การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 2 ทอดทิ้ง

ท่านพี่มาแล้ว ข้ากับลูกจะไม่เป็นไรใช่ไหม
ต้วนชิงหมิงรู้ว่าไปั๋หย่วนฮ่าวรักใคร่ต้วนอวี้หรานเป็นที่สุดขอเพียงที่ใดมีต้วนอวี้หราน ท่านพี่ก็จะอยู่ใกล้ๆ เสมอ
ปกติแล้วท่านพี่จะตามใจต้วนอวี้หรานเป็นพิเศษทว่าเรื่องนี้เป็นชื่อเสียงและหน้าตาของจวนซุ่นอานไปั๋ รวมไปถึง
นางและบุตรชายท่านพี่ในฐานะสามีและพ่อคนหนึ่งคงไม่ยอมให้ต้วนอวี้หรานทำอะไรได้ตามอำเภอใจ
คิดได้ดังนั้นนางจึงพยุงร่างกายที่อ่อนแรงขึ้นมาพูดกับต้วนอวี้หรานด้วยนํ้าเสียงเย็นชา “ข้าต้องการพบท่านพี่!”
เด็กคนนี้เป็นบุตรชายคนโตของจวนไปั๋ ท่านพี่จะต้องหาวิธีปกปั้องพวกเราใช่หรือไม่? จะต้องเป็นเช่นนั้นแน่
“เหอะ” ต้วนอวี้หรานหัวเราะเยาะหลังจากที่ต้วนชิงหมิงพลางส่ายหัวมองนาง “พี่สาวที่รักของข้า เจ้าจะไร้เดียง
สาอะไรเช่นนี้……คิดว่าอยากจะเจอท่านพี่ก็ได้เจออย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นเจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าคลอดบุตรชายคน
นี้ออกมา คนที่เข้ามาเป็นข้า ไม่ใช่ท่านพี่เล่า?”
ใช่แล้ว……นี่เป็นคำถามที่นางไม่เคยคิดมาก่อน นางคลอดลูกชายคนโตให้ไปั๋หย่วนฮ่าว ทำไมท่านพี่ถึงไม่เข้ามาใน
ห้อง แต่กลับเป็นต้วนอวี้หราน?
ไม่รู้ว่าต้วนชิงหมิงนึกอะไรขึ้นมาได้จึงส่ายหัว “ไม่ ข้าจะต้องพบท่านพี่!”
ต้องได้พบท่านพี่เท่านั้นถึงจะหยุดน้องสาวที่แสนโหดร้ายของนางได้
ต้วนอวี้หรานมองไปยังต้วนชิงหมิงอย่างไม่สะทกสะท้านนางเย้ยหยัน “แต่ตอนนี้ท่านพี่ไม่อยากพบเจ้า……ใครให้
เจ้าคลอดลูกที่อัปลักษณ์เช่นนี้ ทั้งยังถือดีเป็นฮูหยินใหญ่ของท่านพี่ ถ้าไม่ใช่เพราะแกมาเป็นมารผจญ!
ตำแหน่งฮูหยินไปั๋จะต้องเป็นของข้า!
ต้วนอวี้หรานปรายตามองไปยังต้วนชิงหมิงอย่างไม่สบอารมณ์พลางถอนหายใจออกมา “พี่สาวเจ้ามันช่าง
อัปลักษณ์เสียเหลือเกิน……ที่จริงแล้วเจ้าคงไม่รู้หรอกว่าหลายปีที่ข้าจำใจยอมให้ท่านพี่ร่วมหอกับเจ้าทั้งยังมีลูกอีกสอง
คน……ไหนๆ พูดแล้วข้าขอพูดให้หมดก็แล้วกัน เพราะตอนนั้นข้ายังมีรากฐานไม่มั่นคงแต่ตำแหน่งฮูหยินต้องเป็นผู้ที่เข้ม
แข็งและมีอำนาจ จนบีบให้ท่านพี่ไม่มีทางเลือกจำเป็นต้องหาหมากสักตัวมาช่วยให้ท่านพี่รากฐานมั่นคงบัดนี้เจ้าทำ
สำเร็จแล้ว เจ้าก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป!”
เจ้ามันหมดประโยชน์แล้ว!
เรื่องจริงที่โหดร้ายทำให้ความหวังในใจของต้วนชิงหมิงค่อยๆดับวูบไป
เพียงครู่เดียวนางก็เข้าใจเรื่องเกือบทั้งหมด
ตอนนั้นนางต้องแต่งเข้าจวนไปั๋ในฐานะฮูหยินต้วนอวี้หรานเข้ามาในฐานะฮูหยินรอง นางเข้ามาคอยดูแลความ
เรียบร้อยต่างๆทั้งยังเคยบีบให้ฮูหยินที่มีอำนาจตายมาแล้วและจัดการฮูหยินจางที่คอยขัดขวางท่านพี่อย่างลับๆรวมถึงยัง
ช่วยดูแลกิจการค้าขายของตระกูลไปั๋ให้มีชื่อเสียงอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหลายปีที่ผ่านมาสองมือของต้วนชิงหมิงเปือน
เลือดมาไม่น้อยทั้งหมดก็เพื่อไปั๋หย่วนฮ่าว
แต่ตอนนี้ต้วนอวี้หรานจะใช้ชื่อของท่านพี่มาส่งนางไปยังยมโลกอย่างนั้นหรือ?
ผู้ชายคนนั้นที่เคยมอบความรักให้เกียรติ ความสุข และความไว้เนื้อเชื่อใจต่อนาง เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว จึง
อยากจะตัดนางทิ้งอย่างไม่ไยดีเชียวหรือ?
ไม่…นางจะไม่ยอมแพ้!
ต้วนอวี้หรานพูดเสียงดังอย่างต่อเนื่องเงาไฟจากตะเกียงตรงหน้าขยับไหวไปมา “มือของเจ้าเปือนเลือดของคนมา
นับไม่ถ้วนท่านพี่บอกกับข้าว่า พอคิดถึงเรื่องเก่าๆ ที่เจ้าทำมาทั้งหมดยิ่งรู้สึกรังเกียจเจ้าฉะนั้นเจ้าควรจะเดาได้……ว่าคืน
นี้ก็คือท่านพี่ที่ให้ข้ามาจัดการกับเจ้า……นางอัปลักษณ์”
คำพูดต้วนอวี้หรานที่ว่า ‘นางอัปลักษณ์’ คำนั้นเป็นเหมือนมีดแหลมที่กรีดลึกลงไปในใจของนาง
นางอัปลักษณ์……ต้วนชิงหมิงทำเรื่องเลวร้ายมามากมาย สุดท้ายสิ่งที่ได้กลับมาเป็นเช่นนี้หรือ?
ต้วนอวี้หรานยกมือขึ้นมาปั้องปากชื่นชมความเจ็บปวดทรมานบนหน้าของต้วนชิงหมิง ยิ่งนางทรมานมากเท่าไร
รอยยิ้มบนหน้าและสายตาของต้วนอวี้หรานก็ยิ่งสาแก่ใจต้วนชิงหมิงบุตรสาวจวนต้วนและฮูหยินจวนไปั๋ เจ้าเคยคิดหรือ
ไม่ว่าเจ้าจะมีวันนี้เช่นกัน
“อันที่จริงเจ้าน่าจะเข้าใจไม่ใช่หรือ? ที่เมื่อก่อนท่านพี่ยังพอเกรงใจเจ้าแต่ตอนนี้แม่เจ้าตายไปแล้ว และแม่ข้า
กำลังจะเป็นฮูหยินแทน อำนาจและความภาคภูมิใจของเจ้า ตอนนี้เป็นข้าแทนแล้วไหนเจ้าลองพูดสิว่า เจ้ายังมีประโยชน์
อะไรอีก?”
หลิวหรงเป็นฮูหยิน?
ต้วนชิงหมิงมองไปยังใบหน้าน่าเกลียดของต้วนอวี้หรานอยู่ๆกลับฉุดคิดได้ว่าในเมื่อต้วนอวี้หรานสามารถอดทน
และแสดงท่าทีนอบน้อมมาได้ตั้งหลายปีถ้าเช่นนั้นหลิวหรงเล่า?
ทันใดนั้นในใจต้วนชิงหมิงพลันเจ็บปวดจนหายใจแทบไม่ออก
ต้วนอวี้หรานเบื่อจะแยแสต้วนชิงหมิง จึงหันไปมองแม่นมเถียนและพูดอย่างเย็นชาว่า
“ส่งเจ้าเด็กนั่นมาให้ข้า”
แม่นมเถียนเดินขึ้นมาสองก้าวส่งทารกที่อยู่ในมือให้ต้วนอวี้หราน นางค่อยๆ ใช้เล็บที่ทาเล็บสีแดงสดลูบไล้เบาๆ
บนหน้าของเด็กน้อย นํ้าเสียงแฝงไปด้วยความพิลึกเจ้าเล่ห์
ถ้าเจ้าเกิดมาเป็นลูกข้าข้าจะหาสิ่งที่ดีที่สุดในใต้หล้ามาให้……แต่น่าเสียดาย ที่เจ้าไม่ใช่ลูกข้า!
สองปีก่อนต้วนอวี้หรานท้องแต่นางไม่ระวังลื่นล้มจนต้องเสียลูกไป จากนั้นนางก็ไม่ได้ตั้งท้องอีกฉะนั้นนางจะยอม
ให้ลูกต้วนชิงหมิงมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?
สิ่งที่ต้วนอวี้หรานไม่มีแต่ต้วนชิงหมิงกลับมี ถ้าเช่นนั้นนางก็จะทำให้เหมือนๆ กันเอาพวกมันทั้งสองไปจัดการให้
หมด!
ทารกที่พึ่งคลอดออกมาได้ยินเสียงที่แข็งกร้าวของต้วนอวี้หรานจึงร้องไห้เสียงดังขึ้นมาใบหน้าต้วนอวี้หรานดูลุกลี้
ลุกลน นางจึงยื่นมือไปบีบคอของเด็กน้อยทารกในมือนางดิ้นเพียงครู่เดียวเสียงร้องก็ค่อยๆ เงียบลงจนสุดท้ายไม่มีเสียง
ใดอีก!
ต้วนชิงหมิงร้องออกมาปานจะขาดใจมือทั้งสองคว้าไปมาในอากาศเพื่อต้องการหยุดฉากทรมานนี้
“อย่า……อย่าทำ……”
แต่จะหยุดได้อย่างไรกัน? ลูกชายต้วนชิงหมิงที่พึ่งลืมตาดูโลกตายในนํ้ามือของต้วนอวี้หรานอย่างทรมาน
“ไม่ ไม่นะ”
ไม่รู้ว่านางเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนางดิ้นสุดชีวิตให้พ้นจากการถูกมัดเพื่อจะแย่งลูกกลับมาจากแขนของต้วนอวี้
หราน
“เอาลูกของข้าคืนมา……”
ตอนนี้ต้วนชิงหมิงไม่เหลืออะไรอีกแล้ว นางจะไม่ยอมสูญเสียลูกของตัวเองไปอีก
ท่าทางที่บ้าคลั่งของสตรีตรงหน้าทำให้ต้วนอวี้หรานถึงกับตกใจจนถอยหลังไปสองก้าวมองต้วนชิงหมิงที่ถูกแม่นม
เถียนกดไว้อีกครั้ง นางจึงวางใจและพูดอย่างเย้ยหยัน
“พี่สาวที่รักของข้า……ถ้าข้าแย่งท่านพี่มาได้แล้ว ค่อยปล่อยลูกของเจ้าดีไหม? หรือว่าเจ้าอยากให้ข้ารับเลี้ยง
ทารกนี่เหมือนที่แม่ข้าทำ? สุดท้ายก็ตายอย่างน่าอนาถในหอนางโลม”
เมื่อได้ยินคำพูดที่บอกเป็นนัย ร่างกายของต้วนชิงหมิงก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว ที่แท้……อวี้เอ๋อร์ตายในนํ้ามือของแม่
ลูกคู่นี้
แล้วบ่าวคนที่คอยดูแลคอยทะนุถนอมเอาใจใส่และให้ความรักกับนางเล่าแท้จริงแล้วทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจอม
ปลอมหรือ? มีเพียงนางคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องอะไรแม้แต่น้อยเหมือนเป็นหุ่นเชิดให้คนพวกนี้เล่น?
ต้วนชิงหมิงทรมานร้าวรานเหมือนโดนมีดกรีดลึกนํ้าตาไหลรินอาบใบหน้า นางลืมตาขึ้นใช้สายตาแดงกํ่ามองไป
ยังต้วนอวี้หราน
หลิวหรง!ต้วนอวี้หราน!
ที่ผ่านมานางหูตามืดบอดหรือเพราะโง่ที่สุดในใต้หล้าจึงมองหน้าตาที่แท้จริงของแม่ลูกโหดเหี้ยมอำมหิตคู่นี้ไม่
ออก!
ต้วนอวี้หรานค่อยๆก้าวเดินอย่างเนิบช้าไปหาต้วนชิงหมิง นางหยิบผ้าเช็ดหน้าที่ปักลายดอกไปั่เหอฮวาออกมาสะ
บัดเบาๆปิดปากและจมูก เข้ามากระซิบใกล้หูของต้วนชิงหมิง เอ่ยเสียงตํ่าที่เต็มไปด้วยความอำมหิตปนความอ่อนโยน
“พี่สาว เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอกตั้งแต่เด็กจนโตขอเพียงเป็นสิ่งที่ข้าชอบ……เจ้าก็มอบทั้งหมดให้กับข้าไม่ใช่หรอก
หรือ……แต่ครั้งนี้สิ่งที่ข้าต้องการคือชีวิตของเจ้า เจ้ายอมให้ข้าแต่โดยดีเถิด……” คำพูดของต้วนอวี้หรานแต่ละคำเป็น
เรื่องที่ต้วนชิงหมิงไม่คาดคิดมาก่อน!
นางรักน้องสาวคนนี้มากยอมให้หมดทุกอย่างมาตลอด แต่มาถึงตอนนี้มันสมควรแล้วหรือ?
“เพราะเหตุใด ทำไม…”
ทำไมคนสนิทของนางถึงมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้? ต้วนชิงหมิงมองไปยังต้วนอวี้หรานอย่างสิ้นหวังร่างกาย
สั่นเทิ้มไปทั้งตัว
“ทำไมกัน?”
ทำไมทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้?