การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 28 ไปั๋หย่วนฮ่าวโมโหจัด

ไปั๋หย่วนฮ่าวมองไปยังต้วนชิงหมิงเขาอยากให้ว่าที่คู่หมั้นหมายพาไป ทว่าต้วนชิงหมิงกลับหันหลังจากไปไม่หัน
กลับมามองหรือพูดอะไรสักคำ
ไปั๋หย่วนฮ่าวจนปัญญาได้แต่พยักหน้าดึงมือกลับมาก่อนจะถอยหลังครึ่งก้าว โค้งตัวลงเล็กน้อย
“ลำบากคุณหนูรองแล้ว”
ไปั๋หย่วนฮ่าวเรียกต้วนอวี้หรานว่าคุณหนูรองแทนที่จะเป็น ‘น้องสาว’ เพื่อที่จะได้รักษาระยะห่างทั้งยังพูดให้ต้วน
ชิงหมิงได้ยินว่าเขามีเส้นแบ่งกับต้วนอวี้หรานชัดเจน
ต้วนอวี้หรานมองว่าไปั๋หย่วนฮ่าวเป็นของนางไฉนเลยจะเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในนั้นได้
เมื่อต้วนอวี้หรานได้ยินเขาตอบรับจึงสะบัดผ้าเช็ดหน้าเดินนำไปอย่างมีความสุขส่งสายตาให้บ่าวรับใช้ของไปั๋
หย่วนฮ่าวไปที่อื่นไปั๋หย่วนฮ่าวเดินตามหลังต้วนอวี้หรานอย่างตั้งใจเพื่อรอสนทนากับต้วนชิงหมิง
เมื่อเห็นไปั๋หย่วนฮ่าวขยับเข้ามาใกล้ต้วนชิงหมิงจึงเดินห่างออกไปอย่างรวดเร็วในระหว่างที่เงยหน้าขึ้นนางก็เห็น
แววตาผิดหวังของอีกฝั่าย นางไม่อธิบายอะไรทั้งสิ้นพูดขึ้นเรียบๆ
“คุณชายไปั๋เชิญตามน้องอวี้หรานไป!”
ไปั๋หย่วนฮ่าวเรียกต้วนอวี้หรานว่า ‘คุณหนูรองต้วน’ ส่วนต้วนชิงหมิงก็เรียกไปั๋หย่วนฮ่าวว่า‘คุณชายไปั๋’ ความ
ห่างเหินของคำเรียกชื่อไม่ต้องพูดก็สามารถเข้าใจได้เด็กหนุ่มถอนหายใจ ทำได้เพียงบอกลาต้วนชิงหมิงจากนั้นเดินตามต้
วนอวี้หรานไปอย่างจำใจ
แสงตะวันที่สาดส่องกระทบลงเป็นเงาที่ทอดยาวของทั้งสองเดินจากไปอย่างรวดเร็วต้วนชิงหมิงถึงได้ถอนหายใจ
เบาๆ ออกมา
ระหว่างทางต้วนอวี้หรานดีใจที่สุดส่วนไปั๋หย่วนฮ่าวกลับไม่พูดไม่จา เมื่อเห็นสองคนนั้นเดินไปได้ไกลแล้วต้วนชิงห
มิงจึงคลายมือที่กุมไว้ในเสื้อออก ภายใต้แสงตะวันฝั่ามือขาวถูกบีบจนห้อเลือดชัดเจน
ต้วนชิงหมิงถอนหายใจยาวนางคิดว่านางจะไม่สนใจอีกทั้งยังลืมเขาไปได้แล้ว แต่เมื่อเห็นไปั๋หย่วนฮ่าวอีกครั้ง
ความเกลียดชังกลับโผล่ขึ้นมาอย่างท่วมท้น
ต้วนชิงหมิงอยากจะพุ่งเข้าไปถามไปั๋หย่วนฮ่าวว่าเมื่อชาติที่แล้วต้วนอวี้หรานทำร้ายนางรวมทั้งบุตรชายและบุตร
สาวจนตาย เขารับรู้หรือไม่?
เรื่องในอดีตชาติได้ผ่านไปแล้วและชาตินี้เพิ่งจะเริ่มต้นใหม่ ไปั๋หย่วนฮ่าวในตอนนี้คงยังไม่รู้ประสาแต่นางก็กลับมา
เกิดใหม่แล้ว คำถามบางอย่างคงไม่สามารถหาคำตอบได้อีกแล้ว
ต้วนชิงหมิงเงยหน้ามองท้องฟั้าที่มีลมเย็นพัดมายกยิ้มอย่างเย็นชา ไปั๋หย่วนฮ่าว ต้วนอวี้หราน วางใจได้ในชาตินี้
ข้าจะให้พวกเจ้าได้สมหวัง
วันนี้ต้วนชิงหมิงออกจากจ้วนไปตั้งแต่เช้าได้พบต้วนอวี้หรานที่ทาแปั้งหนาจนใบหน้าซีดขาวอยู่ตรงทางเดินใน
สวนด้านหลัง
ไปั๋หย่วนฮ่าวยืนอยู่ข้างกายของต้วนอวี้หรานเดิมทีเขาไม่อยากออกจากห้องแต่ทนการรบเร้าของต้วนอวี้หรานไม่
ไหวจึงต้องตอบรับออกมาที่สวนด้านหลังเป็นเพื่อนนางเมื่อเห็นต้วนชิงหมิง สายตาของไปั๋หย่วนฮ่าวก็จับจ้องไปที่นาง
วันนี้ต้วนชิงหมิงสวมเสื้อแขนสั้นสีฟั้าอ่อนด้านล่างเป็นกระโปรงจีบสีนํ้าเงินเข้ม ชุดคลุมเป็นผ้าคลุมโปร่งสีขาวบน
ศีรษะเกล้าผมขึ้น ทำให้บนตัวนางดูเหมือนสาวน้อยน่ารักอ่อนวัยเหมือนผีเสื้อที่บินไปตามลม เหมือนนํ้าแข็งหิมะที่ขาวใส
ต้วนชิงหมิงแต่งตัวแบบนี้พูดได้ว่าเป็นที่ชอบใจของไปั๋หย่วนฮ่าว
เห็นเพียงแววตาของเขาที่ส่องแสงออกมาด้วยความดีใจเดินไปข้างหน้าสองก้าวเหมือนจะพูดบางอย่างแต่ต้วนอวี้
หรานที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับเดินตัดหน้า จ้องมองไปทางต้วนชิงหมิง
“พี่สาวจะไปไหนหรือ? ได้บอกท่านแม่หรือยัง?” ต้วนชิงหมิงมองกลับไปที่ต้วนอวี้หราน หัวเราะออกมาเบาๆ
อย่างรักษากิริยา
“ข้าเป็นบุตรสาวภรรยาเอก หากไม่ได้ทำอะไรผิด ย่อมเข้าออกจวนได้ตามอิสระ……”
‘บุตรสาวภรรยาเอก’ คำนี้นางเอ่ยอย่างตั้งใจเมื่อต้วนอวี้หรานได้ยินตาก็แดงขึ้นมา ต้วนชิงหมิงหัวเราะอยู่ในใจ
แสร้งทำเป็นมองต้วนอวี้หรานช้าๆ เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มที่แฝงความหมาย
“ทำไมกัน เจ้าก็อยากจะออกไปข้างนอกด้วยหรือ……เช่นนั้นก็ไปถามท่านพ่อดู……”
ต้วนชิงหมิงอุตส่าห์ไม่พูดถึงจวนติ้งกั๋วกงแต่พอนางพูดขึ้นต้วนอวี้หรานก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมา เมื่องานเลี้ยงที่
จวนติ้งกั๋วกงต้วนอวี้หรานต้องเดินเข้าประตูเล็กเข้าไปนั่งด้านในด้วยความงงงวยอยู่นานนางนั่งในส่วนเสริมของงานเลี้ยง
เมื่อต้วนอวี้หรานเห็นคนอื่นที่หน้าตาไม่สะสวยเท่านางได้รับการชื่นชมยอมรับจึงเศร้าใจเหตุใดต้วนชิงหมิงต้องหยิบเรื่อง
นี้ขึ้นมาพูดอีก
ข้าเกลียดนางที่สุด!
ต้วนอวี้หรานแอบมองไปที่ไปั๋หย่วนฮ่าวดูว่าเขาจะฟังเข้าใจหรือไม่แต่สายตาของไปั๋หย่วนฮ่าวกลับมองไปที่ต้วนชิง
หมิงตลอด ทำให้นางโกรธจนลมแทบออกหูต้วนชิงหมิงมีอะไรดี ทั้งหน้าตา การแต่งตัว และอำนาจล้วนสู้นางไม่ได้สัก
อย่างแต่ไปั๋หย่วนฮ่าวเอาแต่มองนาง มีตาแต่หามีแววไม่เสียจริง
ต้วนอวี้หรานที่กำลังโกรธได้ยินเพียงเสียงไปั๋หย่วนฮ่าวพูดขึ้น
“คุณหนูใหญ่ ไม่ทราบว่าจะไปที่ไหนหรือ……หย่วนฮ่าวมาเมืองหลวงครั้งแรกอยากจะออกไปเดินเล่นข้างนอกไม่
ทราบว่าคุณหนูใหญ่จะสะดวกพาไปด้วยได้หรือไม่”
เขามองต้วนชิงหมิงอย่างกระตือรือร้นสีหน้านั้นแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ออกมาจากใจ เมื่อใครได้เห็นก็ยาก
จะปฏิเสธ
ไปั๋หย่วนฮ่าวมีความรู้สึกปฏิพัทธ์ต่อต้วนชิงหมิงแน่นอนว่าความคิดเขาต้องมองผลประโยชน์มากกว่าความรักใคร่
เมื่อครู่เขามองนางมาตลอดนางไม่ได้แสดงอาการเย้ยหยันเย็นชาใดๆ ตอบ เขาจึงรู้ว่าต้วนชิงหมิงเกลียดต้วนอวี้
หรานเป็นที่สุด
ทว่าต้วนชิงหมิงไม่ชวนทะเลาะหรือด่าว่านางเพียงพูดนิ่งๆ ไม่กี่ประโยคก็สามารถทำให้ต้วนอวี้หรานโกรธขึ้นมา
ได้นี่แสดงให้เห็นว่าเด็กสาวคนนี้มีความคิดลํ้าลึก!
เมื่อดูรูปโฉมและนิสัยใจคอของต้วนชิงหมิงนางเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ลูกอนุที่อยู่ตรงหน้าจะเทียบได้อย่างไรตอนนี้
ไปั๋หย่วนฮ่าวเริ่มมีใจขึ้นมา
ต้องรู้ว่าตอนนี้อำนาจของตระกูลไปั๋อ่อนแอมากเขาจึงต้องการหาภรรยาเอกที่มีฐานะเข้ามาช่วยตอนนี้ต้วนชิงห
มิงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดการมาในครั้งนี้เขามาเพื่อขอต้วนชิงหมิงเป็นภรรยาเอกเขาต้องการอาศัยชื่อเสียงบารมี
ของจวนแม่ทัพต้วนรวมถึงอำนาจของอัครมหาเสนาบดีติงมาทำให้ตระกูลไปั๋กลับมามีชื่ออีกครั้ง
ต้วนชิงหมิงยังไม่ได้ปฏิเสธเงาของต้วนอวี้หรานก็ปรากฏตรงหน้าขวางทางทั้งสองพลางเอ่ยเสียงดัง
“พี่ไปั๋!ต้องการไปที่ไหนหรือ ประเดี๋ยวข้าไปบอกท่านแม่ก่อนแล้วค่อยพาพี่ไปั๋ไป……”
ต้วนอวี้หรานพูดไปก็มองต้วนชิงหมิงอย่างยั่วยุจริงจัง
ต้วนชิงหมิงได้ฟังก็ยกริมฝีปากเล็กน้อยพูดขึ้นนิ่งๆ
“เช่นนั้นน้องสาวก็พาคุณชายไปั๋ไปเที่ยวก็แล้วกัน พี่สาวยังมีธุระ ขอตัวก่อน”
สีหน้าของต้วนอวี้หรานเต็มไปด้วยความยินดีราวกับเป็นผู้ชนะในสนามรบนางดึงแขนเสื้อของไปั๋หย่วนฮ่าว
“พี่ชายไปั๋อยากจะไปเที่ยวที่ไหน หรืออยากกินอะไรในเมืองหลวงข้ารู้หมดทุกอย่าง”
ท่าทางของไปั๋หย่วนฮ่าวไม่น่ามองเขาสะบัดมือของต้วนอวี้หรานออกด้วยความโมโห “ชายหญิงมีความแตกต่าง
กันขอให้คุณหนูรองระมัดระวังด้วย ข้าเหนื่อยแล้ว ขอตัวกลับไปพักก่อน”
เมื่อพูดจบก็ดึงแขนเสื้อกลับวิ่งไปตามทางที่ต้วนชิงหมิงเดินจากไปเหตุที่ต้วนชิงหมิงไม่สนใจเขาก็เพราะคนเขลา
อย่างต้วนอวี้หรานเช่นนั้นเขาจึงต้องหาโอกาสอธิบายให้นางเข้าใจ
ไปั๋หย่วนฮ่าวรีบจากไปทิ้งต้วนอวี้หรานที่ยังคงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนางตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าซีด
ขาวด้วยความเสียใจ ทำไมพี่ไปั๋จึงโกรธนางเล่าเป็นเพราะอะไรกัน?