กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 292 ลงโทษ บทที่ 292 ลงโทษ

เพล๊ง! เพล๊ง!

เสียงแก้วแตกดังขึ้นจนทำเหล่าคนรับใช้ที่อยู่ด้านนอกของห้องต่างหดคอกลับโดยไม่รู้ตัวด้วย ท่านผู้นำของพวกเขาพาแก้วแตกไปกี่ใบแล้ว

“ไอ้ลูกอกตัญťูคุกเข่าลง!” โอวหยางเทียนตะคอกใส่ลูกชาย เสียงตะคอกนั้นดังจนทำให้โอวหยางซิงเหวินรู้สึกเจ็บไปถึงแก้วหู

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เห็นท่านพ่อโกรธถึงขนาดนี้และมันก็ทำให้เขาถึงกับเข่าอ่อนจนต้องค แม้ในใจเขาอยากจะลุกขึ้นเพียงใดแต่ภายใต้สายตาที่โกรธเกรี้ยวของคนผู้เป็นพ่อที่กำลังจับจ้องมาท มันทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะลุกขึ้นอีกเลย

“ไอ้ลูกอกตัญťูยังจะหน้าด้านอยู่อีกหรือ?” โอวหยางเทียนดูโกรธมากเมื่อเห็นว่าลูกชายของตนตอนนี้ดูเหมือนจะยังไม่รู้ความผิดของตัวเองและ เขาเตะโอวหยางซิงเหวินด้วยความโกรธจนร่างของลูกชายเขาล้มกลิ้งไปกับพื้นสองถึงสามรอบก่อนท

“ท่านพ่อมีสิทธิ์อะไรมาเตะข้า?!”โอวหยางซิงเหวินตะโกนออกไปด้วยความไม่พอใจ “ท่านพ่อมีสิทธิ์อะไรมาเตะข้า?!”โอวหยางซิงเหวินตะโกนออกไปด้วยความไม่พอใจ

“ทำไม?ข้าจะบอกแกให้รู้ว่าทำไม ดูสิ่งที่แกทำลงไปสิ!” เสียงที่ตะโกนกลับมาจากโอวหยางซิงเหวินไม่เพียงแต่จะไม่สามารถระงับโทสะของคนผู้เป็นพ่อลงได แต่กลับทำให้พ่อเขาโกรธยิ่งกว่าเดิม ผู้เป็นพ่อก้าวเข้ามาหาลูกชายสองก้าวจากนั้นก็เตะเข้าไปที่ลูกชายที่เพิ่งจะลุกขึ้นมานั่งได้จนต้องล้มล ท่าทางที่ดูไม่ได้ของโอวหยางซิงเหวินในเวลานี้ยิ่งทำใหเขารู้สึกสังเวชใจในตัวลูกชายเข้าไปอีก

ตอนนี้ท่านผู้นำกำลังโกรธนายน้อยคงต้องโมโหหลังจากที่โดนทุบตีแน่ ตอนนี้เนื่องด้วยเจ้านายทั้งสองต่างอยู่ในอารมณ์โกรธด้วยกันทั้งคู่ เหล่าบรรดาคนรับใช้ต่างกลัวว่าเจ้านายของพวกเขาจะมาระบายอารมณ์ใส่ เช่นนั้น พวกเขาจึงรีบหาอะไรทำสักอย่าง

โอวหยางเทียนมีเหตุผลที่จะโกรธไม่นานมานี้เขามีธุระและต้องออกไปร่วมงานข้างนอกเพียง เมื่อกลับว่าก็พบว่าเจ้าลูกชายตัวดีกลับสร้างความเดือดร้อนให้กับทั้งตัวเขาและครอบครัวเป็นอย่างม

กองทหารรับจ้างโลหิตสีชาดเป็นหนึ่งในกลุ่มทหารรับจ้างคลาสBซึ่งมีเพียงไม่กี่กลุ่มของทั้งห แต่พวกเขาก็ยังคงอยู่แค่ในเฉพาะเมืองเฮ่าเทียนเท่านั้น

และความแข็งแกร่งของตระกูลโอวหยางนั้นถือว่ายังขาดคุณสมบัติไปเล็กน้อยเมื่อเทียบกับค และความแข็งแกร่งของตระกูลโอวหยางนั้นถือว่ายังขาดคุณสมบัติไปเล็กน้อยเมื่อเทียบกับค

โดยปกติแล้วถ้าผู้นำกองทหารรับจ้างโลหิตสีชาดผ่านเมืองสวรรค์ล้ำลึกเขาย่อมไม่สร้างปัญห โดยปกติแล้วถ้าผู้นำกองทหารรับจ้างโลหิตสีชาดผ่านเมืองสวรรค์ล้ำลึกเขาย่อมไม่สร้างปัญห

หากให้พูดตามความเป็นจริงโอวหยางเทียนเคยเจอกองทหารรับจ้างโลหิตสีชาดพวกนี้ในปśา แต่ไม่ว่าเขาจะต้องการมันมากเพียงใด เขาก็ไม่เคยสามารถนำของสิ่งนั้นมาครอบครองได้ซึ่งนั้นเป็นสิ่งที่โอวหยางเทียนไม่ได้คาดว่าเหตุการ หากอีกฝśายเป็นกลุ่มทหารไร้นามคลาส D หรือคลาส E โอวหยางซิงเหวินคงจะทำได้ดีกว่านี้

อย่างไรก็ตามอีกฝśายเป็นถึงกลุ่มทหารรับจ้างคลาส B ของกองทหารรับจ้างโลหิตสีชาด จึงทำให้โอวหยางเทียนไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องกองทหารพวกนั้น

เดิมทีตั้งแต่ที่โอวหยางเทียนออกไปทำธุระและกลับมาเขาเองก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ แต่เนื่องจากลูกน้องของเขาได้นำเรื่องนี้มารายงานกับเขาทันทีที่กลับมาว่าคนในครอบครัวของเขาโด โดยที่อีกฝśายก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะปิดบังตัวตนอีกด้วย อีกทั้งยังเปิดเผยอีกว่า พวกเขามาที่นี่เพื่อมาแก้แค้นตระกูลโอวหยาง

ในเบื้องต้นเขาคิดจะส่งคนไปแจ้งและอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เข้าใจผิดระหว่างกันนี้ แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะวุ่นวายไปไกลว่าที่คิดเนื่องจากเขาได้รับรายงานจากผู้คุมว่า ฝśายเขาได้ยกพวกไปตีกองทหารรับจ้างโลหิตสีชาดกับนายน้อยมาเมื่อไม่กี่คืนที่ผ่านมา อีกทั้งได้สังหารผู้คุมของอีกฝśายไปประมาณสองสามคน

หลังจากที่โอวหยางเทียนได้ยินเรื่องนี้เขาก็โกรธทันทีและเรียกให้โอวหยางซิงเหวินซึ่งกำลังอ เขาไม่คิดว่าเจ้าเด็กคนนี้จะดื้อดึงไม่ยอมรับและไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่า เขาจะทำให้ครอบครัวต้องเดือดร้อนไปอีกถึงไหนกัน

“นี่แกรู้รึเปล่าว่าทำพลาดอะไรไป?”โอวหยางเทียนพูดกระแทกเสียง “นี่แกรู้รึเปล่าว่าทำพลาดอะไรไป?”โอวหยางเทียนพูดกระแทกเสียง

“ข้ารู้ข้ารู้แล้วขอรับ” โอวหยางเทียนรีบกล่าว “ข้ารู้ข้ารู้แล้วขอรับ” โอวหยางเทียนรีบกล่าว

เดิมทีเขาคิดว่าพ่อคงจะทำเหมือนปกติทุกครั้งเพราะไม่ว่าเขาทำผิดพลาดอะไรมาอย่างมากก แต่วันนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเดาผิดไปเพราะตอนนี้เขากำลังถูกพ่อตัวเองอัดจนดูเหมือนอยากจะให้เขาต

“ข้ารู้ ข้ารู้ว่าแกไม่เสียใจที่ทำแบบนั้นลงไปหรอก!” ความโกรธในใจของโอวหยางเทียนยังไม่บรรเทาลงแม้แต่น้อย หลังจากที่เตะลูกชายไปสองสามครั้งเขาจึงค่อยนั่งลงและมองไปที่ลูกชายตัวดีที่ตอนนี้เหมือนปลาที่น ยิ่งเขามองเขาก็ยิ่งโมโหยิ่งขึ้นไปอีก

เศษแก้วชาที่ถูกปาลงพื้นจนไม่เหลือชิ้นดีกระเด็นไปโดนใบหน้าของโอวหยางซิงเหวินจนเกิด อย่างไรก็ตามตอนนี้โอวหยางซิงเหวินยังไม่กล้าพูดอะไรออกไปเพราะเขากลัวจะทำให้พ่อของตนกลั

“ใครสั่งใครสอนให้แกหน้าด้านได้ขนาดนี้ห๊า! กล้าฆ่าแม้กระทั้งคนของกองทหารรับจ้างโลหิตสีชาด เหอะ และที่ยิ่งไปกว่านั้นแกไม่ได้ฆ่าพวกมันทุกคน แต่ยังวิ่งหนีกลับไปได้คนเดียวอีก แกนี่มันเศษสวะจริง ๆ !” “โอวหยางเทียนพูดสาปส่งอย่างโกรธเกรี้ยว

ความจริงหากโอวหยางซิงเหวินสามารถฆ่าทุกคนในกองทหารรับจ้างโลหิตสีชาดได้และหาว เรื่องก็คงจะไม่ลงเอยเช่นนี้ แต่ประเด็นที่สำคัญก็คือ เจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ได้ทำบางอย่างกับกองทหารพวกนั้นและเป็นอะไรที่ชั่วร้ายอีกด้วย

“ข้าก็ไม่ได้หวังจะให้เป็นแบบนี้สักหน่อย” โอวหยางซิงเหวินกล่าวด้วยเสียงต่ำ “ข้าก็ไม่ได้หวังจะให้เป็นแบบนี้สักหน่อย” โอวหยางซิงเหวินกล่าวด้วยเสียงต่ำ

“แกยังจะกล้าพูดแบบนี้อีกหรือ!” โอวหยางเทียนมีทีท่าจะกลับมาโกรธอีกครั้ง โอวหยางซิงเหวินจึงหดคอกลับและไม่กล้าพูดอะไรอีก

“ข้าส่งคนไปไกล่เกลี่ยแล้วอีกฝśายต้องเรียกร้องอะไรมาแน่นอน แต่หวังว่าอีกฝśายจะไม่เรียกร้องจนเกินไปนะ” โอวหยางเทียนกล่าว ตอนนี้เขายังไม่รู้ตัวตนของอีกฝśายที่ถูกโอวหยางซิงเหวินฆ่าไปว่าคือใครกันแน่ ในตอนแรกเขาคิดว่าคนถูกฆ่าไปนั้นน่าจะเป็นเพียงลูกปลาสองสามตัวที่ไม่น่ามีความสำคัญอะไร

แต่ในเมื่อข่าวได้แพร่กระจายออกไปแล้วและอีกฝśายก็โกรธที่คนของฝśายตนถูกฆ่า อีกทั้งยังถูกขโมยของบางสิ่งไปอีกด้วย ดังนั้น พวกเขาจึงกลับมาแก้แค้น แต่ในเมื่อข่าวได้แพร่กระจายออกไปแล้วและอีกฝśายก็โกรธที่คนของฝśายตนถูกฆ่า อีกทั้งยังถูกขโมยของบางสิ่งไปอีกด้วย ดังนั้น พวกเขาจึงกลับมาแก้แค้น

แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของตระกูลโอวหยางเช่นนั้นอีกฝśายจะต้องกลบัมาทวงคืนควา มิเช่นนั้นมันก็จะเหมือนเป็นการเสียเกียรติและศักดิ์ศรี แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วเขาจะแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ได้ก็ตาม

“โอ้ใช่ของที่แกขโมยมาอยู่ไหนล่ะ? เอามาให้ข้าดูสิ” “โอ้ใช่ของที่แกขโมยมาอยู่ไหนล่ะ? เอามาให้ข้าดูสิ”

โอวหยางเทียนรู้ว่าตอนนี้ยังหาผู้ร้ายที่อยู่เบื้องหลังของเหตุการณ์วุ่นวายนี้ไม่ได้ โอวหยางเทียนรู้ว่าตอนนี้ยังหาผู้ร้ายที่อยู่เบื้องหลังของเหตุการณ์วุ่นวายนี้ไม่ได้