กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ - ตอนที่ 217 ผู้พิทักษ์หุบเหว

บัดนี้ อู่ อวี้ ได้จ ำแลงร่ำงเซียนวำนร แปรเปลี่ยน

กลำยเป็นอสูรร่ำงยักษ์ ไม่เพียงแต่ควำมโกรธเกรี้ยว

และ อ ำนำจมหำศำล ทว่ำว่ำแรงกดดันอันไร้สิ้นสุด

ซึ่งมิอำจมองเห็นได้สะกดข่มเข้ำใส่ หลี่ตงหยวน

ในเวลำนี้ อู่ อวี้ ปลดปล่อยควำมบ้ำคลั่งออกมำ

มำกกว่ำปกติ

ท ำให้ขณะนี้ หลี่ตงหยวน เปี่ยมไปด้วยเพลิงโทสะ

อู่ อวี้ แสดงท่ำทำงเยำะเย้ย พร้อมกับกล่ำวขึ้นว่ำ”

เอำสิ! วันนี้ข้ำจะสังหำรเจ้ำ! แล้วทีนี้เจ้ำยังจะกล้ำ

สังหำรนำงอีกได้หรือไม่!?”

ส ำหรับผู้ที่อยู่ในนิกำยเดียวกัน หำกต่อสู้กันแล้ว

ได้รับบำดเจ็บยังพอท ำเนำ แต่ถ้ำถึงขั้นสังหำรกัน

แล้วล่ะก็ เป็นอีกเรื่องหนึ่งเลยก็ว่ำได้

ในเวลำนี้ อู่ อวี้ ไม่ได้เอื้อนเอ่ยวำจำใด ๆ ออกมำ

ฉับพลัน เขำก็จ้วงแทงกระบี่คู่ในมือออกไป แทบจะ

ในเวลำเดียวกัน

กระบี่หยินหยำงก่อก ำเนิด!

ปรำณกระบี่คู่ เปรียบดั่งหยินหยำง หนึ่งซ้ำยหนึ่งขวำ

หนึ่งหยิน หนึ่งหยำง หยินหยำงแห่งสวรรค์และปฐพี

เชื่อมโยงกับทุกสรรพสิ่ง

วิถีแห่งปรำณกระบี่คู่ พุ่งตรงไปยังดวงตำทั้งสอง

ของหลี่ตงหยวน!

หลี่ ตงหยวน กับทุกคนอยู่ที่นี่ ต่ำงถูก อู่ อวี้ สะกด

ข่มลงอย่ำงสิ้นเชิง

ยำมนี้ อู่ อวี้ ไม่เพียงแต่แข็งแกร่งเท่ำนั้น กลับยัง

ปลดปล่อยพลังอ ำนำจแห่งกำรสังหำรอันเด็ดขำด

ส่งผ่ำนมำยังร่ำงของ หลี่ ตงหยวน จนท ำให้เขำรู้สึก

ตกตะลึงอย่ำงยิ่ง เขำไม่คำดคิดว่ำ เพียงแค่ชิงตัวศิษย์

น้องของ อู่ อวี้ มำ จะท ำให้เกิดโทสะถึงขนำดพุ่ง

ทะยำนโจมตีหมำยสังหำรเขำเช่นนี้

ถึงแม้กำรกระท ำ หลี่ตงหยวน จะท ำให้วังกระบี่

จักรพรรดิทองค ำ ต้องสูญเสียเกียรติอย่ำงยิ่ง ทว่ำ

เหล่ำสำวกทั้งหมดก็ไม่จ ำเป็นต้องรู้สึกอับอำยแต่

ประกำรใด แต่ส ำหรับกำรโจมตีอย่ำงตรงไปตรงมำ

ของ อู่ อวี้ โดยไม่ค ำนึงถึง หนำนกง เหว่ย ว่ำจะเป็น

หรือตำยนั้น กำรกระท ำนี้ได้สร้ำงควำมหวำดกลัว

สั่นสะท้ำน ขึ้นในหัวใจแก่ผู้พบเห็นเฝ้ำมองอย่ำงยิ่ง

เนื่องจำกพวกเขำไม่เคยพบเห็นคนอย่ำง อู่ อวี้

เขำจึงกลำยเป็นผู้น่ำย ำเกรงหวำดกลัวอย่ำงยิ่ง

แม้แต่ หนำนกง เหว่ย ก็ไม่คำดคิดว่ำเขำจะกระท ำ

สิ่งที่เป็นอันตรำยน่ำหวำดเสียวถึงเพียงนี้

ถึงแม้จะดูผ่ำนไปเนิ่นนำน แต่แท้จริงแล้วทุกสิ่ง

ทุกอย่ำงมันเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตำเท่ำนั้น!

เมื่อ อู่ อวี้ ปลดปล่อยเคล็ดวิชำกระบี่คู่ กระแสลม

กันระเบิดพวยพุ่งออกมำอย่ำงฉับพลัน ปรำณกระบี่

พุ่งทะยำนมุมตรงเข้ำไปยังร่ำงกำยของ หลี่ตงหยวน

ด้วยควำมเร็วที่สูงล้ ำเสียยิ่งกว่ำลมกรด

“เคล็ดตรึงกำยำ”

ทุกสิ่งทุกอย่ำง เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตำเท่ำนั้น

กระบี่หยินหยำงก่อก ำเนิด ก็พุ่งทะยำนเข้ำไปใน

ชั่วพริบตำในเช่นกัน

แน่นอนว่ำ หลี่ตงหยวน ไม่คิดจะสังหำร หนำนกง

เหว่ย จริง ๆ มันปรำรถนำเพียงจะพำนำงออกไป

เท่ำนั้น ไม่คำดคิดว่ำในช่วงวินำทีนั้น มันกลับพบว่ำ

ร่ำงกำยของตนไม่สำมำรถขยับได้…

“เป็นไปได้ยังไง…” ถึงแม้ว่ำควำมคิดของมันจะยัง

ปกติดี แต่ร่ำงกำยกลับไม่กลับแข็งทื่อไม่อำจขยับได้

ถึงแม้ว่ำนี้จะเป็นเพียงชั่วพริบตำ ถึงแม้ว่ำในท้ำยสุด

แล้ว มันจะสำมำรถขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวร่ำงกำยได้

เล็กน้อย กระบี่เล่มหนึ่งก็ยังแทงทะลุไหล่ของมัน

จนร่ำงของมันลอยกระเด็นออกไป

หลี่ตงหยวน ปรำชัยในทันที!

ในขณะนั้นเอง ร่ำงของ หนำนกง เหว่ย ก็กระเด็น

ร่วงตกลงมำ อำภรณ์ของนำงปลิวสะบัดพริดพริ้ว

ตำมกระแสลม ทว่ำครู่ต่อมำ อู่ อวี้ ก็พุ่งทะยำนเข้ำ

มำรับร่ำงของนำงไว้ พร้อมกับค่อย ๆ ร่อนลงสู่พื้น

อย่ำงแผ่วเบำ

ไกลออกไป หลี่ตงหยวน หวำดกลัวจนใบหน้ำซีด

เผือด หลังจำกนั้นก็รีบหันไปมอง อู่ อวี้ อีกครำ มัน

รีบน ำ ตรำประทับกระบี่วัชระ ออกมำ พร้อมกับ

บดขยี้ลงไปทันที เพื่อป้องกันชีวิตของตัวมันเอง

ด้วยกลัวว่ำ อู่ อวี้ จะมีโทสะเสียจน กระโจนเข้ำมำ

สังหำรอีกครั้ง

ต่อมำ อู่ อวี้ ก็ถูกโจมตี ด้วยคลื่นกำรโจมตีจำกคนทั้ง

สำม ซึ่งยังหำญกล้ำต่อกรกับเขำอยู่ นอกจำกคนที่ก็

รีบหลบหนีไปตั้งแต่เริ่มแล้ว คนอื่น ๆ ก็รีบเข้ำไป

หลบอยู่ภำยในตรำกระบี่วัชระ

ส่วนคนอื่น ๆ ที่ยังเหลืออยู่ แน่นอนพวกเขำเหล่ำนี้

ไม่มีผู้ใดหำญกล้ำเข้ำไปแย่งชิง ปีศำจจิ้งจอก อีก

“พี่ชำย …” หนำนกง เหว่ย รู้สึกรำวกับว่ำตนเองนั้น

ก ำลังฝันไป นำงจ้องมองไปยัง ท่อนแขนอันแข็งแกร่ง

ซึ่งก ำลังโอบกอดนำงเอำไว้ มองไปยังใบหน้ำอัน

สมชำยชำตรีไร้ที่เปรียบของ อู่ อวี้ ท ำให้ในเวลำนี้

ใบหน้ำเรียวเล็กของนำง แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

รำวกับลูกเชอรี่ทันที

อู่ อวี้ ได้แปรเปลี่ยนจำกร่ำงจ ำแลงเซียนวำนร

ค่อย ๆ กลับคืนสู่สภำพปกติของมนุษย์

จำกนั้นก็วำงร่ำงของ หนำนกง เหว่ย ลงบนพื้น

อย่ำงไรก็ตำม หนำนกง เหว่ย ยังคงกอดคอเขำเอำไว้

แน่น อย่ำงไม่ยินยอมจะลงไป

“เด็กน้อย อย่ำดื้อสิ” อู่ อวี้ ยิ้ม พร้อมกับขยี้ศีรษะ

ของนำง หนำนกงเหว่ยก็สะดุ้งสุดตัว แล้วรีบผละ

ออกมำพร้อมกับกล่ำวต ำหนิตนเอง

“ เจ้ำไม่กลัวหรือ?” เขำเอ่ยถำม

“มีพี่ชำยอยู่ทั้งคน ข้ำไม่เห็นจ ำเป็นต้องหวำดกลัวต่อ

สิ่งใด” หนำนกง เหว่ย กล่ำวขึ้นอย่ำงมีควำมสุข

ยำมนี้ทุกผู้คนก ำลังเฝ้ำจับตำมองดูพวกเขำ ด้วย

ควำมหวำดอย่ำงสุดขีด มีแค่บำงคนเท่ำนั้นที่รู้สึก

เกลียดชัง แต่ก็ไม่มีผู้ใดหำญกล้ำจ้องมองไปยังดวงตำ

ของ อู่ อวี้ ตรง ๆ

“เจ้ำเป็นใครกัน! เป็นสำวกอยู่ในวังกระบี่ไหน! หำก

เจ้ำกล้ำ ก็ประกำศนำมนั้นออกมำ” ชิงชวน เสวี่ย

ซึ่งหลบอยู่ภำยในตรำประทับกระบี่วัชระ ขบเคี้ยว

เขี้ยวฟันด้วยควำมโกรธเกรี้ยวพร้อมกับจ้องมอง

มำยังเขำ

อู่ อวี้ จ้องมองนำงกลับไป จำกนั้นก็กล่ำวด้วย

น้ ำเสียงหนักแน่นขึ้นทีละค ำว่ำ”วังกระบี่แก้วมรกต

แห่งวิหำรฝูถู นำมว่ำ อู่ อวี้! เจ้ำวิหำร จำง ฝูถู เป็น

อำจำรย์ของข้ำ เจ้ำข้องใจอันใดหรือไม่?”

เหตุผลที่ อู่ อวี้ ประกำศนำมของตนเองออกมำเช่นนี้

นั่นก็เพรำะ ยิ่งชื่อเสียงของเขำเป็นที่เลื่องลือใน

นิกำยเซียนซูซัน มำกขึ้นเท่ำไหร่ จำง ฝูถู ก็ยิ่งไม่

สำมำรถจัดกำรเขำอย่ำงเงียบ ๆ ได้ อีกทั้งข้อจ ำกัด

หลำย ๆ อย่ำงก็เพิ่มมำกขึ้นอีกด้วย หำกวันหนึ่ง

อู่ อวี้ กลำยเป็นบุคคลซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือ เป็นที่

รู้จักกันดีในนิกำยเซียนซูซัน เมื่อนั้น จำง ฝูถู จะไม่

สำมำรถท ำอะไรเขำได้

ดังนั้น เขำจึงอวดอ้ำงชื่อของ จำง ฝูถู ไปด้วย

“ผู้ใดคือ จำง ฝูถู ข้ำไม่รู้จัก แต่เจ้ำ อู่ อวี้ เจ้ำช่ำง

สร้ำงควำมประหลำดใจให้ข้ำเสียจริง อย่ำมำโป้ปด

ข้ำ ว่ำเจ้ำมีฝีมืออยู่ในระดับ สร้ำงแกนนภำ ขั้นที่ 1

เท่ำนั้น!” หลี่ตงหยวน ซึ่งอยู่ถัดออกไปฝืนบังคับ

ตัวเองให้เอ่ยขึ้น

หำกในวันนี้ อู่ อวี้ มีควำมแข็งแกร่งอยู่ในอำณำจักร

สร้ำงแกนนภำระดับ 4 หรือ ระดับ 3 ถึงแม้ว่ำ

ผลลัพธ์จะไม่แตกต่ำงไปจำกตอนนี้ แต่อย่ำงไร

พวกมันก็คงไม่ได้รู้สึกตกตะลึงอะไรมำกนัก

หำกต้องกำรเป็นที่รู้จัก ก็จ ำเป็นต้องมีชื่อเสียงเพิ่ม

มำกขึ้น อู่ อวี้ คิดว่ำอย่ำงน้อย ๆ หลังจบกำรต่อสู้

เขำจะต้องท ำให้ตนเองกลำยเป็นผู้มีพรสวรรค์ ดูมี

ภำษีขึ้นอีกเล็กน้อยก็ยังดีเสียกว่ำ ด้วยเหตุผลนี้ เขำ

จึงไม่หลบซ่อนปิดบังควำมสำมำรถที่แท้จริงไว้อีก

ต่อไป

แต่ทว่ำ หนำนกง เหว่ย กลับเป็นผู้ก้ำวเดินขึ้นมำ

เบื้องหน้ำ พร้อมกับเอ่ยอย่ำงภำคภูมิใจว่ำ”ใช่ พี่ชำย

ของข้ำมีควำมแข็งแกร่งอยู่ในขั้นสร้ำงแกนนภำระดับ

1 อย่ำงไรก็ตำม เขำมีควำมแข็งแกร่งเหนือกว่ำระดับ

ของตนเองถึง 2 – 3 เท่ำ ฝีมือเยี่ยงเจ้ำยังไม่ควรค่ำ

พอ ที่จะมำวัดรอยเท้ำกับพี่ชำยของข้ำ!”

เมื่อ หนำนกง เหว่ย กล่ำวขึ้นเช่นนี้ ทุกคนก็รู้สึก

มั่นใจในกำรคำดเดำของตนเอง

ถึงแม้ว่ำในตอนนี้ หนำนกง เหว่ย จะเป็นเพียงผู้เยำว์

เท่ำนั้น แต่อย่ำงไรอีกเพียง 2 หรือ 3 ปี นำงก็จะ

เติบใหญ่ขึ้นเป็นอีสตรีผู้หนึ่ง

บัดนี้กำรแข่งขันได้สิ้นสุดลงแล้ว

หนำนกง เหว่ย กระซิบเบำ ๆ ข้ำงหูของ อู่ อวี้ ว่ำ”

พี่ชำย เดี๋ยวสักครู่ เหล่ำสำวกระดับกระบี่ปฐพีก็คง

จะมำถึง เรำแก้ปัญหำเรื่องปีศำจจิ้งจอกนี้ก่อนเถอะ

จำกนั้นก็รีบออกจำกที่นี่กัน …”

แก้ปัญหำเรื่องปีศำจจิ้งจอก …

เมื่อย้อนกลับมำที่ปัญหำนี้

อู่ อวี้ วำงปีศำจจิ้งจอกตัวน้อยไว้บนพื้น แก่นพลัง

ชีวิตศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งถูกน ำออกมำใช้กับเขำก่อนหน้ำนี้

เริ่มฟื้นฟูคืนมำบ้ำงบำงส่วนแล้ว เพียงแค่ถูก มำยำ

สีเงิน รัดพันธนำกำรร่ำงกำยจนไม่สำมำรถขยับ

เขยื้อนเคลื่อนไหวร่ำงกำยได้เท่ำนั้น ทั้งนำงยังได้เห็น

พลังของ อู่ อวี้ ยิ่งท ำให้รู้ว่ำนำงไม่สำมำรถหนีรอด

พ้นเงื้อมมือของ อู่ อวี้ ไปได้ นำงจึงยอมแพ้แต่โดยดี

“ พี่ชำย… รีบเข้ำเถอะ เหว่ยเอ๋อรู้ว่ำท่ำนมีจิตใจ

เมตตำปรำณี ไม่ชอบสังหำรผู้บริสุทธิ์ แต่ปีศำจ

จิ้งจอกตัวนี้มันชั่วร้ำย เข่นฆ่ำท ำลำยชีวิตผู้คนมำแล้ว

นับไม่ถ้วน เป็นศัตรูที่ยิ่งใหญ่ในวิถีแห่งเต๋ำของข้ำ

ถ้ำท่ำนยอมไว้ชีวิตมัน แล้วปล่อยมันออกไป มัน

จะต้องออกไปสร้ำงควำมเดือดร้อน ท ำให้ผู้คนต้อง

บำดเจ็บล้มตำยอีกนับหมื่น หำกถึงเวลำนั้น …”

หนำนกง เหว่ย ซึ่งยืนอยู่ด้ำนข้ำง จ้องมองไปที่ปีศำจ

จิ้งจอก ภำยในแววตำที่จับจ้องอยู่นั้นแฝงไว้ด้วย

ควำมเกลียดชัง ของควำมเป็นอริศัตรู

สำยตำของ อู่ อวี้ จ้องมองไปที่ปีศำจจิ้งจอก

เขำเข้ำใจดีว่ำ ส ำหรับ หนำนกง เหว่ย แล้ว นี่ถือเป็น

ลำภลอยของนำง นั่นก็เพรำะมีคนสั่งสอนนำงมำ

เช่นนั้น ด้วยเหตุนี้นำงจึงมีควำมคิดเช่นนั้น แต่

ส ำหรับ อู่ อวี้ เขำกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย เขำยังคง

คิดอยู่ภำยในหัวของตัวเอง ถ้ำเกิดวันนี้เขำลงมือ

สังหำร ไม่ว่ำอนำคตจะเป็นเช่นไร แต่เส้นทำงของ

เขำต้องชุ่มโชกไปด้วยโลหิต และ กองซำกศพของ

ปีศำจนับล้ำนที่ต้องสูญสิ้นชีวิตใต้เงื้อมมือของเขำ

เมื่อครั้งที่อยู่ หุบเขำจิ้งจอก เขำสังหำร จิ่วเซียน

ตกตำยไปในกระบี่เดียว นั่นเป็นเพรำะนำงปรำรถนำ

ที่จะกลืนกินตัวของเขำ ภำพควำมทรงจ ำในวันนั้น

ได้สร้ำงผลกระทบในวันนี้ เพรำะนี่คือ จิ้งจอกเก้ำ

นภำ เช่นกัน

เขำยกดำบแล้วลดมันลง

ทุกคนมองเขำด้วยแววตำพิศวงงงงวย

“พี่ชำยท่ำน!” หนำนกง เหว่ย รู้สึกผิดหวังอย่ำงยิ่ง

เพรำะส ำหรับนำงแล้ว อู่ อวี้ คือทุกอย่ำง เขำเคย

ช่วยชีวิตนำง ร่วมทุกข์ร่วมสุขมำด้วยกัน ท ำให้นำง

รู้สึกมีควำมสุขปิติยินดีอย่ำงยิ่ง แต่ในตอนนี้นำงรู้สึก

กังวลเป็นอย่ำงยิ่ง

“ พี่ชำย ท่ำนท ำเช่นนี้ไม่ได้ ปีศำจตนนี้มันจะสังหำร

ท่ำนนะ ถึงท่ำนปล่อยมันไป มันก็ไม่จดจ ำในควำม

เมตตำของท่ำนอยู่ดี แล้วภำยภำคหน้ำมันจะต้อง

ย้อนมำแก้แค้นแว้งกัดท่ำนในที่สุด!” หนำนกง เหว่ย

เกำะกุมมือของเขำไว้พร้อมกับเอ่ยขึ้น ในเวลำนี้นำง

เกือบจะร่ ำไห้

อู่ อวี้ ล่วงรู้ดีว่ำ ค ำถำมที่ก ำลังผุดขึ้นมำในหัวใจของ

เขำนี้ ไม่ใช่ค ำถำมที่ดี ว่ำตัวเขำจะเลือกอย่ำงไร

ในเวลำนี้ หนำนกง เหว่ย ต้องกำรที่จะเรียกสติเขำ

ต้องกำรที่จะขัดขวำงหยุดเขำให้จงได้

ปีศำจจิ้งจอก สูดลมหำยใจพร้อมกับจ้องมองเขำ

ที่ก ำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่

“ เจ้ำเป็นคนแปลกยิ่งนัก” ปีศำจจิ้งจอกกล่ำวขึ้น

“ เหตุใดถึงกล่ำวเช่นนั้น?” พวกเขำพูดคุยกันด้วย

เสียงกระซิบอันแผ่วเบำ นั่นเพรำะไม่ปรำรถนำให้

ผู้คนที่อยู่ระยะไกลได้ยินบทสนทนำนี้ ซึ่งแน่นอนว่ำ

หนำนกง เหว่ย ยังสำมำรถได้ยินบทสนทนำนี้

“ ซูซัน มีอิทธิพล และ พลังอ ำนำจกว้ำงใหญ่ไพศำล

เจ้ำอยู่ภำยในขุมพลังอ ำนำจนี้ แต่เจ้ำกลับเฝ้ำถำม

ตัวเอง ติดอยู่กับมโนธรรมในจิตใจ นี่ก็เป็นสิ่งที่แปลก

ประหลำดอย่ำงยิ่ง ซึ่งมันก็แสดงให้เห็นว่ำเจ้ำเป็นคน

ดี แต่ภำยในขุมอ ำนำจนี้ เจ้ำไม่สำมำรถกระท ำ

เช่นนั้นได้ เสมือนดั่งเช่นที่สำวน้อยผู้นี้คิด” ปีศำจ

จิ้งจอกส่ำยศีรษะ

นำงรู้สึกว่ำ ซูซัน ไม่เหมำะสมกับตัวเขำเช่นนั้นหรือ?

“ สังหำรข้ำเสีย นับตั้งแต่ที่ข้ำก้ำวเข้ำสู่ หุบเหว

ปีศำจ ข้ำก็เหมือนถูกสังหำรไปแล้ว โชคชะตำ

ก ำหนดให้ข้ำต้องตำย ข้ำไม่เคยคำดหวังว่ำจะ

สำมำรถได้ ตรำประทับกระบี่ แล้วออกไป มันเป็น

เพียงแค่ควำมฝันลมลมแล้งแล้งที่ ซูซัน สร้ำงขึ้น แม้

ในวันนี้เจ้ำจะไม่สังหำรข้ำ แต่ผู้อื่นก็จะต่องสังหำรข้ำ

อยู่ดี เว้นเสียแต่ว่ำเจ้ำจะพำข้ำออกจำก ซูซัน ให้มี

ชีวิตรอดต่อไป แต่อย่ำงไรกำรตัดสินใจของเจ้ำใน

ครั้งนี้ มันหมำยควำมว่ำเจ้ำจะกลำยเป็นศัตรูกับ

ซูซัน หำกเจ้ำคิดเช่นนี้ เจ้ำจะไม่สำมำรถออกจำก

หุบเหวปีศำจ นี้ได้ นี่คือสิ่งที่เจ้ำไม่อำจท ำควำมเข้ำใจ

ได้ตลอดไป ซูซัน กับ ห้วงสมุทรเมฆำลวงตำ เป็น

ศัตรูที่มีแต่ควำมเกลียดชัง และ มีแต่ควำมตำย

เท่ำนั้นที่จะมอบให้อีกฝ่ำย”

นำงกล่ำวถึงเหตุผลต่ำง ๆ อย่ำงชัดเจน เว้นเสียแต่ว่ำ

อู่ อวี้ สำมำรถต่อกรกับซูซันได้

หำกตัดสินใจเป็นปฏิปักษ์แล้วล่ะก็ คงมีเพียงควำม

ตำยเท่ำนั้นที่รออยู่

นำงคิดว่ำไม่ว่ำจะอย่ำงไร สุดท้ำยจุดจบของนำงก็คือ

ควำมตำย อยู่ดี

“ ข้ำเข้ำใจ ว่ำข้ำไม่สำมำรถช่วยให้เจ้ำมีชีวิตอยู่รอด

ได้ต่อไป แต่ข้ำก็ไม่อยำกที่จะเป็นผู้ลงมือสังหำรเจ้ำ

ไม่ว่ำต่อจำกนี้จะเป็นอย่ำงไร ก็คงต้องแล้วแต่

โชคชะตำของเจ้ำจะน ำพำ”

ตอนนี้มีผู้แข็งแกร่งอยู่โดยรอบ ซึ่งเขำต่ำงอยู่ภำยใน

ตรำประทับกระบี่วัชระ

ทันใดนั้น อู่ อวี้ ก็คลำยมำยำสีเงินที่พันธนำกำร

ร่ำงกำยของนำงออก ปีศำจจิ้งจอกไม่คำดหวังว่ำ

สถำนกำรณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้น หลังจำกนั้นเขำก็โยน

ปีศำจจิ้งจอกไปยังด้ำนนอก นำงพุ่งหำยเข้ำไปใน

ควำมมืดมิดทันที

นี่คือสิ่งที่เขำเลือกเอง

เนื่องจำกไม่มีทำงเลือก เขำจึงเลือกหนทำงที่เขำยึด

มั่น อย่ำงน้อยเขำก็ไม่ใช่เพชฌฆำต เขำก็ไม่ใช่ผู้ที่

ลงมือสังหำรนำง หุบเหวปีศำจ คือสถำนที่ ๆ เขำไม่

ควรจะเข้ำมำจริง ๆ

หำกให้สังหำรปีศำจชั่วร้ำย ตัวเขำสำมำรถกระท ำได้

แต่ให้เข่นฆ่ำปีศำจบริสุทธิ์เขำไม่อำจลงมือได้

กำรตัดสินใจเลือกเช่นนี้ ท ำให้ หนำนกง เหว่ย

ไม่อำจทนรับต่อไปได้

นำงมอง อู่ อวี้ แล้วอยู่ ๆ หยำดน้ ำตำของนำง

ก็รินไหลออกมำอย่ำงฉับพลัน

“ สำวน้อยผู้นี้ไม่ทรำบว่ำปีศำจมีทั้งดี แล้ว

ชั่ว เนื่องจำกควำมเกลียดชังฝังแน่นอยู่ภำยในหัวใจ

ของนำงมำกเกินไป บำงที ข้ำควรจะพูดคุยกับนำง”

อู่ อวี้ ไม่อำจปล่อยให้นำงเศร้ำโศกเสียใจมำกไปกว่ำ

นี้ จำกนั้นเขำดึงร่ำงของ หนำนกง เหว่ย พร้อมกับ

กล่ำวว่ำ” เหว่ยเอ๋อ เรำไปกันเถอะ เดี๋ยวข้ำจะ

อธิบำยให้เจ้ำฟัง”

“อื้ม… ข้ำเชื่อพี่ชำย” นำงพยำยำมระงับอำกำรดิ้น

รนต่อต้ำนลงชั่วครู่ เนื่องจำกนำงไม่รู้ว่ำจะมองหน้ำ

อู่ อวี้ อย่ำงไรดี แต่ในที่สุดนำงก็ก้มศีรษะ แล้ว

ติดตำม อู่ อวี้ ออกจำกที่นี่แต่โดยดี

อู่ อวี้ รู้สึกไม่สบำยใจนัก แม้ว่ำนำงจะยอม

ลดรำวำศอก ปล่อยให้เขำพำนำงออกมำ แต่เขำเองก็

กลัวว่ำเหตุกำรณ์ครั้งนี้ จะท ำให้เกิดรอยร้ำวขึ้น

ระหว่ำงตัวเขำกับนำง

เขำพยำยำมครุ่นคิด ถึงวิธีแก้ปัญหำในเรื่องนี้ แล้ว

สิ่งที่ไม่คำดคิดก็เกิดขึ้น มีเสียงหวีดหวิวดังขึ้นมำบน

ท้องฟ้ำ ร่ำงของชำยผู้หนึ่งปรำกฏตัวขึ้น เมื่อพบเห็น

อู่ อวี้ ชำยผู้นั้นได้ขี่กระบี่บินตรงมำยังทิศทำงของ

พวกเขำในทันที ด้วยท่ำทำงสูงส่งหยิ่งทะนง เฉกเช่น

ดั่งผู้ที่อยู่สูงเกือบเหลือบแลลงมำยังเบื้องล่ำง อู่ อวี้

รู้ได้ในทันทีว่ำคนผู้นั้นเป็นใคร

คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขำคือ จำง ฝูถู!

อู่ อวี้ เงยหน้ำมองไปที่เขำ ทันใดนั้นเขำก็รู้สึกขนลุก

ขึ้นมำอย่ำงฉับพลัน

เห็นได้ชัดว่ำชำยผู้นี้ ก ำลังมองหำตนเอง!

ที่ส ำคัญ จำง ฝูถู พบตัวเขำแล้ว!

ในควำมจริง จำง ฝูถู ไม่ควรจะปรำกฏใน หุบเหว

ปีศำจ แห่งนี้ได้

“ ผู้พิทักษ์หุบเหว!” สำวกซูซันคนอื่น ๆ เห็นว่ำสำวก

ผู้อยู่ในระดับกระบี่ปฐพีได้มำถึงแล้ว ต่ำงคิดว่ำผู้ที่มำ

ถึงเป็นผู้พิทักษ์หุบเหว ดังนั้นพวกเขำจึงคุกเข่ำลงกับ

พื้นดิน ท ำควำมคำรวะ

แน่นอนว่ำ อู่ อวี้ ไม่ได้คุกเข่ำลงด้วยแต่ประกำรใด

“ เขำมีเจตนำร้ำย แต่ข้ำไม่สำมำรถให้เขำล่วงรู้ได้ว่ำ

ข้ำรู้ถึงเจตนำคิดปองร้ำยของเขำ!” เมื่อ อู่ อวี้ คิดถึง

เรื่องนี้ เขำก็รีบเก็บอำกัปกิริยำ พร้อมกับแสดง

ท่ำทำงประหลำดใจ แล้วกล่ำวขึ้นในทันทีว่ำ”

ท่ำนอำจำรย์ ท่ำนเป็นผู้พิทักษ์หุบเหว?”

ผู้พิทักษ์หุบเหว เป็นสำวกซึ่งอยู่ในขั้นกระบี่ปฐพี

ประจ ำกำรอยู่ที่นี่

จำง ฝูถู ยิ้มอ่อน ๆ แล้วกล่ำวขึ้นว่ำ” เปล่ำหรอก

อันที่จริงข้ำไม่ได้เป็นผู้พิทักษ์อยู่ที่นี่ แต่ว่ำข้ำมีสหำย

เป็นผู้พิทักษ์ หุบเหวนรก แห่งนี้ พอดีเขำจะต้องไป

ท ำธุระบำงอย่ำง ข้ำเลยมำเฝ้ำแทนเขำชั่วครำว

แต่ข้ำไม่คำดคิดว่ำจะได้พบเจอเจ้ำที่นี่ อู่ อวี้ …”

ควำมจริงแล้ว จำง ฝูถู เจำะจงเข้ำมำหำ อู่ อวี้

โดยเฉพำะ

…………………………………….……………

♡(⺣◡⺣)♡* เพลิน

กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ