การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 10 คนโชคร้ายเป็นใครกัน?

ต้วนชิงหมิงกำลังรอดูท่าทีของต้วนอวี้หรานหากนางเดินเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง ขอเพียงแค่นางก้าวเข้ามา จะใช้
โอกาสนี้สั่งสอนเสียหน่อย
ดังคำโบราณกล่าวว่าให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวช่างเป็นคำพูดที่เข้ากับต้วนอวี้หรานในเวลานี้อย่างแท้จริง
ต้วนอวี้หรานที่เอาแต่สนใจท่าทางของพี่สาวต่างมารดานางยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นต้วนชิงหมิงเหยียบเก้าอี้นางจึงใช้
เท้าถีบขาเก้าอี้ในทันที
พอเก้าอี้เล็กล้มควํ่าลงต้วนชิงหมิงจึงทำท่าจะล้มตาม
ที่แท้สิ่งที่ต้วนอวี้หรานคิดไว้ในใจเป็นเช่นนี้
ต้วนชิงหมิงหัวเราะในใจเพียงครู่เดียวดูท่าต้วนอวี้หรานจะใช้แรงถีบอย่างแรงเมื่อต้วนชิงหมิงถีบเก้าอี้กลับไปก็ล้ม
ทับขาของต้วนอวี้หรานดังโครม
“โอ๊ยๆๆๆ” นางร้องเสียงดังพลางจับขาที่ถูกเก้าอี้ทับอยู่ด้วยความเจ็บปวดต้วนชิงหมิงเห็นจึงกระโดดลงจากรถ
ม้าด้านที่แม่นมเถียนยืนอยู่ขณะที่แม่นมเถียนร้อนรนเข้าไปช่วยยกเก้าอี้ออกให้ต้วนอวี้หรานโดยไม่สนใจต้วนชิงหมิง
แม้แต่น้อย
ต้วนชิงหมิงจึงยื่นขาออกไปขัดขาแม่นมเถียนที่ไม่ทันระวัง ‘โครม’ นางล้มลงบนเก้าอี้ที่ทับร่างต้วนอวี้หรานอีกที
จากแค่โดนเก้าอี้ทับขาแต่ตอนนี้มีแม่นมเถียนล้มทับลงไปอีก พลันได้ยินคล้ายเสียงกระดูกหักดังออกมา……ดูท่าต้
วนอวี้หรานจะกระดูกหักเสียแล้ว!
สีหน้าของแม่นมเถียนตื่นตระหนกระคนซีดขาวไม่ต่างจากไก่ที่โดนต้มจนเปือยรีบเข้าไปช่วยพยุงต้วนอวี้หราน
ทว่านางกลับร้องไห้เสียงดัง เมื่อเห็นแม่นมเถียนโน้มตัวลงมาหมายช่วยพยุงต้วนอวี้หรานจึงเงื้อมือฟาดที่หน้าของนาง
ทันที “บ่าวเฮงซวย!เจ้าจะทับข้าให้ตายหรืออย่างไร ดูสิว่ากลับไปท่านแม่ของข้าจะถลกหนังเจ้าหรือไม่”
แม้โดนตบกลับไม่แสดงอาการขัดขืนแต่อย่างใดได้แต่กลํ้ากลืนความเจ็บปวดเข้าไปช่วยพยุงอุ้มต้วนอวี้หรานขึ้นมา
พลางเดินไปทางรถม้า ขณะเดินผ่านต้วนชิงหมิงนางฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าคล้ายถูกขัดขาจึงทำให้ล้มลงแต่ว่าตอนนั้นมีเพียงต้
วนชิงหมิงอยู่ที่ตรงนั้น หรือว่าต้วนชิงหมิงเป็นคนทำ?
แม่นมเถียนกวาดสายตาไปแต่ต้วนชิงหมิงแสร้งทำสีหน้าซีดขาวนางเช็ดนํ้าตาราวกับตกใจกลัว “แม่นมเถียน จะ
ทำอย่างไรดูสิเจ้าทำน้องสาวข้าบาดเจ็บเช่นนี้ อี๋เหนียงจะต้องลงโทษเจ้าอย่างหนักเป็นแน่” พลางหันไปพูดกับต้วนอวี้
หราน “เจ้าวางใจได้แม้ว่าแม่นมจะล้มทับเจ้า แต่ดูแล้วนางคงไม่ได้ตั้งใจ……ทั้งยังช่วยอุ้มเจ้าขึ้นรถม้าเจ้ายกโทษให้แม่นม
เถอะ”
เพียงต้วนชิงหมิงหันไปขอร้องให้แม่นมเถียนเท่านั้นต้วนอวี้หรานก็ยิ่งบันดาลโทสะ เดิมทีก็เจ็บจนจะเป็นลมแล้ว
เสื้อผ้าตัวใหม่ของนางก็สกปรกไปหมด โทสะนี้เหมือนเจอที่ระบาย ทั้งตบตีทั้งด่ากราด “บ่าวเฮงซวย ยังกล้ามามองหน้า
ข้าอีก……ข้ากลับไปจะให้ท่านแม่ถลกหนังเจ้า”
เมื่อเห็นแม่นมเถียนถูกตบตีจึงรีบเข้าไปจับมือของต้วนอวี้หรานเอาไว้ “เจ้าทำอย่างนี้ไม่ได้ แม่นมเถียนเป็นแม่นม
ของข้าก็เหมือนเป็นแม่ไปครึ่งตัวแล้ว ถ้าเจ้าตีแม่นมเถียนก็เท่ากับกำลังตีข้า เจ้าอย่าโกรธนางได้ไหม?แม้ว่านางจะล้มทับ
เจ้าจนเกือบจะทำให้เจ้าขาหักแต่นางก็ไม่ได้ตั้งใจยิ่งไปกว่านั้นนางยังจะช่วยพยุงเจ้าไปหาหมอ ที่สำคัญแม่นมเถียนสำนึก
ผิดแล้วถือเสียว่าเป็นการทำดีเพื่อทดแทนแล้วกัน ได้หรือไม่”
ต้วนชิงหมิงยิ่งพูดความโกรธของต้วนอวี้หรานก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
“ออกไป……เจ้าออกไป” นางเจ็บขาจนเหงื่อไหลท่วมตัวผลักไม่ให้ต้วนชิงหมิงขึ้นรถม้า
ต้วนชิงหมิงจึงหลบออกมาความโกรธของต้วนอวี้หรานยังไม่ได้ระบายจึงไปตบตีแม่นมเถียนจนดูไม่ได้ “บ่าว
เฮงซวย… ไสหัวไปๆๆๆ”
ต้วนชิงหมิงเช็ดนํ้าไปพลางหัวเราะเยาะไปพลาง
จงซื่อสัตย์ต่อไปเถอะแม่นมเถียน!ต้วนชิงหมิงมีวิธีที่จะให้แม่นมเถียนผู้นี้ได้รับโทษและความทรมานจากสองแม่
ลูกคู่นี้อย่างแน่นอน
แม่นมเถียนเห็นต้วนชิงหมิงขอร้องให้นางแต่คุณหนูรองที่นางเอ็นดูกลับตบตีนางหนักขึ้น จนผู้คนที่เดินผ่านไปมา
เริ่มมุงดูกันต้วนชิงหมิงบังทางขึ้นรถม้าเหมือนไม่ได้ตั้งใจและไม่รู้ว่าเก้าอี้ที่ใช้นั่งบนรถม้าถูกโยนทิ้งไปที่ไหนแล้ว ต้วนชิงห
มิงทำเป็นเข้าไปห้ามต้วนอวี้หรานที่กำลังตบตีแม่นมเถียนใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยข่วน “คุณหนูใหญ่ไม่ต้องขอร้อง
แทนบ่าวเจ้าค่ะคุณหนูรองแค่อารมณ์ไม่ดี หาที่ระบายก็ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงเบา
ต้วนชิงหมิงได้ยินเช่นนั้นจึงร้องอย่างตกใจ “แม่นมทำไมจึงพูดแบบนี้ แม่นมก็เหมือนแม่ของข้าถ้าถูกทำร้ายข้าก็
เจ็บปวดไปด้วย”
แม่นมเถียนได้ฟังคำพูดของต้วนชิงหมิงพลันคิดว่าซวยแล้วต้วนอวี้หรานยิ่งตบตีไม่ยั้งจนแม่นมเถียนหลบไม่ทัน
ใบหน้าของแม่นมเถียนถูกตบจนเป็นรอยผมกระเซอะกระเซิง ถูกคนที่ห้อมล้อมพูดไปชี้ไปอย่างน่าสงสาร
ต้วนชิงหมิงแสร้งทำเป็นร้องไห้แต่กลับไม่มีนํ้าตาออกมาสักหยดในที่สุดต้วนอวี้หรานตบดีด่าว่าจนเหนื่อยจึงหยิบ
ปินปักผมออกมาแทงไปที่แม่นมเถียน
แม่นมเถียนไม่กล้าขัดขืนทำได้แค่ขอร้องให้ต้วนชิงหมิงหลีกทางให้ เมื่อนางเห็นว่าพอสมควรแล้วจึงแสร้งพูดว่า
“โอ้……ข้าบังทางของเจ้าหรือ ทำไมไม่รีบพูดตั้งแต่แรกเล่า”
ในใจแม่นมเถียนเต็มไปด้วยความโกรธแต่ไม่สามารถพูดออกมาทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาหยิบเก้าอี้ที่คนขับรถม้า
เอามาจากไหนไม่รู้ให้ต้วนอวี้หรานขึ้นไปจากนั้นม่านก็ถูกปิดลงทว่าก็ยังได้ยินเสียงก้นด่าว่าของนางมาจากภายใน
เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ต้วนชิงหมิงก็ยิ่งไม่อยากขึ้นไปพอดีกับที่ต้วนอวี้หรานกำลังโมโหอยู่นั้นไม่ยอมให้นางขึ้น
รถม้านางจึงโบกมือให้คนขับรถม้าขับกลับไป
ผู้คนที่มุงดูต่างวิจารณ์กันไปต่างๆนานา เพียงเท่านี้ต้วนชิงหมิงก็เดินต่อไปได้อย่างสบายใจ
นางจึงถือโอกาสแอบไปเดินเล่นแต่ต้วนอวี้หรานสิ ถ้ากลับไปถึงจวนเกรงว่าจะไม่ใช่แค่วันสองวันจะหาย
ขณะที่นางกำลังเดินไปนั้นพลันได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆเสียงหัวเราะนั้นให้ความรู้สึกเหมือนมองอุบายของนาง
ออกหมด จึงค่อยๆหันหลังกลับไปมอง เห็นเพียงชายชุดนํ้าเงินเดินห่างออกไป
แผ่นหลังตั้งตรงของชายผู้นั้นมองดูแล้วมีพลังบางอย่างยากจะอธิบาย แม้จะปะปนอยู่ในกลุ่มคนทว่าไม่สามารถ
ปิดบังแสงที่เปล่งประกายออกมาได้
นางมั่นใจอย่างยิ่งว่าคนคนนั้นต้องเป็นคนที่หัวเราะเมื่อครู่ทั้งยังมองทะลุถึงอุบายของนางอย่างแน่นอน
ทว่า……นางไม่เคยรู้จักคนผู้นั้นมาก่อนแม้ในความทรงจำในชาติที่แล้วแต่กลับรู้สึกราวกับว่าอีกไม่ช้าจะต้องได้พบ
กันอีก
ต้วนชิงหมิงเงยหน้ามองท้องฟั้าพร้อมถอนหายใจออกมาเบาๆเรื่องในวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในชาติที่แล้วเช่นเดียวกับ
ที่ไม่เคยรู้จักคนที่หัวเราะผู้นั้น
ถ้าเป็นชาติที่แล้วนางคงเชื่อในสิ่งที่แม่นมเถียนเตือนเชื่อฟังหลิวหรงที่สอนให้นางอย่าถือสานางมั่นใจว่าถ้า
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อชาติที่แล้วนางคงยอมให้ต้วนอวี้หรานกลั่นแกล้ง จากนั้นก็ร้องไห้จากแผลที่ล้มลงไปส่วนแม่นม
เถียนคงจะชื่นชมต้วนอวี้หรานโน้มน้าวให้นางคิดเสียว่าเป็นการหยอกเล่นกันของพี่สาวกับน้องสาวอย่าได้ถือโทษโกรธ
เคือง เพราะจะไม่สมกับฐานะที่เป็นอยู่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ต้วนชิงหมิงจึงหัวเราะอย่างเย็นชา
ยังมีเรื่องราวอีกเท่าไรที่ยังไม่ได้เกิดขึ้น? แต่ถึงจะมีเรื่องเหมือนวันนี้เกิดขึ้นอีกนางก็จะสวนกลับไปอย่างไม่เกรงใจ
แน่นอน
ชาตินี้ของนางจะมีอีกกี่เรื่องที่แตกต่างกับชาติที่แล้ว? สุดท้ายชีวิตของนางจะเหมือนกับชาติที่แล้วหรือไม่?
คำตอบคือไม่มีใครรู้
ถ้าเช่นนั้นหลังจากที่นางกลับชาติมาเกิดใหม่เรื่องทั้งหมดจะเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่เปลี่ยนแปลงกัน?
แล้วชาตินี้ชะตาชีวิตนางจะเป็นอย่างไร?
ต้วนชิงหมิงหัวเราะออกมาเบาๆนางจะปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อไป ต้วนอวี้หราน หลิวหรงสิ่งที่พวกเจ้าติดค้าง
ข้าไว้ จะต้องชดใช้ให้หมด จนไม่เหลือสิ่งใด……