การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 3 เผาทั้งเป็น

แม้ต้วนอวี้หรานจะเป็นลูกอนุในจวนสกุลต้วนแต่ต้วนชิงหมิงกลับดูแลนางเหมือนน้องสาวแท้ๆ แบ่งปันทุกอย่าง
ให้แก่นางรวมถึงพาเข้ามาในจวนไปั๋แต่ทำไม……คนที่คิดว่าสนิทที่สุดกลับเลือกที่จะทรยศ
ต้วนอวี้หรานอ่านสายตาที่มองด้วยความโกรธแค้นและขุ่นเคืองของต้วนชิงหมิงออกจึงพูดเสียงดัง
“ดูแลดีแล้วอย่างไร ข้าไม่อยากได้ความเวทนาสงสารจากเจ้าตั้งแต่เด็กจนโตเจ้าเป็นบุตรสาวที่สูงส่งของฮูหยิน
ส่วนข้าเป็นได้แค่เงาแม่ข้าสอนว่าใครที่ขวางทางเดินของพวกเราต้องตายทั้งหมด เริ่มจากแม่ของเจ้า ต่อมาเป็นเจ้า และ
น้องชายของเจ้า……”
หญิงสาวตรงหน้าหัวเราะจนตัวงองุ้มจนนํ้าตาไหลออกมาต้วนชิงหมิง……เจ้าช่างไร้เดียงสาเสียจริง
นางมองไปยังต้วนชิงหมิงด้วยสายตาเคียดแค้นดั่งไฟที่โหมกระหนํ่าเป็นวันที่ต้วนอวี้หรานรอมานาน!
นางเหยียบต้วนชิงหมิงให้อยู่ใต้เท้าช่างเป็นฝันที่รอมานาน ตอนนี้ถ้าข้าอยากให้เจ้าตายเจ้าก็ต้องตาย
ภายใต้แสงไฟเห็นมองเห็นใบหน้าของต้วนอวี้หรานที่โหดเหี้ยมจนจำแทบไม่ได้ นางแสยะยิ้มหันหลังกลับมาถาม
แม่นมเถียนด้วยนํ้าเสียงเยือกเย็น
“นางมาหรือยัง?”
แม่นมเถียนที่อยู่ด้านหลังตกใจกับสิ่งที่ต้วนอวี้หรานทำได้แต่ก้มหัวตอบสั่น
“มา……มาแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู”
ลมที่พัดเข้ามาอย่างแรงทำให้เปลวไฟจากเทียนที่อยู่บนโต๊ะสั่นไหวเดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่างราวกับมีปีศาจซ่อนอยู่
มากมายที่น่าแปลกคือต้วนชิงหมิงเห็นรอยยิ้มที่เหี้ยมโหดและดุร้ายของต้วนอวี้หรานนางใจคอไม่ดี “เจ้าจะทำอะไร?”
นางอยากจะกรีดเอาหัวใจของต้วนอวี้หรานออกมาดูว่าข้างในเป็นสีแดงหรือสีดำฆ่าลูกชายนางยังไม่พอยังหมาย
จะทำร้ายสยาเอ๋อร์อีก?
ทารกน้อยถูกโยนลงมาต่อหน้าต้วนชิงหมิงนางรีบเข้าไปอุ้มลูกน้อยทันทีพลันเห็นสีหน้าเขียวคลํ้าทารกที่นางเพิ่ง
คลอดเสียชีวิตแล้ว
ต้วนชิงหมิงล้มลงไปกองกับพื้นแม้เลือดจะยังไม่หยุดไหลรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งร่างกาย
ต้วนอวี้หรานเอ่ยขึ้นด้วยความโหดเหี้ยมเหนือหัวของนาง
“ข้า ต้อง ตัด ราก ถอน โคน”
แสงไฟในห้องไหวรุนแรงราวกับตกใจในคำพูดนั้นบ่าวรับใช้ทั้งห้องต่างก้มหน้าไม่ปริปากออกมาสักคำ
เสียงใสกังวานดังมาจากข้างนอก “ท่านแม่……” ใต้แสงสลัวเด็กหญิงผู้หนึ่งกำลังจับชายกระโปรงยาวใช้แรงใน
การก้าวข้ามธรณีประตู รีบวิ่งเข้ามาในห้อง วิ่งไปพลางร้องเรียกไปพลาง “ท่านแม่ ข้ามีน้องชายแล้วใช่ไหม?”
เมื่อพูดถึงตรงนี้เสียงก็เงียบลงเด็กหญิงจึงถามเสียงดังอย่างสงสัย “อ่าวทำไมท่านพ่อจึงมาอยู่ที่นี่? ไม่เข้าไปดูท่าน
แม่ล่ะเจ้าคะ?”
เงาบุรุษที่ยืนอยู่ด้านนอกเปิดปากพูดแต่ละคำช่างเยือกเย็นไร้ความรู้สึกทำให้สายตานางปีศาจของหลิวหรงเบิก
ขึ้น “อวี้หรานทำไมแค่จัดการคนชั้นตํ่าคนเดียวนานขนาดนี้ พวกเราต้องกลับแล้ว!”
ต้วนอวี้หรานมองไปยังต้วนชิงหมิงอย่างสาแก่ใจตั้งใจปรับเสียงพูดให้สูงขึ้น “ท่านพี่ ใกล้เสร็จแล้วขาดอีกคน
เดียว”
ใจของต้วนชิงหมิงเหมือนตกไปอยู่ที่ปลายเท้าอีกครั้ง
สยาเอ๋อร์ไม่เข้าใจคำพูดท่านพ่อกับท่านปั้า แต่เมื่อเห็นท่านแม่นอนอยู่กับพื้นอย่างทรมานรวมกับใบหน้าที่โหด
เหี้ยมอำมหิตของท่านปั้า เด็กน้อยถึงกับตกใจร้องไห้ออกมา
“ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นกับท่าน……”
“สยาเอ๋อร์ไม่ต้องร้อง……”
ลูกสาววัยสี่ขวบโผเข้ามาจะช่วยพยุงมารดาที่เลือดยังไหลไม่หยุด ต้วนชิงหมิงจึงยื่นมือคว้านางเข้ามากอดไว้
เหมือนกลัวว่าจะมีใครเข้ามาแย่งไป นางจ้องมองใบหน้าขาวราวกับหิมะไม่มีแม้แต่รอยเลือดฝาดพลางฝืนยิ้มให้กับบุตรี
“แม่ไม่เป็นไร……”
“ตอนนี้แม่ของเจ้ายังไม่เป็นไร แต่อีกไม่ช้าเจ้าก็จะไม่มีแม่แล้ว”
เสียงที่คุ้นเคยฟังทว่าครั้งนี้กลับให้ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยสยาเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองเห็นใบหน้าที่อ่อนโยนแฝงความ
โหดเหี้ยมของต้วนอวี้หราน
ต้วนอวี้หรานหุบยิ้มมองไปที่ใบหน้าขาวนวลที่ดูน่ารักของสยาเอ๋อร์พูดชัดเจน
“เจ้าไม่เห็นหรือว่า น้องชายของเจ้าตายไปแล้ว……”
นางหันมาพูดกับต้วนชิงหมิงอย่างเย็นชา
“ได้ยินหรือไม่? ท่านพี่เร่งข้าอยู่ด้านนอกเพื่อรอกลับพร้อมข้าฉะนั้นพี่สาวจะต้องตาย บุตรีบุตรชายของท่านก็ต้อง
ตายตามไปด้วย”
ต้วนชิงหมิงหัวใจสลายด้วยความสิ้นหวัง
ในใจของนางทุกข์ทรมานมองต้วนอวี้หรานด้วยใจที่เจ็บปวด “ต้วนอวี้หรานเวรกรรมจะตามสนองเจ้า”
“เวรกรรมอะไร? น่าหัวเราะสิ้นดี……เรื่องเล่ห์เหลี่ยมเจ้าสู้ข้าไม่ได้ ความงามเจ้าก็ไม่หลงเหลือมานานแล้วเหมือน
ลูกไก่ในกำมือของข้ากับท่านแม่ ต่อให้ตายไปเป็นผีเจ้าจะทำอะไรข้าได้?” ต้วนอวี้หรานพูดด้วยนํ้าเสียงเย็นชาพลางดึง
แขนเสื้อ
“ต้วนชิงหมิง ข้าหวังว่าชาติหน้าเจ้าจะไปเกิดในที่ดีกว่านี้อย่ามาเกิดในนํ้ามือข้าอีก……ไม่เช่นนั้น! ข้าจะไม่ปล่อย
เจ้าไปเป็นแน่……”
ต้วนอวี้หรานเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็วหลังจากพูดจบกลิ่นคาวในห้องตลบอบอวลทำให้นางรู้สึกเวียนหัวหาก
ไม่ได้เพื่ออวดนางจะอยู่ที่นี่นานไปทำไม
‘ตึง’ ประตูบานใหญ่ถูกปิดและลงกลอนจากภายนอกทันทีที่อีกฝั่ายวิ่งออกไป นางเห็นต้วนอวี้หรานเข้าไปกอด
กับบุรุษผู้หนึ่งเขาคนนั้นต้องเป็นไปั๋หย่วนฮ่าว เขากอดต้วนอวี้หรานโดยไม่มองมาทางนางแม้แต่หางตา
ห่างเพียงแค่ประตูกั้นเสมือนไม่ใช่ภรรยาคล้ายคนที่ผ่านไปมาไม่เคยรู้จักกัน
ด้านนอกประตูเพียงต้วนอวี้หรานก้าวออกไปคนด้านนอกก็สวมกอดอย่างอบอุ่นเสียงที่อ่อนโยนของบุรุษคนหนึ่ง
ดังทะลุผ่านหน้าต่างไม้ที่เปรอะคราบเลือดเข้ามา “ข้าฟังคำพูดของเจ้าทั้งหมด ทำไมยังโกรธอยู่อีกเล่าชีวิตของนางและ
ลูกเป็นของเจ้าแล้ว ไม่ว่าจะจัดการอย่างไรข้ายอมเห็นด้วยทั้งหมดเอาล่ะคนดี พวกเรากลับกันเถอะ”
เสียงที่ง้องอนของต้วนอวี้หรานแทรกผ่านเข้ามา “ข้าโกรธท่านพี่ นางคลอดลูกคนโตให้ท่านพี่แล้วยังมีลูกสองคน
กับนางแต่ข้ากลับไม่เคยมีแม้แต่คนเดียว”
เขายิ้มอย่างเคอะเขิน “ดูนางที่เหมือนกับผี ลูกที่เกิดออกมาก็อัปลักษณ์ถ้าได้เห็นจะต้องฝันร้ายเป็นแน่ ใครจะเห
มือนน้องอวี้หรานถ้ามีลูกคงต้องตัวขาวน่ารักน่าเอ็นดู”
ในที่สุดนํ้าตาของต้วนชิงหมิงก็ไหลรินออกมา
บุรุษผู้นี้เป็นแค่บุตรชายของอนุที่ถูกฮูหยินเอามาเลี้ยงหลังจากที่ฮูหยินมีบุตรชายของนางเองจึงเริ่มหาทางกำจัด
เขาทิ้งเรื่องทั้งหมดก็เพึ่งจะมาเริ่มเปลี่ยนหลังจากที่ต้วนชิงหมิงแต่งเข้ามา
เพื่อไปั๋หย่วนฮ่าวต้วนชิงหมิงที่จิตใจอ่อนโยนคนนั้นได้ตายไปแล้วเหลือแต่ภรรยาหลังจวนที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมกำจัด
ศัตรูที่ขวางทางท่านพี่ออกจนสิ้น เพื่ออนาคตไปั๋หย่วนฮ่าวนางวางแผนการช่วงชิงทรัพย์สมบัติมากมายรวมทั้งยกให้เขา
อยู่ในฐานะที่สูงขึ้นนางไม่เคยแม้แต่ออกจากจวนให้ใครได้พบหน้า เริ่มดูแลการค้าทุกอย่างในจวนจนกลายเป็นนักการค้า
หญิงที่ยอดเยี่ยมของจวนซุ่นอาน
ตอนอายุสิบสี่ก็แต่งกับเขาจนวันที่อายุยี่สิบก็ครบหกปีเต็มในระยะเวลาหกปีต้วนชิงหมิงยอมทำทุกอย่างเพื่อท่าน
พี่ ถึงตอนนี้กลับพบจุดจบเช่นนี้
นางโกรธเกลียดนางไม่ยอม!
ไปั๋หย่วนฮ่าวต้วนอวี้หราน หลิวหรง ชาตินี้พวกเจ้าทั้งสามติดค้างข้า……ต้วนชิงหมิง ชาติหน้าถึงข้ากลายเป็นผีก็
จะไม่ยอมปล่อยพวกเจ้า หรือต่อให้ต้องลงนรกอเวจี ข้าก็จะลากพวกเจ้าไปด้วยกัน!!!