การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 15 ซูถงหลิวยวน

ชายหนุ่มทั้งสองคนคนแรกเป็นหลานชื่อจู้จือ ส่วนอีกคนชื่อหลิวฉวน เป็นญาติห่างๆ ของแม่นมหนิง เมื่อแม่นม
หนิงกลับไปหาต่างก็ขอร้องที่จะติดตามนางมาด้วย
จริงๆแล้วแม่นมหนิงไม่อยากจะพาเขามาด้วยแต่ชายหนุ่มเล่าว่าบิดาของเขาเคยทำงานที่จวนต้วนหลายปีเคยเป็น
คนสนิทของฮูหยินติงโหรวหลังจากฮูหยินเสียชีวิตก็ถูกหลิวหรงหาข้ออ้างตีจนตาย สุดท้ายมารดาจึงแต่งงานใหม่แต่ความ
ทรมานของนางและการเปลี่ยนแปลงที่เหลือไว้เพียงความจำอันแสนโหดร้าย จนถึงวันนี้เขายังไม่ลืมที่จะหาทางแก้แค้น
ให้กับผู้เป็นบิดา
แม่นมหนิงเป็นคนที่สายตาเฉียบแหลมชายหนุ่มเล่าความคิดของเขาอย่างละเอียดโดยไม่ปิดบังให้แม่นมหนิงฟัง
เดิมทีนางตั้งใจจะไม่พากลับมาด้วย แต่คิดๆ ดูแล้ว ต่อให้นางไม่เอาชายหนุ่มมาด้วยเขาก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้อง
เข้าจวนต้วนให้ได้หากไม่พาไปด้วยเขาอาจจะใช้วิธีการที่สุดโต่งเพื่อเข้ามาก็เป็นได้
แม่นมหนิงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ต้วนชิงหมิงฟังนางเองก็เห็นด้วย ดังนั้นจึงทำตามแผนเดิมโดยนำสองคนนี้ไป
ฝากไว้และยัดเงินให้ยาผอ[1]ที่ต้องส่งบ่าวรับใช้ให้กับจวนต้วน โดยให้เข้าฝึกสักช่วงหนึ่งแล้วค่อยให้ยาผอส่งเข้าจวนต้วน
เวลานี้เมื่อนับดูแล้วหลิวฉวนและจู้จือเรียนรู้ได้พอสมควร ถึงเวลาส่งเข้าจวนต้วนแม่นมหนิงจึงเข้ามาถามต้วนชิงห
มิงว่าจะวางแผนกับสองคนนี้อย่างไรเพื่อทางด้านแม่นมหนิงจะได้รายงานถูก
คำพูดของแม่นมหนิงทำให้ต้วนชิงหมิงวางหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ลงนางยกมือขึ้นวนไปที่คิ้ว ครุ่นคิดครู่เดียวก็เอ่ย
ด้วยนํ้าเสียงเนิบช้า
“ทำตามที่เคยพูดไว้ ให้หลานแม่นมหนิงอยู่กับต้วนอวี้ส่วนอีกคนส่งไปอยู่กับหลิวหรง” แม่นมหนิงก้มหน้าตอบ
รับในใจชื่นชมการตัดสินใจของต้วนชิงหมิง
หลานชายคนนั้นของแม่นมหนิงฐานะครอบครัวใช้ได้และยังเคยรํ่าเรียนมาบวกกับนิสัยกระฉับกระเฉงมีไหวพริบ
จิตใจกว้างขวางไม่มีด้านมืดชายหนุ่มแบบนี้ถ้าได้อยู่กับต้วนอวี้คงดีไม่น้อย
ส่วนญาติห่างๆอีกคนอายุยังน้อยต้องระหกระเหินมามาก ทั้งยังเต็มไปด้วยความแค้นกับหลิวหรง เหมาะสำหรับ
ส่งเข้าไปในฝั่ายตรงข้ามเพื่อจัดการอีกฝั่ายไม่เหมาะที่จะเก็บไว้ใกล้ตัว
แม่นมหนิงก้มตัวพูด “คุณหนูจัดการได้ดีเจ้าค่ะ”
ต้วนชิงหมิงครุ่นคิด “ส่วนแม่นมของต้วนอวี้……ดูแล้วแม้ร่างกายอ่อนแอ แต่นิสัยยังใช้ได้อยู่งั้นก็เก็บนางไว้ก่อน
แล้วกัน”
แม่นมของต้วนอวี้คนนี้อย่างน้อยตอนที่ไม่มีใคร ยังสอนให้ต้วนอวี้ระวังตัวจากคนอื่นอีกทั้งยังสอนให้เข้าหาต้วน
ชิงหมิง จากจุดนี้ทำให้นางปกปั้องแม่นมของต้วนอวี้ไว้แม่นมหนิงตอบรับ ต้วนชิงหมิงเอ่ยต่อ
“นางก็แค่นิสัยอ่อนแอและมักจะชอบฉวยโอกาส ให้คนคอยดูเอาไว้ก็พอ” แม่นมหนิงตอบรับอีกครั้ง
เดินไปพูดคุยกันไปจนมาถึงเรือนของต้วนอวี้
เพราะบ่าวรับใช้ในเรือนของต้วนอวี้ถูกส่งออกไปหมดทำให้บรรยากาศภายในเรือนจึงดูเงียบเหงา แม่นมรีบเดิน
ออกมารับต้วนชิงหมิงยังไม่ทันได้พูดอะไรนํ้าตาก็ไหลอาบหน้าแล้ว ถ้าไม่ใช่นางช่วยไว้ต่อหน้าต้วนเจิ้งเกรงว่าตอนนี้ถ้าไม่
ถูกตีตายก็ถูกตีจนพิการไปแล้วจะมีหน้ามาสุขสบายอย่างตอนนี้หรือ ต้วนชิงหมิงจึงส่งสายตาไปยังเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ บ่าวรับ
ใช้รู้งานจึงรีบไปเฝั้าอยู่ด้านนอกประตู
ต้วนชิงหมิงจึงเข้าไปพยุงแม่นมขึ้นมาช้าๆพูดโดยมีสีหน้าแววตาจริงจังระคนดุดัน
“ข้าช่วยเจ้าก็เพราะเจ้าคู่ควรกับการปกปั้อง” คำพูดนี้ทำให้แม่นมร้องไห้หนักขึ้นจนทำให้แม่นมหนิงดุอย่าง
รำคาญ
“เจ้าเป็นคนเก่าคนแก่ของจวน คุณหนูยังอยู่นี่จะร้องทำไม” เมื่อได้ยินคำพูดของแม่นมหนิง แม่นมจึงเช็ดนํ้าหู
นํ้าตา
“เป็นความผิดของบ่าวเองเจ้าค่ะ” ต้วนชิงหมิงเห็นแม่นมหยุดร้องไห้แล้วจึงหัวเราะออกมา
“เจ้ามีจิตใจที่ดีต่อต้วนอวี้เรื่องนั้นข้ารู้ดีสำหรับคนที่ภักดีต่อต้วนอวี้ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไม่ทอดทิ้ง……” พูดไป
ได้แค่เพียงครึ่งจู่ๆ ต้วนชิงหมิงก็พูดอย่างดุเดือดรุนแรง
“แต่ถ้ามีใครทรยศหรือสมรู้ร่วมคิดทำเรื่องชั่วข้าจะเอาคืนเป็นร้อยเท่าพันทวี!” ต้วนชิงหมิงไม่ได้พูดเสียงดังแต่
แม่นมที่ได้ยินกลับเหงื่อแตกท่วมตัว
คุณหนูใหญ่ดูแล้วไม่เหมือนกับเด็กอายุเก้าขวบแต่เหมือนเป็นผู้ใหญ่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก!
เมื่อคิดถึงวิธีการที่ช่วยปกปั้องเมื่อครู่แม้แต่แม่นมหลิวยังได้แต่กัดฟันกรอดอย่างช่วยอะไรไม่ได้ส่วนเรื่องที่เกิดใน
เรือนของต้วนชิงหมิง นางก็พอจะได้ยินได้ฟังมาบ้างแต่เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ดูแล้วมีลับลมคมในยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ต้
วนอวี้ตกนํ้าเอาแค่เรื่องจุดจบของบ่าวรับใช้นั้นเมื่อแม่นมเห็นก็รู้ได้เลยว่าคนที่ปกติคอยเสี้ยมสอนสิ่งไม่ดีหรือกลั่นแกล้ง
คุณชายสุดท้ายต่างอเนจอนาถกันหมดส่วนคนที่ทำตามหน้าที่ของตนก็แค่ย้ายออกไปเห็นได้ชัดว่าคุณหนูรู้เรื่องในเรือน
คุณชายและบ่าวรับใช้ทั้งหมด
จนถึงตอนนี้แม่นมจึงรู้ว่านางโชคดีมากแค่ไหน ที่เลือกอยู่ฝังเจ้านายถูกคน
ต้วนชิงหมิงยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “ต้วนอวี้อายุยังน้อยและยังให้ความเคารพแม่นม ดังนั้นเรื่องต่างๆข้าฝากแม่นม
ด้วย ถ้าต้วนอวี้ได้ดี แม่นมก็จะได้ดีตามเช่นกัน”
คำพูดนี้บอกเป็นนัยกับแม่นมว่าถ้าปฏิบัติอย่างดีต่อต้วนอวี้ในฐานะคุณชายคนเดียวของจวนต้วนจะต้องส่งผลดี
แต่ถ้าปฏิบัติไม่ดีก็จะเป็นเหมือนบ่าวรับใช้ในเรือนเหล่านั้น
คำพูดเหล่านี้ทำให้แม่นมครุ่นคิดอยู่นานจนเหงื่อแตกทั่วตัวนางได้ยินแต่เรื่องความเก่งกาจของคุณหนูใหญ่ในช่วง
นี้มาบ้างวันนี้ได้พบแล้วจึงรู้ว่าคุณหนูใหญ่เก็บทุกอย่างไว้จนดูไม่ออกวันข้างหน้าเรื่องในเรือนนางจะต้องระมัดระวังมาก
ขึ้น
แม่นมเห็นต้วนชิงหมิงมีเรื่องจะพูดกับต้วนอวี้จึงขอตัวหันหลังกลับออกไป
“ข้าน้อยหลิวยวน ขอขอบคุณที่คุณหนูใหญ่ช่วยชีวิตเอาไว้” หลิวยวนเดินเข้ามาทำความเคารพต้วนชิงหมิง
เรื่องที่หลิวยวนได้ประสบทำให้คนที่ได้พบเห็นต่างเห็นอกเห็นใจเขาทำเงินหายและโดนคนที่ขโมยทุบตีอาการ
สาหัส อากาศร้อนยิ่งทำให้ไข้ขึ้นสูงตอนที่แม่นมหนิงไปพบเข้า เขาไม่ต่างจากคนใกล้ตาย แม่นมหนิงจึงพาไปหาหมอ
สุดท้ายจึงบอกว่าเพราะคุณหนูเห็นหลิวยวนได้รับบาดเจ็บ แต่เพราะคุณหนูเป็นสตรีไม่สะดวกที่จะออกหน้าเลยส่งนาง
มาแทน
เมื่อเห็นเขาแสดงความเคารพต้วนชิงหมิงจึงเข้าไปรับ เดิมทีต้วนชิงหมิงช่วยชีวิตเขาไว้จึงควรได้รับความเคารพยิ่ง
ไปกว่านั้นถ้าเขาทำตัวเหนือกว่าเกรงว่าจะไม่กล้าพูดในสิ่งที่อยากจะพูด
ต้วนชิงหมิงรีบเข้าไปจับหลิวยวนให้ลุกขึ้นพลางหัวเราะเบาๆ
“ท่านแม่ของข้าตอนยังมีชีวิตมักสอนข้าว่าจะต้องมีความสุขในการช่วยเหลือผู้อื่น สถานการณ์ของคุณชาย หาก
ใครได้พบเห็นเชื่อว่าจะต้องช่วยเหมือนกัน ข้าไม่ได้หวังให้ท่านมาตอบแทนใดๆคุณชายเป็นคนที่เคยรํ่าเรียนมา กลับลด
ตัวมาเป็นซูถงให้ต้วนอวี้หวังว่าคุณชายจะไม่ถือสา”
แท้ที่จริงหลิวยวนนั้นนอนหมดแรงอยู่นอกเมืองถึงสามวันสามคืนแล้วกลับไม่มีใครสนใจเขาแม้แต่คนเดียว!
นํ้าเสียงที่จริงใจและท่าทีที่จริงจังของต้วนชิงหมิงทุกการกระทำนั้นราวกับทำออกมาจากใจ ทำให้คนที่ได้ยินได้ฟัง
ไม่กล้าปฏิเสธแต่หลิวยวนเมื่อได้ฟังกลับอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
“คุณหนูใหญ่เกรงใจเกินไปทำให้หลิวยวนรู้สึกละอายใจตอนที่หลิวยวนเข้าเมืองมาตามหาท่านพ่อคิดไม่ถึงว่าจะ
ถูกโจรขโมยเงินและโดนทำร้ายปางตายพูดได้ว่ายามนั้นเหมือนเป็นฝันที่เลวร้ายที่ไม่รู้คืนวันยามที่อับจนหนทางที่สุดมีแต่
คนรังเกียจกลับได้แม่นมหนิงช่วยเอาไว้ โชคดีที่จวนต้วนรับข้าน้อยไว้ หลิวยวนซาบซึ้งยิ่งนัก จะถือสาได้อย่างไรกัน”
ต้วนชิงหมิงยิ้มออกมาพูดด้วยนํ้าเสียงจริงจัง
“ผ่านเรื่องร้ายๆ มาได้ จะต้องพบเจอแต่เรื่องดีๆเกรงว่าเรื่องดีของคุณชายคงใกล้มาถึงแล้ว……ใช่แล้วไม่ทราบว่า
คุณชายกำลังตามหาท่านพ่อใช่หรือไม่? ท่านพ่อของข้าพอมีเส้นสายอยู่บ้างบางทีอาจจะช่วยสืบข่าวมาให้อีกทาง”
…
[1]ยาผอ คือ หญิงค้ามนุษย์ที่จะจัดหาคนทั้งชายและหญิงเพื่อขายเป็นแรงงานทาสหรือเมียน้อย