การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 304 โต้เถียงกันไปมา

องค์หญิงจิ่นซิ่วได้ฟังถึงกับเลิ่กลั่กไปครู่หนึ่ง “อย่างไรข้าก็ไม่มีทางใส่ไปไหนอยู่ดี!”
ต้วนชิงหมิงคลี่ยิ้มอย่างจริงใจและพูดอย่างรักษาหน้าอีกฝั่าย “ร้านเย็บปักหยาจื้อของหม่อมฉันเป็นร้านเก่าแก่
ดั้งเดิมกว่ายี่สิบปี เช่นนั้นองค์หญิงคิดว่าหม่อมฉันจะทำลายร้านเพียงเพื่อภาพปักเพียงภาพเดียวอย่างนั้นหรือเพคะ?”
องค์หญิงจิ่นซิ่วถึงกับชะงักนิ่งราวกับเป็นใบ้ไปชั่วขณะ
คนที่ทำการค้าทุกคนย่อมไม่ทำลายชื่อเสียงร้านของตนเองเพียงเพื่อแก้แค้นใครคนเดียว โดยที่เอาชื่อเสียงการค้า
มาเป็นเดิมพัน
ไม่เพียงแต่ต้วนชิงหมิง ทว่าทุกคนที่ทำการค้าย่อมไม่มีใครทำเป็นอันขาด
เดิมทีองค์หญิงจิ่นซิ่วจะหาเจ้าของร้านปักเย็บหยาจื้อเพียงเพื่อด่าทอระบายความโกรธเท่านั้น แต่เมื่อรู้ว่าร้าน
แห่งนี้เป็นของต้วนชิงหมิง ความคิดเดิมกลับแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง องค์หญิงจิ่นซิ่วต้องการเพียงให้ต้วนชิงหมิงชื่อเสียง
ปั่นปีและมีชีวิตอยู่อย่างตายทั้งเป็น
นางมองไปโดยรอบก่อนจะมาหยุดที่ต้วนชิงหมิง “ต้วนชิงหมิง นี่เป็นร้านของเจ้าอย่างนั้นหรือ แล้วภาพที่ข้าสั่ง
ปัก เจ้าจะอธิบายอย่างไร?”
ต้วนชิงหมิงได้ฟังก็เดินไปยืนตรงหน้าองค์หญิงจิ่นซิ่ว นางยกยิ้มออกมาเล็กน้อย “องค์หญิงกำลังพูดถึงภาพ ‘หลิน
ยวนเซี่ยนอวี่ถู’ ใช่หรือไม่เพคะ? บัดนี้ข้าได้นำภาพมาแล้ว เหมาะเจาะกับที่ต้องให้คำตอบองค์หญิงพอดิบพอดีเลย
เพคะ!”
องค์หญิงจิ่นซิ่วได้ฟัง พลันอ้าปากพูดเสียงดังขึ้นมาทันที “ชิ! เป็นเพราะร้านเจ้านั่นแหละที่ทำได้ไม่ดี จะมาโทษ
ข้าได้อย่างไรกัน!”
“ขอถามองค์หญิง ภาพที่ช่างฝีมือปักนั้น องค์หญิงเป็นคนเลือกภาพมาด้วยมือขององค์หญิงเองใช่หรือไม่เพคะ?”
ต้วนชิงหมิงเอ่ยถาม
อีกฝั่ายพยักหน้ารับ “แน่นอนว่าเป็นภาพที่ข้าคัดเลือกมาด้วยมือของข้าเอง แต่น่าเสียดายที่ช่างฝีมือในร้านเจ้า
นั้นมีฝีมือยอดแย่ถึงเพียงนี้ ไม่เพียงจะทำได้ไม่ได้เรื่อง แม้แต่ไหมที่ใช้ปักยังมีคุณภาพตํ่าเตี้ยเรี่ยดิน!”
“เช่นนั้นขอถามองค์หญิงอีกครั้ง เป็นที่สายตาขององค์หญิงมองภาพปักไม่ดีเอง หรือว่าสงสัยในฝีมือของช่างที่
เลือกได้ไม่ดีเองเพคะ?” ต้วนชิงหมิงถามยิ้มๆ
องค์หญิงจิ่นซิ่วหน้าแดงกํ่าด้วยความโมโห พลางตะโกนเสียงดัง “ช่างฝีมือในร้านหยาจื้อของเจ้านั้นล้วนแล้วแต่
ฝีมือกระจอกไม่ได้เรื่อง ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าคนไหนฝีมือเยี่ยม คนไหนฝีมือห่วย?”
นางไม่โต้เถียง เพียงแต่อมยิ้มพูดนิ่งๆ “เช่นนั้น เส้นด้ายเหล่านั้น องค์หญิงเลือกด้วยองค์เองใช่ไหมเพคะ?”
องค์หญิงจิ่นซิ่วตอบกลับเสียงดังลั่น “ก็ต้องเป็นอย่างนั่นแน่นอน… แต่ว่าข้าไม่นึกไม่ฝันว่าร้านเจ้าจะใช้ของ
คุณภาพตํ่า เมื่อข้านำกลับไปแล้วเทนํ้าบนภาพที่ปัก สีของด้ายก็ตกเปือนผ้าไปหมด ต้วนชิงหมิง เรื่องนี้เจ้าจะอธิบาย
อย่างไร?”
ต้วนชิงหมิงจึงหยิบภาพที่ปักใหม่อย่างดีกางออกตรงหน้าขององค์หญิงจิ่นซิ่ว แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา “เชิญองค์
หญิงดูให้ชัดเจนว่าใช่ภาพนี้หรือไม่เพคะ?”
องค์หญิงจิ่นซิ่วตอบเสียงนิ่ง “เป็นภาพนี้ ต้วนชิงหมิง… เจ้ากล้ายอมรับหรือไม่ว่าช่างฝีมือกับเส้นด้ายร้านเจ้าล้วน
แล้วแต่คุณภาพตํ่า?”
ต้วนชิงหมิงหันไปรับเส้นด้ายที่เตรียมไว้เรียบร้อยจากมือของผู้ดูแลติง “นี่เป็นเส้นด้ายที่องค์หญิงได้เลือกไว้ใช่ไหม
เพคะ องค์หญิงสามารถหาผู้เชี่ยวชาญมาช่วยตรวจสอบได้ เพื่อดูว่าเส้นด้ายนี้เป็นเส้นด้ายเดียวกับที่ใช้ปักหรือไม่”
เดิมทีที่ร้านเย็บปักหยาจื้อมีธรรมเนียมปฏิบัติอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือถ้าผู้ซื้อมาเลือกภาพ เลือกด้ายที่จะใช้ปัก
เรียบร้อยแล้ว หากว่าเส้นด้ายใช้ไม่หมดทางร้านก็จะเก็บเอาไว้ ถ้าน้อยทางร้านก็จะสามารถสั่งมาเพิ่ม ส่วนราคาของเส้น
ด้ายที่ต้องเพิ่มนั้นเป็นราคาที่ต้องตกลงกัน
องค์หญิงจิ่นซิ่วมาที่นี่ในวันนี้ไม่ได้พาคนที่รู้เรื่องเส้นด้ายมาด้วยจึงชะงักไป ต้วนชิงหมิงหันมายิ้มให้ “ร้านเย็บปัก
หยาจื้อเป็นร้านเก่าแก่ในเมืองหลวง ชื่อเสียงโด่งดัง ตอนนี้เจอเรื่องเช่นนี้เข้า ทุกคนย่อมหวังคำอธิบายที่ฟังขึ้น ดังนั้นขอ
เชิญทุกคนเข้ามาช่วยพิสูจน์เส้นด้ายว่าเป็นแบบเดียวกันหรือไม่”
เมื่อต้วนชิงหมิงพูดเสร็จ ก็เห็นผู้สูงวัยท่านหนึ่งเดินออกมาจากฝูงชนมาหยุดตรงหน้าของต้วนชิงหมิงแล้วพูดขึ้น
“ข้าชื่อว่าจางเหลียงจากร้านด้ายจวินจื่อ เป็นร้านขายเส้นด้ายให้กับตระกูลที่สูงศักดิ์ ข้ายินดีที่จะเป็นพยานให้กับทั้งสอง
ท่าน”
ร้านด้ายจวินจื่อเป็นร้านที่ขายเส้นด้ายโดยเฉพาะจะมาเป็นผู้พิสูจน์ให้
องค์หญิงจิ่นซิ่วได้ฟังก็ได้แต่พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เชอะ! ใครจะไปรู้เล่าว่าพวกเจ้าไม่ได้ตกลงกันมาก่อนเพื่อที่
จะมารังแกข้า?”
ต้วนชิงหมิงได้แต่ยิ้มแห้งไม่โต้เถียง จางเหลียงได้ฟังพลันเดือดดาลขึ้นมาทันที
พูดเสียงหนักแน่น “ข้าเป็นคนที่อยู่ในแวดวงเส้นด้ายมากว่ายี่สิบปี ในเมืองหลวงแห่งนี้ไม่มีใครที่ไม่รู้จัก องค์หญิง
อาจสงสัยในตัวของข้าได้ แต่ไม่อาจสงสัยในความซื่อตรงที่ข้ามีต่ออาชีพนี้…”
“ใช่แล้ว ท่านอาจารย์จางเป็นคนซื่อตรง พวกเราเชื่อมั่นว่าท่านอาจารย์จะไม่หลอกลวงอย่างแน่นอน!” เสียงดัง
ขึ้นจากกลุ่มผู้ที่มามุงดู
ต่อจากนั้นก็มีคนพูดเสริมขึ้นมาอีกหลายคน “ใช่แล้ว ใช่แล้ว องค์หญิงท่านนี้กลัวท่านอาจารย์จะหลอกลวง ไม่แน่
ว่านางนั้นแหละที่หลอกลวงก่อนก็เป็นได้!”
………………………………
เมื่อได้ยินผู้คนเริ่มถกเถียงกันไปต่างๆ นานา องค์หญิงจิ่นซิ่วจึงพูดออกมาด้วยความโกรธ “เชอะ! ครั้งนี้ข้าจะเชื่อ
เจ้าสักครั้งก็แล้วกัน”
ต้วนชิงหมิงเดินไปตรงหน้าของจางเหลียงพร้อมกับทำความเคารพ “ชื่อเสียงของท่านอาจารย์โด่งดังไปทั่วเมือง
หลวง วันนี้ต้องขอรบกวนท่านอาจารย์จางด้วยเจ้าค่ะ”
จางเหลียงได้ฟังก็ใช้มือลูบเคราที่ยาวแล้วพูดเสียงดังว่า “เจ้าของร้านไม่ต้องมากพิธีไปหรอก ในวันนี้ที่ข้าออกมา
ไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าของใคร เพียงแต่อยากรู้ว่าเรื่องนี้ใครเป็นคนผิดคนถูกก็เท่านั้น ถ้าหากองค์หญิงที่มาซื้อภาพเป็น
คนกระทำผิด ข้าจะพูดตามตรง แต่ถ้าเป็นความผิดของร้านปักภาพ ข้าก็จะไม่มีทางไว้หน้าเช่นกัน”
ต้วนชิงหมิงสีหน้าจริงจัง “ขอบคุณท่านอาจารย์จางมาก ทุกอย่างควรว่ากันไปตามถูกตามผิดเจ้าค่ะ!”
จากนั้นจางเหลียงก็เดินเข้าไปดูภาพปักในมือของต้วนชิงหมิง สลับกับดูเส้นด้ายพลิกกลับไปกลับมาอยู่หลายต่อ
หลายทีอย่างพินิจพิเคราะห์
ต้วนชิงหมิงจึงค่อยๆ เดินถอยออกมาด้านข้าง แล้วถือกานํ้าชาพร้อมกับรินชาเพื่อส่งให้จางเหลียง
ในระหว่างที่จางเหลียงกำลังพิจารณาหาจุดสิ่งที่เหมือนและแตกต่างอยู่นั้น เขาเห็นต้วนชิงหมิงเดินก้มหน้าก้มตา
มายืนตรงหน้าเขา ในทางกลับกันองค์หญิงจิ่นซิ่วกลับใช้สายตาที่เคียดแค้นจ้องเขม็งไปที่ต้วนชิงหมิง สายตานั้นบอก
ความหมายว่าคอยดูสิ! ใครกันแน่ที่จะต้องซวย!
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด ในที่สุดจางเหลียงก็เงยหน้าขึ้น เขามองไปทางองค์หญิงจิ่นซิ่วแล้วพูดขึ้นว่า “องค์
หญิงท่านนี้ เส้นด้ายที่ใช้ปักกับเส้นด้ายในมือนั้นเป็นเส้นด้ายเดียวกันไม่ผิดอย่างแน่นอน”
ต้วนชิงหมิงพยักหน้าพร้อมกับพูดอย่างจริงจังขึงขัง “ลูกค้าเป็นผู้มีพระคุณกับทางร้าน ดังนั้นเส้นด้ายที่ลูกค้าได้
เลือกแล้ว ทางร้านของเราจะไม่เปลี่ยนหรือใช้ของคุณภาพตํ่ากว่าอย่างแน่นอน”
องค์หญิงจิ่นซิ่วฟังแล้วก็สวนกลับทันที “หึ! อย่างนั้นก็แสดงว่าร้านของเจ้าใช้ของคุณภาพตํ่าผสมเข้าไป? ข้าไม่ใช่
ผู้เชี่ยวชาญจะไปรู้ได้อย่างไร เส้นไหนคุณภาพดี เส้นไหนคุณภาพตํ่า ฉะนั้นร้านของเจ้าจะต้องเอาของคุณภาพตํ่าเข้ามา
ผสมให้อย่างแน่นอน!”
ต้วนชิงหมิงได้ฟังก็ได้แต่ยิ้มจางๆ แล้วหันกลับไปพูดกับจางเหลียง “ท่านอาจารย์จาง คุณภาพของเส้นด้ายใน
ภาพปักนั้นเป็นอย่างไร หวังว่าท่านอาจารย์จะช่วยชี้แจงแถลงไขให้องค์หญิงท่านนี้เข้าใจได้โดยง่ายด้วยเจ้าค่ะ”
จางเหลียงจึงพยักหน้ารับแล้วเอ่ยเสียงดังเหมือนเดิม “เส้นด้ายของร้านเย็บปักหยาจื้อล้วนเป็นของคุณภาพดี
ทั้งหมด ไม่ได้ผสมด้ายคุณภาพตํ่าแม้แต่น้อย”
หน้าขององค์หญิงจิ่นซิ่วเปลี่ยนสีทันที ชี้นิ้วไปที่จางเหลียงอย่างโมโห “เจ้าปกปั้องต้วนชิงหมิงกับร้านเย็บปักหยา
จื้อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่ล่วงเกินข้าจะมีจุดจบเป็นเช่นไร?”
จางเหลียงก็ไม่ใช่คนที่จะยอมใครโดยง่ายเหมือนกัน เมื่อได้ยินที่อีกฝั่ายพูดเช่นนั้นเขาก็พลอยโกรธ กระชากเสียง
ดังยิ่งกว่าที่เคย “องค์หญิงเป็นใครข้าไม่รู้ ถ้าล่วงเกินองค์หญิงแล้วจะเป็นอย่างไรข้าก็ไม่รู้อยู่ดี ข้ารู้เพียงแต่ว่าการเป็นคน
นั้นต้องมีจิตใจที่ซื่อตรง ตาแก่อย่างข้าใช้ชีวิตมากับเส้นด้ายมาเกือบจะทั้งชีวิตแล้ว ต่อให้เป็นผู้ดูแลฝั่ายตัดเย็บในวังหลวง
ก็ยังจะต้องรับฟังคำพูดของตาแก่อย่างข้า”
เด็กสาวชะงักหน้าพลันถอดสี แต่นางกลับใช้ความโกรธพูดตอบไป “เหอะ! ฝั่ายตัดเย็บในวังหลวงแล้วอย่างไร เจ้า
จะมาพูดขึ้นเสียงต่อหน้าข้าเพื่ออะไร?”
จางเหลียงได้ฟังคำดูถูกดูแคลนขององค์หญิงจิ่นซิ่วก็ถึงกับโกรธจนลมออกหู เขายกมือชี้ไปที่องค์หญิงจิ่นซิ่วทว่า
ไม่ได้พูดอะไรตอบโต้อีก