การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 343 ต้วนอวี้วางแผนเผาวัดร้าง

ต้วนอวี้นอนพักสายตารอซานไล่จื่ออยู่ไม่นาน พลันได้ยินเสียงร้องดังขึ้นมา เห็นทีเวลาที่เหมาะสมคงมาถึงแล้ว
อันที่จริงต้วนอวี้พูดความจริงกับซานไล่จื่อไปเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น แน่นอนว่าก่อนที่นักฆ่าคนนั้นจะออกตามหาต้
วนอวี้ นักฆ่าคนนั้นจะต้องทำให้ซานไล่จื่อได้รับความทรมานในความประมาทของเขาอย่างแน่นอน
อย่างไรเสีย การจับตัวต้วนอวี้ก็เป็นหน้าที่ของพวกเขาและการปล่อยให้ต้วนหนีไปได้ ก็เป็นพวกเขาอีกเหมือนกัน
เช่นนั้นสำหรับนักฆ่าแล้ว เรื่องนี้คงทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อยอย่างแน่นอน
เมื่อนักฆ่าหงุดหงิดใจก็ต้องระบายความโกรธ แล้วจะระบายความโกรธแค้นกับใครได้เล่าหากมิใช่ซานไล่จื่อ จน
ได้ยินเสียงชายหนุ่มร้องออกมาอย่างอเนจอนาถอยู่นี่อย่างไร ดังนั้นแผนการของต้วนอวี้ถือว่าทำสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง
ส่วนที่เหลือนั้นก็ขึ้นอยู่กับทูจื่อแล้ว
สรุปแล้วคนอย่างต้วนอวี้นั้น ถ้าใครมาทำร้ายเขาก่อน เขาพร้อมที่จะเอาคืนเป็นร้อนเท่าพันเท่า ไม่ว่าจะเป็นซาน
ไล่จื่อหรือว่านักฆ่าคนนั้นก็ตาม เขาจะไม่มีทางปล่อยให้สองคนนี้ผ่านคํ่าคืนนี้ไปได้อย่างสงบสุข
ทูจื่อได้ยินที่ต้วนอวี้พูดก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
ภายในใจของเขาเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ตอนนี้สิ่งที่อยากรู้มากที่สุดมิใช่ซานไล่จื่อเป็นอย่างไรบ้าง แต่กลับเป็นว่าคํ่าคืนนี้
ตัวเขาเองจะเอาชีวิตรอดไปจากที่นี่ได้หรือไม่ต่างหาก?
ต้วนอวี้รู้ดีว่าทูจื่อกำลังคิดสิ่งใดอยู่ในใจ ‘เคารพก็ส่วนเคารพ เชื่อฟังก็ส่วนเชื่อฟัง’ สินะ แต่ว่าถ้าจะให้ทูจื่อเอา
ชีวิตไปแขวนไว้กับซานไล่จื่อ เขาไม่มีทางทำอย่างแน่นอน… เช่นในเวลานี้ ทูจื่อคงกำลังกังวลกับชีวิตที่จะอยู่รอดจาก
คํ่าคืนนี้ไปได้หรือไม่ มากกว่าเป็นห่วงชีวิตของซานไล่จื่ออย่างแน่นอน
แต่ไม่ว่าทูจื่อมีความคิดอะไรก็แล้วแต่ ล้วนไม่อยู่ในความสนใจของต้วนอวี้ เวลานี้หากทูจื่อเกิดหวาดกลัวไม่กล้า
ไปต่อ ย่อมทำให้แผนการของต้วนอวี้คลาดเคลื่อนไปได้… ต้วนอวี้เป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น หากเกิดอะไรขึ้นคงวิ่ง
หนีไม่ทัน อย่างมากก็อาจเร็วกว่าซานไล่จื่อที่ขาหักเท่านั้น
ต้วนอวี้เป็นคนที่ไม่ชอบการเสียเปรียบ ฉะนั้นเหตุการณ์เฉพาะหน้าในตอนนี้ ถ้าไม่ไปหาคนช่วยเหลือก็คงต้องพึ่ง
แผนการชั่วร้ายของเขา
ทว่าคนที่คิดว่าจะมาช่วยกลับยังไม่เห็นแม้แต่วี่แวว อย่างนั้นจึงต้องเลือกใช้แผนที่สอง เพียงแต่แผนนี้ต้องเลือก
คนที่แรงดี ซึ่งทูจื่อเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด
อันที่จริง สำหรับซานไล่จื่อกับทูจื่อนั้น ไม่ว่าใครไปเป็นตัวล่อก็ต้องเจอแบบนี้เหมือนกันทั้งนั้น แต่ต้วนอวี้กลับ
เลือกส่งซานไล่จื่อไปแทน เนื่องจากซานไล่จื่อเป็นคนที่มีแผนการต่างๆ ในใจตลอดเวลา ทั้งยังไม่รู้ว่าอีกฝั่ายจะลุกขึ้นมา
จัดการเขาตอนไหน สิ่งสำคัญอีกอย่างคือเขาไม่เชื่อฟังต้วนอวี้เหมือนกับทูจื่อ จึงไม่มีความจำเป็นต้องเก็บไว้ข้างกาย
ดังนั้นในตอนนี้ต้วนอวี้จะพาทูจื่อเข้าไปที่วัดร้าง เพื่อดูซานไล่จื่อที่ถูกมัดและโยนทิ้งไว้ที่วัดร้าง เพื่อรอให้ต้วนอวี้
กับทูจื่อมาช่วย สิ่งที่ต้วนอวี้ทำทั้งหมดเพียงเพื่อให้ทูจื่อสงบลงก่อน แล้วค่อยดำเนินแผนการขั้นต่อไป
การโน้มน้าวใจคนนั้นเป็นสิ่งที่ต้วนอวี้ถนัดที่สุด ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วทำไมคนอย่างองค์ชายสามถึงยอมมาเป็น
พันธมิตรกับเขาด้วยเล่า? แม้ว่าจิตใจของเหยียนหลิ่งอวี๋จะโหดเหี้ยมอำมหิตเกินใครคาดเดาได้ แต่ต้วนอวี้ก็มีความ
สามารถระดับหนึ่งที่จะทำให้เขามาเป็นพวกเดียวกันได้
ทว่าหากจะโน้มน้าวคนอย่างทูจื่อนั้น ต้วนอวี้จำเป็นต้องคิดในมุมมองของอีกฝั่ายด้วย เพื่อให้เขารู้สึกว่าต้วนอวี้
จริงใจกับเขาจริงๆ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จึงพูดเสียงนิ่ง
“ทูจื่อ… เจ้ากลัวตายหรือไม่?”
ทูจื่อพยักหน้ารับพร้อมกับตอบจากใจจริง “ข้าน้อยขอตอบตามตรงนะขอรับ… ว่ากลัว! ข้าน้อยไม่เคยกลัวกับทุก
สิ่ง ยกเว้นความตายเพียงอย่างเดียว!”
เขาพูดจบก็มองไปที่ต้วนอวี้อย่างไม่มั่นใจ เขารู้สึกว่าคำพูดของเขานั้นไม่ได้เรื่องไม่ได้ความ อาจทำให้ต้วนอวี้
หัวเราะเยาะและโกรธเคืองจนไม่ให้เงินก็เป็นได้
ทว่าเด็กชายกลับหัวเราะออกมา “ทูจื่อ ใครก็กลัวตายด้วยกันทั้งนั้นแหละ…” พูดได้เพียงครึ่งเดียวก็หยุดชะงักลง
แล้วเอ่ยต่อด้วยนํ้าเสียงจริงจัง “อันที่จริง ข้าก็กลัวเหมือนกับเจ้านั่นแหละ”
ชายหนุ่มได้ฟังพลันรู้สึกตกใจ “คุณชายก็กลัวตายอย่างนั้นหรือ? แต่ฝีมือของคุณชายก็ดีไม่น้อย…”
`
ต้วนอวี้ยกยิ้มอีกครั้งเมื่อได้ยินที่ทูจื่อพูดออกมา “ถ้าข้าไม่กลัวตาย ทำไมต้องกระเสือกกระสนมาจนถึงวัดร้างแห่ง
นี้ ที่ทำไปนั้นก็เพื่อให้วันข้างหน้าจะได้มีชีวิตสงบสุข ปราศจากอันตราย หรือเจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ?”
ทูจื่อนิ่งงันไป ไม่พูดไม่จา
ใช่แล้ว! คุณชายก็กลัวตายเหมือนกัน ถึงได้ตามมาที่นี่ เพื่ออยากรู้ว่าคนที่คิดทำร้ายเขาเป็นใครกันแน่ จะได้
จัดการทั้งหมดเลยทีเดียว
เขาก็กลัวตายไม่ต่างกัน แต่เขาก็ต้องการเอาตัวรอดจากความตายนี้และช่วยถอนรากถอนโคนเรื่องนี้ให้จงได้ ชาย
หนุ่มนิ่งคิดตามที่ต้วนอวี้โน้มน้าวใจจนลืมไปว่าซานไล่จื่อในเวลานี้อยู่ในนํ้ามือของอีกฝั่าย
“คุณชาย ข้าน้อยเข้าใจความหมายที่คุณชายต้องการสื่อแล้ว ถ้าคืนนี้คนที่โชคร้ายไม่ใช่นักฆ่าคนนั้น ก็อาจเป็น
พวกเราสามคนก็ได้ที่ต้องตาย ใช่หรือไม่ขอรับ?”
ต้วนอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยออกมา “อาจไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าพูดก็เป็นได้ ถ้าจับนักฆ่าได้แล้ว ก็ต้องหา
คนที่คอยบงการเขาอยู่เบื้องหลัง ถึงเรียกว่าตัดรากถอนโค่นอย่างแท้จริง!”
ทูจื่อพยักหน้าตอบรับด้วยความเข้าใจ “คุณชายพูดได้ถูก ถ้าหาคนที่อยู่เบื้องหลังที่แท้จริงไม่ได้ พวกเราก็อย่าได้
หวังจะมีชีวิตที่สงบสุข!”
ต้วนอวี้ฟังแล้วก็ยกมือขึ้นตบไปที่ไหล่ของทูจื่อเบาๆ หลายครั้ง พูดเสียงแผ่วเบา “ถึงแม้ข้า เจ้า และซานไล่จื่อจะ
รู้จักกันเพียงไม่นาน แต่ข้าดูออกว่าเจ้าเป็นคนที่จริงใจเกินไปจนโดนเอาเปรียบได้ง่าย ส่วนซานไล่จื่อที่ฉลาดเฉลียว ย่อม
ไม่ให้ตัวเขาเองเสียเปรียบเป็นแน่ ฉะนั้นข้าจึงให้ซานไล่จื่อไปที่วัดร้าง เลือกเจ้าอยู่ที่นี่แทนอย่างไรล่ะ…”
พอทูจื่อได้ฟังทั้งหมดพลันเข้าใจขึ้นมาทันที ที่แท้ต้วนอวี้ไม่ให้เขาดื่มสุราก็เพราะหวังดีกับเขานี่เอง!
เมื่อครุ่นคิดไปมาอย่างละเอียดแล้ว ภาพต้วนอวี้ในใจของทูจื่อก็ดูสูงส่งขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นยืนเท้าเอวพลางร้อง
ตะโกนอย่างสุดเสียง “คุณชายวางใจได้ขอรับ ไม่ว่าคุณชายต้องการให้ข้าทำสิ่งใด ข้าพร้อมฟังคำสั่งทุกอย่างขอรับ…”
ต้วนอวี้กวาดสายตาไปที่วัดร้างที่ห่างออกไปพร้อมกับพูดด้วยนํ้าเสียงนิ่งเรียบ “ทูจื่อ ประเดี๋ยวเจ้าช่วยข้าขุดหลุม
จากนั้นก็จุดไฟเผาวัดร้างก็สิ้นเรื่อง”
ทูจื่อได้ฟังก็งงเป็นไก่ตาแตก “อะไรนะคุณชาย จะให้ข้าน้อยเผาวัดร้าง?” คุณชายกำลังคิดสิ่งใด ถึงได้ให้เขาเผา
วัดร้าง
บางทีนักฆ่าอาจจะอยู่ในวัดร้างก็เป็นได้ หากเขาเห็นไฟไหม้ก็ต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอด! ส่วนซานไล่จื่อที่เอาแต่ร้อง
อย่างอเนจอนาถก็ยังไม่รู้เป็นตายร้ายดี! หากเผาวัดร้างขึ้นมาจริงก็เท่ากับซานไล่จื่ออาจต้องมาตายอย่างเปล่าประโยชน์?
เพราะฉะนั้นในสายตาของทูจื่อ เรื่องการขุดหลุมนั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่จะให้จุดไฟเผาวัดร้างคงจะทำให้ไม่ได้
เมื่อเห็นทูจื่อส่ายหน้าปฏิเสธที่จะทำ ต้วนอวี้ก็หัวเราะเยาะเสียงเบาออกมาพร้อมกับตบไหล่ทูจื่ออย่างเบามือ “ทู
จื่อ… เจ้าวางใจได้ การเผาวัดร้างแห่งนี้ ซานไล่จื่อจะไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน แต่ถ้าไม่เผาละก็ คนที่จะต้องตายก็ต้อง
เป็นเจ้าเองนั่นแหละ!”
ยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจขึ้นไปอีก เขายังคงสับสนถึงความเกี่ยวข้อง ระหว่างความเป็นความตายของการเผาวัดร้างกับ
ซานไล่จื่ออยู่
ทว่าต้วนอวี้ก็มิได้อธิบายสิ่งใดให้ทูจื่อเข้าใจ เขาเอาแต่บอกให้ทูจื่อเตรียมตัวให้พร้อม “ทูจื่อ เจ้าวางใจได้ ขอเพียง
เจ้าทำตามที่ข้าบอก ซานไล่จื่อจะไม่เป็นอะไรทั้งนั้น อีกอย่างนักฆ่าคนนั้นต้องตกหลุมพรางพวกเราอย่างแน่นอน!”
ต้วนอวี้เงยหน้ามองไปที่วัดร้าง เผยรอยยิ้มตรงมุมปากอย่างมีเลศนัยออกมาอย่างช้าๆ … ตัวล่ออย่างซานไล่จื่อคง
ถูกนักฆ่าเค้นให้บอกความจริงออกมา ตอนนี้นักฆ่าคงกำลังไล่ตามต้วนอวี้ไปตามที่ซานไล่จื่อได้บอกไปแล้ว
ดังนั้นขอเพียงไปขุดหลุมสองหลุมที่วัดร้าง หลังจากนั้นใช้ไฟเผาวัดร้าง นักฆ่าคนนั้นต้องติดกับอย่างแน่นอน…