การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 237 หนิวไปั๋กลายเป็นราชบุตรเขย

หลิวยวนได้ฟังขมวดกลับขมวดขึ้นมา “พี่ชายพูดเลอะเทอะไปเรื่อย ทุกคนในคืนนั้นต่างก็รับรู้ว่าเป็นพี่ชายที่อยู่
กับองค์หญิง อีกอย่างองค์หญิงก็รักใคร่ชอบพอกับพี่ชาย เหตุใดจึงอยากมาแต่งกับข้าเล่า?”
นํ้าเสียงที่พูดไปของหลิวยวนเต็มเปียมด้วยความเกลียดชัง เขาไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้องกับองค์หญิงจิ่นซิ่วแม้แต่
น้อย อีกอย่างหลิวยวนเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นและมีปณิธานแน่วแน่ หากเขาได้แต่งกับองค์หญิง นางคงจะต้องทำลายชื่อ
เสียงของเขาเป็นแน่ ดังนั้นเหตุใดหลิวไปั๋จึงอยากให้เขาแต่งอีก
เด็กหนุ่มจ้องมองหนิวไปั๋ด้วยสายตาโกรธเคือง…
หลิวยวนผู้นี้คงกลัวว่าจะไม่ได้แต่งกับองค์หญิงจิ่นซิ่ว จึงมองเขาด้วยแววตาขึงขังเช่นนี้!
หนิวไปั๋หัวเราะเยาะเย้ย พลางคิดในใจ… ที่แท้หลิวยวนชอบองค์หญิงจิ่นซิ่วและอยากใช้นางเป็นบันไดไต่ขึ้นเป็น
ราชบุตรเขยนี่เอง เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าอีกฝั่ายใช้วิธีใดถึงทำให้องค์หญิงหลงรักหัวปักหัวปาได้เช่นนี้?
เขากำมือทั้งสองข้างเป็นหมัดแน่น จนเส้นเอ็นที่แตกแขนงคล้ายร่างแหหลังฝั่ามือปูดโปน… หลิวยวนครั้งนี้ ข้าจะ
ไม่ยอมให้เจ้าได้สมปรารถนาเป็นอันขาด!
เมื่อหลิวยวนกำลังจะก้าวเดินไป ทันใดนั้นเด็กหนุ่มรับใช้ของหลิวจื๋อก็วิ่งกระหืดกระหอบ เหงื่อท่วมหน้า เข้ามา
คำนับหลิวยวนและหนิวไปั๋ ละลํ่าละลักพูดขึ้น “คุณชายทั้งสอง……นายท่านรออยู่ที่ห้องโถงขอรับ”
ท่านพ่อกลับมาแล้ว?
หลิวยวนเอะใจขึ้น เพราะทุกทีหลังจากที่หลิวจื๋อกลับมา เขามักจะให้หลิวยวนไปรอที่ห้องอ่านหนังสือเพื่อตรวจดู
สิ่งที่ได้ศึกษาเล่าเรียน ทว่าวันนี้ผู้เป็นบิดากลับให้บ่าวรับใช้มาตามไปพบที่ห้องโถง
สีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลิวยวน ทำให้หนิวไปั๋รู้สึกกังวลใจขึ้นมาเช่นกัน… การกลับมาถึงจวนเซี่ยงของหลิวจื๋อไม่รู้
ว่าจะนำข่าวดีหรือข่าวร้ายกลับมา? จะเป็นเขาหรือหลิวยวนที่จะได้แต่งกับองค์หญิงจิ่นซิ่ว
ทว่าภาพเนื้อกายขาวเนียนและกลิ่นกายที่หอมอบอวลขององค์หญิงกลับผุดขึ้นมาในหัวของหนิวไปั๋จนอดกลืน
นํ้าลายเฮือกใหญ่ไม่ได้… หญิงงามที่มีกลิ่นหอมไปทั้งร่างกายจะยอมให้หลิวยวนแย่งไปได้อย่างไรกัน
“น้องชาย พวกเรารีบไปกันเถอะ!”
“ได้ รีบไปกันเลย!” หลิวยวนพยักหน้าตอบรับ
เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงหน้าห้องโถง มองเห็นหลิวจื๋อนั่งจิบชาอยู่ที่เก้าอี้ไม้พะยูงสีแดง ตัวที่เขาชอบมากที่สุด ด้านข้าง
เป็นหนิวซื่อ นางมีสีหน้าและแววตาลอกแลก ละม้ายพยายามส่งสายตาให้หนิวไปั๋ “นายท่านคนมาครบแล้ว หากมีเรื่อง
ใดก็สามารถพูดได้เลย!”
ปีนี้หนิวซื่ออายุสามสิบปีแล้ว นางสวมชุดสีม่วงปักลายดอกไม้ที่ถักทอมาอย่างดี แม้ภายนอกจะดูอ่อนโยน แต่
สายตาของนางกลับมีแต่ความอิจฉาริษยา เวลานี้แม้นางจ้องไปที่หลิวยวนด้วยความเมตตาแต่ข้างในนั้นกลับเปียมล้นไป
ด้วยความรังเกียจ… เป็นเพราะหลิวยวนทำให้หลานชายของนางไม่มีโอกาสรับช่วงต่อดูแลจวนเซี่ยงต่อ อย่างนี้จะไม่ให้
หนิวซื่อจงเกลียดจงชังหลิวยวนได้อย่างไร
เด็กหนุ่มไม่สนใจแม้แต่จะปรายตามองนาง เดินตรงไปทำความเคารพหลิวจื๋อ “ลูกคารวะท่านพ่อ คารวะท่าน
แม่”
‘คารวะท่านแม่’ เขาต้องกลํ้ากลืนฝืนทน กัดฟันพูดออกมาด้วยความไม่เต็มใจ ทว่าเขากลับนึกถึงคำพูดของต้วน
ชิงหมิงได้ที่ว่า ตำแหน่งฮูหยินในจวนเซี่ยงตอนนี้เป็นที่รับรู้ของทุกคนว่าคือหนิวซื่อ
มีหรือที่นางจะฟังคำขานของหลิวยวนไม่ออก? ใบหน้าของนางถึงกับซีดขาวเล็กน้อย หลิวจื๋อที่นั่งอยู่ก็หัวเราะขึ้น
มาเบาๆ “หลิวยวนมาแล้วหรือ รีบมานั่งตรงนี้เร็ว!”
เขารับคำพลางเดินอย่างมั่นคงไปนั่งด้านข้างหลิวจื๋อ ส่วนหนิวไปั๋เมื่อเห็นเช่นนั้นรีบก้มโค้งทำความเคารพ “หนิว
ไปั๋คารวะท่านลุง คารวะท่านปั้า!”
หนิวซื่อยิ้มกว้าง “เจ้ารีบมานั่งข้างปั้าเร็วเข้า!”
“ขอรับท่านปั้า” หนิวไปั๋ขานรับแล้วเดินไปนั่งข้างหนิวซื่อ
หนิวไปั๋ปีนี้อายุประมาณสิบหกสิบเจ็ดปีแล้ว ใบหน้าของเขาละม้ายกับหนิวซื่อไม่น้อยจึงทำให้นางรู้สึกเอ็นดูเขา
เป็นอย่างยิ่ง นางฝันว่าต้องมีสักวันที่จะเอาหนิวไปั๋เข้าตระกูลอย่างออกหน้าออกตา ถึงวันนั้นเขาจะเรียกนางได้เต็มปาก
เต็มคำว่า ‘ท่านแม่’ แต่หลายมาปีมานี้หลิวจื๋อไม่เคยรับปากแม้สักครั้ง จนกระทั่งหลิวจื๋อรับหลิวยวนเข้าตระกูล ฝันของ
นางที่วาดไว้ก็พลันมลายหายวับไปในพริบตา อย่างนี้จะไม่ให้นางเคียดแค้นเกลียดชังหลิวยวนได้อย่างไร
บ่าวรับใช้รับรินนํ้าชาให้ เมื่อคุณชายทั้งสองนั่งลงแล้ว ประตูห้องโถงถูกปิดสนิท!
หลิวจื๋อวางแก้วนํ้าชาในมือลง กระแอมไอขึ้นมาเบาๆ พลางหันมองไปยังหนิวไปั๋ จากนั้นพูดอย่างดุดันเป็นที่สุด
“เมื่อครู่หลังจากฝั่าบาทออกว่าราชการที่ท้องพระโรงเสร็จสิ้น ข้าได้ขอพระราชทานงานอภิเษกขององค์หญิงจิ่นซิ่วกับ
หนิวไปั๋ ฝั่าบาททรงอนุญาตเรียบร้อยแล้ว!”
แววตาของหนิวซื่อพรั่งพรูความดีใจเป็นล้นพ้นออกมา “ท่านพี่เมื่อครู่ท่านพูดว่าอย่างไรนะ… ช่วยพูดอีกครั้งได้
ไหมเจ้าคะ?”
หนิวไปั๋ได้ยินก็งงเป็นไก่ตาแตก! หลิวจื๋อบอกว่าไปขอพระราชทานงานอภิเษกต่อพระพักตร์ของฝั่าบาทให้กับเขา?
นั่นหมายความว่าหนิวไปั๋จะได้เป็นราชบุตรเขยขององค์หญิงจิ่นซิ่วในไม่ช้าแล้ว อีกไม่นานเขาจะได้สัมผัสเรือนร่างที่
งดงามอ่อนช้อยขององค์หญิงอีกครั้งแล้ว? เมื่อคิดได้เช่นนี้พลันทำให้สีหน้าและแววตาลุกวาว “ท่านลุง… ไปสู่ขอให้กับ
หลิวไปั๋แล้วใช่ไหมขอรับ?”
หนิวซื่อดีอกดีใจจนมือทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด หลานตัวเองจะกลายเป็นราชบุตรเขยแล้ว คราวนี้ตระกูลหนิวของ
นางจะได้กลับมามีชื่ออีกครั้ง!
หนิวไปั๋คิดว่าความรักที่หลิวจื๋อมีต่อหลิวยวนนั้นมากกว่าเขา ดังนั้นคงเป็นหลิวยวนที่ได้ครองคู่กับองค์หญิงจิ่นซิ่ว
เป็นแน่… เพราะองค์หญิงจิ่นซิ่วเสื่อมเสียชื่อเสียงจากคนในจวนเซี่ยง จึงต้องหาคนไปแต่งงานกับนาง ทว่าสิ่งที่หนิวซื่อ
คาดคิดไม่ถึงก็คือ หลิวจื๋อจะไปขอพระราชทานงานแต่งกับหนิวไปั๋!
หลิวยวนพยักหน้ารับว่าเป็นเรื่องจริง “ท่านพี่ช่วยองค์หญิงตอนตกนํ้าอีกทั้งเรื่องความสัมพันธ์ในห้องคืนนั้น ทุก
คนในจวนต่างรับรู้กันหมด ถ้าไม่ไปขอองค์หญิงให้ท่านแล้วจะไปขอให้ใครกัน?”
ชายหนุ่มตื่นเต้นมองไปที่หนิวซื่อละลํ่าละลักพูดฟังไม่รู้ความ “ท่านปั้า ท่านปั้าได้ยินหรือไม่? หลานจะได้แต่งกับ
องค์หญิงจิ่นซิ่วกลายเป็นราชบุตรเขยแล้ว!”
หนิวซื่อยิ้มตอบอย่างมีความสุข “ใช่แล้ว ใช่แล้ว ปั้ารู้ว่าหนิวไปั๋เป็นเด็กมีอนาคตไกล เมื่อเป็นราชบุตรเขยแล้วจะ
นำมาซึ่งชื่อเสียงเกียรติยศให้กับวงศ์ตระกูล!”
หลิวจื๋อมองดูพวกเขาดีใจด้วยแววตาที่แฝงอำนาจความน่าเกรงขาม… ไม่มีใครรู้มาก่อนว่าการประจบสอพลอและ
หวังพึ่งบารมีของฮองเฮากับองค์รัชทายาทจะเป็นสิ่งที่พวกเขาหวังกัน! สุดท้ายการแบ่งฝักแบ่งฝั่ายเพื่อแย่งชิงเอาอำนาจ
มาอาจจะทำให้หัวหลุดออกจากบ่าโดยไม่รู้ตัว!
หลิวยวนที่นั่งอยู่ด้านข้างลุกขึ้นและหันไปพูดกับหนิวซื่อและหนิวไปั๋ “ยินดีกับท่านแม่ ยินดีกับท่านพี่ด้วย!”
อันที่จริงหนิวไปั๋อยากจะหันมาพูดเสียดสีหลิวยวนเสียหน่อย ทว่าเห็นหลิวจื๋อนั่งอยู่ในห้องโถง จึงรีบเปลี่ยนเป็น
พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ใช่แล้ว พี่ของเจ้าสมปรารถนาแล้ว ในที่สุดก็ได้แต่งกับองค์หญิงจิ่นซิ่ว!”
หลิวยวนจึงยิ้มน้อยๆ กลับไป
หลิวจื๋อมองพวกเขาด้วยความชื่นชม… บุตรชายของเขาคนนี้เป็นคนที่ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้ดี เขายอมที่จะ
เรียกหนิวซื่อว่า ‘ท่านแม่’ ถ้ามองจากจุดนี้ ก็สมควรแล้วที่เป็นบุตรชายของเขา!
ตั้งแต่ที่หลิวยวนเข้ามาที่จวนเซี่ยง หลิวจื๋อก็คอยจับตาดูเขาเงียบๆ มาโดยตลอด เพื่อดูว่าหลิวยวนเหมาะสำหรับ
ที่เขาจะเลี้ยงดูและอบรมหรือไม่ แต่นับจากนี้เป็นต้นไป เขารู้แล้วว่าหลิวยวนเป็นลูกที่ดี อีกทั้งแม่ของหลิวยวนที่มีความ
เก่งกาจได้สอนให้ลูกชายเป็นคนที่ดี นางจึงเหมาะสมจะเป็นฮูหยินของเขา
หลิวจื๋อได้รับคำเตือนจากคนอื่นจึงได้รู้อุบายที่ฮองเฮาและองค์รัชทายาทวางแผนไว้ ดังนั้นเขาจึงต้องรีบลงมือขอ
เข้าเฝั้าฝั่าบาทก่อน เพื่อขอพระราชทานงานอภิเษกระหว่างองค์หญิงจิ่นซิ่วกับหนิวไปั๋