กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ - ตอนที่ 233 มหาวิหารความส าเร็จ

“ก่อนอื่นก็ไปที่ถ ้ำสร้ำงแกนนภำ” อู่ อวี กล่ำว

ออกมำ

หนำนกง เหว่ย คงก้ำลังรอเขำด้วยควำมกังวลอยู่เป็น

แน่

คำดว่ำในตอนนี นำงก้ำลังรู้สึกร้อนรนเป็นอย่ำงมำก

เพรำะว่ำตัวนำงเข้ำใจว่ำ อู่ อวี คงจะต้องใช้ยันต์กลืน

วิญญำณในกำรเผชิญหน้ำกับ จำง ฝูถู ไปแล้วอย่ำง

แน่นอน

อู่ อวี ยังคงคิดอยู่ว่ำ จำง ฝูถู ก้ำลังคิดจะจัดกำรเขำ

อยู่หรือไม่

ตลอดทำงมำนี จำง ฝูถู มิได้แสดงสีหน้ำใดๆออกมำ

ดูเหมือนว่ำจะไม่ได้รู้สึกอะไร และก็ยังดูเหมือนก้ำลัง

ครุ่นคิดถึงบำงสิ่งอยู่ อย่ำงน้อยเมื่อ อู่ อวี บอกว่ำจะ

ไปถ ้ำสร้ำงแกนนภำ เขำก็ไม่ได้กล่ำวอะไรมำกนัก

และมุ่งตรงไปยังถ ้ำสร้ำงแกนนภำแต่โดยดี

ในเมื่อเขำไม่กล่ำวอะไร อู่ อวี ก็เกียจคร้ำนเกินไปที่

จะพูดคุยกับเขำ

แต่ไหนแต่ไรมำเขำก็ไม่เคยนับถือ จำง ฝูถู เป็น

อำจำรย์ อยู่แล้ว ซึ่งเขำเขำเป็นเพียงแค่ศัตรูคนหนึ่ง

เท่ำนั น

ฟิ้ววว!

จำง ฝูถู ท้ำตัวสบำยกว่ำที่คิด เขำใช้ควำมเร็วทั งหมด

บินตรงไปโดยไม่หยุดพักแม้แต่ครู่เดียว

ด้วยควำมเร็วของ จำง ฝูถู ท้ำให้ อู่ อวี รู้สึกว่ำเขำ

จะต้องอยู่ในขั นสร้ำงแกนนภำระดับที่หกเป็นอย่ำง

น้อยจึงจะมีควำมเร็วเช่นนี และเขำจะต้องแข็งแกร่ง

กว่ำสำวกมหำวงจรสี่วิถีขั นปฐพีทั่วๆไปอย่ำงแน่นอน

ไม่นำนหลังจำกนั นก็มำถึงยังถ ้ำสร้ำงแกนนภำ อู่ อวี

ในเวลำนี ก้ำลังลอยตัวอยู่กลำงอำกำศ มองเห็น

หนำนกง เหว่ย ก้ำลังนั่งอยู่ ณ มุมหนึ่งท่ำมกลำง

หิมะ ก้ำลังใช้มือทั งคู่เกยคำงของนำงเอำไว้ ใบหน้ำ

นำงซีดขำวเล็กน้อย หัวใจพลันเต้นแรง ไม่สำมำรถ

นั่งอย่ำงสงบได้ รำวกับว่ำนำงนั นก้ำลังตกอยู่ใน

สถำนกำรณ์ที่ยำกล้ำบำก

อู่ อวี ไม่กล่ำวสิ่งใด เหินตรงมำจำกฟำกฟ้ำ ลงมำอยู่

เบื องหน้ำของ หนำนกง เหว่ย ในทันใด

“เหว่ยเอ๋อร์” อู่ อวี ร้องตะโกนเรียก

หนำนกง เหว่ย เงยหน้ำของนำงขึ นในทันที เมื่อเห็น

ว่ำเป็นเขำ น ้ำตำจึงเริ่มไหลอำบแก้มของนำง นำงลุก

ขึ นวิ่งเข้ำไปกอดเขำทันที กล่ำวด้วยเสียงสั่นเครือ”

พี่ชำย ข้ำคิดว่ำจะไม่ได้เจอท่ำนอีกแล้ว!”

“วำงใจเถอะ ข้ำไม่มีทำงตำยอยู่แล้ว” ในสถำนที่

แปลกตำเช่นนี กลับมีสำวน้อยคนหนึ่งที่คอยเป็นห่วง

เป็นใยในควำมเป็นควำมตำยของตนเอง ท้ำให้ อู่ อวี

รู้สึกอบอุ่นหัวใจเป็นอย่ำงมำก

เขำลูบแผ่นหลังของ หนำนกง เหว่ย เพื่อปลอบใจ

นำงให้ดีขึ น

ทันใดนั น หนำนกง เหว่ย ก็เห็น จำง ฝูถู ค่อยๆร่อน

ลงมำอยู่เบื องหลังของ อู่ อวี มันท้ำให้สีหน้ำของนำง

เปลี่ยนไป ร่ำงกำยแข็งเกร็งแล้วกล่ำวขึ นว่ำ”พี่ชำย

ท้ำไมเขำยังไม่ตำย….”

อู่ อวี ส่งสัญญำณให้นำงใจเย็นลง แล้วไปกระซิบข้ำง

หูว่ำ”เรื่องรำวเกิดกำรเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย ตอนนี

เขำไม่สำมำรถคุกคำมข้ำได้ในเวลำสั นๆ ข้ำให้เขำพำ

พวกเรำไปส่งที่วิหำรควำมส้ำเร็จ ข้ำมำพำเจ้ำไป

ด้วยกัน ไม่ต้องเป็นกังวลไป”

“เหว่ยเอ๋อร์เข้ำใจแล้ว แต่ว่ำเรื่องรำวมันลงเอยเช่นไร

กันท้ำไมถึงกลำยมำเป็นอย่ำงนี ได้….” ยำมนี ไม่ว่ำ

นำงนึกยังไงก็นึกไม่ออก

“เมื่อกลับไปแล้วเดี๋ยวข้ำจะเล่ำให้ฟัง” อู่ อวี พูด

ประโยคนี จบ ก็จูงมือ หนำนกง เหว่ย เดินไปหำ

จำง ฝูถู กล่ำวว่ำ”ตอนนี พำพวกข้ำไปที่มหำวิหำร

ควำมส้ำเร็จเถอะ พวกข้ำไม่เคยไปมำก่อน เกรง

อำจจะต้องใช้เวลำไม่น้อยในกำรเลือกหำสิ่งของ”

ในตอนนี จำง ฝูถู ก็ยังคงไม่แสดงสีหน้ำใดๆออกมำ

แต่เขำก็ยังคงท้ำตำมที่ อู่ อวี กล่ำว

เมื่อดูๆไปแล้ว อู่ อวี ก็รู้สึกว่ำเขำยังคงเป็นภัยคุกคำม

อยู่ เพรำะว่ำ จำง ฝูถู ไม่ได้เปิดเผยสิ่งใดออกมำ ถ้ำ

หำกว่ำเขำเปิดเผย เขำตอนนี สมควรจะแสดงท่ำที

เอำใจ อู่ อวี ไปแล้ว แต่ตอนนี เขำก็ยังคงปกปิด

อำรมณ์ควำมรู้สึกเอำไว้อยู่ ซึ่งมันเย็นชำจนน่ำกลัว

เป็นอย่ำงยิ่ง

บำงทีอำจจะเป็นเรื่องยำกส้ำหรับ อู่ อวี ผู้เป็นเด็ก

หนุ่มที่มำจำกสถำนที่เล็กๆอันแสนห่ำงไกลแล้ว

จะต้องมำคอยคิดค้ำนวณและโต้ตอบกลับไป

โดยเฉพำะอย่ำงยิ่ง เฉิน ซิงหยู๋ ที่มำปรำกฏต่อหน้ำ

ทุกคนแล้วกล่ำว่ำ เขำไม่สำมำรถจะเป็นคนที่ชี แนะ

อู่ อวี ได้

ในเวลำนี ควำมเร็วของ จำง ฝูถู ยังคงรวดเร็วเป็น

อย่ำงมำก จุดหมำยต่อไปคือต้ำแหน่งของมหำวิหำร

แต้มควำมส้ำเร็จ ซึ่งอยู่ใกล้กับเทือกเขำชิงเทียน

ดังนั นจึงต้องเดินทำงต่อไปอีกระยะหนึ่ง อย่ำงไรก็

ตำมยังโชคยังดีที่ มหำวิหำรแต่ละแห่งยังอยู่ในเขต

เดียวกัน

เมื่อเปรียบเทียบกับวิหำรทั่วไปแล้ว มหำวิหำรมี

ควำมยิ่งใหญ่มำกกว่ำ อู่ อวี เคยได้ยินมำว่ำ ภำยใน

มหำวิหำร ถ้ำหำกต้องกำรจะไปยังพื นที่อื่น จะต้อง

ใช้กระบี่บินจักรพรรดิถึงจะสำมำรถไปได้

ด้วยควำมรวดเร็วของ จำง ฝูถู ที่พุ่งข้ำมผ่ำนวังกระบี่

ต่ำงๆนำๆ ท้ำให้มำถึงมหำวิหำรใช้เวลำเพียงสองวัน

ภำยในสองวันมำนี อู่ อวี และ หนำนกง เหว่ย ก็ยังคง

ระมัดระวังตัวต้องที่เดินทำงร่วมกับ จำง ฝูถู เมื่อ

อู่ อวี มองเห็นภูเขำลูกใหญ่ข้ำงหน้ำ ปรำกฏเป็นวัง

และวิหำรจ้ำนวนมำกมำย กว้ำงใหญ่มหำศำลและ

ควำมวิจิตรตะกรำนตำ เมื่อมำถึงก้ำแพงเมือง เขำก็รู้

ดีว่ำใกล้จะถึงเขตแดนของมหำวิหำรอันยิ่งใหญ่แล้ว

“เหว่ยเอ๋อร์ ข้ำเอำบุบผำวิญญำณซำกศพไปท้ำกำร

แลกเปลี่ยนแต้มควำมส้ำเร็จมำแล้ว คำดว่ำจะได้รับ

หนึ่งพันแต้มควำมส้ำเร็จ เจ้ำและข้ำแบ่งกันคนละห้ำ

ร้อย เป็นเช่นไร?” อู่ อวี ได้คิดค้ำนวณมำดีแล้วว่ำจะ

แบ่งแต้มควำมส้ำเร็จที่ได้จำกบุบผำวิญญำณซำกศพ

คนละครึ่งกับ หนำนกง เหว่ย หลังจำกที่พวกเขำได้

ร่วมมือกัน

เรื่องนี ควำมจริงก็เคยกล่ำวกันมำก่อนหน้ำนี แล้ว แต่

เมื่อตอนที่ หนำนกง เหว่ย มองเห็นมหำวิหำร นำงก็

ส่ำยหน้ำแล้วกล่ำว”พี่ชำย นี่ย่อมไม่ได้ ข้ำได้ตัดสินใจ

แล้ว กำรค้นพบ กำรเก็บบุบผำวิญญำณวิญญำณ

ซำกศพล้วนเป็นท่ำนทั งสิ น ทั งข้ำยังต้องให้ท่ำน

ช่วยชีวิตข้ำเอำไว้อีก ดังนั นแต้มควำมส้ำเร็จของ

บุปผำวิญญำณซำกศพนี่ ข้ำไม่ต้องกำรแม้แต่แต้ม

เดียว”

เรื่องนี ในใจของ อู่ อวี ไม่สำมำรถปล่อยให้มันผ่ำนไป

ได้ เขำจึงกล่ำวอย่ำงจริงจังว่ำ”นี่เป็นไปไม่ได้ ข้ำไม่

สำมำรถรับผลประโยชน์เหล่ำนี เพียงล้ำพัง ทั งเจ้ำ

และข้ำต่ำงก็ต้องกำรทรัพยำกรในกำรฝึกตน อีกทั ง

ไม่ใช่ว่ำเจ้ำต้องกำรที่จะหลอมสกัดเม็ดยำรึ”

สิ่งที่จ้ำเป็นในกำรหลอมสกัดเม็ดยำ ก็คือเตำหลอม

สกัดยำ

ที่จริง หนำนกง เหว่ย ตั งมั่นแน่วแน่แล้ว แต่เมื่อเจอ

กับค้ำพูด และ มำอยู่เบื องหน้ำมหำวิหำรเช่นนี นำง

จึงเข้ำไปกระซิบข้ำงหู อู่ อวี ว่ำ”พี่ชำย ในเมื่อมำถึง

ขั นนี แล้ว ข้ำจะกล่ำวกับท่ำนอย่ำงตรงไปตรงมำ ข้ำ

เดำว่ำท่ำนก็รู้ว่ำมำนำนแล้วว่ำข้ำไม่ใช่สำวกแกน

สำมัญทั่วไป ข้ำ……มำจำกเทือกเขำชิงเทียน บิดำข้ำ

มีอ้ำนำจมหำศำล ไม่ว่ำข้ำต้องกำรสิ่งใด เขำสำมำรถ

บันดำลหำให้ข้ำได้ทั งหมด แต้มควำมส้ำเร็จเหล่ำนี

ล้วนไม่มีประโยชน์ส้ำหรับข้ำเท่ำไหร่นัก แต่มันเป็น

ประโยชน์ส้ำหรับท่ำน……..ข้ำเพียงแค่ไม่ต้องกำรให้

เขำค้นพบข้ำในเวลำสั นๆ เรื่องนี เป็นควำมลับ แต่ว่ำ

ถ้ำให้ข้ำคำดเดำ ควำมจริงแล้วเขำรู้ทุกอย่ำงไม่ว่ำข้ำ

ไปจะอยู่ที่ไหน เพียงแต่เขำปล่อยข้ำไปเท่ำนั น…..”

ก่อนหน้ำนี นำงไม่เคยสำรภำพเรื่องนี มำก่อน แต่คำด

ไม่ถึงว่ำนำงจะกลับสำรภำพเอำตอนนี

กล่ำวให้ชัดเจนก็คือ ไม่ว่ำนำงต้องกำรสิ่งใดก็ต้อง

ย่อมได้มันมำครอบครอง เพียงแต่ว่ำตอนนี นำง

หลบหนีออกมำ จึงไม่ได้น้ำสิ่งใดออกมำ นำงรู้สึกว่ำ

หนึ่งพันแต้มควำมส้ำเร็จเหล่ำนี มีควำมส้ำคัญต่อ

อู่ อวี เป็นอย่ำงมำก ดังนั นนำงจึงเลือกที่จะไม่เอำ

สิ่งใด

ก่อนหน้ำนี นำงมิได้มีควำมคุ้นเคยกับ อู่ อวี มำกมำย

นัก ซึ่งนำงเพียงแค่ต้องกำรให้ อู่ อวี พำนำงออกไป

โลกภำยนอกเพื่อรู้ซึ งควำมรู้สึกในกำรได้รับสิ่งของมำ

ด้วยตนเองเท่ำนั น

ยำมนี อู่ อวี เข้ำใจแจ่มแจ้งแล้ว

หนำนกง เหว่ย เป็นคนที่มีจิตใจดีงำม ส้ำหรับนำง

แล้วแต้มควำมดีนี ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อนำงเลย

ถึงแม้ว่ำจะไม่รู้ว่ำท้ำไมนำงถึงไม่กลับไปพบบิดำของ

นำงด้วยเหตุผลใดก็ตำม เรื่องนี ก็ไม่เกี่ยวกับ อู่ อวี

หนำนกง เหว่ย ต้องกำรจะท้ำให้เขำรู้สึกดีขึ น เขำจึง

ไม่โต้แย้งสิ่งใด แล้วพยักหน้ำตอบรับแต่โดยดี ควำม

จริงแล้ว เมื่อเป็นเช่นนี มันยิ่งท้ำให้เขำสำมำรถเลือก

สิ่งของได้เพิ่มขึ นมำกมำย

“ขอบคุณเจ้ำมำก เหว่ยเอ๋อร์”

หนำนกง เหว่ย ยิ มอย่ำงพึงพอใจ กล่ำวว่ำ”ไม่ต้อง

ขอบคุณ พี่ชำยได้ช่วยชีวิตของ เหว่ยเอ๋อร์ เอำไว้

มันก็ควรจะเป็นเช่นนี ”

“เรื่องของบุบผำวิญญำณซำกศพนั นข้ำก็มีส่วนผิด

ด้วย ไม่สำมำรถนับได้ว่ำข้ำช่วยชีวิตของเจ้ำเอำไว้”

ทั งสองคนสนทนำกัน รำวกับว่ำ จำง ฝูถู มิได้อยู่

ตรงนี

อย่ำงที่ได้กล่ำวไป พวกเขำมำถึงมหำวิหำรแต้ม

ควำมส้ำเร็จเรียบร้อยแล้ว

ควำมจริงแล้วมหำวิหำรแต้มควำมส้ำเร็จ มีขนำดเล็ก

มำกที่สุดในหมู่มหำวิหำรทั งหลำย

เบื องหน้ำ อู่ อวี เป็นวิหำรสีทองหลังหนึ่ง มันคือมหำ

วิหำรแต้มควำมส้ำเร็จนั่นเอง บนผนังมีภำพวำด

กระบี่นับหมื่น แตกต่ำงกับที่อื่น เมื่อมองไปที่กระบี่

แต่ละเล่ม มันได้มอบควำมงดงำมวิจิตให้แก่ผู้ที่พบ

เห็นเป็นอย่ำงยิ่ง

ที่หน้ำประตูของมหำวิหำรควำมส้ำเร็จ มีสำวกมหำ

วงจรสี่วิถีกระบี่ขั นปฐพีอยู่ประมำณร่วมสำมสิบ

ทั งหมดเป็นผู้ฝึกตนที่อยู่ในระดับเดียวกับ จำง ฝูถู

และมีอยู่ไม่กี่คนที่รู้จักกับ จำง ฝูถู

“เจ้ำมำท้ำอะไรที่นี่? ที่นี่เป็นสถำนที่ที่สำวกแกน

สำมัญขั นสร้ำงแกนนภำระดับที่สี่ใช้ในกำร

แลกเปลี่ยนแต้มควำมส้ำเร็จ” มีสำวกมหำวงจรสี่วิถี

กระบี่ขั นปฐพีคนหนึ่งลุกยืนขึ นมำ แล้วกล่ำวกับ

จำง ฝูถู

จำง ฝูถู มิได้กล่ำวสิ่งใดออกมำ อู่ อวี จึงก้ำวออกไป

เบื องหน้ำ แสดงป้ำยค้ำสั่งมหำวงจรสี่วิถีขั นโลกำของ

เฉิน ซิงหยู๋ ออกมำแล้วกล่ำวว่ำ”ผู้อำวุโสทุกท่ำน นี่

คือป้ำยค้ำสั่งมหำวงจรสี่วิถีกระบี่ขั นโลกำของ

เฉิน ซิงหยู๋ นำงให้ข้ำมำแลกเปลี่ยนแต้มควำมส้ำเร็จ

ที่มหำวิหำรแห่งนี ”

“เฉิน ซิงหยู๋ ?” เมื่อทุกคนได้ยิน ก็มองไปที่ อู่ อวี

พวกเขำค้นพบว่ำ อู่ อวี อำยุยังไม่มำกเท่ำใดนักแต่

ทว่ำกลับมีหน่วยก้ำนไม่เลว พวกเขำคำดเดำว่ำนี่

จะต้องเป็นสำวกแกนสำมัญที่ เฉิน ซิงหยู่ ให้

ควำมส้ำคัญ ดังนั นจึงไม่สำมำรถละเลยเขำได้ สำวก

มหำวงจรสี่วิถีกระบี่ขั นปฐพีผู้หนึ่งก้ำวขึ นมำเบื อง

หน้ำ แล้วกล่ำวกับ อู่ อวี ว่ำ”ทั งสองคนเชิญเข้ำไป

ข้ำงใน”

แน่นอน ป้ำยค้ำสั่งมหำวงจรสี่วิถีกระบี่ขั นโลกำนี

ไม่ใช่ป้ำยทั่วไป กลับกัน จำง ฝูถู นั น ไม่มีแม้แต่คน

เดียวที่จะสนใจเขำ คำดว่ำ จำง ฝูถู เป็นแค่สำวกน้ำ

ทำงคนหนึ่งเท่ำนั น

จำง ฝูถู ไม่ได้ถูกเชิญเข้ำไป ดังนั นจึงไม่สำมำรถเข้ำ

ไปได้ ขณะนี อู๋ อวี และ หนำนกง เหว่ย ถูกพำเข้ำไป

โดยสำวกมหำวงจรสี่วิถีกระบี่ ตลอดทำงที่เข้ำไป

หลังจำกที่เข้ำไปในมหำวิหำรควำมส้ำเร็จ จะพบเห็น

ว่ำภำยในมีขนำดใหญ่กว่ำที่มองเห็นจำกข้ำงนอกเป็น

อย่ำงมำก คำดว่ำจะต้องมีค่ำยกลย่อส่วนอยู่ในที่นี

อย่ำงแน่นอน อำจเพรำะช่วงนี มีกำรจัดแข่งขัน

รำยนำมหมื่นกระบี่ จึงท้ำให้ที่แห่งนี มีสำวกเข้ำมำ

แลกเปลี่ยนแต้มควำมส้ำเร็จอยู่น้อยนิด

สำวกมหำวงจรสี่วิถีกระบี่ขั นปฐพีพำ อู่ อวี ไปที่เบื อง

หน้ำโต๊ะศิลำสีทองตัวหนึ่ง มีหญิงร่ำงท้วมก้ำลังนั่งอยู่

ขณะนั นนำงก้ำลังจ้องมองไปยัง อู่ อวี และ หนำนกง

เหว่ย และส่งสำยตำไปหำสำวกวงจรสี่วิถีกระบี่ขั น

ปฐพี ทันใดนั นก็ยิ มขึ น พร้อมจัดระเบียบร่ำงกำย

ของนำง แล้วกล่ำวกับ อู่ อวี ”นำยน้อย นำยหญิง

วันนี ท่ำนต้องกำรจะแลกเปลี่ยนสิ่งใดรึ?”

อู่ อวี หยิบบุบผำวิญญำณซำกศพออกมำจำกถุง

จักรวำลของเขำ นอกจำกนี ก็ยังมีบำงสิ่งที่ได้รับมำ

จำกหุบเหวปีศำจ ของทั งสองอย่ำงถูกหยิบมำวำงไว้

อยู่บนโต๊ะ

อีกฝ่ำยก็เริ่มมองสิ่งของที่มำจำกหุบเหวปีศำจ แล้ว

จ้องมองไปที่สำวกมหำวงจรสี่วิถีกระบี่ขั นปฐพี สำวก

มหำวงจรสี่วิถีกระบี่ปฐพีขั นปฐพียิ มขึ นแล้วกล่ำวว่ำ”

พวกเขำทั งคู่เป็นผู้เยำว์ของ เฉิน ซิงหยู๋ ที่แนะน้ำมำ”

“โอ้ว” สำวงำมยิ มขึ น กล่ำวว่ำ”ทั งสองท่ำนมีผลงำน

เยอะจริงๆ สิ่งของเหล่ำนี สำมำรถแลกได้ทั งหมดห้ำ

สิบแต้มควำมส้ำเร็จ” ควำมเป็นจริงแล้วในจิตใจของ

นำงรู้สึกกลัดกลุ้ม สิ่งของเหล่ำนี ไม่ถึงสี่สิบแต้ม

ควำมส้ำเร็จด้วยซ ้ำ ส้ำหรับมหำวิหำรนี มันเป็นกำร

เสียเปล่ำอย่ำงยิ่ง อีกทั งยังกล่ำวได้ว่ำมีเพียงแค่รอง

เจ้ำวิหำรเท่ำนั นจึงสำมำรถท้ำกำรแลกเปลี่ยนนี ได้

อย่ำงไรก็ตำมเมื่อนึกถึงหน้ำของ เฉิน ซิงหยู๋ แล้ว

นำงจึงให้เขำไปห้ำสิบแต้มควำมส้ำเร็จ

เมื่อเปิดถุงจักรวำลใบที่สอง ทั งสองจึงรู้สึกตกตะลึง

และกล่ำวออกมำด้วยควำมตกใจว่ำ”บุปผำวิญญำณ

ซำกศพ?”

“มิผิด” อู่ อวี พยักหน้ำ

สำวงำมคนนั นก็หัวเรำะขึ นแล้วกล่ำว”แข็งแกร่ง

ทั งสองท่ำนแข็งแกร่งจริงๆ สำมำรถได้รับบุปผำ

วิญญำณซำกศพได้ ถึงแม้ว่ำบุบผำวิญญำณซำกศพ

จะไม่มีประโยชน์อะไรกับนิกำยเซียนซูซัน แต่ว่ำมัน

ถือว่ำเป็นคุณงำมควำมดีอย่ำงมำก มูลค่ำของมัน

……..หนึ่งพันสองร้อยแต้มควำมส้ำเร็จ”

นี่มันเกินกว่ำที่เขำจินตนำกำรเอำไว้ เห็นได้ชัดว่ำ

จะต้องเป็นเพรำะหน้ำของ เฉิน ซิงหยู๋……

อู่ อวี ได้ถอดพันธนำกำรจำกมำยำสีเงิน และได้น้ำ

สิ่งต่ำงๆวำงลงบนโต๊ะเพื่อน้ำไปแลกแต้มควำมส้ำเร็จ

ยำมนี เขำได้เก็บแก่นกระบี่ร่วมหนึ่งพันชิ นใส่เข้ำไปใน

ถุงจักรวำลอย่ำงรวดเร็ว ถุงจักรวำลของเขำจึงอุดม

ไปด้วยแก่นกระบี่ซึ่งทั งหมดเป็นทรัพยำกรของเขำ

ทั งสิ น นี่เป็นครั งแรกที่เขำได้รับโชคลำภขนำดนี

ท้ำให้ อู่ อวี รู้สึกว่ำตนเองเกิดควำมสับสนนิดหน่อย

“ครั งหน้ำทั งสองท่ำนกลับมำอีก ไม่จ้ำเป็นจะต้อง

แสดงป้ำยค้ำสั่งอีกต่อไป” สำวกมหำวงจรสี่วิถีกระบี่

ขั นปฐพียิ มขึ นแล้วส่งพวกเขำทั งสองออกไป จำกนั น

เขำก็ชี เส้นทำงที่ไปยังวิหำรศำสตรำเต๋ำ

อู๋ อวี เตรียมที่จะไปแลกเปลี่ยน ศำสตรำเต๋ำมำสัก

ชิ น และน้ำมันไปแลกกับเตำหลอมยำหนึ่งเตำ

เมื่อออกมำแล้วพบกับ จำง ฝูถู ดูเหมือนว่ำยำมนี เขำ

จะไม่เกรงกลัวเท่ำไหร่แล้ว อันที่จริงแล้ว จำง ฝูถู ไม่

ถือเป็นตัวตนใดเลยในนิกำยเซียนซูซันนี หำกน้ำมำ

เปรียบกับ เฉิน ซิงหยู๋ ที่สำมำรถท้ำให้ อู่ อวี ได้รับ

ค่ำแต้มควำมส้ำเร็จมำกกว่ำปกติถึงหนึ่งในห้ำส่วน

จึงจะนับว่ำแข็งแกร่งอย่ำงแท้จริง

“อัจฉริยะทั งสองคนนี คำดว่ำจะขึ นไปอยู่บน

เทือกเขำชิงเทียนได้ ข้ำหล่ะอิจฉำพวกเขำจริงๆ”

หลังจำกที่ อู่ อวี จำกไป สำวกมหำวงจรสี่วิถีขั นปฐพี

ทั งสำมสิบกว่ำคนนี ต่ำงพูดคุยกันถึงเรื่องของเขำ

จำง ฝูถู ยังคงท้ำหน้ำที่ คนน้ำทำงต่อไป จำกนั นเขำ

ได้พำ อู่ อวี ไปส่งที่วิหำรศำสตรำเต๋ำ หลังจำกที่

อู่ อวี น้ำป้ำยค้ำสั่งมหำวงจรสี่วิถีกระบี่ขั นโลกกำ

ออกมำ สำวกมหำวงจรสี่วิถีกระบี่ขั นปฐพีที่อยู่ในที่

แห่งนั นทั งหมดต่ำงแสดงท่ำทีออกมำเช่นเดียวกัน

แต่วิธีกำรต้อนรับของวิหำรศำสตรำเต๋ำถือว่ำยังดีกว่ำ

วิหำรแต้มควำมส้ำเร็จมำกกว่ำนับสิบเท่ำ ไม่ว่ำ อู่ อวี

ต้องกำรศำสตรำเต๋ำชนิดไหน และมูลค่ำของแต้ม

ควำมส้ำเร็จจะมหำศำลเท่ำใด แต่พวกเขำก็จะไป

น้ำมำให้ อู่ อวี อย่ำงทันทีทันใด มันสำมำรถอ้ำนวย

ควำมสะดวกให้ อู่ อวี เป็นอย่ำงมำก

“ข้ำต้องกำร เตำหลอมสกัดเม็ดยำหนึ่งเตำ” อู่ อวี

กล่ำวออกมำ

เขำและ หนำนกง เหว่ย หันไปมองซึ่งกันและกัน

พวกเขำล้วนสนใจในกำรหลอมสกัดเม็ดยำเหมือนๆ

และในที่สุดควำมหวังของพวกเขำก็เป็นจริงแล้ว

…………………………………….…………….

♡(⺣◡⺣)♡* เพลิน

กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ