การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 270 จางอี๋เหนียงกระวนกระวายใจ

อันที่จริง หญิงสาวมีความไว้เนื้อเชื่อใจต้วนชิงหมิงมาก… เพราะอย่างน้อยที่สุดนางมีความจริงใจต่อต้วนอวี้ ทั้งไม่
เคยทรยศหักหลังท่านแม่ของต้วนชิงหมิง อีกอย่างในเวลานี้ยังมีหลิวหรงอยู่ นางถือว่ายังเป็นหมากตัวหนึ่งที่มีประโยชน์
ต่อต้วนชิงหมิงได้… ด้วยเหตุผลทั้งหมดทั้งมวลนี้จึงทำให้จางอี๋เหนียงมั่นใจว่าต้วนชิงหมิงจะต้องมีใจสงสารนางอยู่บ้าง
ทว่าในตอนนี้เมื่อเห็นสีหน้าและได้ยินนํ้าเสียงที่เด็กสาวเบื้องหน้าเอ่ย ใจของจางอี๋เหนียงพลันหนาวเหน็บขึ้นมา
ในทันใด
หรือนางประเมินคุณค่าตัวเองสูงเกินไป?
หรือสิ่งที่นางทำไปทั้งหมดนั้นไม่อาจทำให้ต้วนชิงหมิงเห็นคุณค่าได้?
หรืออาจเป็นเพราะว่าในใจส่วนลึกของต้วนชิงหมิง ก็ไม่อยากให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นกับจางอี๋เหนียงอยู่แล้ว?
สรุปแล้วความมั่นใจทั้งหมดที่นางมีกลับพังทลาย สูญเปล่า ไร้ความหมาย
ไม่นานม่านรัตติกาลก็คลี่คลุม ภายใต้แสงไฟสลัวในห้องเริ่มมีความมืดคืบคลานเข้ามา เผยให้เห็นไข่มุกเรืองแสงใน
มือของต้วนชิงหมิง ที่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายวับวาว
แม้ว่าต้วนชิงหมิงจะนั่งห่างออกมา แต่กลับสัมผัสถึงความสิ้นหวังที่สุดในตัวของจางอี๋เหนียงได้ นางส่ายหน้าช้าๆ
คิดในใจ… แม่ที่ยอมฝากความหวังทุกอย่างไว้กับคนอื่น ย่อมไม่แตกต่างอะไรกับคนขลาดเขลาเบาปัญญา แต่อย่างน้อย
เพื่อลูกที่อยู่ในท้อง นางยอมทำได้ทุกอย่าง
ต้วนชิงหมิงเงยหน้าขึ้นมองจางอี๋เหนียง เพียงชั่วเปลวเทียนไหววูบ ละม้ายคล้ายมีความรู้สึกกระวนกระวาย
ความสิ้นหวังของหญิงสาวเบื้องหน้าได้เผยออกมาให้ต้วนชิงหมิงเห็นจนหมดสิ้น “ความหมายของอี๋เหนียงคือต้องการปิด
เรื่องนี้กับท่านพ่อ?”
จางอี๋เหนียงพยักหน้ารับ
ต้วนชิงหมิงได้วางถ้วยนํ้าชาในมือลงอย่างแรงและเร็ว ทั้งยังจ้องมองจางอี๋เหนียง แค่นเสียงถาม “แต่อี๋เหนียงเคย
คิดบ้างหรือไม่? ลูกคนนี้อย่างน้อยก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านพ่อ หากไม่รายงานให้ท่านพ่อทราบคงต้องไม่สบอารมณ์
อย่างแน่นอน!”
หญิงสาวแจ่มแจ้งในบัดดล ทว่ากลับมีสีหน้าและแววตาเปลี่ยนไปทันที นางยกมือขึ้นลูบท้องวนไปมาอย่าง
เบามือ… ในจวนต้วนแห่งนี้คนที่มีอำนาจมากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัยก็คือต้วนเจิ้ง หากนางเลือกที่จะปิดบังเพื่อหลีกเลี่ยง
อันตรายที่จะต้องเผชิญ เช่นนั้นคงไม่ต่างอะไรกับการละทิ้งโล่กำบังที่สามารถคุ้มกันนางได้ สำหรับจางอี๋เหนียงแล้ว เรื่อง
นี้ย่อมสำคัญต่อนางและลูกในท้องเป็นที่สุด
ต้วนชิงหมิงปรายตามองท้องของจางอี๋เหนียงที่ตอนนี้เริ่มปั่องออกมาบ้างแล้ว พูดเสียงนิ่งเรียบ “เด็กในท้องย่อม
โตขึ้นทุกวัน สักวันคนอื่นๆ ย่อมมองออกและนำเรื่องนี้ไปเล่าถึงหูของท่านพ่อ ถึงตอนนั้นต่อให้อยากจะปิดบังมากเท่าไร
ก็ไร้ผล”
แม้ว่าต้วนชิงหมิงจะไม่พูดออกมาโดยตรง ทว่าจางอี๋เหนียงได้ตะลึงจนอ้าปากค้างไปแล้ว จนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ
ถูกต้องแล้ว! ความฉลาดเป็นกรด เล่ห์เหลี่ยมที่แพรวพราวและการจัดการดูแลจวนต้วนมาหลายปีของหลิวหรง
จางอี๋เหนียงจะสามารถปิดบังเรื่องนี้ได้ถึงเมื่อไรกัน?
ครั้งที่แล้วที่เสียลูกไป นางก็พยายามปิดเรื่องนี้ ทว่าสุดท้ายก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของลูกในท้องนางได้
อยู่ดี จางอี๋เหนียงย่อมรู้ดีว่าความสามารถของนางนั้นมีจำกัด ฉะนั้นในครั้งนี้นางจึงตัดสินใจคิดหาที่พึ่งที่น่าไว้ใจที่สุด
หรือคนคนนั้นอาจจะไม่ใช่ นั่นก็สุดที่จะรู้
ต่อให้ลูกของนางที่กำเนิดออกมาแล้วจะเป็นบ่าวรับใช้หรือมีชีวิตที่ยากลำบากก็ตาม แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่นางรอคอยมา
นานหลายต่อปลายปี ในเวลานี้นางกำลังจะสมหวังแล้ว นางต้องรักษาลูกคนนี้เอาไว้ให้จงได้!
สีหน้าและแววตาของจางอี๋เหนียงฉายแววเด็ดเดี่ยว นางตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว ถ้าไม่อาจรักษาลูกคนนี้เอาไว้
ได้ นางยอมที่จะจากไปพร้อมกับลูก ดีกว่าอยู่ต่ออย่างเดียวดายไร้ความปรารถนา!
ต้วนชิงหมิงจ้องมองสายตาที่มีแสงบางอย่างเปล่งประกายจากดวงตาของจางอี๋เหนียง… แสงนั้นมีทั้งความเสีย
สละ ความเศร้าโศก และความสิ้นหวัง
เมื่อเห็นสายตาจางอี๋เหนียง ความคิดที่อยากจะหัวเราะของต้วนชิงหมิงกลับมลายหายไปในพริบตา กลับกลาย
เป็นการพูดอย่างถอดใจแทน “ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าอี๋เหนียงเคยคิดมาก่อนหรือไม่ ถ้าเด็กคนนี้ไม่ได้รับการคุ้มครอง
ปกปั้องจากท่านพ่อ ต่อให้จะคลอดออกมาแล้วจะรอดพ้นจากคนจิตใจชั่วร้ายได้อย่างไร หากคนพวกนั้นวางแผนใส่ร้าย
ให้ร้ายรวมทั้งใช้ทุกวิถีทางในการทำลาย ถึงตอนนั้นความลำบากตรากตรำที่คอยปิดบังก็จะสูญเปล่า หรือว่าจางอี๋เหนียง
อยากจะเห็นผลลัพธ์เช่นนี้?”
เมื่อได้ฟังเหตุผลที่ต้วนชิงหมิงพูดขึ้น จางอี๋เหนียงก็หน้าเสียขึ้นอีกครา
นั่นสิ! ทำไมนางไม่คิดถึงจุดนี้นะ? เพราะสิ่งที่นางตั้งใจทำอาจจะกลายเป็นจุดอ่อนให้อีกฝั่ายใช้ทำร้ายนาง หากถึง
เวลานั้นผลลัพธ์ที่ออกมาอาจไม่เหลือสิ่งใดอีกเลย!
จางอี๋เหนียงยืนแน่นิ่งรู้สึกเหมือนทั้งตัวนางไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ พริบตาเดียวพลันสะดุ้งโหยงขึ้นมาร้องเสียงหลง
จนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปาก นํ้าหูนํ้าตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างเป็นทาง
ท่าทีของจางอี๋เหนียงอยู่ๆ ได้เปลี่ยนเป็นความลนลาน ไถลตัวจากเก้าอี้ลงมาที่พื้น แล้วเริ่มคำนับต้วนชิงหมิง
พร้อมกับพูดอย่างสะอึกสะอื้นไปพร้อมกัน “ปีเชี่ยไม่เคยคิดถึงจุดนี้มาก่อนเลย ปีเชี่ยหวังเพียงให้เด็กคนนี้เกิดมาก็เท่านั้น
จะให้เป็นทาสเป็นบ่าวก็ยอมทั้งสิ้น ขอแค่ได้เกิดมาเท่านั้นก็พอแล้ว…”
จางอี๋เหนียงในตอนนี้ไม่อาจควบคุมสติได้อีกแล้ว
ความหวาดกลัวที่จะต้องเสียเด็กในท้องไป เป็นเหมือนมีมีดอันแหลมคมกรีดลงไปในใจของนาง จางอี๋เหนียง
ร้องไห้เสียงดังในอ้อมกอดของต้วนชิงหมิง “คุณหนูใหญ่ คุณหนูใหญ่ ปีเซี่ยขอร้องคุณหนูใหญ่ช่วยเด็กคนนี้ไว้ด้วยเถิดนะ
เจ้าคะ”
ในที่สุดต้วนชิงหมิงก็ยอมใจอ่อน นางยื่นมือไปตบไหล่ของจางอี๋เหนียงอย่างเบามือ แล้วพูดอย่างจริงใจ “อี๋เหนียง
จะคิดแบบนี้ไม่ได้ ต่อให้เด็กในท้องจะเป็นน้องชายหรือน้องสาว แต่ทุกคนล้วนเป็นคนของจวนต้วน คนในจวนต้วนมีแต่
คุณชาย คุณหนู แล้วจะให้เรียกเป็นทาสเป็นบ่าวรับใช้ได้อย่างไรกัน!”
นี่เป็นครั้งแรกที่จางอี๋เหนียงรับรู้ได้ถึงพลังและความอบอุ่นจากมือต้วนชิงหมิง ที่ยื่นมาช่วยประคองนางให้ลุกขึ้น
อีกครั้ง……ต้วนชิงหมิงเคยเป็นแม่คนมาก่อนเหมือนกัน ดังนั้นจึงเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ ต่อให้ใครจะมาทำอันตรายใดๆ ก็
จะไม่มีวันให้ลูกได้เกิดเรื่องขึ้น
“เด็กคนนี้ที่เกิดมาจะต้องภักดีต่อคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ” นางหยุดร้องไห้แล้วพูดอย่างน่าสงสาร
ต้วนชิงหมิงได้ฟังถึงกับขมวดคิ้วขึ้นและพูดตำหนิไป “ในโลกนี้สายเลือดเดียวกันถือว่าใกล้ชิดกันที่สุด อี๋เหนียง
อย่าได้พูดคำว่า ‘ภักดี’ อะไรพวกนี้อีกเลย!”
สายตาของจางอี๋เหนียงไหวระริกขึ้นมาอีกครั้ง ต้วนชิงหมิงที่เห็นท่าทางลนลานนั้นจึงตั้งใจเอื้อนเอ่ยเป็นคำรบที่
สองว่า “เด็กคนนี้เมื่อเกิดมาแล้ว ก็ถือว่าเป็นน้องชายน้องสาวของข้าเช่นกัน อี๋เหนียงวางใจได้ ข้าจะดูแลเขาอย่างดี
เหมือนที่ดูแลต้วนอวี้!”
จางอี๋เหนียงหลั่งนํ้าตาด้วยความซาบซึ้งใจออกมา แม้นางจะยิ้มแต่นํ้าตาเจ้ากรรมกลับไหลรินออกมาไม่หยุด ครา
นางอยากร้องไห้กลับไม่มีนํ้าตาแม้แต่หยดเดียวไหลออกมา……ตอนนี้ทั้งความสุขความเศร้าปะปนอยู่ในใจจนจางอี๋เหนียง
พูดอะไรไม่ออกแล้ว
เป็นที่รู้กันดีว่าต้วนเจิ้งนั้นถือเป็นคนที่มีอำนาจมากที่สุดในจวนต้วน หลิวหรงเป็นคนที่ชั่วร้ายมากที่สุดในจวนต้วน
แต่ทั้งสองคนนี้หากจะเทียบความเฉลียวฉลาด ความโหดเหี้ยม และความเด็ดขาด ย่อมไม่อาจสู้ต้วนชิงหมิงได้
ในความคิดของคนนอกอย่างจางอี๋เหนียงมองออกว่า เจ้านายคนต่อไปในจวนต้วนแห่งนี้จะต้องเป็นต้วนอวี้อย่าง
แน่นอน ส่วนต้วนชิงหมิงจะเป็นเจ้านายที่ใส่ใจคนในจวน ถ้าตำแหน่งบุตรชายหรือบุตรสาวของอนุในวันข้างหน้าขึ้นอยู่
กับคำพูดของเจ้านายคำเดียวแล้วละก็ เช่นนั้นอนาคตลูกของจางอี๋เหนียงย่อมอยู่ในมือของต้วนชิงหมิงโดยปริยาย
พูดได้ว่าขอเพียงต้วนชิงหมิงเอ่ยปากจะปกปั้อง จางอี๋เหนียงย่อมมีหลักประกันว่าบุตรชายหรือบุตรสาวของนาง
จะได้มีที่พึ่งอันปลอดภัยไปชั่วชีวิต
ในเวลานี้ต้วนชิงหมิงได้แต่ถอนหายใจจนพูดไม่ออก ที่เห็นจางอี๋เหนียงเดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะจนมึนงงไปหมด ต้
วนชิงหมิงจึงกวักมือเรียกให้ชิวหนิงหยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้จางอี๋เหนียงซับนํ้าหูนํ้าตา จากนั้นก็ใช้ให้บ่าวรับใช้ไปหยิบแปั้ง
ผัดหน้าเพื่อนำมาแต่งปิดรอบตาที่บวมแดงให้มิด