การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 208 ต้วนชิงหมิงแสดงท่าทีอ่อนแอ

ถึงอย่างไร การที่หลิวหรงพาคนบุกเข้ามา แล้วพังประตูก็ถือเป็นความผิดก่อนอยู่แล้ว นางจึงต้องพยายามปกปิด
กลบเกลื่อน ดังนั้นไม่ว่าต้วนชิงหมิงจะกล่าวอย่างไร หญิงสาวก็ทำได้เพียงยอมรับมันเสียเท่านั้น ทว่าวิธีการที่ชาญฉลาด
ที่สุดนั้นหาใช่การคิดหาวิธีเอาตัวรอดและสรรหาคำพูดให้ตัวเองบริสุทธิ์ แต่ต้องเลียนแบบต้วนชิงหมิงด้วยการขอรับผิด
ต่างหาก รอจนต้วนเจิ้งระงับความโกรธเสียก่อน แล้วค่อยวางแผนใหม่
ในฐานะคนข้างหมอนของต้วนเจิ้ง หลิวหรงเข้าใจอารมณ์ของเขาได้เป็นอย่างดี นี่คงเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้นางได้
รับความโปรดปรานและยึดการดูแลจัดการจวนต้วนเป็นเวลานานเช่นนี้
หลิวหรงเดินตามหลังต้วนชิงหมิงมา พลางทิ้งตัวคุกเข่าลง “ตุบ” ก้มหน้าพูดด้วยนํ้าเสียงตํ่าต้อย “นายท่าน เป็น
ความผิดของข้าเอง โปรดลงโทษข้าด้วยเถอะ!”
ทันใดนั้น ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของต้วนเจิ้งพลันหัวเราะขึ้นมา ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา ทั้งสองก็ต่างแย่ง
กันมารับผิด แต่การรับผิดนี้ หมายความว่าเรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กกลายเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่าง
นั้นหรือ?
ชายหนุ่มก้มหน้าลงและมองไปที่หลิวหรงเผยรอยยิ้มบางๆ ถามเสียงนิ่งว่า “โอ้……หลิวหรง พูดมาเสียว่าเจ้ามี
ความผิดอะไร?”
ดูจากท่าทางของนางแล้ว เหมือนจะรู้ว่าตนเองมีความผิดจริง จึงไม่กล้ามองหน้าอีกฝั่าย นางก้มหน้าลงสายตา
จ้องมองอยู่ที่ปลายเท้าของต้วนเจิ้ง กล่าวตอบเสียงเบา “เป็นเพราะปีเชี่ยดูแลเอาใจใส่ไม่ทั่วถึง วันนี้เป็นวันเกิดคุณหนู
ใหญ่ เดิมทีเป็นวันมงคล แต่ว่าปลาจิ๋นหลี่อวี๋ของนายท่านกลับลอยตายจนเกือบหมด จะเป็นฟั้าดินกำหนดหรือไม่ก็สุดรู้
ข้ารู้เพียงว่าปลาจิ๋นหลี่อวี๋เหล่านี้ เป็นของรักของนายท่าน ปีเชี่ยควรที่จะพยายามรักษาไว้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้……”
หลิวหรงหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเงยหน้าขึ้นแอบมองสีหน้าของต้วนเจิ้ง พลางพูดอึกอักอีกครั้งว่า “นั่นคือข้อแรก……
ส่วนข้อสองคือ ปีเชี่ยควรจะฟังเรื่องราวให้ดีเสียก่อน เป็นเพราะได้ยินว่าในเรือนของคุณหนูใหญ่มีโจรบุกเข้ามา ปีเชี่ยจึง
พาคนมาอย่างรีบร้อน สุดท้ายก็จับโจรไม่ได้ มิหนำซํ้ายังทำเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ สาวใช้ของคุณหนูใหญ่ได้รับบาดเจ็บไปด้วย
อีก!”
ต้วนชิงหมิงยังคงคุกเข่าลงอย่างเงียบๆ สายตาหลุบตํ่ามองพื้น ฟังหลิวหรงที่กำลังกล่าวโทษตัวเอง นางไม่ได้
แก้ตัวและไม่ได้ตกลงเห็นด้วย ยิ่งไปกว่านั้นแม้แต่ลูกตาก็ไม่ได้ล่อกแล่กไปมา ด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวและรูปร่างที่ผอมบาง
เกินไป ครั้นมองจากมุมของต้วนเจิ้งก็ทำให้เห็นว่าบุตรสาวของเขาช่างบอบบางเหลือเกิน
ผู้เป็นบิดามองไปที่ใบหน้าอันหม่นหมองของบุตรสาว ที่แกล้งทำท่าทางเช็ดนํ้าตา แม้ว่าในใจของเขาจะเต็มไป
ด้วยความไม่พอใจ แต่เขาก็ทำได้เพียงข่มมันลงไป เอื้อนเอ่ยเสียงตํ่า “เอาล่ะ ลุกขึ้นกันเถอะ!”
หลิวหรงลุกขึ้นยืนคนแรก
ขณะที่นางยืนขึ้น พลันรู้สึกคลับคล้ายวิงเวียนศีรษะละม้ายโลกทั้งใบกำลังหมุน แม่นมหวางที่รออยู่ด้านหลัง รีบ
ยื่นมือออกไปประคองหลิวหรงเอาไว้ นางจึงคว้ามือของแม่นมหวางไว้แน่น เมื่อยืนได้นิ่งแล้วก็หันไปกล่าวขอบคุณต้วนเจิ้
งด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว “ขอบคุณนายท่านเจ้าค่ะ!”
ชายหนุ่มมองไปที่หลิวหรงด้วยสายตาที่กลับกลอกไปมาคล้ายแฝงบางสิ่งบางอย่างไว้ ราวกับกระแสนํ้าที่ถาโถม
มานับไม่ถ้วน หลิวหรงที่คิดว่าตนเองเข้าใจต้วนเจิ้งมาโดยตลอดก็อดใจเต้นรัวไม่ได้เช่นกัน!
นางค่อยๆ หันหลังกลับไปทางต้วนชิงหมิง เอ่ยขึ้น “คุณหนูใหญ่ มีบางเรื่องที่ปีเชี่ยไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่ควรพูด
ดี!”
เด็กสาวมองไปที่หลิวหรงอย่างเฉยเมย โดยไม่ละเลยความได้ใจในดวงตาของหลิวหรง แต่ต้วนชิงหมิงดูเหมือนจะ
ไม่ใส่ใจ จึงไม่ได้หันหน้าไปมอง “อี๋เหนียงพูดออกมาได้เลย!”
ใบหน้าของหลิวหรงยิ้มด้วยความห่วงใยและพูดออกมาเหมือนมาจากใจจริง “คุณหนูใหญ่ คำพูดบางคำล้วนเป็น
เรื่องส่วนตัวของผู้หญิง พูดที่นี่ต่อหน้านายท่าน มันจะดีหรือ?”
เด็กสาวมองไปที่ต้วนเจิ้ง พูดอย่างช้าๆ ว่า “เรื่องของชิงหมิงทำไมจะให้ท่านพ่อรู้ไม่ได้เล่า? หรือว่าอี๋เหนียงมีเรื่อง
ที่พูดออกมาไม่ได้ จึงอยากจะปิดบังท่านพ่อ อย่างนั้นหรือ?”
คำพูดของต้วนชิงหมิง ทำให้หลิวหรงโกรธจัด นางรู้สึกถึงความชิงชังที่ถาโถมเข้ามาในอก จนแทบจะระเบิดออก
มา ทว่าทำได้เพียงผ่อนลมหายใจอย่างแรงจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง คาดว่านางคงทนไม่ได้นานกว่านี้แน่ ทว่านางเองก็
อยากจบการต่อสู้นี้ให้รวดเร็วเช่นกัน จึงจงใจเพิกเฉยต่อคำพูดที่เหน็บแนบของต้วนชิงหมิง แล้วพูดต่อด้วยความลำบาก
ใจ
“คุณหนูใหญ่ วันนี้เป็นปีเชี่ยที่ไม่ดีเอง จึงทำให้งานวันเกิดของคุณหนูใหญ่ไม่ราบรื่น……นอกจากนี้ วันสำคัญเช่นนี้
ของคุณหนูใหญ่ ไม่จำเป็นที่จะต้องคุกเข่าเป็นเวลานาน หากร่างกายสัมผัสความเย็นจากพื้นเป็นเวลานานคงจะไม่ดีแน่!”
เห็นหลิวหรงคลี่ยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ต้วนเจิ้งที่ฟังอยู่ก็ชะงักนิ่งด้วยความสงสัย เอ่ยถามทันที “หมายความ
ว่าอย่างไร?” `
ใบหน้าของหลิวหรงพลันแดงขึ้นมาทันที นางบิดตัวไปมาก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ต้วนเจิ้ง แนบชิดกับหูของเขา
กระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง ขณะที่นางขยับเข้าไปใกล้หูของเขา ในมุมที่ต้วนเจิ้งมองไม่เห็น หลิวหรงเผยรอยยิ้มสะใจ
แล้วมองมายังต้วนชิงหมิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ประหนึ่งว่า เจ้าจงดูเสีย! ข้ามีความสามารถที่สั่งฟั้าสั่งฝนได้ ต้วนชิงหมิง…
เจ้าอยากจัดการข้าต่อหน้าท่านพ่อของเจ้าหรือ ช่างอ่อนหัดนัก!
ใบหน้าของต้วนเจิ้งเปลี่ยนไปด้วยความสงสัยทันทีเมื่อได้ฟังหลิวหรงเอื้อนเอ่ย เขามองไปที่ต้วนชิงหมิงที่มีสีหน้า
อ่อนล้าและซีดเซียว ทันใดนั้นพลันรู้สึกว่าเขาดูแลลูกสาวคนนี้น้อยเกินไป จึงโบกมือเรียกชิวหรงที่อยู่ด้านข้าง กำชับเสียง
ดังลั่น “มัวยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นทำไมกัน ยังไม่รีบมาประคองคุณหนูของเจ้าให้ลุกขึ้นอีก!”
ชิวหรงเดินไปข้างหน้าและใช้แรงทั้งหมดของนางพยุงต้วนชิงหมิงขึ้นมา ฉวยโอกาสตอนที่กำลังพยุง กระซิบข้างหู
ของนางด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงสองคน “คุณหนู รีบลุกขึ้นเร็วเข้า พื้นมันเย็นเจ้าค่ะ!”
เด็กสาวยืนขึ้นตามแรงดึงของชิวหรง แต่ใครจะรู้ว่า นางเพิ่งจะลุกขึ้นยืน หลิวหรงก็พูดแทรกทันที “แม่นมหวาง
อีกประเดี๋ยว เจ้าให้คนไปต้มนํ้าใส่นํ้าตาลทรายแดงแล้วส่งมาให้คุณหนูใหญ่……จำไว้ว่า ต้องส่งทุกวัน อย่าให้ผิดพลาด
ได้!”
แม่นมหวางได้ยินดังนั้นก็ตอบด้วยสีหน้ายินดี “บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ!”
พูดจบก็ถอยหลังไปสองก้าว หันไปสั่งบ่าวรับใช้อีกคนหนึ่งให้ไปจัดการ นํ้าตาลทรายแดงนี้เป็นเพียงฉากหน้า
เท่านั้น ต้วนชิงหมิงไม่มีทางดื่มลงไปเด็ดขาด ด้วยสถานการณ์เช่นนี้แม่นมหวางรู้ว่าหลิวอี๋เหนียงต้องคิดหาวิธีใหม่มาจัด
การกับต้วนชิงหมิงได้แล้วเป็นแน่
เด็กสาวกระจ่างแจ้งขึ้นมาในบัดดล เมื่อเห็นแววตาสะใจของหลิวหรง นางก็เข้าใจความหมายของอีกฝั่ายทันที
นี่เป็นการใส่ร้ายโดยที่ไม่มีหลักฐานอย่างแน่นอน!
หลิวหรงกล้าบอกต้วนเจิ้งว่า นางกำลังมีระดู!
ต้องรู้ว่าผู้หญิงในสมัยนั้นมักจะมีระดูมาหลังอายุสิบกว่าปี ทว่าตอนนี้ นางอายุเพียงสิบปีเท่านั้นกลับมีแล้วหรือ
หลิวหรงกล้าใส่ร้ายนางเรื่องระดู
ถ้าพูดถึงเรื่องระดู แน่นอนว่าไม่ใช่แผนหลักของหลิวหรง อีกประเดี๋ยวนางคงให้หมอโจวช่วยจับชีพจรให้ต้วนชิงห
มิง เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวต้องการให้หมอโจวสั่งยาบำรุงให้นาง แต่ในความจริงแล้ว คงต้องการพิสูจน์เรื่องการมีระดูของ
นางต่างหาก!
ต้วนชิงหมิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา หลิวหรง……อย่าคิดว่าข้าจะยอมให้เจ้าใส่ร้ายได้โดยง่าย เจ้าวางใจเถอะ
นับแต่นี้ไปไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าได้สมหวังอย่างแน่นอน
ต้วนชิงหมิงเงยหน้ามองหลิวหรงอย่างงุนงง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า “ที่บ้านเกิดของอี๋เหนียง ตอนวันครบรอบวัน
เกิดจะต้องดื่มนํ้าที่ต้มกับนํ้าตาลทรายแดงอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของต้วนชิงหมิง ใบหน้าของหลิวหรงก็กระตุกขึ้นมา เด็กสาวคนนี้สามารถตอบโต้ได้อย่างน่าเหลือ
เชื่อ
บ้านเกิดของหลิวหรงเดิมทีเป็นตระกูลขุนนางที่ตกอับ อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง สุดท้ายด้วยความช่วยเหลือของ
ต้วนเจิ้งจึงได้กลับเข้าสู่เส้นทางขุนนํ้าขุนนางดังเดิม ต้วนชิงหมิงพูดเช่นนี้ต้องการบอกเป็นนัยว่าตระกูลของนางมีจุดด่าง
พร้อยอย่างนั้นหรือ?
หญิงสาวขบฟันแน่น ทว่าใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มออกมา “นํ้าต้มนํ้าตาลทรายแดงนี้ ไม่ใช่เพื่อดื่มตอนวันครบรอบ
วันเกิดหรอก แต่เป็นตอนที่สาวน้อยโตเป็นผู้ใหญ่จึงจะดื่มได้……ขอแสดงความยินดีกับคุณหนูใหญ่ด้วย เมื่อดื่มนํ้าต้ม
นํ้าตาลทรายแดงนี้เข้าไป คุณหนูใหญ่ก็สามารถแต่งงานเป็นภรรยาคนอื่นได้และสามารถมีบุตรได้แล้ว!”
เชอะ! ถ้าเจ้าไม่เข้าใจจริงๆ ก็ดี แต่ถ้าเจ้าเข้าใจแล้ว และแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจละก็ ต่อไปยังมีสิ่งที่น่าตื่นเต้นรอเจ้า
อยู่ ข้าอยากจะเห็นจริง ๆ ว่าคุณหนูใหญ่ที่ยังไม่ออกเรือนอย่างเจ้า กับอี๋เหนียงอย่างข้าใครจะเหนือกว่ากัน!
[1] ปีเชี่ย คือ สรรพนามที่อนุภรรยา เรียกแทนตนเอง