกบัวนิรันดร์’ ซึ่งหำได้ยำกยิ่ง ด้วยตัวตนของเจ้ำ

เกรงว่ำไท่อี้จะไม่ยินยอมช่วยเหลือ ”

เมื่อกล่ำวมำถึงช่วงนี้ปรมำจำรย์สุภูติก็ส่ำยศีรษะ นี่

ถือเป็นกำรปิดกั้นควำมหวังของ อู่ อวี้ อย่ำงแท้จริง

จำกค ำกล่ำวของท่ำนแสดงให้เห็นว่ำ ‘ดอกบัวนิ

รันดร์’ ที่ใช้ในกำรสร้ำงกำยเนื้อนั้นเป็นสิ่งของล ้ำค่ำที่

หำได้ยำกยิ่งระหว่ำงสวรรค์แลปฐพีเพียงใด ต่อให้

เป็นปรมำจำรย์สุภูติออกหน้ำแทน เกรงว่ำปรมำจำรย์

ไท่อี้ก็คงไม่ยื่นมือช่วยเหลือคนแปลกหน้ำแบบสุ่มสี่สุ่ม

ห้ำ

ที่ต้องรู้ก็คือปรมำจำรย์ไท่อี้กับปรมำจำรย์สุภูติมีศักดิ์

ฐำนะอยู่ในระดับเดียวกันบนสวรรค์ ทั้งคู่เป็นเทพ

เซียนชั้นสูงบนสวรรค์ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอันใดที่ใน

ยำมปกติทั้งคู่จะวำงตัวสุภำพชมเชยใส่กันและกัน

หำกไม่มีผลประโยชน์เข้ำมำเกี่ยวข้อง ไม่มีทำงที่อีก

ฝ่ำยจะยอมเสียเปรียบอ้ำแขนช่วยเหลืออย่ำงแน่นอน

ซึ่งก็หมำยควำมว่ำต่อให้อีกฝ่ำยจะเต็มใจที่จะใช้

‘ดอกบัวนิรันดร์’ รักษำหมิงซวง แต่เขำจะต้องมีข้อ

แลกเปลี่ยนอย่ำงแน่นอน

เมื่อได้ยินปรมำจำรย์สุภูติกล่ำวเช่นนี้ อู่ อวี้ ก็อดไม่ได้

ที่จะรู้สึกผิดหวัง

หมิงซวงยังคงหลับใหลไม่ยอมตื่น อู่ อวี้ ไม่ทรำบว่ำ

นำงจะมีเวลำเท่ำไหร่ หมื่นปีที่ผ่ำนมำนี้นำงหลับใหล

อยู่ตลอด บำงทีนำงอำจจะหลับใหลไปตลอดกำลไม่

ตื่นมำอีกเลยก็ได้

นี่คือเรื่องที่ อู่ อวี้ ไม่สำมำรถทนได้อย่ำงแน่นอน

ไม่ว่ำอย่ำงไรก็ตำมเขำจะขอลองดูสักตั้ง ลองไป

สอบถำมขอร้องปรมำจำรย์ไท่อี้ดูว่ำเขำจะยอม

ช่วยเหลือหรือไม่ หรือต้องกำรอะไรแลกเปลี่ยนจำก

เขำ…

” ไปกันเถอะ อู่ อวี้ ในฐำนะอำจำรย์ข้ำจะพำเจ้ำไปที่

ถ ้ำประกำยแสงสวรรค์ก ำเนิดฟ้ำ ลองถำมไถ่เขำดู แต่

ก็อย่ำคำดควำมหวังมำกเกินไป ”

ปรมำจำรย์สุภูติครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วตัดสินใจใน

ที่สุด

“ขอบคุณท่ำนปรมำจำรย์”

อู่ อวี้ มีควำมสุขขึ้นมำทันที ด้วยไม่คิดว่ำปรมำจำรย์

สุภูติจะพำเขำไปหำปรมำจำรย์ไท่อี้ด้วยตัวเอง หำก

เป็นเช่นนี้ปรมำจำรไท่อี้อำจจะเห็นแก่หน้ำของ

ปรมำจำรย์สุภูติ บำงทีอำจจะท ำให้เขำมีโอกำส

พูดคุย

ถ้ำหำก อู่ อวี้ ไปหำปรมำจำรย์ไท่อี้ด้วยตนเอง บำงที

เขำอำจจะปฏิเสธด้วยเพรำะไม่อยำกพบเจอเขำ

ด้วยศักดิ์ฐำนะตัวตนอันสูงส่งของปรมำจำรย์ไท่อี้

และเขำซึ่งเป็นรำชันเทวะที่พึ่งทะลวงขึ้นสู่ระดับ

จักรพรรดิเซียนเมื่อไม่นำนมำนี้ ยกตัวอย่ำงในกรณี

หำกต้องกำรเยี่ยมเยียนปรมำจำรย์สุภูติ เว้นเสียแต่ว่ำ

คนพูดนั้นจะมีศักดิ์ฐำนะเช่นเดียวกับท่ำน มิฉะนั้น

แล้วปรมำจำรย์สุภูติก็จะไม่ออกมำต้อนรับด้วยตนเอง

อย่ำงมำกสุดก็ส่งศิษย์ออกมำเท่ำนั้น

แต่ของส ำคัญอย่ำงดอกบัวนิรันดร์ หำกใช้สถำนะ

ศิษย์ของผู้อื่นมำร้องขอควำมช่วยเหลือ ไม่มีทำงที่อีก

ฝ่ำยจะตอบรับอย่ำงแน่นอน

ปรมำจำรย์สุภูติเต็มใจที่จะพำ อู่ อวี้ ไปที่ถ ้ำประกำย

แสงสวรรค์ก ำเนิดฟ้ำ ซึ่งถือว่ำช่วยเหลือ อู่ อวี้ ได้

มำกเลยทีเดียว ท ำให้เขำรู้สึกอีกครั้งว่ำบนสวรรค์ยัง

มีต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้ำนสำขำให้ควำมร่มเย็นอยู่!

หลังจำก อู่ อวี้ ได้รับกำรสนับสนุนช่วยเหลือจำก

ปรมำจำรย์สุภูติ ท ำให้หลำย ๆ อย่ำงสะดวกขึ้นมำก

เมื่อเทียบกับลูกหลำนของจักรพรรดิเซียนบนสวรรค์

ที่ต้องพึ่งพำบิดำมำรดำบรรพชน ควำมช่วยเหลือที่

ปรมำจำรย์สุภูติมอบให้แก่ อู่ อวี้ นั้นถือว่ำน้อยมำก

นอกเหนือจำกกำรจัดเตรียมให้เขำเข้ำร่วมแข่งขันบท

ทดสอบจักรพรรดิเซียนแล้ว ในแง่ของกำรฝึกฝน

บ ำเพ็ญตนของเขำไม่ได้สะดวกสบำยอย่ำงพวกนั้น

ควำมส ำเร็จที่ อู่ อวี้ มีมำจนถึงทุกวันนี้ ล้วนมำจำก

ควำมพยำยำมของตนเอง

ส ำหรับเขำแล้วปรมำจำรย์สุภูติเป็นเหมือนผู้อำวุโส

เป็นเสมือนต้นไม้ใหญ่ที่คอยบดบังแดดฝนยำมเกิด

วิกฤตส ำคัญ เนื่องจำกว่ำก่อนหน้ำนี้ อู่ อวี้ ได้ไป

สร้ำงวีรกรรมท ำให้จักรพรรดิเซียนบนสวรรค์ผู้มี

ต ำแหน่งใหญ่โตหลำยคนขุ่นเคือง ไม่ว่ำจะเป็นเทพ

สำมตำ , ท้ำวธตรัฐมหำรำช , เทพอสูรบรรพกำล

ฯลฯ หำกมิใช่เพรำะเขำมีปรมำจำรย์สุภูติคอยคุ้ม

กะลำหัวอยู่แล้วล่ะก็ ป่ำนนี้เขำคงต้องหลบซ่อนตัว

อยู่ภำยในภพเทพปีศำจได้เท่ำนั้น

ต่อให้เวลำล่วงเลยผ่ำนไปอย่ำงยำวนำน หรือเขำจะ

แก้วงเวทย์เซียนก ำเนิดภพในสุสำนจักรพรรดินิรันดร์

ได้ส ำเร็จ จนได้กลืนกินร่ำงของจักรพรรดิปีศำจนิ

รันดร์ เกรงว่ำเขำคงไม่สำมำรถก้ำวเข้ำสู่อำณำจักร

จักรพรรดิเซียนนิรันดร์ได้

ควำมเมตตำที่ปรมำจำรย์สุภูติมีต่อ อู่ อวี้ เขำระลึก

อยู่ในใจเสมอ ตรำบชั่วชีวิตนี้จะไม่มีทำงลืมเลือน

บุญคุณนี้อย่ำงเด็ดขำด

อีกทั้งครั้งนี้ท่ำนยังเต็มใจช่วยเหลือพำเขำไปพบกับ

ปรมำจำรย์ไท่อี้ เพื่อพูดคุยเรื่องเกี่ยวกับดอกบัวนิ

รันดร์และกำรรักษำหมิงซวง ส ำหรับ อู่ อวี้ ควำม

เมตตำครั้งนี้ถือเป็นควำมเมตตำใหญ่หลวงอย่ำง

แท้จริง บำงทีชีวิตนี้เขำอำจจะไม่ชดใช้ได้หมด…

วังสวรรค์ก ำเนิดฟ้ำอยู่สูงกว่ำวังสวรรค์ฤทัยหลำย

ร้อยชั้น!

สถำนที่แห่งนี้อยู่ในสวรรค์ชั้นที่เจ็ดพันห้ำร้อย ถือเป็น

วังสวรรค์ชั้นสูงที่สุดแห่งหนึ่งบนสวรรค์ ทั่วทั้งวัง

สวรรค์อันกว้ำงใหญ่แห่งนี้มีปรมำจำรย์ไท่อี้อยู่เพียงผู้

เดียว นำน ๆ ทีจะมีแขกมำเยี่ยมเยียนแวะเวียนมำหำ

ท ำให้สถำนที่แห่งนี้ค่อนข้ำงปลีกวิเวกรำว

เมื่อเทียบกับสวรรค์ฤทัยที่มีจ ำนวนคนค่อนข้ำง

พลุกพล่ำน แต่ส ำหรับสวรรค์ก ำเนิดฟ้ำต่อให้ผ่ำนไป

ครึ่งวันก็ยังไม่มีผู้ใดปรำกฏ

ปรมำจำรย์สุภูติพำ อู่ อวี้ ไปยังบ่อน ้ำนิรันดร์เพื่อ

เดินทำงไปยังวังสวรรค์ชั้นที่เจ็ดพันห้ำร้อย หำกเป็น

คนธรรมดำจะไม่สำมำรถก้ำวเข้ำสู่สวรรค์ก ำเนิดฟ้ำ

ได้ง่ำย ๆ เช่นนี้

บนสวรรค์ก ำเนิดฟ้ำมีดอกบัวพริ้วกระจำยอยู่ทุกหน

ทุกแห่ง อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมจนยำกจะพรรณนำฟุ้ง

กระจำยอยู่ในอำกำศ เป็นกลิ่นที่ชวนหลงใหลอย่ำง

ยิ่ง ท ำให้ผู้คนอยำกจะอยู่ที่นี่ไปอีกสักพัก

อู่ อวี้ ติดตำมปรมำจำรย์สุภูติมำยังสวรรค์ก ำเนิดฟ้ำ

ท ำให้อดประหลำดใจไม่ได้เมื่อแรกเห็น ด้วยไม่

คำดคิดว่ำสวรรค์ก ำเนิดฟ้ำจะเต็มไปด้วยดอกบัว อัน

ที่จริงคงต้องกล่ำวว่ำสวรรค์ก ำเนิดฟ้ำคือโลกแห่ง

ดอกบัวอย่ำงแท้จริง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขำได้เห็นวังสวรรค์ซึ่งดูบริสุทธิ์ถึง

เพียงนี้ ไม่เคยคำดคิดว่ำสถำนที่ที่ปรมำจำรย์ไท่อี้

อำศัยอยู่จะงดงำมน่ำทึ่งยิ่งนัก

แต่ในทิวทัศน์งดงำมเช่นนี้ยังมีกำรก่อตัวของค่ำยกล

เซียนมำยำคอยสร้ำงภำพหลอนอยู่ด้วย คำดว่ำ

ปรมำจำรย์ไท่อี้คงเป็นผู้จัดเรียงค่ำยกลเซียนนี้ แม้จะ

ไม่มีผลในกำรท ำร้ำยศัตรูแต่ก็มีควำมสำมำรถในกำร

ดักจับศัตรู เป็นไปได้มำกที่สุดศัตรูจะติดกับอยู่ที่นี่เป็น

เวลำหลำยหมื่นปี

หำกมิใช่ปรมำจำรย์สุภูติเป็นผู้พำ อู่ อวี้ มำในสวรรค์

ก ำเนิดฟ้ำด้วยตนเอง เกรงว่ำเขำจะหลงทำงอยู่

ภำยในสวรรค์ก ำเนิดฟ้ำไม่รู้ต้องใช้เวลำกี่หมื่นปีถึงจะ

ออกมำได้

เขำเดินตำมปรมำจำรย์สุภูติไปเรื่อย ๆ จนเห็นถ ้ำ

ประกำยแสงอยู่เบื้องหน้ำ

สถำนที่แห่งนั้นมีต ำหนักเซียนที่ปกคลุมไปด้วยหมอก

เขียวขจี มีมวลเมฆำลอยอยู่รอบ ๆ และมีดอกบัว

จ ำนวนนับไม่ถ้วน นับเป็นภำพที่งดงำมอย่ำงยิ่ง

” ไม่คำดคิดว่ำ ถ ้ำประกำยแสงของข้ำ จะมีบุคคลผู้

หำได้ยำกยิ่งมำเยี่ยมชม ปรมำจำรย์สุภูติเรำไม่ได้เจอ

กันมำกี่หมื่นปีแล้ว?”

เสียงที่ดูผ่อนคลำยของชำยหนุ่มผู้หนึ่งดังขึ้น

จำกนั้นก็มีดอกบัวมำปรำกฏอยู่ตรงหน้ำ อู่ อวี้

หลังจำกนั้นชำยหนุ่มในชุดคลุมสีเขียวก็ปรำกฏตัวขึ้น

ใบหน้ำของเขำแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม ให้ควำมรู้สึก

อ่อนโยนยิ่ง แต่กลับแฝงไปด้วยควำมเย่อหยิ่งที่

ปฏิเสธผู้คนไปหลำยพันลี้ออกมำอย่ำงแผ่วเผำ

ในมือของเขำถือพัดด้จีบที่มีลวดลำยดอกบัววำดอยู่

ขณะที่โบกสะบัดพัดในมืออย่ำงแผ่วบำง รำวกับว่ำ

ดอกบัวทั้งหมดบนสวรรค์ก ำเนิดฟ้ำก ำลังเต้นระบ ำ

เป็นเกลียวคลื่น ให้ควำมรู้สึกมีมนต์ขลังเป็นอย่ำงยิ่ง

เมื่อเห็นชำยหนุ่มผู้นี้ อู่ อวี้ ก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงหนำน

ซำนหวำงเยว่ แววตำของเขำเต็มไปด้วยควำมใคร่รู้

สงสัย แต่เมื่อเทียบกับหนำนซำนหวำงเยว่แล้ว ชำย

หนุ่มอำภรณ์สีเขียวเบื้องหน้ำกลับให้ควำมรู้สึกลึกลับ

ยิ่งกว่ำ ดวงเนตรคู่สีเขียว เฉกเช่นดอกบัวอันไร้สิ้นสุด

ไม่มีผู้ใดเห็นว่ำดอกบัวนี้ถือก ำเนิดขึ้นมำได้อย่ำงไร

“ สำเหตุที่ตำเฒ่ำอย่ำงข้ำมำรบกวนเวลำของท่ำน

เพรำะศิษย์ของข้ำมีบำงอย่ำงอยำกจะถำมท่ำน ข้ำ

สงสัยว่ำท่ำนไท่อี้พอจะมีเวลำพูดคุยข้ำหรือไม่? ”

ปรมำจำรย์สุภูติเอ่ยเข้ำประเด็นทันที

” ศิษย์ของท่ำนปรมำจำรย์? ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นชำยหนุ่มในชุดคลุมสีเขียวหรือก็คือ

ปรมำจำรย์ไท่อี้ เริ่มหันไปจ้องมอง อู่ อวี้ ด้วยรอยยิ้ม

พร้อมสอดส่องสำยตำส ำรวจร่ำงของเขำ จำกนั้นก็

พยักหน้ำซ ้ำ ๆ แล้วเอ่ยว่ำ ” ที่แท้ผู้เยำว์คนนี้ก็คือ อู่

อวี้! ”

รอยยิ้มปรำกฏขึ้นบนใบหน้ำของเขำ จำกนั้นก็สะบัด

พับเก็บพร้อมจ้องมองไปที่ อู่ อวี้ แล้วเอ่ยถำมว่ำ ”

เมื่อไม่นำนมำนี้ อู่ อวี้ สร้ำงวีรกรรมครั่นคร้ำม

สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแดนสวรรค์ใช่หรือไม่ แม้กระทั่ง

บุตรชำยของศิษย์ข้ำนำจำ หลี่เทียนจีก็ยังพ่ำยแพ้

ให้แก่เจ้ำ ช่ำงเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ท้ำชะตำฟ้ำ

อย่ำงแท้จริง! ”

” ท่ำนปรมำจำรย์กล่ำวยกย่องเกินไปแล้ว ข้ำน้อย อู่

อวี้ เพิ่งขึ้นมำบนสวรรค์ได้ไม่นำน ยังมีกฎเกณฑ์

หลำยอย่ำงที่ข้ำไม่เข้ำใจ หวังว่ำท่ำนจะให้อภัย…

วันนี้ที่ข้ำน้อยมำที่นี่ เพรำะมีเพียงผู้อำวุโสเท่ำนั้นที่

ช่วยข้ำน้อยได้ ” ท่ำทีของ อู่ อวี้ ดูสุภำพเป็นอย่ำง

ยิ่ง

เขำคิดว่ำปรมำจำรย์ไท่อี้อำจจะจดจ ำตัวตนของเขำ

ได้ ดังนั้นจึงไม่แน่ใจว่ำกำรที่เขำเอำชนะหลี่เทียนจีใน

บททดสอบจักรพรรดิเซียนจะท ำให้ท่ำนขุ่นเคืองใจ

หรือไม่?

ตอนนี้เขำไม่สำมำรถรับรู้ถึงอำรมณ์ที่แท้จริงของ

ปรมำจำรย์ไท่อี้ได้ อีกฝ่ำยมักกระท ำเพียงแย้มยิ้ม

อย่ำงเบำบำงยำกจะคำดเดำได้ว่ำคิดสิ่งใดอยู่

” มีสิ่งใดก็พูดมำเถอะ เวลำก็เป็นเช่นดังวำรีเคลื่อน

คล้อย หมุนผ่ำนไปอย่ำงไร้สิ้นสุด แม้จะมีบำงอย่ำงใน

ใจเจ้ำก็ไม่จ ำเป็นต้องกังวล เข้ำใจสิ่งที่คนแก่อย่ำงข้ำ

พูดใช่หรือไม่? ”

ปรมำจำรย์ไท่อี้ยิ้ม พร้อมโบกมือแล้วกล่ำวขึ้น

ชั่วอึดใจต่อมำ อู่ อวี้ ก็รู้สึกว่ำสภำพแวดล้อม

โดยรอบเปลี่ยนแปลงไป อำรำมเซียนถ ้ำประกำยแสง

ที่อยู่เบื้องหน้ำเขำ ยืดขยำยออกไป แล้วห่อหุ้มเขำไว้

ในพริบตำ!

เมื่อฟื้นคืนสติกลับมำ ตัวเขำกับปรมำจำรย์สุภูติก็เข้ำ

มำอยู่ในลำนกว้ำงภำยในอำรำมเซียนที่เงียบสงบแห่ง

หนึ่ง มีสะพำนเล็กธำรำไหลรินอยู่ในลำน พิรุณโปรย

ปรำยพร ำ ๆ รำวกับว่ำมีเสียงขลุ่ยดังแว่วมำจำกไกล

ๆ เสมือนอยู่ในดินแดนแห่งควำมฝันอันงดงำมอย่ำง

ที่สุด เฉกเช่นดั่งแดนมหัศจรรย์บนโลกมนุษย์อย่ำง

แท้จริง!

———————–