การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 271 เรื่องน่ายินดี

ปกติแล้วการแต่งหน้าถือเป็นหน้าเป็นตาของหญิงสาวทุกคน หญิงสาวที่ออกจากเรือนด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์ไม่
เรียบร้อยย่อมถูกมองว่าไร้มารยาท ทว่าวันนี้จางอี๋เหนียงวิ่งมาที่เรือนของต้วนชิงหมิงด้วยท่าทีละม้ายจิตใจไม่อยู่กับเนื้อ
กับตัว นางมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่บ่ายกระทั่งถึงตอนนี้ หากถูกใครที่คิดไม่ดีเห็นสภาพเช่นนี้ของจางอี๋เหนียงเดินออกไปจากเรือ
นของต้วนชิงหมิงละก็ จะต้องมีคนจำนวนไม่น้อยที่คาดเดาเรื่องราวไปต่างๆ นานา อย่างแน่นอน
ชิวหนิงเริ่มลงมือช่วยจางอี๋เหนียงเกล้าผมขึ้นและเขียนคิ้วให้ใหม่ ทำให้นางกลับมามีชีวิตชีวาดังเดิม ต้วนชิงหมิง
นั่งดูอยู่ด้านข้างอย่างสงบ แม้ว่าจางอี๋เหนียงจะถูกกักอยู่ในเรือนเป็นเวลานานหลายปี แต่พื้นฐานจิตใจของนางนั้นค่อน
ข้างดี ตอนนี้เพียงชิวหนิงแต่งโฉมให้ใหม่จึงดูสวยงามอ่อนช้อยดังเดิม
บัดนี้จิตใจของจางอี๋เหนียงเริ่มสงบลง พลางยกยิ้มขึ้น “อี๋เหนียงต้องจดจำคำของข้าเอาไว้นะ อี๋เหนียงมีเลือดเนื้อ
เชื้อไขของจวนต้วนอยู่ถือเป็นเรื่องน่ายินดี ฉะนั้นอย่าได้เอาแต่ร้องห่มร้องไห้เช่นนี้อีกเลย ควรจะมีความสุขเบิกบาน เพื่อ
ให้คนอื่นได้รับรู้ถึงความภูมิใจที่มีลูกอยู่ในท้อง ตอนนี้อี๋เหนียงรีบไปบอกข่าวดีนี้ให้กับท่านพ่อทราบเถิด ข้าจะรอฟังข่าวดี
จากอี๋เหนียงตรงนี้แล้วกัน!”
อันที่จริงต้วนชิงหมิงสามารถใช้ประโยชน์จากลูกของจางอี๋เหนียง เพื่อทำลายให้หลิวหรงไม่มีทางได้ผุดได้เกิดอีก
แต่ว่านางได้ล้มเลิกความคิดนั้นไปแล้ว เพราะนางก็เคยเป็นแม่ที่สูญเสียลูกมาก่อน จึงเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ดี หากจะใช้
จางอี๋เหนียงและลูกในท้องมาแก้แค้นเพื่อตนเอง เห็นทีจะเป็นเรื่องที่ผิดหลักความเป็นมนุษยธรรมเป็นที่สุด แม้คนอื่น
เลือกที่ใช้วิธีที่เหี้ยมโหดเย็นชาในการใช้คนอื่นเป็นเครื่องมือ แต่ต้วนชิงหมิงกลับมิอาจตัดสินใจทำเช่นนั้นได้!
เมื่อจางอี๋เหนียงได้ยินที่ต้วนชิงหมิงบอก นางก็รีบเช็ดนํ้าตาที่ไหลริน แล้วยืดอกพูดขึ้น “คุณหนูใหญ่วางใจได้
ตอนนี้ปีเชี่ยจะไปบอกนายท่านเจ้าค่ะ……”
พูดจบพลางก้าวเท้าหมายจะเดินไป ทว่าจู่ๆ นางกลับหยุดฝีเท้าลงแล้วพูดพึมพำขึ้น “คุณหนูใหญ่วางใจได้ ต่อให้
จะมีเด็กคนนี้แล้ว ปีเชี่ยก็ยังคงเป็นห่วงและดูแลคุณชายใหญ่เสมอ ไม่เปลี่ยนแปลงเจ้าค่ะ!”
จางอี๋เหนียงไม่ลืมก้มหัวให้ต้วนชิงหมิง แล้วเดินออกไปอย่างเชื่องช้า
เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าออกเฮือกหนึ่ง พลางหยิบนํ้าชาขึ้นจิบช้าๆ บนเก้าอี้ไม้พะยูงแดงไม่เอื้อนเอ่ยคำใด แสง
สุริยันด้านนอกหน้าต่างค่อยๆ เลือนราง ความมืดเริ่มคืบคลานไปทั่วท้องฟั้า อีกไม่นานม่านรัตติกาลก็จะคลี่คลุม ทว่าเด็ก
สาวยังคงจ้องมองออกไปด้านนอกด้วยแววตาเหม่อลอย คิดสิ่งใดอยู่ก็สุดที่จะรู้
นางถอนหายใจออกมาอีกคำรบหนึ่ง แล้วยกมือขึ้นหยิกแก้มของตัวเอง แสงสุดท้ายของวันริบหรี่เต็มที สาดแสงสี
ทองให้ตกกระทบหิมะที่ปกคลุมอยู่ด้านนอกไปกระทบใบหน้าที่ซีดขาวของต้วนชิงหมิง……วันนี้นางทิ้งโอกาสในการใช้
เด็กที่อยู่ในท้องของจางอี๋เหนียงแก้แค้นหลิวหรง แต่ต้วนชิงหมิงไม่ได้กังวลมากนัก เพราะนางเชื่อว่าหลิวหรงที่เพิ่งสูญ
เสียลูกไป คงไม่ยอมเห็นจางอี๋เหนียงเอาท้องที่พองโตขึ้นมาทุกวันลอยหน้าลอยตาไปมาอย่างแน่นอน ดังนั้นหลิวหรงจะ
ต้องสรรหาทุกวิถีทางในการทำร้ายและใส่ร้ายสารพัด……สิ่งที่ต้วนชิงหมิงต้องทำในเวลานี้คือ การหาโอกาสที่เหมาะ
สมในการโจมตีหลิวหรงให้ไม่มีที่ยืนในจวนต้วนได้อีกต่อไป!
ชิวหนิงรีบปิดประตูเรือนเข้าหากันจนสนิทเมื่อจางอี๋เหนียงเดินออกไป พลางเร่งฝีเท้าเดินกลับมาหาเจ้านาย ทว่า
ทันทีที่นางเปิดประตูห้องของต้วนชิงหมิงออก ลมหนาวจากด้านนอกลอดผ่านประตู เข้ามาในห้องอย่างไร้สุ้มเสียง พา
ความหนาวเย็นเข้ามา แม้จะมีอ่างใส่ถ่านร้อนๆ ให้ความอบอุ่นในห้อง ทว่าต้วนชิงหมิงกลับรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงกระดูก
ต้วนชิงหมิงก้มหน้าลง ยกนํ้าชาขึ้นจิบ ถามขึ้น “อวี้เอ๋อร์อยู่ไหน?”
ชิวหนิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “เยวี่ยเจียพาคุณชายใหญ่ไปทานขนมกุ้ยฮวาเจ้าค่ะ ก่อนกลับยังห่อใส่กล่องไปจำนวน
หนึ่ง ตอนนี้คงเดินไปส่งคุณชายใหญ่ที่เรือนเจ้าค่ะ!”
ต้วนชิงหมิงยังคงก้มหน้าแล้วตอบรับ “อ่อ” เพื่อบอกว่านางรับรู้แล้ว
ชิวหนิงได้เห็นท่าทางที่ไม่ค่อยได้พบเห็นบ่อยนักของนายหญิง พลางอมยิ้มรายงาน “บ่าวว่าเสื้อกันหนาวของ
คุณชายใหญ่บางไปหน่อย จึงสั่งให้เยวี่ยเจียไปบอกแม่นมที่ดูแลคุณชายใหญ่ให้ไปหาเสื้อผ้าที่หนาหน่อยมาให้คุณชาย
ใหญ่สวมใส่แล้วเจ้าค่ะ อีกอย่างนี่ก็ใกล้จะฉลองวันปีใหม่แล้ว ตามธรรมเนียมนั้นเสื้อผ้าชุดใหม่ของคุณหนูกับคุณชาย
ใหญ่ต้องเริ่มให้ทำได้แล้วเจ้าค่ะ”
ในที่สุดต้วนชิงหมิงก็เงยหน้าขึ้นมา พลางมองไปที่ชิวหนิงแล้วพูดเสียงเรียบนิ่ง “เจ้าไปเอาผ้าสีม่วงและสีแดง
อย่างละสองพับส่งไปที่เรือนของจางอี๋เหนียงด้วยล่ะ”
ชิวหนิงตอบรับคำและรีบไปจัดแจงในทันที
เด็กสาวครุ่นคิดอีกชั่วครู่ พลางเอ่ยกำชับ “ให้เอาผ้าพับสีฟั้าครามที่เหลือจากตัดชุดให้กับต้วนอวี้ในครั้งก่อนไปให้
จางอี๋เหนียงพร้อมกันเลยแล้วกัน”
ชิวหนิงพยักหน้าตอบรับอีกครั้งแล้วถามอย่างระมัดระวัง “จะรอให้ข่าวดีของจางอี๋เหนียงกระจายไปทั่วจวนต้วน
ก่อน แล้วค่อยนำไปส่งให้ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”
อีกฝั่ายส่ายหน้าไปมา “จะรอหรือไม่รอก็ไม่ได้สลักสำคัญหรอก”
ถ้าเรื่องที่จางอี๋เหนียงมาที่นี่ตั้งแต่ช่วงบ่ายกับข่าวดีเรื่องนางท้องนั้นได้แพร่ออกไปละก็ คิดดูสิว่าคนอื่นไม่ต้องคิดก็
รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้วนชิงหมิงจะต้องเป็นคนทำ ดังนั้นพับผ้าเหล่านี้ ถ้าถูกส่งไปก่อนที่ข่าวดีจะแพร่ออกไปอาจถูกมองว่ามี
นํ้าจิตนํ้าใจ แต่ถ้าส่งไปหลังจากที่ข่าวดีรู้กันทั่วแล้ว จะกลับกลายเป็นจุดที่คนอื่นนำมาเล่นงานได้
ชิวหนิงเข้าใจแผนการของต้วนชิงหมิงเป็นอย่างดีขึ้นมาทันที นางรีบพยักหน้าตอบรับและจดจำคำพูดนี้จนขึ้นใจ
ต้วนชิงหมิงยังคงนั่งจิบชาอย่างเงียบเชียบ ในขณะที่ชิวหนิงก็จัดเก็บข้าวของอย่างไร้สุ้มเสียงเช่นกัน ความเคยชิ
นของต้วนชิงหมิงอย่างหนึ่งคือ เวลานางอยู่คนเดียวมักไม่ค่อยพูดจา ชิวหนิงก็เอาแต่จัดเก็บข้าวของอย่างเบามือและ
เงียบเชียบให้ไม่เหมือนว่ามีนางอยู่ในห้องนี้
ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ ต้วนชิงหมิงจู่ๆ ได้ถามขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “แผลของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง?”
“แผลไม่ได้ลึกไปถึงกระดูกเจ้าค่ะ ตอนนี้แผลเริ่มปิดและกำลังสมานอยู่ เพียงแต่ตอนนี้ยังเดินไม่ได้เจ้าค่ะ” ชิว
หนิงตอบ
ต้วนชิงหมิงได้แต่ยู่ปากโดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดต่อ
ชิวหนิงหันไปถามต้วนชิงหมิงอีกครั้ง “ได้ยินมาว่าองค์ชายสามให้คนมาส่งยารักษารอยแผลเป็นมาให้ ยังได้ยินอีก
ว่ายานั้นเป็นยาวิเศษเจ้าค่ะ”
เหยียนหลิ่งอวี๋ส่งมาอย่างนั้นหรือ?
ต้วนชิงหมิงไม่ได้ตระหนกกับสิ่งที่ชิวหนิงเล่า แต่พยักหน้ารับรู้อยู่สองสามครั้ง “ในเมื่อคุณชายสามส่งมาก็นำไป
ให้เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ใช้เถอะ!”
เหยียนหลิ่งอวี๋ถือว่ายังพอมีจิตใจที่ดีหลงเหลืออยู่บ้าง เป็นเพราะเขาจึงทำให้เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ต้องมาเจ็บตัวหนักถึง
เพียงนี้ ยังดีที่ยังรู้ว่าต้องส่งยารักษาแผลเป็นมาให้!
ชิวหนิงได้เก็บกวาดจัดห้องเสร็จสิ้นด้วยความรวดเร็ว เมื่อหันไปมองก็พบว่าต้วนชิงหมิงยังคงเหม่อลอยอยู่เช่นเดิม
นางจึงมองตามสายตาที่ต้วนชิงหมิงทอดออกไป ก็พบว่าต้วนชิงหมิงกำลังมองทางที่จางอี๋เหนียงเดินออกจากเรือนไป แม้
ชิวหนิงจะตระหนกตกใจแต่นางกลับยิ้มออกมา “ที่จริงแล้ว หลิวอี๋เหนียงในตอนนี้ไม่เหมือนหลิวอี๋เหนียงในอดีตอีกแล้ว
แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใดจางอี๋เหนียงยังคงกังวลกับเรื่องใดอยู่กันแน่?”
ต้วนชิงหมิงปรายตามองชิวหนิงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “จางอี๋เหนียงคงถูกหลิวอี๋เหนียงทำให้
ตกใจจนกลัว เหมือนกระต่ายตื่นตูม!”
อย่างไรเสียชิวหนิงก็ยังเป็นสาวน้อย ที่ยังไม่ได้เข้าใจคำพูดที่ต้องตีความของต้วนชิงหมิงมากนัก……พอได้ฟังที่ต้วน
ชิงหมิงพูด ชิวหนิงได้พูดยิ้มๆ ขึ้นมา “แต่ว่าจางอี๋เหนียงก็ยังนับว่าฉลาดเฉลียวอยู่ ที่ยังรู้ว่าต้องมาหาคุณหนูช่วยปกปั้อง
เด็กที่อยู่ในท้องของนาง”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้สีหน้าของชิวหนิงอยู่ๆ ก็ปรากฏสายตาที่แปลกพิลึก นางชะงักมือที่กำลังเก็บข้าวทันที พลาง
ถามขึ้นเสียงเบา “คุณหนูเจ้าคะ อันที่จริงบ่าวก็ยังกังวลใจอยู่… ลูกของจางอี๋เหนียงคนนี้ คุณหนูไม่ถือสาใช่ไหมเจ้าคะ?”
ต้วนชิงหมิงหันหน้ากลับไปมองท้องฟั้าที่อยู่นอกหน้าต่างตามเดิม ไม่นานสายตาของนางยังคงเหม่อลอยและพูด
นํ้าเสียงที่นิ่งเรียบ “ทำไมข้าจะต้องถือสาด้วยเล่า… เด็กทุกคนถือกำเนิดจากคำอวยพรที่ประเสริฐของผู้เป็นแม่ ซึ่งไม่ได้
เกี่ยวกับฐานะยากดีมีจน สูงตํ่าดำขาวสักหน่อย… เพราะฉะนั้นเด็กทุกคนต่างมีเหตุผลเพียงพอที่จะถือกำเนิดออกมา”
ชิวหนิงพลันประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ยินขึ้นมาทันที
นางพบว่าต้วนชิงหมิงในตอนนี้ ไม่ใช่ต้วนชิงหมิงที่มีความสามารถและสติปัญญาที่นางคุ้นเคย แต่กลับเป็นคน
แปลกหน้ามากที่สุด สำหรับต้วนชิงหมิงที่เข้าใจชีวิตกับเรื่องราวต่างๆ อย่างถ่องแท้ ช่างเหมือนกับผู้ใหญ่ที่ต้องครุ่นคิด
และไม่ใช้อารมณ์ในการตัดสินใจอย่างหุนหันพลันแล่น
คำพูดที่เหมือนมีชีวิตผ่านร้อนผ่านหนาวมามากของต้วนชิงหมิง เป็นเหมือนพายุใหญ่ที่พัดพาความสงสัยในใจ
ทั้งหมดของชิวหนิงไปด้วยจนหมดสิ้น
ทว่าช่วงแวบหนึ่งที่ชิวหนิงรู้สึกยินดีกับต้วนชิงหมิงที่ไม่ได้ตกอยู่ในห้วงของความเคียดแค้น เพราะอย่างน้อยๆ คุณ
หนูในตอนนี้ก็ยังคงเป็นสาวน้อยที่มีจิตใจเมตตาคนหนึ่ง…