การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 196 ความซวยจากปลาจิ๋นหลี่อวี๋ (4)

ฮูหยินเฉียวได้ฟังถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโต้กลับว่า “งานเลี้ยงวันเกิดในวันนี้มีปลาจิ๋นหลี่อวี๋ตายเป็นจำนวน
มาก ยังจะเรียกว่างานมงคลอีกหรือ? สำหรับข้ามองว่าเป็นเรื่องอัปมงคลเสียมากกว่า!”
สิ่งที่ฮูหยินเฉียวพูดเหมือนเป็นการตีแสกหน้าต้วนเจิ้ง ซึ่งคำพูดดังกล่าวไม่ว่าจะเป็นชายใดก็ไม่อาจทนไหว เขาจึง
มีสีหน้าไม่พอใจถามกลับอย่างเย็นชา “ฮูหยินเฉียวพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”
อีกฝั่ายเมื่อเห็นสีหน้าต้วนเจิ้งก็ทราบได้ทันทีว่านางพูดผิดไปแล้ว จึงอํ้าอึ้งพูดไม่ออก
ระหว่างนั้นต้วนอวี้หรานเดินก้าวขึ้นมา พูดอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม “ท่านพ่อ ลูกเคยได้ยินว่าปลาจิ๋นหลี่อวี๋
เป็นสัตว์มงคล แต่ตอนนี้พวกมันได้ตายจนเกือบหมดแล้ว… ลูกทราบดีว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่สาว แต่เพื่อชื่อเสียงของพี่
สาว ท่านพ่อจะต้องสืบหาความจริงให้ได้เจ้าคะ”
ต้วนอวี้หรานสวมชุดที่หรูหราดูดีให้ความรู้สึกความสูงศักดิ์ และสีหน้าที่แสดงออกมาอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม
ทำให้ดูแล้วน่าสงสารจับใจ
อย่างไรเสียต้วนอวี้หรานก็เป็นบุตรสาวที่เขาเอ็นดูรักใคร่มากว่าสิบปี เมื่อนางพูดเช่นนี้ จากที่ต้วนเจิ้งไม่ค่อยเชื่อ
ถือก็เริ่มจะลังเลใจขึ้นมาแล้ว
เนื่องจากสิ่งที่ต้วนอวี้หรานได้พูดมา ทำเพื่อต้วนชิงหมิงไม่ใช่เพื่อตัวนางเอง ดังนั้นต้วนเจิ้งจึงต้องใคร่ครวญ
พิจารณาสิ่งที่ต้วนอวี้หรานได้พูด
เขาชะงักไปชั่วครู่ ไม่เอื้อนเอ่ยวาจา
หลิวหรงจึงถือโอกาสนี้ เดินขึ้นไปข้างหน้าพูดขึ้น “ท่านพี่ เรื่องปลาจิ๋นหลี่อวี๋จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก
เราต้องสืบหาความจริงให้กระจ่าง เพื่อจะได้คืนความยุติธรรมให้กับคุณหนูใหญ่”
แม่ลูกคู่นี้ต่างพูดรับส่งกันทั้งหมด เพื่อช่วยต้วนชิงหมิง?
ฮูหยินเชวียจึงหัวเราะเยาะขึ้นมา “ปลาจิ๋นหลี่อวี๋ลอยตายจะต้องเกี่ยวกับเรื่องมงคลเสมอกระนั้นหรือ? ไม่แน่ว่า
อาจมีคนเอายาพิษไปเป็นเหยื่อล่อให้พวกมันกินก็เป็นได้?”
ต้วนชิงหมิงฟังแล้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
แต่หลิวหรงได้ยินก็หัวเราะเยาะสวนกลับไป
หึ! เหยื่อล่อปลา? หน้าหนาวเย็นยะเยือกเช่นนี้ พวกปลาต่างจำศีล ต่อให้มีเหยื่อล่อก็คงไม่มากมายขนาดนี้ ส่วน
เรื่องวางยาล่อนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย
เมื่อต้วนเจิ้งได้ฟังที่ฮูหยินเชวียกล่าว จึงสั่งเสียงดังขึ้น “ใครก็ได้ไปนำตัวคนเลี้ยงปลามาที่นี่!”
เถี่ยเฟิงรับคำสั่งจึงรีบเร่งไปอย่างรวดเร็ว ผ่านไปสักพักก็พาตัวเหล่าติงที่รับผิดชอบดูแลความสะอาดสวนดอกไม้
มา!
เหล่าติงนำอาหารเลี้ยงปลาที่เหลือยกขึ้นให้ต้วนเจิ้งดูต่อหน้า “นายท่าน คุณหนูใหญ่ อาหารปลาเหล่านี้บ่าวเป็น
คนรับผิดชอบขอรับ บ่าวกล้ารับประกันว่าอาหารปลาไม่มีพิษอย่างแน่นอน!”
อากาศหน้าหนาวที่เย็นจับใจผสมกับความตื่นเต้นของเหล่าติง ทำให้เขาเหงื่อไหลจากหน้าผากลงมา
ปลาจิ๋นหลี่อวี๋ที่นายท่านรักที่สุดล้วนลอยตายหมดแล้ว อีกทั้งยังเชื่อมโยงถึงชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ ตามหลัก
แล้วถ้าทำเรื่องนี้จนแดงขึ้นมา ต่อให้เขาเป็นแมวเก้าชีวิตก็ไม่เพียงพอสำหรับโทษ…
ต้วนเจิ้งหันไปพยักหน้าให้กับเถี่ยเฟิง ชายหนุ่มจึงผายมือเชิญแขกที่เป็นหมอให้ออกมาพิสูจน์อาหารปลา สิ่งที่
ทำให้ทุกคนคาดคิดไม่ถึงก็คือ……อาหารปลานั้นไม่พบปัญหาใด
และเพื่อจะโน้มน้าวให้ทุกคนเชื่อมั่น เถี่ยเฟิงจึงสั่งให้คนไปเอาปลาเป็นๆ มาปั้อนอาหารนี้ หลังจากที่ปลาได้กินก็
ยังคงสามารถที่จะแหวกว่ายไปมาได้ตามปกติ
สิ่งนี้สามารถพิสูจน์ได้ว่าอาหารปลาไม่มีปัญหาอันใด
ถ้าอาหารปลาไม่มีปัญหา เช่นนั้นจะเป็นนํ้าหรือ?
นํ้าในทะเลสาบผันมาจากแม่นํ้านอกจวนที่ไหลเข้าไหลและผันออกอยู่เสมอ ดังนั้นผู้คนจึงเดาได้ว่า การวางยาพิษ
ในนํ้า ย่อมมีความเป็นไปได้น้อยมาก
ต้วนเจิ้งจึงให้คนไปตักนํ้ามาเพื่อพิสูจน์
เมื่อเอานํ้ามาก็มีความใสแจ๋ว ไม่มีสิ่งเจือปนหรือ
หลังจากหมอโจวพิสูจน์นํ้าในทะเลสาบ จึงพยักหน้าบอกว่านํ้านั้นไม่มีความปกติใดๆ
เถี่ยเฟิงจึงนำปลาใส่ลงไปอ่างนํ้า ก็พบว่าปลานั้นยังคงแหวกว่ายเป็นปกติ
เรื่องทั้งหมดนี้จึงพุ่งเปั้ามาที่ต้วนชิงหมิง
ปลาจิ๋นหลี่อวี๋ที่อยู่ในทะเลสาบอยู่เป็นปกติ ทำไมถึงได้ลอยตายโดยไร้สาเหตุ ถ้าไม่ใช่ฝีมือของคนทำ ก็อาจจะเป็น
ฟั้าลิขิต!
แต่ดูแล้วเรื่องทั้งหมดดูไม่น่าจะเกี่ยวโยงกับต้วนชิงหมิงแม้แต่น้อย
เมื่อต้วนอวี้หรานเห็นการพิสูจน์ทั้งหมด จึงพูดอย่างเข้าใจว่า “ที่แท้ไม่ได้มีคนจงใจกลั่นแกล้ง……เช่นนั้น ถ้าดู
สถานการณ์ตอนนี้ ปัญหาต้องมาจากพี่สาวแล้ว…”
นางพูดจบจึงยกมือขึ้นสองข้างมาปั้องปาก ตาเบิกโพลง พูดด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ “หรือว่าพี่สาวจะเป็น
คนดวงอัปมงคล?”
สิ่งที่นางพูดทำให้ทุกคนต่างเชื่อกันจนหมด
ที่แท้คุณหนูใหญ่จวนต้วนเป็นคนอัปมงคลจริงๆ พอถึงงานวันเกิดของนาง ปลาจิ๋นหลี่อวี๋ต่างลอยตายเป็นจำนวน
มาก สิ่งนี้สามารถพิสูจน์ได้ว่า นางเป็นคนที่จะทำลายจวนต้วนให้พบกับเรื่องหายนะ
หลิวหรงยกมือขึ้นมาปั้องปาก พูดด้วยนํ้าเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อด้วยเช่นกัน “เป็นไปได้อย่างไรกัน?”
ต้วนอวี้หรานกวาดสายตามองทุกคน และเข้าไปจับมือหลิวหรง พูดขึ้นด้วยความหวาดกลัว “ท่านแม่ ถ้าพี่สาวจะ
ทำลายจวนต้วนให้พบกับความหายนะ อย่างนั้นก็เท่ากับว่าพวกเราจะพลอยซวยไปด้วยนะเจ้าคะ…”
สายตาหวาดกลัวของหลิวหรงแอบปรายตามองต้วนเจิ้ง พูดขึ้น “อย่างนั้นจะให้ทำอย่างไร……พวกเราอยู่ที่จวนต้
วน ก็ต้องตายอยู่ที่นี่เช่นกัน… พี่สาวของเจ้าเป็นลูกสาวของภรรยาเอก ถ้าติดร่างแหความซวยไปกับนาง พวกเราก็ทำได้
เพียงยอมรับชะตากรรมเสียเท่านั้น!”
สีหน้าของต้วนเจิ้งถึงกับครุ่นคิดอย่างหนักและไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด แต่พอมองสีหน้าของเขา แม้จะไม่เชื่อเรื่องนี้ ทว่า
ภายในใจกลับสั่นคลอนอยู่บ้าง!
“หึ หึ! ที่แท้คุณหนูใหญ่จวนต้วนเป็นคนอัปมงคลนี่เอง แต่สิ่งที่น่าขันก็คืออี๋เหนียงและคุณหนูรองจะพลอยซวย
ตามไปด้วย!”
“ถ้าฮูหยินเฉียวไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอก!” ฮูหยินเชวียพูด พลางมองค้อนอีกฝั่าย
จากนั้นนางก็ก้าวขึ้นไปด้านหน้าพร้อมกับมองต้วนเจิ้ง พูดนํ้าเสียงจริงจังขึ้น “โบราณว่าเรื่องฟั้าดินลิขิตหรือคน
กลั่นแกล้งมีมากนับไม่ถ้วน แต่จะเอาแค่เรื่องปลาจิ๋นหลี่อวี๋ที่ลอยนํ้าตาย มาตัดสินโทษคุณหนูใหญ่นั้น ไม่สะเพร่าไป
หน่อยหรือ?”
ต้วนอวี้หรานพูดเสียงแหลมแทรกขึ้นระหว่างที่ฮูหยินเชวียกำลังพูด “ที่ฮูหยินพูด ฟังแล้วดูดี…”
หลิวหรงเห็นดังนั้นก็เอ่ยตำหนิขึ้นทันที “อวี้หรานจะเสียมารยาทไม่ได้เด็ดขาด!”
เด็กสาวเบ้ปากและหมุนตัวกลับหลังด้วยความไม่พอใจ “เชอะ! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าถ้าเรื่องนี้เกิดที่จวนเชวีย ฮูหยิน
เชวียยังจะพูดเช่นนี้”
“แม่เป็นอย่างไร ลูกก็คงเป็นอย่างนั้น ข้าพูดกับท่านพ่อของเจ้าอยู่ เหตุใดถึงพูดสอดขึ้นมาได้?” อีกฝั่ายพูดขึ้น
อย่างโมโห
ต้วนอวี้หรานและหลิวหรงได้ฟังหน้าก็ซีดจนพูดต่อไม่ถูก!
ต้วนเจิ้งมองไปยังต้วนชิงหมิงที่ยืนเงียบโดยไม่พูดอะไร จึงไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่!
ในเวลานี้เอง ต้วนชิงหมิงก็ก้าวเท้าขึ้นมาข้างหน้าช้าๆ พร้อมกับทำความเคารพต้วนเจิ้ง “ท่านพ่อ นํ้าในทะเลสาบ
ไม่มีปัญหาหรือเจ้าคะ?”
ต้วนเจิ้งพยักหน้าขึ้นลง เด็กสาวจึงคลี่ยิ้มน้อยออกมาและพูดต่อไปว่า “อาหารปลาก็ไม่มีปัญหาหรือเจ้าคะ?” เขา
ก็ยังพยักหน้าขึ้นลงดุจเดิม
นางจึงเงยหน้ามองไปที่ทะเลสาบ เห็นเพียงกลีบดอกเหมยสีแดงที่ปลิวลอยไปรอบทะเลสาบ ดูงดงามยิ่งนัก
ต้วนเจิ้งมองลูกสาวที่ยังคงสงบนิ่งไม่มีอาการตระหนก ด้วยแววตาที่รู้สึกขอโทษ… แม้ว่าเขาจะไม่เชื่อเรื่องปลาจิ๋น
หลี่อวี๋พวกนั้น แต่ว่าคำพูดของทุกคนในที่นี้ หากแพร่ออกไปกลัวว่าจะเสื่อมเสียชื่อเสียงของจวนต้วน
อีกอย่างเรื่องนี้ยังเกี่ยวพันไปถึงชื่อเสียงของต้วนชิงหมิง ในฐานะของพ่อจึงไม่อาจที่จะทนฟังเรื่องซุบซิบนินทาที่
จะทำลายลูกสาวคนโตได้ แต่ว่าเขาก็จนปัญญาหาทางช่วยไม่ได้!
เชวียหนิงหรานกับเนี่ยไฉ่เยวี่ยมองสบตากัน พร้อมกับเดินขึ้นมาด้านหน้าจับมือของต้วนชิงหมิงเอาไว้ พูดอย่าง
จริงใจ “เรื่องปลาจิ๋นหลี่อวี๋อะไรนั่นเชื่อถือไม่ได้ พวกเราไม่เชื่อเรื่องนี้……ชิงหมิง พวกเราเชื่อว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเจ้า
แม้แต่นิดเดียว!”
เด็กสาวคลี่ยิ้มให้คนทั้งสอง “เรื่องนี้เกี่ยวพันกับข้าอย่างแน่นอน!” คำพูดของนี้ทำให้เชวียหนิงหรานกับเนี่ยไฉ่เย
วี่ยถึงกับตกตะลึงไปไม่น้อย!
พวกนางกำลังช่วยหาทางออกให้ต้วนชิงหมิง แต่นางกลับจะแบกเรื่องทั้งหมดนี้ไว้คนเดียว
ระหว่างนั้นต้วนชิงหมิงก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟั้า จู่ๆ ก็พูดพึมพำขึ้นมา “ใกล้แล้ว!”
ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่ต้วนชิงหมิงพูดหมายความว่าอะไร!
บรรดาฮูหยินและคุณหนูทั้งหลาย ต่างเดินถอยหลังกันครึ่งก้าวโดยพร้อมใจกัน… ที่แท้คุณหนูใหญ่จวนต้วนเป็น
คนอัปมงคล หากเข้าใกล้นาง ก็อาจจะพลอยซวยตามไปด้วย!