การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 382 เกทับกันระหว่างต้วนอวี้กับเหยียนหลิ่งอวี๋

ในเวลานี้เหยียนหลิ่งอวี๋ยังไม่รีบร้อนที่จะก้าวเดินเข้าไปข้างในเขายืนกอดอกพิงประตูดูพี่สาวน้องชายและเจ้านาย
กับบ่าวรับใช้ร้องไห้กันอยู่ตรงประตู…ที่แท้ชีวิตของคนเราก็ดำเนินไปแบบนี้ได้
ต้วนชิงหมิงมีความรู้สึกว่ากำลังมีคนมองนางอยู่เมื่อเงยหน้าดูก็พบว่าเป็นสายตาของเหยียนหลิ่งอวี๋ที่มองมาอย่าง
อ่อนโยน
ครั้นสบตากับอีกฝั่ายใบหน้าจิ้มลิ้มของต้วนชิงหมิงพลันแดงระเรื่อขึ้นมา นางรีบก้มหน้าลงกระแอมไอเพื่อกลบ
เกลื่อนความเขินอายทว่าเหยียนหลิ่งอวี๋หาได้เข้าใจในท่าทีของต้วนชิงหมิงไม่นางจึงหันหน้ากลับไปโดยไม่แยแสอีก
ต้วนชิงหมิงรำคาญกับการไม่รู้มารยาทของอีกฝั่าย…เหยียนหลิ่งอวี๋ผู้นี้เดินมาถึงเรือนของนางก็เอาแต่จ้องมองนาง
อยู่อย่างนั้นไม่รู้หรือว่าการทำเช่นนี้เป็นการเสียมารยาทมากแค่ไหน
แต่นางคงจะลืมไปในเมืองหลวงแห่งนี้หรือในวังหลัง ชื่อของ ‘เหยียนหลิ่งอวี๋’ไม่ว่าใครได้ยินเป็นอันต้องให้ความ
เคารพยำเกรง
เมื่อเห็นท่าทางที่ขัดเคืองของต้วนชิงหมิงเหยียนหลิ่งอวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากเพราะคิดไม่ถึงว่าต้วนชิงหมิง
จะหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเขาเคยนึกว่าใบหน้าของต้วนชิงหมิงคงดูดีไม่แพ้เขา แต่เอาเข้าจริงนางสู้เขาไม่ได้
ต้วนชิงหมิงแกล้งหยิบกานํ้าชาขึ้นมารินเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่มีข้าวแม้สักเม็ดเดียวตก
ถึงท้องนางกระทั่งถึงตอนนี้ในท้องของนางกลับมีแต่นํ้าชาเต็มไปหมด
ทางด้านชิวหนิงกับเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เมื่อเห็นเหยียนหลิ่งอวี๋ที่เคยได้พบหน้าอยู่บ่อยครั้ง จึงเชิญเขาเข้ามานั่ง
ความคุ้นเคยของบ่าวรับใช้นางกับเหยียนหลิ่งอวี๋สร้างความไม่พอใจให้กับต้วนชิงหมิงผู้เป็นเจ้าของเรือนเป็นอย่าง
มาก…เหยียนหลิ่งอวี๋เคยบุกเข้ามาในห้องนอนของนางและมาอาศัยอยู่ที่นี่ติดต่อกันหลายวันเห็นทีคงถึงคราวที่จะต้องจัด
ระเบียบองครักษ์ในจวนต้วนใหม่เสียแล้ว
เหยียนหลิ่งอวี๋เดินเข้ามานั่งเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างพลางปรายตามองต้วนอวี้ที่กำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างคาดเดาไม่
ออกว่าในแววตาคู่นั้นของต้วนอวี้กำลังคิดอะไรอยู่? สงสัยเจ้าเด็กน้อยคนนี้กำลังคิดเอาคืนที่เขามาพักรักษาตัวในเรือนต้
วนชิงหมิงอยู่หลายวันกระมังเห็นทีความเจ้าคิดเจ้าแค้นของต้วนอวี้คงจะมีไม่น้อยเลย
สายตาที่เหยียนหลิ่งอวี๋มองไปเป็นการส่งสัญญาณให้ต้วนอวี้…ถ้าครั้งหน้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น อย่ามาหาเหยียน
หลิ่งอวี๋ให้ช่วยเหลือก็แล้วกัน
ต้วนอวี้จ้องเขม็งไปที่เหยียนหลิ่งอวี๋ด้วยความโมโหอยู่ไม่น้อย…เหอะ! ตอนนั้นไม่มีทางเลือกจึงจำต้องขอความ
ช่วยเหลือจากเจ้าหรอกนะเหยียนหลิ่งอวี๋! แต่บัดนี้ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว ขอเพียงมีพี่ชิงหมิงอยู่ที่นี่ข้าจะไม่มีทางให้เจ้าวาง
อำนาจบาตรใหญ่ได้อีกต่อไป… ไม่สิต่อให้เจ้าอยากวางอำนาจบาตรใหญ่มากเพียงใด คงต้องรอให้กลับไปที่วังหลวงเสีย
ก่อนจึงทำได้เต็มที่…เพราะที่นี่คือจวนต้วนหาใช่ที่ที่เหยียนหลิ่งอวี๋จะเบ่งอำนาจได้!
เด็กน้อยจ้องไปที่เหยียนหลิ่งอวี๋อีกฝั่ายก็จ้องต้วนอวี้กลับมา ทั้งสองคนต่างจ้องกันเขม็งอย่างไม่ลดราวาศอกให้กัน
กระทั่งต้วนชิงหมิงเอ่ยปากขึ้นมา “อวี้เอ๋อร์ไหนบอกมาซิเมื่อคืนที่ผ่านมาเจ้าไปไหนและเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง?”
เด็กน้อยหันหน้ากลับมาสบตากับชิวหนิงก่อนจะยกมือขึ้นเกาหัวยิกๆพูดตะกุกตะกัก “อันที่จริง… เรื่องนี้ไม่ได้มี
อะไรมากอวี้เอ๋อร์ก็แค่……ติดเล่นจนเดินหลงทาง สุดท้ายได้พบกับองค์ชายสามและดื่มกันจนเมามายไม่ได้สติและเพิ่งตื่น
เมื่อเช้านี้เอง”
เขาแต่งเรื่องทั้งหมดขึ้นเป็นตุเป็นตะ
รู้ว่าทำไมต้วนอวี้ถึงไม่ยอมพูดความจริงออกมาอาจเป็นเพราะเหยียนหลิ่งอวี๋อยู่ที่นี่เขาจึงไม่อยากเล่าเหตุการณ์ที่
เจอมาทั้งหมดอย่างละเอียดในเวลานี้
ต้วนชิงหมิงขมวดคิ้วขึ้นหลังจากได้ยินที่ต้วนอวี้เล่าออกมา
“ถ้าพี่สาวไม่เชื่อสิ่งที่ข้าเล่ามา ก็ถามเหยียนหลิ่งอวี๋ได้เลย” เขารีบพูดเสริมขึ้น พยักพเยิดไปทางเหยียนหลิ่งอวี๋
เมื่อเห็นท่าทางที่ไม่เชื่อของต้วนชิงหมิง
“ชื่อขององค์ชายสามนั้น เจ้าเรียกออกมาตรงๆ ได้อย่างไร… ให้เรียกว่าองค์ชายสามเข้าใจไหม?”
ต้วนอวี้หันมองเหยียนหลิ่งอวี๋ด้วยความรู้สึกสาแก่ใจสายตาของต้วนอวี้กำลังต้องการพูดว่า เห็นไหมพวกเราสอง
คนไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น
เหยียนหลิ่งอวี๋หันหน้าไปทางอื่นทำไปเป็นไม่รับรู้ไม่ได้ยินเนื่องจากเขาไม่อยากสร้างความไม่พอใจต่อหน้าต้วนชิง
หมิงแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าต้วนอวี้จะยอมปล่อยเหยียนหลิ่งอวี๋ไปอย่างง่ายดาย
ต้วนอวี้ใช้มือชี้ไปที่เหยียนหลิ่งอวี๋อย่างไร้เดียงสาและพูดขึ้น “พี่สาว อวี้เอ๋อร์เดินหลงทาง เหยียน… ไม่ใช่สิองค์
ชายสามเป็นคนช่วยพาอวี้เอ๋อร์กลับมาองค์ชายสามเรื่องที่เล่ามาจริงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
ต้วนอวี้ตั้งใจพูดชื่อของเหยียนหลิ่งอวี๋อย่างชัดถ้อยชัดคำทุกตัวอักษรเหมือนกับกำลังเรียกสุนัขให้มาหา ทำเอาเห
ยียนหลิ่งอวี๋ไม่รู้จะโกรธอย่างไรดี
ทว่าไม่ทันที่ต้วนอวี้จะพูดจบก็ปิดปากลงเสียจนสนิทไม่พูดสิ่งใดออกมาแม้แต่คำเดียว เมื่อเห็นผู้เป็นพี่สาวกวาด
สายตามองมา
บัดนี้คนที่สะใจกลับเป็นเหยียนหลิ่งอวี๋แทน…เมื่อก่อนต้วนอวี้มักเอาชื่อของต้วนชิงหมิงมาคอยกดเหยียนหลิ่งอวี๋
เอาไว้ตลอด เพราะเด็กน้อยรู้ดีว่านางเป็นจุดอ่อนของเขา
ทว่าตอนนี้เหยียนหลิ่งอวี๋ก็ได้รู้แล้วว่าต้วนชิงหมิงก็เป็นจุดอ่อนของต้วนอวี้เหมือนกันนับจากนี้ต่อไป เขาจะไม่
กล้าๆ กลัวๆ กับต้วนอวี้อีกต่อไปแล้ว
เหยียนหลิ่งอวี๋มองต้วนชิงหมิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น “สิ่งที่ต้วนอวี้พูดออกมาเป็นเช่นนั้น
จริงเขาไม่ระวังเดินหลงทางออกไปที่วัดร้างนอกเมือง ส่วนข้าก็แค่ผ่านไปพบเข้า ‘โดยบังเอิญ’ จึงพาเขากลับมาด้วยกัน”
ต้วนชิงหมิงหน้านิ่งไม่เปลี่ยนสี
เหตุใดต้วนชิงหมิงถึงไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของเหยียนหลิ่งอวี๋? เขาต้องการบอกว่าต้วนอวี้ถูกจับตัวออกไปวัดร้าง
นอกเมืองและเขาเป็นคนนำตัวต้วนอวี้กลับมา
เหยียนหลิ่งอวี๋ไม่สนใจสายตาที่มองมาอย่างกินเลือดกินเนื้อของต้วนอวี้ก้มหน้าลงจิบนํ้าชาร้อนๆทว่าหัวไหล่กลับ
ขยับขึ้นลงสองสามครั้งเป็นการบอกต้วนอวี้ว่าในใจของเขาหัวเราะจนท้องแข็งไปหมดแล้ว
ตอนนี้ลูกตาของต้วนอวี้แทบกระเด้งออกมาจากเบ้าด้วยความโกรธ
ทางด้านต้วนชิงหมิงกลับพูดด้วยนํ้าเสียงที่ยังมีข้อกังขาขึ้นมาว่า “อวี้เอ๋อร์กำลังจะบอกพี่สาวว่าเจ้าติดเล่นจน
ออกไปวัดร้างนอกเมือง ‘โดยบังเอิญ’ อย่างนั้นสินะ…อย่างนั้นอวี้เอ๋อร์พอจะบอกได้ไหมว่าใครเป็นคนนำทางเจ้าไป?”
ต้วนอวี้กะพริบตาปริบๆพลางมองไปโดยรอบราวกับว่ากำลังหาอะไรบางอย่าง
น่าเสียดายที่เหยียนหลิ่งอวี๋กำลังก้มหน้าจิบชาอยู่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กำลังช่วยต้วนชิงหมิงชงชาส่วนเยวี่ยเจียกำลังยุ่งกับ
การช่วยเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์มีเพียงชิวหนิงที่มองต้วนอวี้อย่างเหม่อลอยด้วยความสุขใจ
ชิวหนิงดีใจเหลือเกินในที่สุดต้วนอวี้ก็กลับมาแล้วซึ่งนั่นเป็นการช่วยล้างความผิดที่นางมีออกจนหมดนับจากนี้ต่อ
ไปนางก็สามารถลืมตาอ้าปากได้ดังเดิม
เดิมทีชิวหนิงเป็นห่วงต้วนอวี้จนร้อนใจไปหมดแต่ทว่าเมื่อคิดว่าจะต้องสูญเสียแม่กับพี่ชายไปในใจของนางมีแต่
ความโศกเศร้าเสียใจยากจะรับไหวนางเอาแต่ก้มหน้าก้มตาระหว่างที่คนในห้องต่างแสดงความเป็นห่วงเป็นใยต่อกัน
ต้วนอวี้ไม่รู้หรือว่าชิวหนิงกำลังคิดอะไรอยู่? อันที่จริงหลังจากที่ต้วนอวี้รอดจากอันตรายมาได้เขาไล่ถามซานไล่จื่
อกับทูจื่อถึงแม่กับพี่ชายของชิวหนิงว่าสรุปแล้วถูกจับตัวไปอยู่ที่ใด
ซานไล่จื่อกับทูจื่อได้แต่ส่ายหน้าบอกต้วนอวี้ว่าพวกเขารับเงินให้ทำหน้าที่เพียงไปจับต้วนอวี้มาส่วนเรื่องอื่นนั้น
พวกเขาไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย
ต้วนอวี้จึงรบกวนเหยียนหลิ่งอวี๋ให้เขาช่วยสืบจนตามหาแม่กับพี่ชายของชิวหนิงจนพบแต่ปัญหาคือเรื่องเวลาช้า
หรือเร็วเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ต้วนอวี้จึงไม่เป็นกังวลแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าชิวหนิงจะไม่กังวลตามต้วนอวี้