การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 175 ความโกรธแค้นของหนิวไปั๋ (2)

ได้ยินสิ่งที่ต้วนชิงหมิงพูดให้เชวียหนิงหรานฟัง หนิวไปั๋ที่แอบซุ่มอยู่ข้างศาลาก็เข้าใจที่มาที่ไปทั้งหมด
ต้วนชิงหมิงต้องการสร้างรอยร้าวให้เกิดขึ้นในใจของหนิวไปั๋
แม้เชวียหนิงหรานยังไม่เข้าใจที่ต้วนชิงหมิงทำแบบนี้ ทว่าละครฉากนี้นางต้องช่วยแสดงต่อไปให้จบ
เชวียหนิงหรานจึงพูดอย่างเห็นใจ “ข้าเคยได้ยินมาว่าคุณชายหนิวผู้นี้มีชื่อเสียงในเมืองหลวงมาไม่น้อย… เป็นคน
ที่มีความสามารถและใจกล้า อีกทั้งยังมีความเคารพต่อเสนาบดีหลิวและฮูหยินหนิวเป็นอย่างมาก เขายังมองการณ์ไกล
และวางแผนมาตลอดหลายต่อหลายปี จนถึงตอนนี้คนที่ช่วยองค์หญิงเป็นเขา คนที่จะได้แต่งก็ต้องเป็นเขาต่างหาก คิด
ไม่ถึงว่าจะมีคนคิดแย่งชิงในสิ่งที่เขาควรจะได้ไป”
เชวียหนิงหรานหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยต่ออย่างใส่อารมณ์ “หากข้าเป็นคุณชายหนิว จะไม่ยอมปล่อยให้
เรื่องนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด!”
ท่ามกลางหิมะที่ตกโปรยปราย นํ้าเสียงของเชวียหนิงหรานดังชัดเจน
หนิวไปั๋ได้ยินพลันจุกจนหายใจไม่ออก ที่แท้เพื่อที่จะรักษาตำแหน่งฮูหยินในจวนเสนาบดี สิ่งที่ท่านปั้าพูดโน้มน้าว
เขาก็เพื่อตัวนางเองทั้งสิ้น ทำไมท่านปั้าถึงหักหลังเขา?
ที่บอกว่าจะเล่นงานหลิวยวนจนไม่สามารถให้เขามีที่ยืนได้ในจวนเสนาบดี ทว่าเวลานี้ท่านปั้ากลับช่วยให้หลิวยวน
สมปรารถนาได้รับโอกาสที่ดี
องค์หญิงหลิงหรงแม้จะหน้าตาธรรมดา แต่ว่านางและองค์รัชทายาทมีมารดาคนเดียวกัน ซึ่งก็คือฮองเฮาองค์
ปัจจุบัน ถ้าเขาสามารถอภิเษกกับองค์หญิงหลิงหรงเป็นทองแผ่นเดียวกัน ย่อมมีที่พึ่งอย่างองค์รัชทายาท ทว่าท่านปั้า
ชั่งใจแล้วกลับเลือกที่จะสนับสนุนหลิวจื๋อ ซึ่งก็คือการสนับสนุนหลิวยวน
ต้วนชิงหมิงแอบยิ้มอยู่ในใจเมื่อเห็นเชวียหนิงหรานรับบทที่นางส่งอย่างลื่นไหล นางบีบไปที่ข้อมือเชวียหนิงหราน
เบาๆ และพูดอย่างเป็นกังวลขึ้น “มันจะง่ายอะไรขนาดนั้นเล่า? ทุกคนต่างรู้กันหมดว่าองค์หญิงหลิงหรงผูกใจกับหลิว
ยวน จนไม่ได้สนใจหนิวไปั๋แม้แต่น้อย แม้เขาจะเป็นคนไปช่วยองค์หญิงตอนที่ตกนํ้า กลัวว่าจะเป็นการกระทำที่เสียแรง
เปล่า”
อยู่ๆ ต้วนชิงหมิงก็หัวเราะขึ้น “เฮ้อ! นี้เป็นเรื่องของจวนหลิว ถ้าฮูหยินหลิวจัดการได้อย่างเหมาะสม ให้คุณชาย
หนิวรับสิ่งตอบแทนที่สมควรได้ พวกเราทั้งคู่จะมานั่งถกเถียงกันทำไม?”
เชวียหนิงหรานได้ฟังก็พลอยถอดใจตามไปด้วย ข้าแค่รู้สึกว่านี่ไม่ยุติธรรมต่อคุณชายหนิว เจ้าดูสิ ทะเลสาบที่
หนาวเย็นขนาดนี้ คุณชายหนิวกลับไม่ได้คำนึงถึง กระโดดลงไปในนํ้าเพื่อช่วยองค์หญิง แต่สุดท้ายคนอื่นกลับจะได้
อภิเษกกับองค์หญิงไปแทน”
พูดกันมาจนถึงตรงนี้ ก็มีเสียงร้องตามหาของต้วนอวี้ “พี่สาว……พี่สาว พวกพี่อยู่ไหนกัน?”
ต้วนชิงหมิงตะโกนตอบรับไป จากนั้นก็จูงมือเชวียหนิงหราน “เอาล่ะ เลยเวลามานานแล้ว พวกเรากลับกันดี
กว่า!”
ต้วนชิงหมิงครุ่นคิดก็กำชับอีกครั้ง “พี่เชวีย เรื่องนี้พี่กับข้ารู้เพียงสองคนก็เพียงพอแล้ว อย่าได้แพร่งพรายเรื่องนี้
ให้คนอื่นได้รับรู้เป็นอันขาด… หากเรื่องนี้เข้าถึงหูคุณชายหลิวกับคุณชายหนิวเกรงว่าจะไม่เป็นผลดี!”
เชวียหนิงหรานตั้งใจหันหน้าไปทางหนิวไปั๋ พยักหน้าตอบรับต้วนชิงหมิง “ไม่มีประโยชน์หรอก บนโลกนี้หน้าต่าง
มีหู ประตูมีช่อง ข้ากลัวว่าพรุ่งนี้เช้าเรื่องที่คุณชายหนิวช่วยองค์หญิงหลิงหรงจะถูกคุณชายหลิวแย่งไปแล้วใส่สีตีไข่แพร่
ข่าวไปทั่วเมืองหลวง เฮ้อ! หากใครรู้ความจริงเข้าก็จะคิดว่าคุณชายหนิวเป็นที่มีจิตใจดีงามไม่อาจเอื้อมเบื้องสูง แต่หาก
ใครที่ไม่รู้เบื้องลึกอย่างพวกเรา คงจะคิดว่าเป็นคุณชายหลิวที่กระโดดลงไปช่วยคนในทะเลสาบที่หนาวเหน็บโดยไม่คำนึง
ถึงชีวิตตัวเอง!”
ต้วนชิงหมิงตั้งใจพูดใส่ไฟเข้าไปอีกประโยค “ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ใครใช้ให้คุณชายหนิวไม่ได้ใช้แซ่หลิวล่ะ ทุกคนต่าง
ช่วยคุณชายหลิวจัดการวางแผนไว้หมด แม้แต่ฮูหยินหลิวเมื่อแต่งเข้าจวนหลิวก็กลายเป็นคนจวนหลิวไปแล้ว ระหว่าง
ลูกชายกับหลานแต่งกับองค์หญิงหลิงหรง อันไหนกันที่น่าภูมิใจมีหน้ามีตามากกว่ากัน ฮูหยินหลิวอาจจะกำลังชั่งใจ
อยู่…”
ต้วนชิงหมิงพูดจบก็ถอนหายใจอีกครั้ง “นี่แหละชะตากรรมของผู้หญิง ถ้าแต่งกับใครก็จะมีฐานะตามนั้น อย่างไร
เสียฮูหยินหลิวจะต้องคิดถึงลูกสาวของนางและอนาคตของสามีเป็นหลักอยู่วันยังคํ่า”
เมื่อพูดคุยเรื่องนี้จนจบ ทั้งสองคนก็หาเรื่องสัพเพเหระคุยกันไปหัวเราะกันไป กระทั่งเดินหายไปทางประตูฉุยฮวา
หนิวไปั๋ที่แอบได้ยินเรื่องทั้งหมดคว้ากิ่งต้นเหมยที่แห้งมาหักเสียงดังท่ามกลางหิมะขาวโปรยปราย สีหน้าบูดเบี้ยว
พลางมองตามไปทางที่ต้วนชิงหมิงและเชวียหนิงหรานเดินไป ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักผ่านลอดเข้ามาในหู ดี ดียิ่ง!!!
หนิวไปั๋กำลังช่วยคนอื่นให้ได้ดิบได้ดี โดยที่เขาไม่ได้ประโยชน์อันใดแม้แต่น้อย ถูกคนที่สนิทที่สุดหักหลัง อีกทั้งยัง
ต้องช่วยหาเงินให้อีก
ดีมาก ยอดเยี่ยมมาก! ใครใช้ให้เขาแซ่หนิว ไม่ใช่แซ่หลิวกันเล่า?
ที่นี่เป็นจวนหลิว ทุกคนจึงต่างช่วยคุณชายหลิววางแผน…
ใบหน้าของหนิวไปั๋ขาวซีด กลิ่นอายน่าสะพรึงแผ่ซ่านประหนึ่งอากาศพิษล่องลอยอบอวลอยู่ในหุบเขา หากสัมผัส
ถูกเข้าอาจเสียชีวิตทันที!
วางแผนได้เยี่ยมยอดมาก!
ท่านปั้า น้องสาว ที่แท้พวกท่านคิดแบบนี้กับข้าอย่างนั้นหรือ?
คนอย่างหนิวไปั๋ไม่ใช่ว่าใครก็จะรังแกได้ คอยดูสิว่าใครกันที่จะได้อภิเษกกับองค์หญิง ได้เป็นที่ไว้วางใจของเหล่า
เชื้อพระวงศ์!
หลิวยวน เจ้ารอข้าก่อนเถอะ ข้าจะไม่ยอมให้สิ่งดีๆ ทั้งหมดตกไปอยู่ในกำมือของเจ้า!
เดิมทีหนิวไปั๋ผู้นี้เป็นคนเจ้าชู้ประตูดิน หากคิดลงมือกับผู้หญิงคนไหนล้วนไม่เคยรอดฝีมือเขาไปได้ เวลานี้หากจะ
ต้องเอาใจองค์หญิงหลิงหรงที่ภายนอกดูยโสโอหัง แต่ภายในกลับอ่อนต่อโลกก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่ยากลำบากแม้แต่น้อย!
ถึงตรงนี้หนิวไปั๋ก็หัวเราะเยาะอย่างได้ใจ หันหลังเดินไปทางเรือนที่พักขององค์หญิงหลิงหรง
หลิวยวน……พรุ่งนี้เช้าข้าจะคอยดูว่าเป็นเจ้าหรือข้ากันแน่ที่จะได้พระราชทานงานแต่ง!
…
เสียงของกิ่งเหมยที่ถูกหักดังมาจากด้านหลัง ท่ามกลางหิมะที่ตกลงมา ต้วนชิงหมิงไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง
ฝั่ามือของนางเต็มไปด้วยเหงื่อ รีบลากเชวียหนิงหรานเดินออกจากประตูฉุยฮวาไป
เชวียหนิงหรานได้ยินเสียงฝีเท้าที่ก้าวห่างออกไปเรื่อยๆ จึงเอ่ยปากถามต้วนชิงหมิงขึ้น “เขาไปแล้วหรือยัง?”
ต้วนชิงหมิงพยักหน้า “เขาไปแล้ว!”
เชวียหนิงหรานปัดแขนเสื้อของนางไปมา “ชิงหมิง ทำไมข้ารู้สึกเหมือนพูดลับหลังคนอื่นอยู่เลย!”
ต้วนชิงหมิงคลี่ยิ้มบางๆ “มีใครกันบ้างที่ไม่เคยพูดลับหลังคนอื่น มีใครบ้างที่ไม่เคยถูกพูดลับหลัง?”
จิตใจของเชวียหนิงหรานที่มีเมตตาและใจอ่อนทำให้นางถูกพี่สาวน้องสาวลูกอนุกล้ากลั่นแกล้งนางสารพัด!
เชวียหนิงหรานฝืนยิ้มออกมาทว่าไม่ได้ตอบสิ่งใด นางได้รับการอบรมสั่งสอนจากฮูหยินเชวีย กลายเป็นคนที่ตรง
ไปตรงมา และจะไม่ใช้วิธีการเลวร้ายเพื่อได้มาในสิ่งที่ต้องการ แต่ตอนนี้นางกลับพูดลับหลังให้อีกฝั่ายเกิดความโกรธแค้น
ขึ้นภายในใจ นางคาดไม่ถึงว่าวิธีนี้จะได้ผล!
ต้วนชิงหมิงทราบดีว่านางได้ยืมมือเชวียหนิงหรานทำในสิ่งที่นางไม่อยากทำ นางจึงจับมือของอีกฝั่ายไว้ “พี่เชวีย
รอข้าอยู่ตรงนี้ประเดี๋ยว เรื่องนี้ยังไม่จบ ข้ายังต้องการความช่วยเหลือจากพี่ชายคนรองของพี่อีก!”
“พี่ชายรองของข้าอย่างนั้นหรือ?”
เชวียหนิงหรานถึงกับอุทานออกมา “พี่รองของข้าจะช่วยอะไรเจ้าได้?”
เชวียหนิงซวนมีนิสัยเหมือนนาง พูดอะไรอย่างตรงไปตรงมา และไม่เคยช่วยใครปิดบังสิ่งที่ไม่ดี เขาจะยอมช่วยต้
วนชิงหมิงหรือ?
จู่ๆ เชวียหนิงหรานก็นึกประหลาดใจกับคำเรียกชื่อของต้วนชิงหมิง “ชิงหมิง เจ้าเรียกเขาว่าพี่รองเชวียมาตลอด
ไม่ใช่หรือ ทำไมถึงเปลี่ยนมาเรียกว่าคุณชายรองล่ะ? หากเขามาได้ยินเข้าจะต้องเสียใจแน่”
ต้วนชิงหมิงชะงักไปครู่ก่อนที่จะฝืนยิ้มออกมา “เรื่องนั้นเป็นเพราะพรุ่งนี้จะเป็นวันเกิดครบรอบสิบปีของข้า ผู้
หญิงผู้ชายเมื่ออายุครบสิบปีก็จะไม่นั่งโต๊ะร่วมกัน อีกอย่าง ภายในจวนต้วนปากหอยปากปูมันเยอะ พูดสิ่งใดจึงต้อง
ระมัดระวัง!”
เชวียหนิงหรานรู้ดีว่าต้วนชิงหมิงยังมีความกลัวหลิวหรงอยู่บ้าง จึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “สิ่งที่เจ้าพูดมาก็ถูก
เพียงแต่พี่ใหญ่และพี่รองมองเจ้าเหมือนน้องสาว หากรู้ว่าเจ้าเปลี่ยนคำเรียก พวกเขาจะต้องเสียใจเป็นแน่!”
ต้วนชิงหมิงเองก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา ก็เพราะองค์ชายสามท่านนั่นแหละ นางเผลอไปรับปากสัญญาเข้า จึงทำให้
นางต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
ต้วนชิงหมิงกลับไม่ได้เสียใจกับสิ่งนี้ นางรู้ว่าสิ่งที่จะเกิดอย่างไรเสียก็ต้องเกิด ครั้งนี้แม้จะถูกเหยียนหลิ่งอวี๋ใช้เล่ห์
เพทุบายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่นับว่ากลั่นแกล้งให้ได้รับความยากลำบาก เฮ้อ ถือเสียว่าอีกฝั่ายเคยช่วยนางไว้ นางจึงต้อง
รับปากอย่างไม่มีทางเลือก!