การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 378 ความหวาดกลัวของต้วนอวี้หราน

ต้วนอวี้? เป็นต้วนอวี้จริงๆ หรือ
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้
ต้วนอวี้หรานอุทานออกมาด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง บัดนี้นางไม่อาจควบคุมอารมณ์และการแสดงออกทางสีหน้าได้
แม้แต่น้อย
เป็นต้วนอวี้ได้อย่างไร? ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้เล่า? เขาถูกพาตัวไปแล้วมิใช่หรือ?
อีกอย่างคนคนนั้นก็รับปากนางไว้แล้ว ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นจะไม่ให้ต้วนอวี้ได้มีโอกาสกลับมาที่จวนอีก แต่ทำไมตอน
นี้เขาถึงกลับมาได้?
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ต้วนอวี้มีชีวิตรอดกลับมาได้อย่างไร?
ด้วยความลนลานทำให้ต้วนอวี้หรานกลับมีสติขึ้นมาเต็มเปียม นางจ้องมองไปที่ต้วนอวี้ด้วยความดูแคลน พร้อม
กับเนื้อตัวนางที่หนาวสะท้านไปหมด
ต้วนอวี้หรานกัดริมฝีปากแน่น พยายามลืมตาขึ้นมา นางเพ่งมองไปและมั่นใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นต้วนอวี้จริงๆ
จึงอุทานออกมาอย่างประหลาดใจ “ต้วนอวี้… ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้?”
อันที่จริงนางอยากถามว่า เจ้าถูกจับตัวไปแล้วมิใช่หรือ เหตุใดยังกลับมาเมืองหลวงได้อีก? ใช้วิธีอะไรถึงหนีออก
มาได้?
ต้วนอวี้ขมวดคิ้วมุ่นยกมือขึ้นกอดอก พลางใช้สายตาดูถูกดูแคลนอย่างที่สุดมองกลับไป แล้วแสยะยิ้มออกมา
“ทำไมกันพี่รอง เห็นข้าแล้วถึงกับต้องตกใจถึงเพียงนี้เลยหรือ เหมือนกับพี่รองไม่อยากให้อวี้เอ๋อร์กลับมาอย่างนั้น
แหละ……”
สายตาของต้วนอวี้หรานมองด้วยความสงสัยเป็นที่สุด
ทว่าต้วนอวี้กลับไม่แยแสสายตาของนางแม้แต่น้อย
เขาหัวเราะ “หึ หึ” ออกมาแล้วพูดอย่างเย็นชา “หรือพี่รองรู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับข้า และมั่นใจอย่างมากว่า
ข้าจะกลับมาไม่ได้อย่างนั้นแหละ”
เขาหยุดเว้นจังหวะแล้วเอ่ยออกมาอีกครั้ง “ถ้าเป็นอย่างที่พูดมา ข้าต้องขอโทษที่ทำให้พี่รองต้องผิดหวังด้วย ยัง
ไงต้องขอบคุณพี่รองที่ล่วงรู้มาก่อนว่าต้วนอวี้จะรอดกลับมา”
คำพูดของต้วนอวี้แต่ละคำทั้งหนักแน่นและตรงจุด ทำเอาต้วนอวี้หรานสะอึกจนต้องยกมือขึ้นทาบอก
ต้วนอวี้เดินไปยืนตรงหน้าต้วนอวี้หรานทั้งยังตั้งใจพูดต่อไป “โอ้โห แปั้งที่ผัดหน้าเละไปหมดเลย ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง
ใบหน้าก็บวมเปั่งออกมา สงสัยพี่รองคนถูกคนตบเอากระมัง?”
เด็กน้อยตั้งใจพูดแทงใจดำต้วนอวี้หราน ทว่านางกลับไม่รู้สึกโกรธเคือง นางยังคงแปลกใจการปรากฏตัวของต้วน
อวี้มากกว่า สายตาของเขาน่าหวาดกลัวมากจนนางใจคอไม่ดี
ต้วนอวี้หรานรู้สึกว่าสายตาของต้วนอวี้เหมือนอ่านความคิดของนางทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง เห็นทีการกลับมาของ
เขาในครั้งนี้จะต้องกลับมาเพื่อแก้แค้นนางเป็นแน่
ช่วงครึ่งปีที่ผ่านมานี้ ต้วนอวี้หรานยอมรับว่าพี่น้องคู่นี้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ต้วนชิงหมิงได้รับชื่อว่า
โหดเหี้ยมอำมหิตและเลือดเย็นในจวนต้วน ส่วนต้วนอวี้แม้จะไม่ได้น่ากลัวเท่าพี่สาว แต่ต้วนอวี้หรานกลับจำได้แม่นยำ
ชัดเจน ไม่ว่าหลิวอี๋เหนียงจะเล่นงานต้วนอวี้อย่างไร สุดท้ายคนที่โดนเล่นงานกลับเป็นหลิวอี๋เหนียงเสียเอง
สายตาที่จ้องมองมาของต้วนอวี้ช่างแหลมคมเหลือเกิน ราวกับสามารถอ่านทะลุความคิดในหัวของนางออกจน
หมดสิ้น
ต้วนอวี้เห็นความลนลานและหวาดกลัวออกมาจากสายตาของต้วนอวี้หราน เขาจึงมั่นใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นต้อง
เกี่ยวข้องกับนางอย่างแน่นอน เขาจึงตั้งใจกดเสียงให้ตํ่าแล้วพูดออกไป “พี่รอง จะทำอะไรก็ให้รอบคอบกว่านี้หน่อย ทาง
ที่เจ้ากำลังเดินอยู่อาจไม่ราบเรียบ หากล้มลงไปจะมีแผลเต็มตัวได้… ข้าคิดว่าเจ้าควรระวังตัวให้มากกว่านี้หน่อยแล้ว
กัน!”
ต้วนอวี้หรานได้ยินชัดเจนทั้งหมดแม้กระทั่งลมหายใจของต้วนอวี้ก็ยังได้ยิน ทุกถ้อยคำของเขากำลังแฝงอะไรบาง
อย่างอยู่ทำเอาต้วนอวี้หรานหน้าซีดขาวและใจคอไม่สู้ดี จนต้องผงะถอยหลังไปด้วยความกลัวก้าวหนึ่ง นางรวบรวม
ความกล้าแค่นเสียงออกมา “ข้าไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ เจ้าอย่าพูดปรักปรำข้า!”
เนื่องจากความหวาดกลัวในใจ ต้วนอวี้หรานจึงพูดออกมาอย่างติดๆ ขัดๆ ไปหมด
“ในเมื่อไม่ได้ทำผิดอะไร ทำไมพี่รองถึงได้ตกใจจนหน้าซีดด้วยเล่า… หรือว่าพี่รองไปทำอะไรไม่ดีเข้า?”
“ไม่มี ข้าไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย ทำไมเจ้าถึงไม่เชื่อข้า?” ต้วนอวี้หรานรีบโบกมือปฏิเสธ
ระหว่างนั้นต้วนอวี้หรานปฏิเสธไปด้วยพร้อมกับเหลือบตามองต้วนอวี้ด้วยความหวาดกลัว ราวกับว่าด้านหลัง
ของต้วนอวี้มีผียืนคอยหมายเล่นงานต้วนอวี้หรานอย่างนั้นแหละ
ในเวลานี้สายตาที่พร่ามัวของต้วนอวี้หรานกลับมามองเห็นได้ชัดเจนอีกครั้ง ฉะนั้นความกลัวที่นางมีจึงหายวับไป
ในทันใด
ชั่วพริบตาเดียวนางมีความคิดเพียงเรื่องเดียวที่ปรากฏขึ้นมาในหัว… นั่นก็คือต้วนอวี้กลับมาแล้ว เขากลับมาแล้ว
จริงๆ
ทำไมต้วนอวี้ถึงไม่ตายอยู่นอกเมือง? ทำไมถึงมีชีวิตและลมหายใจกลับมาถึงจวนต้วนได้?
นางได้แต่กัดฟันกรอด ไม่กล้าสบตาของต้วนอวี้ราวกับกลัวว่าเขาจะรู้สิ่งที่นางคิดในใจทั้งหมด
หากต้วนอวี้กลับมาถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัย นั่นหมายความว่าคนคนนั้นแพ้ราบคาบไปแล้ว
การแพ้ราบคาบไม่ใช่สิ่งที่น่าหวาดกลัว หากมิใช่แต่การแพ้ครั้งนี้ต้วนอวี้หรานมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วย
นะสิ
ดังนั้นต้วนอวี้หรานจึงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว
ต้วนอวี้กลับมาที่จวนต้วนโดยไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรแม้แต่น้อย เช่นนั้นเท่ากับว่าคนที่นางส่งไปก็พ่ายแพ้จนหมด
สิ้นอย่างนั้นหรือ?
ในเมื่อพ่ายแพ้ราบคาบไปแล้ว คนเหล่านั้นที่ถูกส่งไปคงโดนจับตัวแล้ว ถ้าถูกจับตัวไปแล้วคนพวกนั้นที่เห็นแก่เงิน
จะต้องบอกว่าใครบงการอยู่เบื้องหลังออกมา หากเป็นเช่นนั้นชื่อของต้วนอวี้หรานจะต้องปรากฏออกมาด้วย เนื่องจาก
นางใช้ให้ชิวหนิงหลอกต้วนอวี้ออกไปนอกจวนเพื่อจับตัวไป ตอนนี้มานั่งคิดดูแล้ว ต้วนอวี้หรานคงต้องตายสถานเดียว?
ถ้าคนพวกนั้นบอกชื่อต้วนอวี้หรานขึ้นมาจริง คำว่า ‘ตาย’ คงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว
นางยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดหวั่นขึ้นมา… ต้วนอวี้แสยะยิ้มออกมาพลางสืบเท้าเดินเข้ามาใกล้นางมากขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้ต้
วนอวี้หรานถึงกับร้อง “ว๊าย” ออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ นางต้องถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่ได้สนว่าข้างหลังจะเป็น
พื้นหิมะ แล้วหันหลังวิ่งอย่างลนลานหนีไป
ฮ่าๆๆๆ แค่ต้วนอวี้มีชีวิตรอดกลับมาที่จวนต้วน เรื่องที่ต้วนอวี้หรานทำจะต้องถูกเปิดโปงออกมา… นางยังไม่
อยากจะตายในเวลานี้ ใครกันที่จะช่วยชีวิตนางได้ ท่านพ่อคงไม่สนใจความเป็นความตายของนางหรอก
แล้วหลิวอี๋เหนียงล่ะ?
นางเป็นถึงแม่ของต้วนอวี้หรานต้องยื่นมือเข้ามาช่วยอย่างแน่นอน โดยขอร้องให้ท่านพ่อโปรดไว้ชีวิตนาง…
ต้วนอวี้หรานรีบวิ่งออกไปอย่างลนลานโดยไม่คิดชีวิต ราวกับว่ายิ่งนางวิ่งเร็วมากเท่าไร ก็ยิ่งหลีกหนีเรื่องราว
ทั้งหมดที่เกิดได้เท่านั้น
ยิ่งต้วนอวี้หรานวิ่งเร็วมากขึ้นเท่าไร ชายกระโปรงของนางก็ยิ่งปลิวไหวสะบัดไปตามลมมากยิ่งขึ้นเท่านั้น นาง
หายใจกระหืดกระหอบเสมือนด้านหลังมีเสียงพูดไล่ตามมาจากข้างหลังมาติดๆ “เจ้าต้องตายอย่างแน่นอน เจ้าไม่รอด
แน่”
จนกระทั่งต้วนอวี้หรานหวาดกลัวจนปล่อยโฮออกมาเสียงดัง “ไม่ ไม่ต้องตามข้ามา ข้าไม่อยากตาย ข้ายังไม่
อยากตายในตอนนี้…”