กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ - ตอนที่ 5 : ไข่มุก สวรรค์

ณ ค ่ำคืนที มืดสนิท

 

ร่ำงผ่ำยผอมของ เสิ น อู๋เต้ำ ก่ำลังนั งคุกเข่ำอยู่หน้ำ

หลุมฝังศพที ถูกขุดขึ้นใหม่ ด้วยสภำพอิดโรยอย่ำง

ที สุด ดวงตำของชำยชรำทั้งบวม และ แดงก ่ำ

เนื องจำกกำรร ่ำไห้ เวลำนี้ร่ำงกำยอันไร้วิญญำณของ

อู่ อวี้ ก่ำลังนอนรำบสงบนิ งอยู่ข้ำงคูน้้ ร่ำงของเขำได้

ถูกห่อหุ้มด้วยเสื อฟำง ครำบเลือดที เคยติดเกรอะกรัง

ตำมร่ำงกำย ได้ถูกชำยชรำเช็ดถูออกอย่ำงพิถีพิถัน

 

“ อู่ อวี้ กำรที เรำทั้งสองคนมีโอกำสได้พบกัน ถึงแม้

จะเป็นแค่ช่วงเวลำสั้น ๆ ก็ตำม ก็ถือเป็นวำสนำชัก

 

 

พำยิ งแล้ว ของชิ้นนี้เป็นสมบัติประจ่ำตระกูลที ถูกส่ง

ต่อมำถึงข้ำ มันมีอำยุหลำยร้อยปี แต่บัดนี้มันก็

กลำยเป็นโลหะไร้ประโยชน์ มำหลำยปีแล้วเช่นกั้น

ท่ำนพ่อของข้ำก็ยังยืนยันหนักแน่นเสมอว่ำให้ข้ำนั้น

ส่งต่อ แต่ข้ำไม่มีเมีย หรือ ลูกหลำนที จะส่งต่อไข่มุก

สวรรค์ชิ้นนี้ได้ ดังนั้นข้ำจึงขอมอบมันแก่เจ้ำ ถือเป็น

ของขวัญที เรำนั้นมีวำสนำได้พบพำนกัน ไม่น่ำเลย

หลำนชำย เจ้ำยังมีเรื องมำกมำยต้องสะสำงอยู่บน

โลกใบนี้”

 

เสิ น อู๋เต้ำ ปลดเชือกสีแดงออกจำกคอของตนเอง

แล้วผูกมันไว้บนคอของ อู่ อวี้ จี้ไข่มุกสวรรค์ถูกวำง

ไว้บนหน้ำอกของเขำ หลังจำกนั้นชำยชรำก็ก้มลง

โค้งค่ำนับหลุมฝังศพ 3 ครั้ง ด้ำนหน้ำหลุมฝังศพเต็ม

 

 

ไปด้วยเศษหินดินทรำย ชำยชรำยังได้สร้ำงป้ำยหลุม

ศพ โดยสลักข้อควำมเอำไว้ว่ำ “ ข้ำเนี ยแหละ อู่ อวี้

ผู้เป็นรัชทำยำทแห่งอำณำจักรบูรพำเย่ว อู่”

 

รัชทำยำทแห่งอำณำจักรบูรพำ เย่ว อู่ สติปัญญำอัน

หลักแหลมของเขำนั้น ท่ำให้สวรรค์ต้องสั นสะเทือน

 

ก่อนช่วงสุดท้ำยของชีวิตจะมำถึง ลุงเสิ นได้ล่วงรู้

ฐำนะอันแท้จริงตอนที อู่ อวี้ ยังอยู่ภำยในอำณำจักร

มนุษย์ หลังจำกได้พูดคุยกันบนก้อนศิลำสีเขียวใน

วันนี้

 

“ลุงเสิ นของเจ้ำ จะอยู่เฝ้ำหลุมฝังศพของเจ้ำเป็น

เวลำ 7 วัน 7 คืน”

 

 

 

หลังจำก ซู หยำนหลี ได้รู้เรื องนี้ นำงจึงได้แจ้งข่ำวไป

ยังซือตู๋ จิน เพื อให้เขำยอมปล่อยให้ชำยชรำไปฝังศพ

ของ อู่ อวี้ ฉะนั้นวันแห่งควำมเลวร้ำยจึงได้ผ่ำนพ้น

ไปอีก 1 วัน

 

กลำงดึกสงัดของรำตรีนี้ เสิ น อู๋เต้ำ ก่ำลังนอนเอน

กำยอยู่บนต้นไม้ ชำยชรำได้จ้องมองไปยังหมู่ดำวอัน

เพริสเพรำที ประดับประดำอยู่บนท้องนภำยำมรำตรี

 

“เฮ้ย ….”

 

ฉับพลัน ป้ำยหลุมฝังศพก็ระเบิดขึ้น ตู้มมม!!!!

“เกิดอะไรขึ้น?” ลุงเสิ นประหลำดใจอย่ำงยิ ง เพรำะ

เขำมั นใจว่ำ ตนนั้นได้ปักป้ำยหลุมศพฝังไว้ในดินจน

ลึกมำก

 

 

 

ทันใดนั้น!

 

แขนขำวซีดข้ำงหนึ งก็โผล่พรวดออกมำจำกพื้นดิน

ยำมเมื อมันต้องแสงจันทร์ทรำสลัว ภำพ ๆ นั้นช่ำงดู

น่ำหวำดกลัวเสียยิ งนัก ชำยชรำกระโดดถอยหลัง

กลับไป เพรำะควำมตื นตระหนก พื้นดินค่อย ๆ

ยุบตัวลง เผยให้เห็นใบหน้ำซีดขำวไร้ซึ งสีเลือด

 

ภำพเหตุกำรณ์ทั้งหมด เกิดขึ้นต่อหน้ำต่อตำของชำย

ชรำ ดินเริ มขยับเขยื้อนอีกครั้ง เผยให้เห็นแขนสอง

ข้ำงที โผล่ออกมำสู่โลกภำยนอก ทิ้งไว้เพียงรอยหลุม

ลึกบนพื้นดิน

 

ใบหน้ำของอู่ อวี้ เริ มมีเลือดไหลจนถูกย้อม

เปลี ยนเป็นสีแดงดั งลูกทับทิม ทันใดนั้นเสียงของ อู่

 

 

อวี้ ดังออกมำจำกหลุมฝังศพของตนเอง เขำจะมอง

ไปยังลุงเสิ นด้วยสำยตำไม่อยำกเชื อ “ลุงเสิ นท่ำนฝัง

ข้ำท่ำไม ข้ำยังไม่ตำย? ท่ำนฝังข้ำจนเกือบจะตำยจริง

ๆ แล้ว!” ในเวลำนี้เขำไม่รู้ว่ำควรท่ำสิ งไหนถึงจะถูก

เขำควรจะหัวเรำะอย่ำงยินดี หรือ ควรจะร ่ำไห้ฟูม

ฟำย เนื องจำกบำดแผลของเขำยังไม่ได้รับกำร

เยียวยำรักษำ ดังนั้นกำรออกจำกหลุมฝังศพของ

ตนเอง จึงสร้ำงควำมเจ็บปวดให้กับตัวเขำไม่น้อย

“จะ เจ้ำยังไม่ตำย !!!? ”

 

ภำพเหตุกำรณ์ที เกิดขึ้น ได้สร้ำงควำมตื นตะลึงให้กับ

ลุงเสิ นเป็นอย่ำงยิ ง ไม่มีผู้ใดคำดคิดว่ำเขำจะตำย

แล้วจะมีผู้ใดเล่ำสำมำรถรอดชีวิต จำกบำดแผล

 

 

ฉกรรจ์เช่นนั้นมำได้ ? กำรที เขำสำมำรถรอดพ้นจำก

เงื้อมมือของมัจจุรำชได้นั้น ช่ำงถือเป็นเรื องน่ำ

อัศจรรย์ยิ งแล้ว

 

“ก็ใช่น่ะสิ! แค่ถูกแส้ฟำดเพียงไม่กี ที ยังไงก็ไม่

สำมำรถปลิดชีพคนอย่ำงข้ำได้หรอก!” เขำรู้สึกว่ำตน

นั้นเพียงแค่นอนหลับไป

 

“ประเสริฐจริงๆ” ลุงเสิ นเผยรอยยิ้มออกมำ ซึ งหำดู

ได้ยำก

“มำ ไหนๆเจ้ำก็ไม่ตำยแล้ว เรำมำดื มกัน เพื อฉลอง

ให้แก่เจ้ำที ยังมีชีวิตรอด!”

 

ลุงเสิ นเดินไปหยิบไหสำเก รสเลิศดีที สุดออกมำ มัน

คือสำเกที ชำยชรำพร ่ำบ่มมำเป็นเวลำนำนหลำยสิบปี

 

 

ชำยชรำคิดว่ำมันสมควรแก่โอกำสอันน่ำยินดี ซึ งก่อน

หน้ำชำยชรำได้เทมันลงไปบนหลุมฝังศพของ อู่ อวี้

กว่ำครึ งไหแล้ว เท่ำกับเวลำนี้มันเหลือเพียงแค่ครึ งไห

เท่ำนั้น แต่เพรำะเจตนำของพวกเขำไม่ได้ต้องกำรร ่ำ

สุรำ จนเมำมำย!

 

หลังจำกดื มสำเกจนหมดไหแล้ว ทั้งสองได้นอนเอน

กำยลงบนผืนดิน พวกเขำก่ำลังเหม่อมองดวงดำรำ

นับไม่ถ้วน ที ประดับประดำอยู่บนฟำกฟ้ำในรำตรีนี้

“ อู่ อวี้ เจ้ำเกลียดชัง ซือตู๋ หรือไม่?” เสิ น อู๋เต้ำถำม

 

“เกลียดสิ ข้ำอยำกจะฆ่ำมันให้ตำยด้วยซ้่ำ” อู่ อวี้

ตอบอย่ำงเถรตรง ด้วยท่ำทำงไม่แยแส แม้ว่ำคนผู้นั้น

จะเป็นเทพเซียน หรื้อ ยิ งใหญ่มำจำกไหนก็ตำม คน

 

 

พวกนี้ไม่แยแสต่อชีวิตของมนุษย์ ชีวิตของพวกเขำ

นั้นต ่ำต้อยไร้ค่ำยิ งกว่ำกระเรียนสวรรค์เสียอีก ไม่มี

สิ งใดจะท่ำให้เขำโกรธเคืองไปได้มำกกว่ำนี้อีกแล้ว

 

ในสำยตำของเทพเซียนเหล่ำนี้ กระเรียนสวรรค์นั้นมี

คุณค่ำมำกกว่ำข้ำรับใช้อย่ำงพวกเขำเสียอีก

 

“อย่ำได้เกลียดชัง จงปล่อยวำงมันไปซะ ปุถุชนที เป็น

ข้ำรับใช้อย่ำงพวกเรำ ยังไงก็ไม่มีวันที จะต่อกรกับ

ชำวสวรรค์ได้ สัญญำกับข้ำมำซะ!” ลุงเสิ นถำมอย่ำง

จริงจัง

 

อู่ อวี้ ต้องเผชิญกับค่ำถำมที ยำกล่ำบำกนี้ ท่ำให้เขำ

ไม่รู้ว่ำควรจะตอบค่ำถำมเช่นไรดี

 

 

 

“พวกเขำเป็นที โปรดปรำนของสวรรค์ ก่ำเนิดมำเพื อ

เป็นผู้ปกครองเหนือเรำ เรำเป็นเพียงมนุษย์ปุถุชน

เรำเป็นแค่มดปลวกอ่อนแอ กำรที พวกเขำจะบดขยี้

คนอย่ำงพวกเรำไปสู่ควำมตำยนั้นแสนง่ำยดำยนัก

ดังนั้นเจ้ำจึงไม่สำมำรถเกลียดชังบุคคลเหล่ำนี้ได้ ยิ ง

เจ้ำเกลียดชังมำกเท่ำใด เจ้ำก็จะเห็นควำมตำยเร็วขึ้น

เท่ำนั้น”

 

‘ตกลง’

หลำยวันผ่ำนมำท่ำนลุง เสิ น อู๋เต้ำ ดูแลตัวเขำเป็น

อย่ำงดี ในระหว่ำงที ตัวเขำหมดสติไป ชำยชรำต้อง

เสี ยงชีวิต และ ควำมปลอดภัยของตนเอง เพื อ

ปกป้องตัวเขำจำกกำรถูกข้ำรับใช้คนอื น ๆ ท่ำร้ำย

 

 

ตบตี มิหน่ำซ้่ำชำยชรำยังเสนอตัวปกป้องยอม

กลำยเป็นแพะรับบำปแทนเขำ ควำมห่วงใย และ

เมตตำของชำยชรำได้ถูกสลักลงไปในหัวใจของเขำ

อย่ำงไม่มีวันลบเลือน ด้วยเพรำะเหตุนี้เขำจึงไม่

สำมำรถปล่อยให้ลุงเสิ น ต้องกังวลใจเกี ยวกับตัวเขำ

ได้อีก

 

“ เวลำนั้นข้ำพลำดโอกำสที จะกลำยเป็นชำวสวรรค์

เพียงแค่ก้ำวเดียวเท่ำนั้น หำกข้ำประสบควำมส่ำเร็จ

ได้ล่ะก็ …” ลุงเสิ นถอนหำยใจออกมำเมื อหวนนึกถึง

อดีต จำกนั้นชำยชรำก็เหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้ำ

ยำมรำตรี

 

 

 

ควำมเสียใจที ยิ งใหญ่สุดในชีวิตของลุงเสิ นนั้น ไม่ต่ำง

จำก อู่ อวี้ เลย เพรำะตัวเขำเองก็ล้มเหลวแค่เพียง

ก้ำวเดียวเช่นกัน

 

“ เดี๋ยว สร้อยมุกสวรรค์ล่ะ ?” เสิ น อู๋เต้ำ จ้องมอง

มำที หน้ำอกของ อู่ อวี้ ด้วยดวงตำอันเบิกกว้ำง

เพรำะควำมประหลำดใจ อู่ อวี้ ก้มมองลงมำบน

หน้ำอกของตนเอง เขำก็พบว่ำสำยสร้อยคอสีแดงยัง

ถูกสวมใส่อยู่เช่นเดิม แต่ทว่ำจี้โลหะได้สูญหำยไปเสีย

แล้ว

 

“บำงทีมันอำจจะตกลงไปในหลุมฝังศพ เดี๋ยวข้ำจะ

ลงไปหำดูก่อน”

 

 

 

ทั้งสองค้นหำจี้โลหะนำนกว่ำ 1 ชั วยำม แต่ก็ไร้

ประโยชน์โลหะชิ้นเล็ก ๆ ได้สูญหำยไป

 

ควำมพยำยำมจำกกำรค้นหำท่ำให้ร่ำงกำยของลุง

เสิ นเหนื อยล้ำเป็นอย่ำงยิ ง ในที สุดชำยชรำก็ล้มลงบน

พื้น

 

“ไม่เป็นไร ๆ มันก็แค่โลหะชิ้นเล็ก ๆ ถ้ำมันสูญเสีย

ไปแล้ว พวกเรำก็ปล่อยมันไปเสีย ที ส่ำคัญเหนือสิ ง

อื นใดคือตัวเจ้ำยังมีชีวิตรอดก็พอแล้ว!”

 

แม้แต่ อู่ อวี้ ก็ไร้ซึ งเรี ยวแรงเช่นกัน

รำตรีนี้ อู่ อวี้ มีผืนฟ้ำเป็นผ้ำห่ม มีผืนดินเป็นฟูกนอน

เพียงเท่ำนี้ก็ท่ำให้เขำหลับสบำยยิ งแล้ว

 

 

 

ในรำตรีนั้นเขำได้นิมิตเห็นเสำหินยักษ์ รำวกับว่ำมัน

ก่ำลังแทงทะลุสวรรค์

 

หมอกขำวล่องลอยอยู่บนท้องฟ้ำปกคลุมแท่งเสำ

ด้ำนบนของมันแทงทะลุไปบนฟำกฟ้ำ ส่วนด้ำนล่ำง

ปักอยู่กับพื้นดินอย่ำงไร้สิ้นสุด เสำหินตั้งสูงตระหง่ำน

ได้แผ่ประกำยแสงสีทองของจิตวิญญำณอันยอด

เยี ยมออกมำ !

 

มีอักษรตัวใหญ่ไม่กี ค่ำสลักเอำไว้บนนั้นว่ำ

 

“พลองวิเศษ”

อักษรแต่ละค่ำรำวกับว่ำเป็นภูเขำลูกใหญ่ กระแทก

เข้ำมำในหัวของอู่ อวี้

 

 

 

ช่ำงน่ำตกใจ ช่ำงน่ำตกใจยิ งนัก!

 

“พลองนี้ … มันอะไรกัน?” ณ เวลำนั้น อู่ อวี้ ยังคง

ไม่รู้ตัวว่ำตนเองก่ำลังอยู่ในควำมฝัน

 

ตู้มมม!

 

ฉับพลันอักษรทั้งห้ำที อยู่บนพลองก็เริ มแปรเปลี ยน

เป็นอักษรตัวเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน เริ มต้นด้วย “ กำยำ

แข็งแกร่งดั งเพชรมิอำจท่ำลำยได้ ! หลังจำกบรรลุ

กำรฝึกฝน เจ้ำจะสำมำรถหยั งรู้ดินฟ้ำ สำมำรถบุก

ทะลวงต่ำหนักสวรรค์ได้ 8,000 ชั้น บุกทะลวงผ่ำ

นรกได้นับ 10,000 ขุม! เจ้ำจะมีกะโหลกเป็น

ทองแดง กระดูกเป็นเหล็ก และ กำยำทองค่ำ แม้แต่

ศำสตรำของทวยเทพก็มิอำจสร้ำงบำดแผลแก่

 

 

ร่ำงกำยของเจ้ำได้ แม้แต่ทัณฑ์สวรรค์ก็ไม่อำจท่ำลำย

เจ้ำได้ ร่ำงกำยของเจ้ำจะเป็นอมตะทั้งในสวรรค์

และ ผืนปฐพี เจ้ำจะไม่มีวันดับสูญ เจ้ำจะมีชีวิตอัน

เป็นนิรันดร์!”

 

จ่ำนวนของอักษรเหล่ำนี้มีมำกมำยจนนับไม่ถ้วน แต่

ไม่ว่ำอู่ อวี้ จะใช้วิธีใด เขำก็สำมำรถจดจ่ำอักษรได้

แค่เพียง 1,000 อักษรเท่ำนั้น

 

ใน 1,000 อักษรนั้นเรียกว่ำ กำยำเพชรอมตะขั้นแรก

 

“ข้ำคือรำชำวำนรผู้เป็นใหญ่ในใต้หล้ำ ไม่ว่ำจะเป็น

สวรรค์ หรือ พิภพ! เมื อวำสนำของเรำต้องกัน เจ้ำจึง

เป็นศิษย์ผู้สืบทอดของข้ำ เจ้ำจงฝืนลิขิตสวรรค์ แล้ว

จงก่ำหนดเส้นทำงชะตำชีวิตของตัวเจ้ำเอง จงท่ำลำย

 

 

ทุกคนที มำขวำงเส้นทำงของเจ้ำ !” ทันใดนั้นก็มีเสียง

ร้องค่ำรำมดังกึกก้องอยู่ในหัวของ อู่ อวี้ จนหัวของ

เขำนั้นแทบจะแตกเป็นเสี ยง ๆ

 

“ตู้มมมม!!!!”

 

เพรำะควำมหวำดกลัวได้ปลุก อู่ อวี้ ให้ตื นลุกขึ้นมำ

นั ง อำ … ข้ำฝันไปหรือนี !

 

ท้องฟ้ำเริ มสว่ำงไสวขึ้น ไอร้อนจำกดวงอำทิตย์เริ ม

แผ่ออกมำ เสิ น อู๋เต้ำ ก่ำลังนั งย่ำงกระต่ำยอยู่ข้ำง ๆ

กระต่ำยถูกโรยด้วยพืชสมุนไพร และ คลุกเคล้ำด้วย

เครื องปรุงรสบำงชนิด กลิ นหอมอันน่ำอร่อยของมัน

โชยฟุ้งอยู่เต็มอำกำศ ท่ำให้ อู่ อวี้ รู้สึกสดชื น

กระปรี้กระเปร่ำขึ้นมำทันที เมื อ เสิ น อู๋เต้ำ

 

 

สังเกตเห็นว่ำเขำตื นขึ้นมำแล้ว ชำยชรำจึงยื นแก้วไม้

ไผ่ที ใส่น้่ำร้อน ด้วยมือที เหี ยวย่นของเขำ “เช้ำแล้ว

ดื มนี ซะ!”

 

“ข้ำ …”

 

อู่ อวี้ ยังตื นตระหนกกับสิ งที เกิดขึ้นในควำมฝันของ

ตนเอง

 

พลองยักษ์ที ทะลวงไปถึงสวรรค์ พลองวิเศษ กำยำ

เพชรอมตะ เสียงที ดังกึกก้องกดดัน จนท่ำให้เขำตื น

ตะลึงอย่ำงสุดขีด! ดังนั้นตอนนี้จิตใจของเขำยังคงสั น

สะท้ำนและก่ำลังเคว้งอยู่

ท่ำให้แม้แต่สิ งที ลุงเสิ นกล่ำวมำนั้น เขำกลับไม่ได้ยิน

อะไรทั้งสิ้น

 

 

 

“ท่ำนลุงเสิ น เรำกลับกันเถอะ”

 

สถำนที ๆ พวกเขำอยู่นั้น อยู่ไม่ไกลจำกบ้ำนพักนัก

เพียงแค่พวกเขำข้ำมภูเขำลูกเล็ก ๆ ไปก็จะถึงบ้ำน

แล้ว

 

เหตุผลที อู่ อวี้ ต้องกำรกลับบ้ำน ก็เพรำะว่ำเขำยัง

จดจ่ำอักษร 1,000 ค่ำ ที สลักอยู่บนพลองยักษ์ใน

ควำมฝันของเขำได้เป็นอย่ำงดี แถมเขำยังจดจ่ำมัน

ได้อย่ำงแม่นจนรำวกับสลักเอำไว้ในจิตใจเลยด้วยซ้่ำ!

 

เสิ น อู๋เต้ำ ไม่ได้สังเกตเห็นบำดแผลของ อู่ อวี้ เพรำะ

มันถูกปกปิดด้วยอำภรณ์ แต่ถ้ำได้เห็นเขำคงจะต้อง

ตกตะลึง เพรำะว่ำบัดนี้บำดแผลเหล่ำนั้น ได้หำย

สนิทเป็นปลิดทิ้งไปเสียแล้ว! บำดแผลทั้งหมดถูก

 

 

เยียวยำเพียงแค่หนึ งรำตรีเท่ำนั้น! เวลำนี้ อู่ อวี้ รู้สึก

รำวกับว่ำตนเองนั้นได้เกิดใหม่! แม้จะยืนยันไม่ได้ว่ำ

ควำมเสียหำยอันเกิดจำกผงพรำกวิญญำณ จะได้รับ

กำรเยียวยำรักษำด้วยหรือไม่ก็ตำม แต่เขำก็อยำกจะ

ลองดู ดังนั้นในตอนนี้เขำจึงแทบจะทนไม่ไหวที จะได้

หำสถำนที สงบๆเพื อจะทดสอบดู

 

“ได้สิ” เสิ น อู๋เต้ำพยักหน้ำ

 

เมื อกลับถึงบ้ำน อู่ อวี้ ให้ลุงเสิ นนอนพักเอำแรง

หลังจำกนั้นเขำก็รีบกลับมำยังห้องพักของตัวเอง

แล้วเริ มทบทวนเคล็ดวิชำ เพื อให้แน่ใจว่ำเขำยังจดจ่ำ

มันได้อย่ำงแม่นย่ำ เคล็ดวิชำเหล่ำนี้มันช่ำงซับซ้อน

และ น่ำอัศจรรย์ยิ งนัก

 

 

 

“กำยำเพชรขั้นต้นที มิอำจท่ำลำยได้ หำกจะฝึกฝน

มันคน ๆ นั้นจะต้องผ่ำนขั้นตอนของกำรสละร่ำงไป

แล้ว มันเป็นเคล็ดวิชำที แข็งแกร่ง และ ลึกซึ้งมำก

ที สุดในวิหำรมหำเทพ”

 

“ แล้ววิหำรมหำเทพ… เป็นสถำนที ใดกัน? แล้วผู้ใด

คือรำชำวำนร ผู้ที สำมำรถเอำชนะพระพุทธองค์ได้

?” อู่ อวี้ พยำยำมครุ่นคิดแต่ก็ไร้ผล

 

เขำรู้ว่ำบนโลกมนุษย์นั้นกว้ำงใหญ่ยิ งนัก อย่ำงเช่น

อำณำจักรบูรพำเย่ว อู่ ก็ยังมีอำณำจักรมำกกว่ำ 10

อำณำจักรรำยล้อมอยู่ ดังเช่นเทือกเขำทิศทักษิณก็มี

อำณำจักรเจ้ำรำชำ! ทำงทิศอุดรก็มีอำณำจักรฉิน!

แล้ววิหำรมหำเทพล่ะ มันอยู่ที ใดกัน?

 

 

 

แต่เขำไม่จ่ำเป็นต้องล่วงรู้ เพรำะเวลำนี้ตัวเขำได้เกิด

ใหม่ ได้รับสิ งที สำมำรถเปลี ยนแปลงชีวิตของเขำได้!

 

เขำรู้สึกตื นเต้นอย่ำงไม่เคยประสบมำก่อน แต่

อย่ำงไรก็ตำมเขำจะต้องตรวจสอบให้แน่ชัด

 

อู่ อวี้ ทดลองใช้เคล็ดวิชำของอำณำจักรบูรพำเย่วอู่

ผลปรำกฏว่ำมันใช้งำนได้! แต่เขำไม่สำมำรถจะ

กระโดดโห่ร้องด้วยควำมยินดีได้ เหตุเพรำะเขำไม่

ต้องกำรให้ตนเองเป็นที สนใจ !

 

นั นหมำยควำมว่ำ ควำมเสียหำยที เกิดจำกผงพรำก

วิญญำณได้ถูกเยียวยำรักษำ จนหำยเป็นปลิดทิ้งแล้ว!

แม้ว่ำเขำจะต้องเริ มทุกอย่ำงใหม่หมดตั้งแต่ต้น แต่

บัดนี้เขำสำมำรถฝึกปรือวิชำได้แล้ว! และแม้ว่ำเขำจะ

 

 

ไม่เป็นที ยอมรับจำกนิกำยได้ เขำก็จะต้องฝึกฝนวิชำ

ให้หนักเพื อฟื้นคืน ต่อให้ต้องใช้เวลำนับร้อยปีก็ตำม !

 

“ ข้ำ อู่ อวี้ จะอดทนต่อควำมอัปยศ จนกว่ำ

เป้ำหมำยของข้ำจะบรรลุผล ในที สุดข้ำก็ได้เกิด

ใหม่!” ควำมขมขื นครั้งนี้มันลึกซึ้งเกินกว่ำจะเข้ำใจ “

พลองวิเศษ มุกสวรรค์ ทั้งหมดนี้น่ำจะเกิดจำกจี้

โลหะของท่ำนลุงเสิ น ! ในเมื อสิ งนี้มันเป็นมรดกตก

ทอดของท่ำนลุงเสิ น ข้ำจะต้องแบ่งปันเคล็ดวิชำ

แล้วฝึกปรือวิชำ กำยำเพชรอมตะ ไปพร้อม ๆ กับ

ท่ำน”

 

 

ขณะที อู่ อวี้ ก่ำลังมองหำ เสิ น อู๋เต้ำ ศีรษะของเขำ

ก็เกิดกำรบีบรัดอย่ำงรุนแรง สร้ำงควำมเจ็บปวด

ให้แก่เขำอย่ำงที สุด

 

“ดูเหมือนมรดก ไม่ต้องกำรให้ข้ำแบ่งปันวิชำกับท่ำน

ลุงเสิ น คงกลัวว่ำวิชำจะถูกแพร่งพรำยออกไปสู่

ผู้อื น” อู่ อวี้ ไม่รู้จะท่ำเช่นไร หลังจำกได้รู้ควำมจริง

เรื องนี้ เดิมทีแล้วมรดกชิ้นนี้เป็นของท่ำนลุงเสิ น แต่

มันกลับไม่ยอมให้เขำส่งมันกลับคืนสู่ท่ำนลุง

 

เขำพยำยำมข่มจิตใจของตนเองให้สงบลง

 

“ ท่ำนลุงมีอำยุขัยกว่ำ 100 ปี ด้วยอำยุที ค่อนข้ำง

ชรำมำกแล้ว ข้ำคิดว่ำต่อให้ท่ำนได้รับควำม

 

 

ช่วยเหลือจำกแพทย์โอสถวิญญำณ ก็คงจะไม่

สำมำรถช่วยเพิ มพูนพลังอะไรให้กับท่ำนได้มำกนัก”

 

เมื อคิดได้เช่นนั้น อู่ อวี้ ก็ต้องล้มเลิกควำมคิดที จะ

ฝึกปรือวิชำไปพร้อม ๆ กับท่ำนลุงเสิ น

 

“ ทว่ำ ควำมฝันของท่ำนลุงเสิ นตั้งแต่ครั้งเยำว์วัย คือ

กำรได้รับกำรยอมรับจำกนิกำย! หำกข้ำถูกยอมรับ

จำกนิกำยกระบี สวรรค์ได้ ท่ำนลุงเสิ นคงจะมี

ควำมสุข! ข้ำจะไม่ยอมปล่อยให้ท่ำนลุงจมลึกไปกับ

ควำมทุกข์ในครั้งอดีต ข้ำจะไม่ยอมให้ท่ำนต้อง

โศกเศร้ำอีกต่อไป นับแต่บัดนี้ข้ำจะฝึกฝนวิชำอย่ำง

หนัก เพื อเข้ำนิกำยให้ได้ภำยใน 1 เดือน! ใช่แล้วอีก

1 เดือน!”

 

 

บนศิลำสีเขียวเมื อวำนนี้ ท่ำนลุงเล่ำว่ำท่ำนพลำดไป

เพียงแค่ก้ำวเดียวเท่ำนั้น ท่ำให้ท่ำนไม่ได้รับกำร

ยอมรับจำกนิกำย มันเป็นควำมเสียใจอย่ำงสุดซึ้งของ

ท่ำน

 

ภำยในหัวใจของ อู่ อวี้ เปลวไฟแห่งควำมปรำรถนำ

ได้ลุกโชนขึ้นมำอีกครั้ง เขำจะต้องเป็นเทพสวรรค์ให้

ได้! เขำจะต้องแก้แค้น! จะต้องล้ำงแค้นเพื อ

อำณำจักรของเขำ เพื อบรรพบุรุษผู้สืบมำนับพันปี!

 

วันนี้ท่ำนลุงได้พูดคุยเกี ยวกับกำรฝึกตน

 

“ ระดับชั้นฟ้ำขั้น 10 กำรสละร่ำงมนุษญ์ หรือ จะ

เรียกสั้น ๆว่ำสละร่ำง ในต่ำรำของเทพสวรรค์ได้

กล่ำวไว้ว่ำ”

 

 

“กำรสละร่ำงขั้น 10 ได้แก่ หลอมรวมกล้ำมเนื้อ บด

ขยี้เส้นเอ็น ชะล้ำงกระดูก ภำยในแข็งแกร่ง เปลี ยน

ถ่ำยเลือด ทะลวงจุดชีพจร ก่ำหนดลมหำยใจ ก่ำเนิด

ใหม่ เปลี ยนเป็นเซียน และ ทะลวงจิตไล่ไป

ตำมล่ำดับ ในขั้นตอนแรกของกำรหลอมกล้ำมเนื้อ

กล้ำมเนื้อจะถูกสร้ำงขึ้นมำใหม่ และ ปรับแต่งรูปร่ำง

ท่ำให้กล้ำมเนื้อแข็งแกร่งดุจอำชำ เพียงแค่เจ้ำบ่ม

เพำะพลังบรรลุในขั้นแรกได้ ร่ำงกำยแข็งแกร่งดุจ

อำชำศึก!”

 

“ขั้นตอนที สอง คือบดขยี้เส้นเอ็น มันคือกำร

ปรับเปลี ยนเส้นเอ็นของเจ้ำให้ดีขึ้น หำกเจ้ำบ่มเพำะ

ส่ำเร็จขีดจ่ำกัดในวรยุทธของเจ้ำจะเพิ มสูงขึ้น ท่ำให้

ร่ำงกำยของเจ้ำแข็งแกร่งดั งอำชำศึก 5 ตัว!

 

 

“ หลังจำกชะล้ำงกระดูกแล้ว อวัยวะภำยในจะถูก

เสริมสร้ำงขึ้นมำใหม่ให้แข็งแกร่งขึ้น เปลี ยนถ่ำย

เลือด เปิดจุดชีพจร และ ทะลวงเส้นลมปรำณทุกจุด

ภำยในร่ำงกำย ถัดมำก็เป็นกำรหลอมรวมจิต

วิญญำณ เข้ำกับร่ำงกำยที ก่อก่ำเนิดใหม่จำกเถ้ำธุลี

แล้วเข้ำสู่ขั้นก่ำเนิดใหม่ เพื อเตรียมพร้อมส่ำหรับกำร

เป็นชำวสวรรค์ ขั้นตอนสุดท้ำยก็คือกำรทะลวงจิต

เจ้ำจะได้พลังเทียบเท่ำอสูร และ เทพ เจ้ำจะมีควำม

แข็งแกร่งเปรียบดังอำชำศึก 2,000 ตัว”

 

“หำกเจ้ำก้ำวเข้ำมำถึงระดับนั้นได้ เจ้ำจะสำมำรถ

ป้องกันกำรโจมตีจำกบุรุษได้ถึง 1,000 คน! นี แหละ

คือวรยุทธของระดับชั้นฟ้ำขั้น 10! ผู้ที อยู่ในระดับนี้

จะถูกขนำนนำมว่ำจักรพรรดิสงครำม!”

 

 

“ แต่ในสำยตำของชำวสวรรค์แล้ว กำรทะลวงจิตมัน

อยู่ในระดับพื้นฐำนเท่ำนั้น และ มันก็เป็นเพียงแค่

ประตูเริ มต้นที จะน่ำไปสู่หนทำงแห่งเซียนก็เท่ำนั้น”

 

“หลังจำกผ่ำนขั้นตอนสละร่ำงมนุษย์ไปได้สักระยะ

หนึ ง จะก้ำวเข้ำสู่รำกฐำนของกำรหลอมรวม

ลมปรำณ หรือ จะเรียกสั้น ๆ ก็คือ ระยะหลอมรวม

ลมปรำณ มีข่ำวลือมำว่ำกำรหลอมรวม และ กำร

ฝึกฝนวิชำเวทย์ เป็นรำกฐำนในกำรฝึกตนของชำว

สวรรค์อย่ำงท่ำนเทพสวรรค์ ฮ่ำว เทียน และ เหล่ำ

ศิษย์หลักอย่ำง ซู หยำนหลี ก็อยู่ในขั้นตอนนี้ พลัง

ของพวกเขำสำมำรถท่ำได้ทุกอย่ำง แม้กระทั ง

เคลื อนย้ำยมหำสมุทร หรือ แม่น้่ำ!

 

 

“แต่เทพสวรรค์ที มีพลังแข็งแกร่ง และ ชำวสวรรค์ที

มีพลังอันน่ำทึ งเหนือขั้นระยะหลอมรวมลมปรำน นั น

ก็คือเจ้ำนิกำยของเรำ ท่ำนผู้นั้นเป็นเทพสวรรค์ก้ำว

เข้ำสู่ขั้นสร้ำงแกนนภำ

 

หลังจำก ได้ยินเรื องรำวของคนผู้นั้นแล้ว ดวงตำของ

อู่ อวี้ก็แทบลุกเป็นไฟ เขำตั้งใจอย่ำงแน่วแน่ว่ำตัวเขำ

จะต้องเป็นศิษย์ของคนผู้นั้นให้ได้

 

…………………………………..

ღゝ◡╹)ノ♡ เพลิน

 

 

กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ