การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 174 ความโกรธแค้นของหนิวไปั๋ (1)

อย่าคิดว่าทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้เข้ามาในจวนเสนาบดีได้แล้วจะได้มีชีวิตที่ราบรื่น หลิวยวน เจ้าวางใจได้ นี่เป็น
เพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น
เมื่อเห็นใบหน้าที่เบิกบานเปือนรอยยิ้มขององค์หญิง หลิวซูจิ้งกับหลิวซูอี๋ก็เปลี่ยนสายตาเป็นผ่อนคลายลง “องค์
หญิง ใครเป็นคนบอกว่าคนที่ช่วยท่านเป็นหนิวไปั๋กัน?”
สีหน้าองค์หญิงไม่สบอารมณ์ขึ้นทันที “หึ! นางอัปลักษณ์ต้วนชิงหมิงยังไงล่ะ”
ต้วนชิงหมิง?
ต้วนชิงหมิงคนที่ช่วยชีวิตหลิวยวนไว้ครั้งก่อน? วันนี้นางยังมาสร้างเรื่องที่นี่อีกหรือ?
หลิวซูจิ้งสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดี “องค์หญิงรู้หรือไม่ว่าเหตุใดนางต้องพูดเรื่องนี้?”
องค์หญิงหลิงหรงพยักหน้าเป็นการตอบ “ข้าเกือบจะชนนางเข้า แต่ว่านางดันอยู่กับองค์ชายสาม!”
คำตอบนี้ทำให้สีหน้าหลิวซูอี๋เปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด นางแอบหลงรักองค์ชายสามหัวปักหัวปา แต่ทำไมต้วนชิงห
มิงถึงไปอยู่กับองค์ชายสามได้
หลิวซูจิ้งยิ้มอย่างชั่วร้าย “องค์หญิงทราบเรื่องความสัมพันธ์ของต้วนชิงหมิงกับหลิวยวนหรือไม่เพคะ?”
องค์หญิงชะงักไปครู่หนึ่ง “พวกเขามีความสัมพันธ์อะไรกัน?”
“หลิวยวนเคยอาศัยอยู่ที่จวนต้วนเพคะ!” หลิวซูจิ้งตอบคำถาม
ไม่ทันที่หลิวซูจิ้งจะพูดต่อ ด้านหลิวซูอี๋ก็พูดเสริมขึ้นมา “พวกเขายังเรียกกันว่าพี่ชายน้องสาวด้วยเพคะ”
เมื่อคิดถึงว่าหลิวยวนเรียกต้วนชิงหมิงว่าน้องสาว ในใจของนางถึงกับไม่สบอารมณ์อย่างมาก ต้วนชิงหมิงผู้นี้มี
อะไรดี ทีแรกไปหลอกล่อหลิวยวน ต่อมาก็ไปล่อลวงพี่น้องตระกูลเชวีย ตอนนี้ดันพัวพันกับองค์ชายสามอีก
เหอะ เหอะ! ดีเหมือนกัน ครั้งนี้จะขอยืมมือองค์หญิงจัดการต้วนชิงหมิงไปเสียทีเดียว!
พอองค์หญิงหลิงหรงได้ฟังก็พลันโกรธขึ้นในทันที “ช่างไม่รู้ฟั้าสูงแผ่นดินตํ่า คอยดูแล้วกันว่าข้าจะสั่งสอนนาง
อย่างไร!”
หลิวซูจิ้งกับหลิวซูอี๋แอบจ้องตาส่งยิ้มให้กัน สำเร็จ!!!
ต้วนชิงหมิง เจ้าจะตายโดยที่ไม่ทันได้รู้ตัวล่วงหน้าแน่นอน
…
ด้านหลังของจวนเสนาบดี เชวียหนิงหรานและต้วนอวี้ต่างรอต้วนชิงหมิงอย่างร้อนรนใจ
เมื่อเห็นต้วนชิงหมิงรีบเดินเข้ามา เชวียหนิงหรานก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ “ชิงหมิง……เจ้าทำให้ข้าร้อนใจไป
หมดแล้ว!”
ต้วนอวี้เห็นพี่สาวของตนก็รีบตะโกนเรียกอย่างรีบร้อน “พี่สาวไปไหนมา ข้ากระวนกระวายใจไปหมดแล้ว!”
เมื่อพบคนทั้งสอง สีหน้าของต้วนชิงหมิงปรากฏความดีใจออกมา “ไม่มีอะไรแล้ว ข้าออกไปประเดี๋ยวเดียว ตอน
นี้ข้ากลับมาอย่างปลอดภัยแล้วเห็นหรือไม่!”
ต้วนชิงหมิงมองไปโดยรอบ ก่อนที่จะถามอย่างแปลกใจ “ทำไมเหลือพี่เชวียอยู่เพียงคนเดียว พวกเขาไปไหน
หมด?”
คนอื่นในที่นี้หมายถึงพี่น้องอย่างเชวียจื่อซวนและเชวียหนิงซวน ต้วนชิงหมิงรับปากเหยียนหลิ่งอวี๋ไว้ว่าจะไม่เรียก
ทั้งคู่ว่าพี่ชายให้ดูสนิทสนมเกินไป
“พวกเขา?”
เชวียหนิงหรานยังไม่ค่อยเข้าใจที่นางไม่เรียกพี่ชาย แต่นางยังดึงสติกลับมาได้ “พี่ชายทั้งสองของข้าขอตัวกลับไป
พร้อมคุณชายหลิว อีกสักครู่ก็พวกเราก็จะกลับไปแล้ว ฉะนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง!”
ต้วนชิงหมิงตอบรับ “อืม” จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เชวียหนิงหรานรอต้วนชิงหมิงจนร้อนใจไปหมดแล้ว “ไปกันเถอะ พวกเราไปรอพี่ชายทั้งสองที่ประตูฉุยฮวากัน”
ต้วนชิงหมิงตอบตกลง ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มองออกไปทางประตูฉุยฮวา
ทันใดนั้น เด็กสาวพลันเห็นชายคนหนึ่งกำลังพูดคุยกับหนิวไปั๋ นางกระแอมเสียงเบา จากนั้นให้ต้วนอวี้ไปตามหา
เชวียจื่อซวนกับเชวียหนิงซวน ส่วนนางจูงมือเชวียหนิงหรานมาแอบอยู่ข้างศาลา ทำท่ากระซิบกระซาบเสียงเบา “พี่เช
วีย ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอก แต่เจ้าห้ามนำไปพูดกับใครเล่า!”
เชวียหนิงหรานมองซ้ายมองขวาด้วยความกังวลใจ “ชิงหมิง มีเรื่องอะไรไว้รอให้ออกจากจวนเสนาบดีก่อนแล้ว
ค่อยพูดดีหรือไม่? ที่นี่คนมากหน้าหลายตา หากใครได้ยินเข้าคงไม่ดีแน่!”
เชวียหนิงหรานไม่รู้ว่าสิ่งที่ต้วนชิงหมิงจะพูดก็คือเรื่องของหลิวยวนและเรื่องที่ถูกเหยียนหลิ่งอวี๋พาตัวไป ดังนั้น
นางจึงต้องกำชับให้มั่นใจว่าเชวียหนิงหรานจะไม่ไปพูดที่อื่น!
เชวียหนิงหรานไม่ได้เป็นคนที่พูดเสียงดัง แต่ก็ไม่ได้พูดเสียงเบาด้วยเช่นกัน หนิวไปั๋ที่อยู่ไม่ไกลได้ยินบทสนทนา
ของทั้งคู่อย่างชัดเจน
เมื่อเห็นว่าหนิวไปั๋หันความสนใจมาทางนี้ ต้วนชิงหมิงจึงพูดอย่างรีบร้อน “เรื่องนี้เกี่ยวพันกับหลิวยวน…”
คาดไม่ถึงว่าชื่อของหลิวยวนจะสามารถดึงดูดความสนใจของหนิวไปั๋ได้ เขาอ้อมไปอีกฝังของศาลาเพื่อแอบฟังสิ่ง
ที่ต้วนชิงหมิงกับเชวียหนิงหรานคุยกัน
ได้ยินต้วนชิงหมิงพูดเพียงแค่ว่า “พี่เชวียยังจำได้หรือไม่ วันนี้คนที่ช่วยองค์หญิงหลิงหรงเป็นใครกัน?”
เชวียหนิงหรานฟังแล้วจึงรีบตอบกลับในทันทีทันใด “เป็นคุณชายหนิวไปั๋ ทุกคนต่างเห็นเป็นสายตาเดียวกัน”
ต้วนชิงหมิงจึงพยักหน้ารับ “ใช่แล้ว แม้เรื่องนี้ทุกคนจะเห็นเหมือนกัน แต่พี่รู้หรือไม่ว่าเสนาบดีหลิวกำลังจะให้
องค์หญิงแต่งงานกับคุณชายหลิวยวน!”
“อะไรนะ???”
เชวียหนิงหรานตกใจขึ้นมาทันที “อย่าง……อย่างนั้น…”
นางอํ้าอึ้งจนพูดไม่ออกอยู่เป็นเวลานาน
ใช่แล้ว ด้วยนิสัยขององค์หญิงหลิงหรง เป็นที่รู้กันว่าหากได้ตบแต่งกับหลิวยวน เห็นท่าวันเวลาอันข่มขืนของหลิว
ยวนคงอยู่ไม่ไกล
ต้วนชิงหมิงรีบส่งสายตาให้เชวียหนิงหราน เมื่อนางเห็นเช่นนั้นก็ไม่พูดอะไรต่อ! ถึงแม้ว่านางจะไม่รู้เรื่องว่า ทำไม
ต้วนชิงหมิงจะต้องลากนางมาพูดเรื่องนี้ด้วย แต่นางกลับรู้ดีว่าต้วนชิงหมิงเป็นคนที่รู้จักหนักรู้จักเบา อีกทั้งเพราะเป็น
เพื่อนนางจึงยอมให้ความร่วมมือ
คำว่า ‘เพื่อน’ คำนี้นี่เอง ไม่ว่าจะเกิดฟั้าถล่มดินทลาย ความเป็นเพื่อนที่ไม่หวังผลตอบแทนใดๆ ก็ยังคงอยู่ตลอด
ไป
พวกนางทั้งสองถึงได้เป็นเพื่อนกันมาจนถึงทุกวันนี้!
ต้วนชิงหมิงกดเสียงพูดให้ตํ่าโดยยังคงให้หนิวไปั๋ได้ยิน “ได้ยินมาว่าเสนาบดีหลิวไม่เพียงแต่ยอมรับหลิวยวนเข้า
ตระกูล ยังจัดเตรียมงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่กับองค์หญิงที่เป็นลูกของฮองเฮาอีก ทุกคนรู้กันว่าอนาคตของหลิวยวนจะต้อง
ไปได้สวย… บุคลิกสง่างามทั้งยังมีคนหนุนหลังที่เป็นถึงองค์หญิงหลิงหรง ตำแหน่งของคุณชายหลิวยวนจะต้องมั่งคงและ
สดใสอย่างแน่แท้…”
ทางด้านหนิวไปั๋เมื่อได้ยินก็เกิดไม่สบอารมณ์ขึ้นมา
ยอมรับเข้าตระกูลหลิวยังไม่พอ ยังจะมีอนาคตที่ราบรื่นสดใสอีก มีหรือที่หนิวไปั๋จะปล่อยเรื่องดีๆ แบบนี้ให้หลิว
ยวนไปอย่างง่ายดาย
เป็นเขาต่างหากที่ช่วยชีวิตองค์หญิงหลิงหรงเอาไว้ แต่สุดท้ายคนที่จะชุบมือเปิบกลับเป็นหลิวยวน แต่ก่อนหนิวไปั๋
รู้สึกว่าองค์หญิงหลิงหรงเป็นคนที่ไม่เอาไหน ไม่น่าเข้าไปยุ่งด้วย แต่ว่าตอนนี้นางจะกลายเป็นบันไดที่ทำให้เขาไปอยู่ใน
จุดที่สูงขึ้น
หนิวไปั๋เพ้อฝันว่าจะต้องมีสักวันที่เอาชื่อเข้าไปอยู่ในตระกูลหลิวให้จงได้ เพื่อจะได้เป็นสมาชิกคนหนึ่งในตระกูล
ได้ใช้ฐานะลูกชายเสนาบดีไปทำอะไรก็ได้
แต่หลายปีมานี้ ไม่ว่าฮูหยินหนิวซื่อจะพยายามแค่ไหน หลิวจื๋อก็ไม่เคยที่จะสนใจนางแม้แต่น้อย
เดิมทีหนิวไปั๋คิดว่าหลิวจื๋อไม่มีลูกชาย อีกทั้งในตระกูลก็ไม่มีคนที่อายุเหมาะสม อนุภรรยาในจวนหลิวแต่ละคนก็
ไม่ได้เรื่อง ฮูหยินหนิวซื่อจึงหมายมั่นรับหนิงไปั๋เป็นคนสืบตระกูล แต่คาดคิดไม่ถึงว่าฟั้าดินเล่นตลก ส่งหลิวยวนมา
ทำลายความฝันที่สวยงามของเขาจนหมดสิ้น นับตั้งแต่นั้นหนิวไปั๋จึงได้รู้ว่าหลิวจื๋อไม่ต้องการให้เขาเป็นคนสืบตระกูลอีก
ต่อไป
การปรากฏตัวของหลิวยวนทำให้หลิวจื๋อรีบร้อนจัดแจงรับเขาเข้ามาในตระกูลหลิว ต่อจากนี้เขายังจะต้องช่วยปู
ทางที่ดีให้หลิวยวนอีกหรือ?
อย่าคิดว่ามีท่านพ่อคอยหนุนหลังแล้วจะมาเอาเปรียบคนอย่างข้า ขอเพียงข้าหนิวไปั๋ยังมีชีวิตอยู่ ของเจ้าก็จะไม่มี
ทางมีความสุข!
ทุกประโยคของต้วนชิงหมิงทะลุผ่านหิมะที่ปกคลุมโดยรอบ เข้าหูของหนิวไปั๋อย่างชัดเจนทุกคำ “ที่แท้คนที่ช่วย
องค์หญิงหลิงหรงไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่กลับเป็นหลานชายของฮูหยินหนิวที่ชื่อหนิวไปั๋ ได้ยินบ่าวรับใช้ในจวนเสนาบดี
เล่ากันว่า เดิมทีหนิวไปั๋จะรับช่วงต่อจากเสนาบดีหลิว แต่กลับนึกไม่ถึงว่าคุณชายหลิวยวนกลับถูกรับเข้าตระกูลมาแทน
มิหนำซํ้าพอเข้าจวนมาก็ได้รับคำชื่นชมอย่างออกหน้าออกตา อีกทั้งฮูหยินหลิวก็เห็นดีเห็นงามกับเสนาบดีไปด้วย”