การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 29 ต้วนอวี้หรานเจอปัญหา

ไปั๋หย่วนฮ่าวทำให้ต้วนอวี้หรานตกใจจนพูดอะไรไม่ออกนางเคยชินกับการถูกผู้เป็นมารดาตามใจมาตลอด ไม่เคย
เจอใครโมโหใส่มาก่อนเมื่อถูกไปั๋หย่วนฮ่าวขัดใจจึงทำอะไรไม่ถูกแม้จะเป็นเช่นนั้นแต่นางกลับรู้สึกว่าเขา ‘ช่างไม่เหมือน
ใคร’
เพราะไปั๋หย่วนฮ่าวมีหน้าตาหล่อเหลาทั้งยังไม่ยอมตามใจนางต้วนอวี้หรานที่ไม่เคยพบเจอคนเช่นนี้มาก่อนก็ยิ่ง
รู้สึกถูกใจ นางจะไม่ปล่อยให้เขาหลุดมือไปเด็ดขาด
นางอดที่จะเขินอายไม่ได้เมื่อมองไปที่ใบหน้าของอีกฝั่ายเดิมทีหากต้วนอวี้หรานเจอแบบนี้ควรจะถอยกลับไปทว่า
นางกลับตัดใจไม่ลงเมื่อเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่ม
ต้วนอวี๋หรานกลืนนํ้าลายไปหนึ่งอึกพูดตะกุกตะกัก
“พี่ไปั๋……ข้าเรียกผิดตรงไหน……พวกเราเป็นญาติกัน”
ต้วนอวี้หรานท่าทีอ่อนลงที่นางเรียกเขาว่าพี่เพราะอายุใกล้เคียงกัน หรือนางเรียกผิดไป ไม่ควรจะใช้คำว่า ‘พี่ชาย
น้องสาว’
ไปั๋หย่วนฮ่าวได้ยินคำพูดของต้วนอวี้หรานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาพี่ชายน้องสาวงั้นหรือ
ทว่าเขาเห็นต้วนชิงหมิงเรียกหลิวยวนอย่างสนิทสนมส่วนเขานั้นนางกลับพูดอย่างไม่ไว้หน้าเมื่อคิดถึงตรงนี้ไปั๋
หย่วนฮ่าวจึงหันหน้ากลับมามองต้วนอวี้หรานด้วยสายตาที่โกรธเคืองตอบนางด้วยอารมณ์ที่เย็นชา
“คุณหนูต้วนเรียกผิดแล้วชายหญิงอายุห่างกันหกปีก็ไม่นั่งทานอาหารด้วยกันแล้ว หญิงชายมีความแตกต่างคำว่า
พี่ชายน้องสาวจะเรียกตามใจไม่ได้ครั้งนี้เห็นว่าคุณหนูต้วนอายุน้อยจึงไม่ถือสาถ้ามีครั้งหน้าข้าคงต้องบอกท่านลุงให้สอน
เรื่องมารยาทใหม่แล้ว”
คำพูดของไปั๋หย่วนฮ่าวดูเหมือนว่าตำหนิต้วนอวี้หรานที่แท้กลับตั้งใจพูดใส่ต้วนชิงหมิงที่ไปสนิทสนมกับชายหนุ่ม
ที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเรียกว่าพี่ชายแล้วยังหัวเราะกันอย่างมีความสุข ต้วนชิงหมิงคนนี้ช่างไม่มียางอายทำให้ตระกูลไปั๋
ขายหน้าจนหมดสิ้น
เมื่อหันกลับไปเห็นต้วนอวี้หรานยังคงยืนอยู่ใกล้ๆเขาจึงมองด้วยสายตาเย็นยะเยือกจากนั้นหันหลังจากไป
อยู่ๆต้วนอวี้หรานก็ถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวอีกครั้ง ในใจของนางไม่อาจยินยอมเดิมทีนางชอบความสง่าของไปั๋หย่วนฮ่า
วจึงอยากเข้าไปใกล้ชิดสนิทสนมเพื่อที่จะแย่งอีกฝั่ายจากต้วนชิงหมิงแต่ไม่ว่านางจะเอาใจอย่างไร เขากลับไม่สนใจแม้แต่
นิดเดียว!
ต้วนอวี้หรานมองไปยังชุดของนาง “เอ๋แต่งตัวแบบนี้ไม่เห็นมีปัญหาอะไรเสียหน่อย”
นางจับไปที่หน้าของตัวเองตอนออกจากห้องก็ส่องกระจกดูแล้วไม่เห็นมีอะไรที่ไม่เหมาะสม……ทำไมสีหน้าท่าทาง
ของไปั๋หย่วนฮ่าวถึงมองนางอย่างรังเกียจเช่นนี้?
ต้วนอวี้หรานขมวดคิ้วใช้แรงถีบไปที่ก้อนหิน ในใจยังครุ่นคิดเหตุใดไปั๋หย่วนฮ่าวจึงไม่สนใจนางเป็นเพราะคำพูดไม่
เหมาะสมหรือ?
เมื่อวานที่เรียกเช่นนี้เขายังดูดีใจอยู่เลยแต่ทำไมวันนี้กลับเปลี่ยนเป็นคนละคน?
ต้วนอวี้หรานได้แต่ยู่ปากคิดอยู่ภายในใจไม่นานก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากด้านหน้า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเสียง
ของต้วนชิงหมิงที่นางไม่อยากเห็นหน้าเมื่อก่อนนางมักแกล้งและเอาเปรียบต้วนชิงหมิงอยู่บ่อยครั้งทว่าตอนนี้นอกจาก
เอาเปรียบนางไม่ได้แล้วยังถูกนางเอาคืนอยู่บ่อยๆเช่นนี้ต้วนอวี้หรานจะไม่โมโหได้อย่างไร?
ต้วนอวี้หรานได้รับความไม่เป็นธรรมจากไปั๋หย่วนฮ่าวมาตอนนี้ยังได้ยินเสียงหัวเราะของต้วนชิงหมิง น่ารำคาญ
เสียจริง
นางหันไปจ้องต้วนชิงหมิงอย่างเกลียดชัง!
เมื่อเงยหน้าขึ้นนางเห็นไปั๋หย่วนฮ่าวหยุดนิ่ง ยืนมองไปยังทางที่มีเสียงหัวเราะด้วยสายตาที่หมดหวังไม่มีสีหน้า
ท่าทางเหมือนเมื่อครู่ที่สั่งสอนนางอยู่อีก
เมื่อมองตามสายตาเขาไปสิ่งที่เห็นกลับเป็นต้วนชิงหมิงที่นางเกลียด และนางไม่ได้อยู่คนเดียวข้างกายยังมีเด็ก
หนุ่มรูปร่างสมส่วน สูงกว่านางหนึ่งช่วงหัวอยู่ด้วยเด็กหนุ่มผู้นี้ก็คือคนที่ช่วยชีวิตต้วนอวี้ที่ตกบ่อนํ้านั่นเอง!
นางเกลียด……เกลียดต้วนชิงหมิง แต่เกลียดต้วนอวี้มากกว่าทว่าตอนนี้นางกลับเกลียดหลิวยวนที่อยู่กับต้วนชิงห
มิงมากที่สุด เชอะ!ถ้าไม่ใช่เพราะหลิวยวน ตอนนี้ต้วนอวี้ก็คงตายไปแล้วคงไม่มีโอกาสให้หลิวยวนมายืนขวางหูขวางตา
แบบนี้!
ในหัวของต้วนอวี้หรานคิดเพียงว่าเมื่อไหร่หลิวยวนผู้นี้จะจมนํ้าตายไปพร้อมกับต้วนอวี้สักที
ระหว่างที่ต้วนอวี้หรานกำลังครุ่นคิดพลันได้ยินเสียง “เหอะ!”
นางเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจเห็นไปั๋หย่วนฮ่าวยืนมองไปทางต้วนชิงหมิงอย่างไม่สบอารมณ์พลางกำมือแน่น
ไปั๋หย่วนฮ่าวเกลียดต้วนชิงหมิง? หรือว่าเกลียดชายหนุ่มที่อยู่กับต้วนชิงหมิง?
แม้ต้วนอวี้หรานอายุยังน้อยแต่นางไม่โง่เขลาหรี่ตามองไปยังสีหน้าท่าทางของไปั๋หย่วนฮ่าวทันใดนั้นเหมือนนาง
จะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา หากนางแสดงท่าทางดีๆ อีกครั้งทำไมไปั๋หย่วนฮ่าวจะไม่ยินยอม นางไม่ได้เสียมารยาทหรือ
ล่วงเกินเขาจะทำให้เขาโกรธได้อย่างไร?
ตอนนี้ดูท่าแล้วสาเหตุที่ไปั๋หย่วนฮ่าวไม่มีความสุขไม่ได้เป็นเพราะนางแต่เป็นเพราะต้วนชิงหมิงที่น่ารังเกียจนั่น
ต่างหาก มีสัญญาหมั้นหมายอยู่กับคนหนึ่งแต่กลับไปส่งสายตาให้กับอีกคนหนึ่ง ช่างเป็นการกระทำที่ไม่ไว้หน้าตระกูลต้
วนไม่ได้การแล้ว! เรื่องนี้ต้องบอกท่านพ่อให้สั่งสอนนางที่ประพฤติตัวขัดต่อศีลธรรม
คิดได้ดังนั้นนางหมุนตัวกำลังจะก้าวเท้า……พลันคิดขึ้นมาได้ว่าตอนนี้ผู้เป็นบิดารักใคร่เอ็นดูต้วนชิงหมิงมากต่อให้
ลงโทษคงจะเป็นการต่อว่าไม่กี่ประโยค นั่นไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ!
สิ่งที่นางต้องการคือความตายเท่านั้น!
แม้ใจจะอยากให้ต้วนชิงหมิงตายแต่ก็ไม่กล้าลงมือ แต่นางสามารถทำลายชื่อเสียงของต้วนชิงหมิงได้ไม่ใช่หรือ?
แววตาต้วนอวี้หรานลุกวาวเจ้าเล่ห์……ใช่แล้ว ต้องทำแบบนี้!
สีหน้าของต้วนอวี้หรานดูสะใจเป็นที่สุดหึ!ต้วนชิงหมิง เจ้ากับหลิวยวนกล้าส่งสายตากันในที่รโหฐาน รอดูแล้วกัน
ว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร!นางกวักมือเรียกบ่าวใช้ที่ชื่อเยวี่ยหวาเดิมทีต้วนอวี้หรานอยากอยู่กับไปั๋หย่วนฮ่าวจึงไล่เย
วี่ยหวาไปอยู่ไกลๆแต่ตอนนี้ไปั๋หย่วนฮ่าวไม่อยู่แล้ว นางจึงเรียกบ่าวรับใช้มา
เยวี่ยหวาเป็นหัวหน้าบ่าวรับใช้ของต้วนอวี้หรานที่หลิวหรงตั้งใจเลือกให้ปีนี้นางอายุสิบหกปี แม้บ่าวรับใช้คนนี้จะ
หน้าตาธรรมดาแต่นิสัยนิ่งสงบและสามารถปรับตัวตามสถานการณ์ได้
เดิมต้วนอวี้หรานไม่ชอบท่าทางของเยวี่ยหวาที่โง่เขลาและนิ่งเงียบจนเกินไปถ้าให้คิดเรื่องใดจะใช้เวลานานมาก
จนน่าเบื่อน่ารำคาญ นางจึงเป็นบ่าวรับใช้ที่ต้วนอวี้หรานแทบไม่อยากเรียกใช้มากที่สุดแต่เพื่อแก้แค้นต้วนชิงหมิง นางจึง
ตัดสินใจใช้เยวี่ยหวาสักครั้ง
เยวี่ยหวาเมื่อเห็นต้วนอวี้หรานกวักมือเรียกจึงรีบเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วก้มหน้าลงถามเสียงเบา “คุณหนู……
ต้องการสิ่งใดเจ้าคะ?”
ต้วนอวี้หรานมักจะอารมณ์ไม่ค่อยดีจึงไม่มีใครกล้าล่วงเกินนางด้วยกลัวชีวิตที่เหลือจะยากลำบากดังนั้นเยวี่ยหวา
ทำได้เพียงทำตามต้วนอวี้หรานสั่งเท่านั้น!
นางเห็นท่าทางที่ระมัดระวังของบ่าวรับใช้พลันรู้สึกไม่ชอบใจจึงชักสีหน้าใส่ “เจ้ามานี่……” นํ้าเสียงที่ดุดันของต้
วนอวี้หรานทำให้เยวี่ยหวาตกใจรีบขยับเข้าไปใกล้เพื่อฟังสิ่งที่เจ้านายต้องการ
ต้วนอวี้หรานกระซิบข้างหูเยวี่ยหวาไม่กี่คำนางถึงกับตกใจจนต้องเอามือขึ้นมาปิดปาก พูดออกมาอย่างตกใจ
“คุณ……คุณหนู จะทำอย่างนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ?”
ต้วนอวี้หรานเรียกให้เยวี่ยหวาไปเพื่อให้ทำลายชื่อเสียงของต้วนชิงหมิงแต่เยวี่ยหวารู้ว่าชื่อเสียงของหญิงสาวเป็น
สิ่งที่สำคัญที่สุดถ้าทำเช่นนั้นชีวิตของคุณหนูใหญ่จะถูกทำลายจนหมดสิ้น!