การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 236 ความโกรธของหนิวไปั๋

เนี่ยไฉ่เยวี่ยได้แต่ยืนขำเสียงเบา พลางเดินไปจับมือของต้วนชิงหมิง “ไปกันเถอะ พวกเราไปหาหนิงหรานกัน!”
เมื่อเห็นเนี่ยไฉ่เยวี่ยกำลังจะเดินออกจากศาลา บ่าวรับใช้ของนางก็รีบกุลีกุจอนำผ้าห่มมาคลุมที่ตัวของผู้เป็นนาย
ผูกเชือกที่เอวอย่างแน่นหนา ก่อนยื่นโส่วหลูใส่มือของเนี่ยไฉ่เยวี่ยแล้วพยุงเดินออกจากศาลา
ต้วนชิงหมิงที่ยืนมองบ่าวรับใช้ของเนี่ยไฉ่เยวี่ยอยู่ไม่นาน พลันหัวเราะขึ้น “สาวใช้ของพี่สาวเนี่ยทำให้ข้าอิจฉา
เหลือเกิน”
“ท่านแม่เป็นคนเลือกบ่าวรับใช้ให้พี่ด้วยตนเอง!” นางยิ้มตอบเด็กสาว
หัวหน้าบ่าวรับใช้ถือเป็นคนที่จะต้องอยู่กับนายหญิงของตนเองกว่าครึ่งชีวิต แม้กระทั่งนายหญิงออกเรือนพวก
นางก็ต้องติดตามไปรับใช้ ดังนั้นการเป็นหัวหน้าบ่าวรับใช้ทุกคนจะต้องมีความเฉลียวฉลาดรอบคอบ รู้จักปรับตัว อีกทั้ง
หน้าตายังต้องสะสวยน่ามอง
ในตอนนี้ชิวหนิงก้าวขึ้นไปข้างหน้า พลางยอบตัวทำความเคารพคุณหนูทั้งสองอย่างถูกต้องตามหลัก หันหน้าไปพู
ดกับต้วนชิงหมิง “คุณหนูเจ้าคะ… คุณหนูเชวียจิบนํ้าชารออยู่ที่ห้องโถง จึงให้บ่าวมาแจ้งคุณหนูทั้งสองท่านได้ทราบ
เจ้าค่ะ!”
ก้าวออกไปได้เพียงครึ่งก้าวก็ต้องหยุดฝีเท้าลง ถามอย่างแปลกใจ “เอ๋ แล้วไห่ถังล่ะ? ทำไมไม่เห็นนางติดตามคุณ
หนูเชวีย?”
ไห่ถังเป็นหัวหน้าบ่าวรับใช้ ทั้งยังเป็นบ่าวรู้ใจที่จงรักภักดีต่อเชวียหนิงหรานมากที่สุด เด็กสาวจดจำนางได้ขึ้นใจ
แต่ระยะหลังมานี้ เวลาเชวียหนิงหรานมาที่จวนต้วนกลับไม่เห็นไห่ถังมาด้วย ก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้!
เนี่ยไฉ่เยวี่ยถอนหายใจออกมา ก่อนเอื้อนเอ่ย “ไห่ถังเป็นบ่าวที่มีชีวิตน่ารันทดเสียจริง……”
ต้วนชิงหมิงฟังแล้วจึงร้องด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
“เจ้าไม่รู้เรื่องนี้จริงหรือ?” เนี่ยไฉ่เยวี่ยรู้สึกแปลกใจ
ต้วนชิงหมิงส่ายหน้าและครุ่นคิดว่าช่วงนี้เชวียหนิงหรานมีเรื่องอะไรที่ตั้งใจไม่ยอมบอกนาง ด้วยเกรงว่าจะสร้าง
ความลำบากให้เป็นแน่!
“หรือจะเป็นเรื่องของน้องชายต่างมารดาของซานอี๋เหนียง?” ต้วนชิงหมิงคาดเดา
เนี่ยไฉ่เยวี่ยพยักหน้ารับ “ได้ยินมาว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ในจวนเชวียเลยนะ……คุณลุงเชวียต้องการให้หนิงหราน
เสียสละยอมตัดใจให้ไห่ถังแต่งงาน เดิมทีฮูหยินเชวียก็ไม่ได้เห็นด้วย ทว่ากลับโดนคุณลุงเชวียต่อว่าไปเสียยกใหญ่ หนิง
หรานจึงทำได้แต่ร้องไห้และโวยวายไปทั่ว เพราะไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีกแล้ว ตอนนี้เห็นทีจะต้องรอให้งานฉลอง
วันเกิดของท่านปูั่ผ่านไปให้เรียบร้อยเสียก่อน ค่อยให้ไห่ถังแต่งกับผีพนันบ้ากามนั่น!”
“ซานอี๋เหนียงผู้นั้นจงใจเอาคืนพี่สาวเชวีย ด้วยการตัดแขนตัดขาของนางออกสินะ!” ต้วนชิงหมิงพูดไปก็ส่ายหน้า
ไปมา
พอคิดถึงเรื่องที่เชวียหนิงเชี่ยนเคยผลักลูกภรรยาเอกอย่างเชวียหนิงหรานตกนํ้า เห็นทีต้วนชิงหมิงจะต้องเข้าไป
จัดการเชวียหนิงเชี่ยนเสียบ้างแล้ว
เนี่ยไฉ่เยวี่ยถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะกล่าวคำ “จะให้ทำอย่างไรได้เล่า ตอนนี้ซานอี๋เหนียงเป็นที่โปรดปราน
ของลุงเชวีย อีกทั้งยังนอนเคียงหมอนกันอีก ก็ไม่แปลกถ้าจะรับปากนางในทุกเรื่องจริงไหม!”
ต้วนชิงหมิงขบฟันแน่นเมื่อได้ยิน “จะให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้! ไห่ถังเป็นสาวใช้ที่ดีคนหนึ่งเชียวนะ หากให้นางแต่งกับ
ไอ้บ้ากามนั้น ก็เท่ากับทำลายชีวิตนางเสียเท่านั้น!”
เนี่ยไฉ่เยวี่ยตาลุกวาวเหมือนคิดอะไรขึ้นได้ “น้องชิงหมิงมีวิธีอย่างนั้นหรือ?”
“หึ หึ! วิธีที่ดีนั้นมีแน่นอน!” ต้วนชิงหมิงอมยิ้มกล่าวตอบ แล้วพูดต่ออย่างกระอักกระอ่วน “เพียงแต่……ซานอี๋
เหนียงผู้นี้ไม่ไว้ใจข้า หากข้าออกหน้าเกรงว่าเรื่องนี้มิอาจทำได้สำเร็จ……ฉะนั้นวิธีการนี้จำคงต้องยืมมือของพี่สาวเนี่ยเสีย
แล้ว!”
เนี่ยไฉ่เยวี่ยรีบตกปากรับคำทันที “ไม่มีปัญหา……ขอเพียงช่วยหนิงหรานได้ ต่อให้ต้องบุกนํ้าลุยไฟพี่ก็ไม่หวั่น!”
เด็กสาวยกยิ้ม กระซิบเสียงเบาเล่าแผนการ “เช่นนั้นก็ดีเลย! เมื่อถึงงานวันเกิดของท่านปูั่เชวีย พวกเราไปพบกัน
ที่หน้าประตูจวนเชวีย โดยที่พี่สาวเนี่ยจะต้องเดินทางไปให้ถึงก่อน จากนั้นชิงหมิงจะทำเป็นไปถึงทีหลัง เมื่อถึงตอนนั้น
ขอให้พี่สาวเนี่ยช่วยเล่นไปตามบทที่วางไว้ก็พอแล้ว!”
เนี่ยไฉ่เยวี่ยตอบรับต้วนชิงหมิงโดยไม่ได้ครุ่นคิดแม้แต่น้อย ทั้งสองคนจึงเดินไปเรือนหนิงซูย่วนอย่างสบายอก
สบายใจ
***
เมื่อหลิวยวนกลับมาถึงจวนเซี่ยงก็ไม่พบหลิวจื๋อ จึงเอ่ยถามบ่าวรับใช้ที่คอยติดตาม ทราบความว่าผู้เป็นบิดายังไม่
ได้กลับมาจากการไปเข้าเฝั้าที่ท้องพระโรง
แต่ว่าหลิวยวนคำนวณแล้วว่าเวลานี้หลิวจื๋อจะต้องกลับมาถึงจวนเรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อไม่พบก็รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่
น้อย ทำได้เพียงไปรอที่ห้องอ่านหนังสือ!
นานเท่าไรก็สุดที่จะรู้ เมื่อหลิวยวนกำลังจะกลับหลังไปก็พบหนิวไปั๋ที่หน้าตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นกำลังเดิน
ตรงมาที่เขา……หลิวยวนจำขึ้นใจกับคำพูดที่ต้วนชิงหมิงพูดไว้ หากจะต่อสู้กับคนชั่วนั้นจะต้องทำเป็นไม่เห็นไม่สนใจ แต่
ใครจะล่วงรู้ได้เล่า อีกฝั่ายพุ่งเข้ามาประชิดตัวและพูดจาโกรธแค้นเป็นฟืนเป็นไฟ “เอ้า… น้องชายไปไหนมา ไม่ได้ไปพบ
องค์รัชทายาทที่วังหลวงหรอกหรือ?”
เดิมทีหนิวซื่ออยากจะใส่ร้ายหลิวยวน โดยออกอุบายให้เขาไปช่วยองค์หญิงจิ่นซิ่ว จากนั้นวางแผนให้หลิวยวนได้
แต่งกับองค์หญิงจิ่นซิ่วที่นิสัยเอาแต่ใจยากที่จะควบคุม เพื่อจะได้ทำลายอนาคตของหลิวยวนให้หมดสิ้น!
แต่ในวันนั้นกลางคืนไม่ทราบสาเหตุว่าทำไมหนิวไปั๋จึงเปลี่ยนใจและจับองค์หญิงจิ่นซิ่วไปหลับนอนกับเขาได้ อีก
ทั้งหนิวไปั๋ยังยอมรับว่าได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับองค์หญิงและพร้อมที่จะแต่งกับนางให้เป็นภรรยาของเขา
ทว่าในตอนนั้นองค์หญิงจิ่นซิ่วได้แต่ปฏิเสธหนิวไปั๋และร้องห่มร้องไห้กลับวังหลวงในทันที ซึ่งเรื่องนี้เป็นไปตามที่
หนิวไปั๋วางแผนไว้… เดิมทีฮองเฮาอยากให้หนิวไปั๋แต่งกับองค์หญิงจิ่นซิ่วเป็นราชบุตรเขย แต่คาดไม่ถึงว่าองค์รัชทายาท
กลับขัดขึ้นและยืนกรานจะให้องค์หญิงจิ่นซิ่วแต่งกับหลิวยวนให้จงได้! เพื่อทำตามแผนการที่พวกเขาได้วางไว้ โดยบีบให้
เสนาบดีหลิวจื๋อเอ่ยปากตอบรับการแต่งงานนี้!
เรื่องนี้เป็นความลับสุดยอดในวังหลวง ย่อมไม่มีคนอื่นล่วงรู้ได้ แต่ใครจะไปรู้ว่าหนิวไปั๋ใช้ชีวิตเกลือกกลั้วอยู่นอก
จวนเป็นส่วนใหญ่ จึงได้รู้จักสาวใช้ในวังหลวงซึ่งบังเอิญเป็นสาวใช้ของฮองเฮาพอดี สุดท้ายเขาจึงได้รับรู้เรื่องนี้ทั้งหมด
ที่จริงหนิวไปั๋ก็ดูแคลนกับการจะแต่งกับองค์หญิงจิ่นซิ่ว แต่เมื่อได้ยินที่ต้วนชิงหมิงกับเชวียหนิงหรานสนทนากัน
เขาจึงไม่สนใจนิสัยขององค์หญิงและตัดสินใจจะแต่งกับนางให้ได้… เขาที่เกือบจะได้เป็นคุณชายจวนเซี่ยงแต่หลิวยวน
กลับปรากฏตัวขึ้นมาเสียก่อน จนเขากลายเป็นตัวตลกในสายตาของคนอื่น เพราะความคับแค้นใจนี้ทำให้เขายอมทำได้
ทุกอย่าง
หลิวยวน! หากมีสิ่งใดที่เจ้าต้องการ ข้าจะต้องแย่งชิงเอามาให้หมด!
ในคืนวันนั้นหนิวไปั๋ตั้งใจไปหาเพื่อหวังให้องค์หญิงจิ่นซิ่วประทับใจในตัวเขา เพียงแต่ท่าทางที่แข็งกร้าวของนาง
ทำให้หนิวไปั๋โมโหจึงเข้าไปดึงเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ห่อหุ้มองค์หญิงออกจนหมดและทำลายความบริสุทธิ์ขององค์หญิงจนหมด
สิ้น หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น เขาก็มิอาจลืมเลือนเรือนร่างขาวเนียนผ่องเป็นยองใยและกลิ่นหอมจากกายที่ยั่วยวน
ขององค์หญิงได้ ภาพนั้นยังวนเวียนตราตรึงอยู่ในหัวของเขามิจางคลายคล้ายเรื่องราวเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน ดังนั้นเขาจึงไป
พูดโน้มน้าวหนิวซื่อที่เฝั้าอยู่หน้าประตูให้เขาได้แต่งกับองค์หญิงจิ่นซิ่ว หนิวซื่อจึงหลีกทางให้ด้วยเห็นว่าจะเป็นประโยชน์
กับตนเองอย่างมากเช่นกัน
หนิวซื่อกลายเป็นคนเข้าประตู เนื่องจากพี่ชายที่ไม่เอาไหนจึงทำให้ครอบครัวต้องตกอยู่ในสภาพตกอับเช่นนี้ เมื่อ
มีโอกาสดีที่หยิบยื่นให้ครอบครัวมีหน้ามีตาได้อีกครั้ง นางจึงไม่ลังเลใจที่จะตกปากรับคำ… ในเช้าวันถัดมานางจึงเข้าไป
เข้าเฝั้าฮองเฮา ทั้งยังเอ่ยชมหนิวไปั๋ต่างๆ นานา! นางเชื่อว่าหากไม่มีองค์รัชทายาทเหยียนหลิ่งเจวี๋ยเข้ามาพูดขัด ปั่านนี้
หนิวไปั๋กับองค์หญิงจิ่นซิ่วคงได้ตบแต่งกันเรียบร้อยไปแล้ว!
ตอนนี้หนิวไปั๋รู้ความลับเรื่องหนึ่งว่าองค์หญิงจิ่นซิ่วสาบานว่าจะต้องแต่งกับหลิวยวนเท่านั้น โดยมีองค์รัชทายาท
เป็นคนออกอุบายเพื่อช่วยน้องสาวของเขา ด้านเสนาบดีหลิวจื๋อก็ยังไม่ได้กลับจวนอีก หลิวไปั๋เกรงว่ากำลังคงหารือเรื่อง
งานแต่งขององค์หญิงเป็นแน่… ถ้าหลิวยวนได้แต่งกับองค์หญิงขึ้นมาจริง เขาก็จะกลายเป็นตามที่ต้วนชิงหมิงเคยพูดไว้ว่า
‘เป็นคนช่วยคนอื่นให้สมปรารถนาแต่ตัวเองกลับไม่ได้อะไรเลย’ เช่นนี้มีหรือที่เขาจะกลํ้ากลืนให้องค์หญิงแต่งกับชายอื่น
ได้
***
หลิวยวนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดของหนิวไปั๋ ตอนนี้เห็นได้ชัดเจนว่าหนิวไปั๋ตั้งใจเข้ามาพูดเสียดสี แม้หลิวยวนจะ
เกลียดชังหนิวไปั๋เพียงใดก็ไม่อยากแสดงให้เขาได้รู้ “พี่ชายพูดเช่นนี้ไม่ถูกต้อง ข้ากับองค์รัชทายาทไม่เคยได้รู้จักมักคุ้นกัน
ต่อให้ไปขอเข้าเฝั้า องค์รัชทายาทก็คงไม่พบหน้า ฉะนั้นท่านพี่อย่าพูดจาเลื่อนลอยไม่เป็นหลักเป็นแหล่งจะดีกว่า!”
หลิวยวนไม่อยากเสวนากับหนิวไปั๋มากนัก พอเขาพูดจบก็รีบเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ระหว่างที่กำลังจะเดิน
ผ่านหนิวไปั๋กลับหัวเราะเยาะ “ที่แท้เจ้าเข้าทางองค์รัชทายาทไม่ได้นี่เอง แต่ทำไมข้าได้ยินมาว่าองค์หญิงจิ่นซิ่วพูดแล้ว
พูดอีกจะแต่งกับเจ้าให้จงได้ ดังนั้นคงไม่มีเหตุผลอันใดที่จะไม่ไปเข้าเฝั้าองค์รัชทายาท?”