การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 363 เยวี่ยเจียสร้างปัญหาให้ต้วนอวี้หราน (2)

ต้วนอวี้หรานกลอกตากลับไปกลับมาเดิมทีนางอยากเห็นความโหดร้ายของต้วนชิงหมิง เพราะเมื่อไรที่เจ้านาย
โหดร้ายพวกบ่าวรับใช้ย่อมไม่มีวันสงบสุขได้ทว่าใบหน้าของเยวี่ยเจียในเวลานี้กลับไม่เหมือนบ่าวรับใช้ที่กลัวการลงโทษ
แม้แต่น้อย
เยวี่ยเจียเดินออกมาจากประตูด้านในยกมือขึ้นประสานยอบตัวลงทำความเคารพและพูดขึ้น “เยวี่ยเจียคารวะ
คุณหนูรอง!”
เมื่อพูดจบเยวี่ยเจียก็มองไปที่ขาต้วนอวี้หรานอย่างแปลกใจและถามอย่างฉงนว่า “คุณหนูรองบ่าวชอบท่าทาง
ของคุณหนูรองที่งดงามเช่นนี้เป็นอย่างมากเห็นทีบ่าวต้องขอไปเรียนรู้กับคุณหนูรองแล้วเจ้าค่ะ”
ต้วนอวี้หรานรีบยื่นขาออกไปข้างหน้าพลางทำท่าปัดบนเสื้อผ้าที่ไม่มีฝุั่นเกาะเลยแม้แต่น้อยพูดกระอ้อมกระแอ้ม
ประเดี๋ยวเดียวก็เปลี่ยนสีหน้าท่าทางเป็นฉะฉานทันที “บ่าวอย่างเจ้าช่างพูดช่างเจรจานักนะ ข้าขี้เกียจสนใจแล้ว…พี่สาว
ข้าตื่นหรือยัง?”
เยวี่ยเจียแสยะยิ้มเมื่อได้ยินที่ต้วนอวี้ถามขึ้นทำทีกระวีกระวาดตอบคำถาม “ตื่นแล้ว ตื่นแล้วเจ้าค่ะคุณหนูรอง
คุณหนูของบ่าวบอกว่าข้างนอกอากาศเย็น คุณหนูรองธาตุไฟไม่ค่อยดีถ้าปะทะอากาศเย็นมากๆ อาจไม่สบายเอาได้……
เชิญคุณหนูรองเข้ามาผิงไฟ ดื่มชาร้อนๆก่อนเถอะเจ้าค่ะ!”
บ่าวรับใช้ที่พูดจาฉอเลาะเช่นนี้สร้างความประหลาดใจให้กับต้วนอวี้หรานไม่น้อยแม้นางจะพูดยิ้มๆ และไม่มีคำ
หยาบคายสักคำเดียว แต่กลับเต็มไปด้วยอารมณ์เสียดสี…ถ้าคุณหนูรองที่ดูสูงส่งลงมือสั่งสอนบ่าวรับใช้ของคุณหนูใหญ่
ด้วยตัวเองคนอื่นอาจเอาไปนินทาได้
อีกอย่างที่ว่าธาตุไม่ดีก็เป็นแผนที่จะใช้พูดเสียดสีมีหรือที่นางจะหลงกลใส่อารมณ์กับเยวี่ยเจีย
วันนี้ต้วนอวี้หรานตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ก็เพื่อมาสืบข่าวหากไม่ให้นางเข้าไปข้างในก็เท่ากับเสียแรงตื่นขึ้นมาเปล่าๆ
ต้วนอวี้หรานได้ยินที่เยวี่ยเจียพูดก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมดแต่เยวี่ยซิ่วที่ยืนอยู่ด้านหลัง กลับเดินเข้ามากระซิบกระซาบ
ข้างหูต้วนอวี้หรานเสียงแผ่วเบาอยู่หลายประโยค
ใบหน้าของต้วนอวี้หรานจึงเปลี่ยนสีไปในทันที
กล้ามากนะเยวี่ยเจียบังอาจมาพูดจาเสียดสีข้าอย่างนั้นหรือ?
ด้วยอารมณ์ร้อนของต้วนอวี้หรานจึงง้างมือขึ้นหวังตบไปที่หน้าของเยวี่ยเจีย…แต่ไหนแต่ไรมา นางมิอาจสู้ต้วนชิง
หมิงได้เลยก็จริง แต่นี่เป็นเพียงบ่าวรับใช้กลับมาพูดเสียดสีเช่นนี้ เห็นทีคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว?
แม้ต้วนอวี้หรานง้างมือหมายจะตบทว่าเยวี่ยเจียกลับยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนด้วยความไร้เดียงสา
พอเห็นท่าทางเยวี่ยเจียเป็นเช่นนั้นต้วนอวี้หรานจึงถามขึ้นว่า “เยวี่ยเจีย…เจ้ากับชิวหนิงเป็นพี่น้องกันใช่หรือไม่?”
เยวี่ยเจียพยักหน้าและพูดอย่างไร้เดียงสา “พี่ชิวหนิงกับบ่าวถูกคุณหนูต้วนชิงหมิง พามาชุบเลี้ยงเป็นเวลานาน
พวกบ่าวจึงสนิทกันเหมือนเป็นพี่น้องเจ้าค่ะ”
ได้ยินที่เยวี่ยเจียตอบกลับมาต้วนอวี้หรานจึงเดินเข้าไปจับมือเยวี่ยเจียขึ้นมาอ่อนโยน “ที่แท้เจ้ากับชิวหนิงก็เป็นพี่
น้องกันนี่เอง ชิวหนิงเวลาอยู่หน้าข้ามักพูดถึงเจ้าอยู่บ่อยครั้งบอกว่าเจ้าเป็นคนช่างเจรจา วันนี้ได้พบแล้ว ช่างสมกับคำรํ่า
ลือจริงๆ”
เยวี่ยเจียผงะถอยไปข้างหลังสองก้าวพลางชักมือออกจากการจับกุมของอีกฝั่าย ก้มหน้าพูดว่า “คุณหนูรองชม
เกินไปแล้วบ่าวมิได้เป็นตามที่คุณหนูรองชมหรอกเจ้าค่ะ!”
ทำร้ายชิวหนิงอย่างสาหัสยังมีหน้ามาโอหังที่เรือนคุณหนูใหญ่อีก!ภายในใจเยวี่ยเจียรู้สึกโกรธแค้นต้วนอวี้หราน
จนไม่อยากสนทนาด้วยอีกต่อไปแล้วแต่ก็ทำได้เพียงแค่คิด!
ต้วนอวี้หรานเห็นอีกฝั่ายยังคงก้มหน้าจึงก้าวเท้ามาหนึ่งก้าวและถามเยวี่ยเจียเสียงเบา “ในเมื่อเจ้ากับชิวหนิงเป็น
พี่น้องกันย่อมรู้สิว่าชิวหนิงไปที่ใดมา… เช่นนั้นบอกข้ามาทีตอนนี้ชิวหนิงไม่ได้อยู่ที่เรือนนี้ใช่หรือไม่?”
ชิวหนิงที่บ้านยากจนกำลังร้อนใจดั่งไฟแผดเผาที่ต้องช่วยคนในครอบครัวออกมาถ้าขืนชิวหนิงยังมีกะจิตกะใจมา
รับใช้ต้วนชิงหมิงอยู่ ต่อให้ตีต้วนอวี้หรานจนตายอยู่ที่นี่นางก็ไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด
สิ่งนี้จึงเป็นลักษณะที่แตกต่างของคนคนที่เห็นแก่ตัวมักคิดเสมอว่าทุกคนติดค้างเขาและมักคิดว่าทุกคนต้องหลีก
ทางให้หากทำสิ่งใดย่อมนึกถึงเรื่องผลประโยชน์ของตนก่อนเสมอเรื่องของคนอื่นไม่สลักสำคัญแม้แต่น้อย
เยวี่ยเจียรีบก้มหน้ามองพื้นและพูดเสียงแผ่วเบาทันที “เรียนคุณหนูรอง บ่าวกับพี่ชิวหนิงเป็นเพียงบ่าวรับใช้ของ
คุณหนูใหญ่มีหน้าที่ต้องทำตามคำสั่ง ส่วนพี่ชิวหนิงไปที่ใดนั้น เยวี่ยเจียมิทราบได้เจ้าค่ะหรือไม่อีกประเดี๋ยวคุณหนูรอง
พบคุณหนูใหญ่ค่อยถามเอาเองก็ได้เจ้าค่ะ”
ท่าทางที่ไม่ยอมปริปากพูดของเยวี่ยเจียทำให้ต้วนอวี้หรานโกรธแค้นเป็นที่สุด
ในเมื่อเยวี่ยเจียไม่ติดกับต้วนอวี้หรานก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอีกต่อไปแล้ววันนี้นางมาเพื่อสร้างปัญหาให้ต้วนชิงหมิง
โดยเฉพาะถ้ามัวแต่เสียอารมณ์กับบ่าวรับใช้พวกนี้คงจะไม่คุ้มค่า
แม้เยวี่ยเจียไม่อยากสนทนากับต้วนอวี้หรานแต่ตามกฎแล้วนั้นมิอาจทำเช่นนั้นได้ เมื่อเห็นต้วนอวี้หรานเดินเข้า
มานางต้องก้มหน้า เปิดประตูต้อนรับและทำความเคารพ “คุณหนูใหญ่…คุณหนูรองมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!”
ต้วนชิงหมิงนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบนางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองต้วนอวี้หรานอย่างเชื่องช้า “น้องรองวันนี้ไปเจอ
เรื่องอะไรดีๆ มาหรือ พอเดินมาถึงมาประตูก็ร้องเสียงดังไปหมดหรือว่าสั่งสอนพวกบ่าวรับใช้ของพี่อีกแล้ว ไม่รู้ว่าบ่าวรับ
ใช้คนไหนช่างกล้ามาทำให้น้องรองขัดเคืองใจได้ถึงเพียงนี้?”
คำถามและคำตอบระหว่างต้วนอวี้หรานกับเยวี่ยเจียเมื่อครู่นั้นนางได้ยินจนหมดสิ้น… บ่าวรับใช้ที่แม่นมหนิงสั่ง
สอนมานั้นแต่ละคนย่อมวางใจได้อีกทั้งเยวี่ยเจียจงเกลียดจงชังต้วนอวี้หรานเป็นทุนเดิมแต่นางกลับรักษามารยาทได้เป็น
อย่างดี ทำให้ต้วนชิงหมิงรู้สึกชื่นชมในตัวนางไม่น้อยเห็นทีช่วงนี้เยวี่ยเจียได้เรียนรู้อะไรมาไม่น้อย
การมาของต้วนอวี้หรานในวันนี้ต้องการมาวางอำนาจบาตรใหญ่ข่มต้วนชิงหมิงจริงๆดูเพียงการแต่งองค์ทรง
เครื่องด้วยชุดสีแดงสดก็แสดงถึงอำนาจและความโอหังแล้ว
นางสวมชุดกระโปรงยาวสีแดงสดขลิบด้วยไหมทองเหมือนไฟที่แดงฉานลุกท่วม เดินเข้ามาในเรือนต้วนชิงหมิงอ
ย่างวางมาด
สีผิวที่ขาวเนียนของต้วนอวี้หรานช่วยขับให้นางดูโดดเด่นออกมาอีกทั้งยังจัดแต่งเสริมหน้าใบหน้า จมูก ขนคิ้ว
และริมฝีปากให้ดูผุดผ่องมีเสน่ห์เย้ายวนใจแก่คนที่พบเห็น
แขนเสื้อขลิบไหมทองเป็นแถบยาวเพื่อต้องการแสดงความสูงศักดิ์ที่เหนือกว่าต้วนชิงหมิง
อีกทั้งเหมันต์ฤดูย่อมมีต้นเหมยผลิดอกบานสะพรั่งต้วนอวี้หรานที่ต้องการความทันสมัยอยู่ตลอดจึงสั่งให้คนปัก
รูปดอกเหมยซ้อนกันหลายชั้นทั่วชุดไปหมดราวกับว่าฤดูใบไม้ผลิอยู่บนตัวนาง
บนศีรษะประดับของมีค่าไม่น้อยนางปักปินทองสะท้อนแสงระยิบระยับเวลากระทบแสงพร้อมกับติดดอกโบตั๋นที่
กำลังบานสะพรั่งดอกใหญ่ติดเอาไว้ช่วยเสริมให้ต้วนอวี้หรานดูงดงามขึ้นไม่น้อย
ทว่าต้วนชิงหมิงปรายตามองเพียงแวบเดียวก็หันหน้าไปทางอื่น
ถึงว่าจะมองเพียงแวบเดียวแต่ต้วนชิงหมิงก็เห็นความโอหังวางมาดของต้วนอวี้หรานจนหมดสิ้น…นางไม่รู้ว่าอีก
ฝั่ายจะมาไม้ไหนแต่สีสันของชุดสีแดงสดกลับแสบลูกหูลูกตาของนางจนต้องขมวดคิ้วขึ้นมา
ผู้ใหญ่มักพูดเสมอการแต่งตัวที่เกินงามอาจทำให้คนหัวเราะเยาะเอาได้เหมือนบนศีรษะของต้วนอวี้หรานในเวลา
นี้ ประดับประดาไปด้วยของมีค่าที่ทำด้วยทองเต็มไปหมดสำหรับคนอื่นอาจเอ่ยชมว่างดงามและสูงศักดิ์ แต่อีกหลายคน
คงกลัวคอเล็กๆของนางจะหลุดออกมาเสียก่อน