การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 362 เยวี่ยเจียสร้างปัญหาให้ต้วนอวี้หราน (1)

สีหน้าเศร้าหมองทาทาบลงบนใบหน้าของชิวหนิงทันทีสายตาของนางยังคงมองไปที่ต้วนชิงหมิง ที่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์
มาดึงนางขึ้นมาเป็นเพราะคำสั่งของต้วนชิงหมิงใช่หรือไม่
ถ้าไม่ใช่คำสั่งที่ต้วนชิงหมิงให้ทำเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์คงไม่มีทางดึงนางให้ลุกขึ้นมาแต่ว่าชิวหนิงทำความผิดมหันต์จนยาก
จะให้อภัยต้วนชิงหมิงกลับไม่ต่อว่านางออกมาสักคำเดียว สิ่งนี้ทำให้ชิวหนิงร้อนใจจนทรมานไปหมด
เสียงขานชื่อต้วนอวี้หรานดังขึ้นอีกครั้งที่ด้านนอกพร้อมกับที่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ดึงรั้งให้ชิวหนิงออกไปอย่างรีบร้อนทว่า
สายตาของชิวหนิงกลับยังไม่ละไปจากต้วนชิงหมิงที่นั่งจิบชาอยู่เงียบๆไม่แม้แต่จะชายตามายังนางที่ยืนขาสั่นระริกอย่าง
ไร้เรี่ยวแรง
ต้วนชิงหมิงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาอย่างเชื่องช้าเมื่อเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กับชิวหนิงเดินออกไปทางด้านหลังแล้ว
สำหรับชิวหนิงที่คุกเข่ามาตลอดทั้งคืนนั้นเรื่องนี้ถือว่าผ่านไปแล้วแต่สำหรับต้วนชิงหมิงยังถือว่าไม่ผ่านไปเพราะ
นางยังคงเป็นห่วงความเป็นความตายของต้วนอวี้อยู่ ฉะนั้นนางยังคงไม่อาจปลดเปลื้องความทุกข์ใจลงได้
ต้วนชิงหมิงไม่อาจปลดเปลื้องความทุกข์ใจลงได้และไม่อยากลงโทษชิวหนิงนางเพียงต้องการให้บทเรียนราคา
แพงกับชิวหนิง เพื่อให้นางระลึกไว้เสมอว่านางเป็นบ่าวรับใช้ของต้วนชิงหมิงหาใช่ของต้วนอวี้ไม่ เรื่องความสัมพันธ์ที่
แนบแน่นระหว่างต้วนชิงหมิงกับต้วนอวี้นั้นมิใช่หน้าที่ของบ่าวรับใช้จะก้าวลํ้าเส้นเข้ามาและไม่ใช่ทุกคำสั่งของต้วนอวี้ที่ชิ
วหนิงต้องทำตามโดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่เกี่ยวโยงไปถึงความเป็นความตายของต้วนอวี้
สิ่งที่ชิวหนิงควรทำในเวลานั้นเป็นอันดับแรกคือการมาแจ้งต้วนชิงหมิงก่อนแล้วค่อยห้ามปราบต้วนอวี้ เพื่อรอให้ต้
วนชิงหมิงกลับมาตัดสินใจ
เด็กสาวไม่ได้จะกล่าวโทษชิวหนิงเพราะคนในครอบครัวของนางยังอยู่ในมือของอีกฝั่าย เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็มิ
อาจรู้…ชิวหนิงร้อนใจเป็นที่สุด นางเอาแต่นั่งคุกเข่าก้มหน้า ไม่ร้องไห้และวิงวอนอะไรต้วนชิงหมิงเลยจากจุดนี้ต้วนชิงห
มิงจึงไม่อยากลงโทษนางเพราะเข้าใจหัวอกของคนที่ทำไปเพื่อปกปั้องคนที่รัก
ด้วยเหตุนี้จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเมื่อต้วนอวี้หรานเข้ามาในห้องต้วนชิงหมิงจึงให้พาชิวหนิงออกไปเพราะนางกลัว
ว่าชิวหนิงจะพูดล่วงเกินต้วนอวี้หรานจนทำให้คนที่รักของชิวหนิงมีอันตรายถึงชีวิต
ไม่เพียงคนที่รักของชิวหนิงอาจมีอันตรายต้วนอวี้ก็อาจได้รับอันตรายไปด้วยต้วนชิงหมิงจึงไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ได้จน
กว่าต้วนอวี้จะกลับมาเพียงแต่เวลานี้ต้วนอวี้หรานกลับมาหาเรื่องถึงที่แล้ว
นางจึงต้องรั้งต้วนอวี้หรานให้อยู่ข้างนอกไปก่อนเพื่อให้ชิวหนิงออกไปทางประตูด้านหลัง จะได้ไม่ต้องพบหน้าต้
วนอวี้หราน
เด็กสาวค่อยๆหลับตาลงระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งใจเมื่อเห็นชิวหนิงถูกเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พาออกไปแล้ว
ด้านแม่นมหนิงที่เห็นสภาพของต้วนชิงหมิงยิ่งรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยสืบเท้าเดินเข้าไปพูดเสียงเบา “คุณหนูถ้าคุณหนู
ยังไม่อยากพบคุณหนูรอง ประเดี๋ยวบ่าวจะออกไปบอกคุณหนูรองว่าวันนี้ไม่รับแขกเจ้าค่ะ!”
ต้วนชิงหมิงยกมือขึ้นบีบขมับอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าไปมา “ไม่ต้องข้าอยากรู้ว่าต้วนอวี้หรานจะมาไม้ไหน
กัน?”
เมื่อคืนที่ผ่านมาเรือนของหลิวหรงเงียบเชียบจนผิดสังเกตในขณะที่เรือนต้วนอวี้หรานกลับคึกคักสนุกสนาน ดัง
นั้นต้วนชิงหมิงจึงกล้าตัดสินใจเรื่องนี้ต้องเกี่ยวพันกับต้วนอวี้หรานอย่างแน่นอน
เห็นทีต้วนอวี้หรานคงแอบดีอกดีใจมาตลอดทั้งคืนและที่มาตอนนี้คงมาดูว่าต้วนอวี้กลับมาหรือยังและถือโอกาส
หัวเราะเยาะต้วนชิงหมิงไปพร้อมกัน
หลังจากได้กลับชาติมาเกิดใหม่อีกครั้งต้วนชิงหมิงจึงรู้ไส้รู้พุงของต้วนอวี้หรานจนหมดสิ้นเช่นนั้นคนที่คอยสนับ
สนุนต้วนอวี้หรานอยู่ข้างหลังนั้นถ้าไม่เกี่ยวข้องกับหลิวหรงแล้ว มันผู้นั้นเป็นใคร? นางต้องสืบให้ได้ว่าเป็นใคร!
ถ้าต้วนอวี้หรานไม่มาที่นี่ในวันนี้ต้วนชิงหมิงจะไปฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้ที่ไหนกัน?
แม่นมหนิงได้ฟังที่ต้วนชิงหมิงพูดจบพลันถอนหายใจยาวออกมา…คุณหนูของบ่าวเป็นคนใจอ่อนต้องการช่วย
ครอบครัวของชิวหนิงเพื่อให้นางซื่อสัตย์ต่อคุณหนู แต่ปัญหาคือจะคุ้มค่าหรือไม่สำหรับบ่าวรับใช้เพียงคนเดียว?
คุณหนูใหญ่นับวันยิ่งเหมือนฮูหยินติงโหรวขึ้นไปทุกที!แม้จะปากร้ายแต่ใจดี มักนึกถึงหัวอกของบ่าวรับใช้มาก่อน
เสมอ
แม่นมหนิงนิ่งเงียบและหวังว่าต่อจากนี้ไปชิวหนิงจะไม่สร้างปัญหาให้กับคุณหนูอีก
ต้วนชิงหมิงและแม่นมหนิงต่างเงียบไม่พูดไม่จาทางด้านเยวี่ยเจียจึงรีบกุลีจุจอไปเปลี่ยนใบชาในแก้วให้ต้วนชิงห
มิงใหม่ทั้งหมดเพื่อต้องการให้ผู้มาใหม่เห็นว่า ต้วนชิงหมิงเพิ่งตื่นนอนขึ้นมามิใช่อดหลับอดนอนมาทั้งคืน
เสียงร้องเอะอะโวยวายของต้วนอวี้หรานยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากอีกด้านของประตูแม่นมหนิงจึงขมวดคิ้วขึ้น
และหันไปพูดเสียงแผ่วเบากับต้วนชิงหมิง “คุณหนู บ่าวไปเปิดประตูให้นะเจ้าคะ!”
เด็กสาวหันมาคลี่ยิ้มบางๆ “นางไม่เหมาะที่จะให้แม่นมหนิงไปเปิดประตูให้หรอก!”
เป็นที่รู้กันว่าฐานะของบ่าวรับใช้มาจากการแต่งตั้งของเจ้านายต้วนชิงหมิงรักและเคารพแม่นมหนิงด้วยอาวุโสก
ว่าและเป็นคนเก่าคนแก่ของฮูหยินติงโหรวจึงไม่เหมาะที่จะให้แม่นมหนิงลดตัวไปเปิดประตู
เมื่อแม่นมหนิงได้ยินก็ถอยหลังหนึ่งก้าวยืนนิ่งอยู่กับที่พลางหันไปส่งสายตาให้กับเยวี่ยเจียที่อยู่ด้านข้าง
เยวี่ยเจียจึงพยักหน้ารับทราบแล้วเดินไปที่ประตูแทน
ตั้งแต่เยวี่ยเจียกับชิวหนิงเข้ามาเป็นบ่าวรับใช้ในเรือนต้วนชิงหมิงแม่นมหนิงก็เป็นคนสอนเรื่องกฎระเบียบและ
มารยาทต่างๆฉะนั้นสายตาของแม่นมหนิงกับความต้องการของต้วนชิงหมิง เยวี่ยเจียย่อมเข้าใจดี…สายตาที่แม่นมหนิงม
องไปที่เยวี่ยเจีย ต้องการบอกให้รอจนกว่าต้วนอวี้หรานจะอาละวาดไปสักพักก่อนค่อยเปิดประตูให้
บัดนี้ที่หน้าประตูเรือนกลับมีแต่เสียงดังโหวกเหวกโวยวายของต้วนอวี้หรานที่ตะโกนเรียกเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ
ราวกับกลัวว่าอีกฝั่ายจะไม่ได้ยินอย่างไรอย่างนั้นนางยกมือขึ้นเท้าสะเอวพูดเสียงแข็ง “ไอ้บ่าวพวกนี้ไม่รู้จักหรือไงว่าที่นี่
เป็นเรือนของพี่สาวข้าพวกเจ้าเป็นเพียงบ่าวใช้ของพี่สาว ยังมีหน้ามากล้าขวางทางข้าอีกหรือหรือว่าไม่อยากมีชีวิตอีก
แล้ว”
เยวี่ยเจียที่ได้ยินดังนั้นจึงพูดพึมพำกับตัวนางเองขึ้นประโยคหนึ่ง “ทำเรื่องชั่วร้ายมา ยังมีหน้ามาโอหังอีกเห็นที
เรื่องนี้คนที่ทำคงเป็นคุณหนูรองกระมัง”
แม่นมหนิงหันมองค้อนไปที่เยวี่ยเจียหนึ่งทีพร้อมกับเอ่ยเสียงแข็งว่า “เยวี่ยเจียเจ้าเป็นบ่าวรับใช้ของคุณหนูต้วน
ชิงหมิงพูดแบบนี้หวังให้คนอื่นหัวเราะเยาะคุณหนูหรืออย่างไรกัน?”
เยวี่ยเจียได้ฟังพลันชะงักจนไม่กล้าพึมพำอะไรออกมาอีก
แม่นมหนิงเห็นเช่นนั้นจึงส่งสายตาให้เยวี่ยเจียรีบไปเปิดประตู
แม้บ่าวรับใช้ด้านนอกประตูจะกำลังตกอกตกใจกับสิ่งที่ต้วนอวี้หรานกระทำแต่ด้วยหน้าที่จึงไม่กล้าปล่อยให้ต้วน
อวี้หรานเข้าไปด้านในเรือน จึงได้ยินเพียงเสียงพูดเบาๆของบ่าวรับใช้ด้านนอกว่า “คุณหนูกำชับไว้แล้วหากไม่ได้รับ
อนุญาตให้เข้าไปด้านใน บ่าวก็ปล่อยให้เข้าไปมิได้เจ้าค่ะ!”
ต้วนอวี้หรานจึงตอบอย่างโมโหสุดขีด “นั่นเป็นพี่สาวของข้าคำพูดเหล่านี้เอาไว้ใช้กับคนอื่นที่ไม่ใช่น้องสาวอย่าง
ข้า ไสหัวออกไปซะ!”
เมื่อพูดจบนางก็ยกเท้าถีบไปที่ขาของบ่าวรับใช้ที่มาขวางไปหนึ่งทีนางอุตส่าห์อดทนรอมาทั้งคืนเพื่อจะหัวเราะ
เยาะต้วนชิงหมิงมีที่ไหนกันให้บ่าวรับใช้มากล้าขวางทางนาง
ต้วนอวี้หรานรู้อยู่แก่ใจอีกฝั่ายไม่อยากพบหน้านาง แต่ยิ่งต้วนชิงหมิงไม่อยากพบ นางก็ยิ่งอยากเห็นหน้าตาที่กิน
ข้าวกินนํ้าไม่ลงของต้วนชิงหมิง… เป็นที่รู้กันทั่วจวนต้วนยิ่งต้วนชิงหมิงพลาดมากเท่าไร ต้วนอวี้หรานก็ยิ่งดีใจมากขึ้น
เท่านั้น
ตอนนั้นเองประตูได้เปิดออกจากด้านในเยวี่ยเจียเดินอมยิ้มออกมา พูดขึ้น “คุณหนูสั่งไว้แล้วถ้าคุณหนูรองมา
เมื่อไรให้เข้ามาหาได้ทันทีเจ้าค่ะ!”
ประตูถูกเปิดออกมาจากด้านในต้วนอวี้หรานรีบชักเท้ากลับทันทีหลังจากที่ถีบบ่าวรับใช้คนนั้น…ดูท่าต้วนชิงหมิง
คงร้อนอกร้อนใจจนแทบกระอักเลือดออกมาแล้วกระมังบ่าวรับใช้แต่ละคนคงรับอารมณ์หงุดหงิดของนางมาไม่น้อย โดย
เฉพาะเยวี่ยเจียคงโดนลงโทษอยู่ล่ะสิถึงมาเปิดประตูช้า?
ต้วนอวี้หรานมองสารรูปของเยวี่ยเจียที่ยืนตรงหน้าด้วยความสมเพชเวทนา
เยวี่ยเจียใส่เสื้อแขนยาวสีชมพูด้านล่างเป็นกระโปรงสีเขียวอ่อน ดูแล้วน่ารักไม่น้อย ผมของนางถูกรวบเกล้าขึ้นไป
คิ้วทั้งสองข้างโก่งเรียว ใบหน้าผัดแปั้งสีขาวนวลทำให้บรรยากาศภายในห้องดูไม่อึดอัดเคร่งเครียด