การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 399 ลงมืออีกครั้ง

ต้วนชิงหมิงกล่าวตำหนิต้วนอวี้หรานอย่างตรงไปตรงมาจนสีหน้าของนางซีดเผือดราวกับหิมะขาวโพลนที่
โปรยปรายเหนือยอดเขาแทบดูไม่ได้
“นี่พี่สาวกำลังตำหนิข้าอยู่อย่างนั้นหรือ? ในเรือนของพี่สาวมีผู้ชายวิ่งออกมาแวบหนึ่งเกรงว่าจะเป็นภัยกับพี่สาว
ด้วยความรีบร้อน ข้าแค่อยากรีบไปรายงานท่านพ่อเพื่อแบ่งเบาความหนักใจนี้กับพี่สาวคาดไม่ถึงว่าพี่สาวไม่เพียงไม่รับ
มิตรไมตรีนี้ยังเข้าใจความปรารถนาดีของข้าผิดไปจากความเป็นจริงอีก” นางแสร้งมองค้อนต้วนชิงหมิงด้วยสายตาขอ
ความเป็นธรรม
นางยังคงยืนยันพูดคำว่า ‘ผู้ชาย’ ออกมาซํ้าแล้วซํ้าเล่าทว่าต้วนชิงหมิงได้แต่แสยะยิ้มออกมา “เจ้าดูชัดเจนแล้ว
หรือว่าเป็นผู้ชายจริงๆ?”
หลังจากที่ต้วนชิงหมิงพูดจบก็หันหน้าไปผายมือให้เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ “เยวี่ยเจีย คุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองมาถึงแล้ว
เจ้ายังมัวแต่หลบไม่รีบออกมาอีกหรือ?”
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พูดจบด้านหลังกลับมีเสียงหัวเราะคิกคักดังออกมา “พี่ฉ่าวเอ๋อร์ร้ายจริงเชียวที่จริงข้าก็แค่อยากจะ
ทำให้พี่ชิวหนิงตกใจเสียหน่อย พอพี่ฉ่าวเอ๋อร์เรียกทีพวกนางก็ไม่กล้ามาที่นี่แล้ว”
เยวี่ยเจียที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายได้เดินออกมาจากหัวมุมของเรือนบนร่างนางนั้นสวมเสื้อผ้าฝั้ายสีนํ้าเงิน ศีรษะมวย
เกล้าเป็นจุกหากดูจากระยะไกลอาจนึกว่าเป็นผู้ชายที่องอาจชายเสื้อของนางลากยาวกับพื้นแต่เวลาเดินไปเดินมากลับมิ
อาจปิดรองเท้าสีแดงสดที่นางใส่ไว้ได้มิด
เยวี่ยเจียรีบทำความเคารพต้วนชิงหมิงกับต้วนอวี้หรานหันมาพูดกับเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ “พี่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์นี่เป็นเสื้อชุด
ใหม่ที่พี่ชิวหนิงเย็บให้กับพี่ชายของนางเลยนะข้าเห็นแล้วแค่หยิบมาลองสวมเล่นเฉยๆถ้าพี่ชิวหนิงรู้เข้าว่าเสื้อผ้าชุดใหม่ที่
นางตั้งใจทำถูกข้าหยิบมาใส่จะต้องด่าสาดเสียเทเสียแน่นอน”
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กระทืบเท้าอย่างไม่สบอารมณ์ “เยวี่ยเจีย เจ้ายังกล้าพูดออกมาอีก เพราะเจ้ามัวแต่เล่นคุณหนูรอง
เลยคิดว่าเจ้าเป็นหัวขโมยกำลังจะให้นายท่านส่งคนไปจับตัวกลับมาอยู่แล้วเชียว”
เยวี่ยเจียได้ฟังใบหน้าพลันซีดขาวในบัดดลรีบเข้าไปโค้งคำนับตรงหน้าต้วนอวี้หราน “คุณหนูรองช่างเป็นคนดีเสีย
จริงพอเห็นที่เรือนของคุณหนูใหญ่เกิดเรื่องก็รีบเข้ามาช่วงอย่างทันท่วงทีเพียงแต่ว่าคุณหนูอาจต้องดูให้ชัดเจนกว่านี้อีก
หน่อยนะเจ้าคะมิอย่างนั้นคนอื่นจะมาหาได้ว่าคุณหนูรองตาไม่ดีแยกแม้กระทั่งผู้หญิงกับผู้ชายยังมิออกเจ้าค่ะ”
คำพูดที่เยวี่ยเจียกล่าวออกมาล้วนเต็มไปด้วยการเสียดสีต้วนอวี้หรานทุกคำ จนนางต้องกัดฟันกรอดอย่างไม่
พอใจทว่านางหาได้ยอมไม่ หันหน้าไปมองเยวี่ยเจียด้วยไม่เชื่อคำพูดต่างๆ ที่อีกฝั่ายพูดมา
ถึงแม้เยวี่ยเจียจะแต่งตัวเป็นผู้ชายแต่สิ่งที่เห็นได้อย่างชัดเจนคือนางไม่ใช่ผู้ชายที่วิ่งออกจากเรือนต้วนชิงหมิงเมื่อ
ครู่นี้ ในเวลานี้ต้วนอวี้หรานได้ให้เยวี่ยเจียไปดูบริเวณโดยรอบ
ต้วนอวี้หรานหันหน้ากลับไปส่งสายตาให้เยวี่ยหวานางเข้าใจในความหมายทันที ทำท่าขยี้ตาและร้องออกมาเสียง
ดัง “พี่เยวี่ยเจีย เรารีบไปดูกันเถอะ ข้าเห็นตรงนั้นมีของหล่นอยู่ไม่รู้ว่าของสิ่งนั้นเป็นของที่พี่เยวี่ยเจียทำตกไว้หรือ
เปล่า?”
เยวี่ยเจียงงงวยกับคำพูดของเยวี่ยหวานางเอามือปัดเสื้อผ้าที่เลอะและพูดขึ้นอย่างไม่ค่อยเข้าใจ “ไม่มีของอะไร
ตกนะ”
เยวี่ยหวาไม่สนใจคำพูดของอีกฝั่ายลากเยวี่ยเจียเดินออกไปด้านข้างดูจากทิศทางการเดินคือกำลังพาไปที่หัวมุมที่
เพิ่งเดินออกมาเมื่อครู่
ผ่านไปครู่หนึ่งพลันได้ยินเสียงพูดคุยดังออกมาเยวี่ยหวาหาของไม่พบแม้แต่ชิ้นเดียวกล่าวขอโทษเยวี่ยเจียไป
พร้อมกับส่งสายตาให้กับต้วนอวี้หรานบอกเป็นนัยว่านางไม่พบอะไรเลย
ต้วนอวี้หรานกลอกตาไปมาระบายลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วเดินเข้าไปจับมือต้วนชิงหมิง พูดอย่างสนิทสนม
กลมเกลียว “ในเมื่อตรวจพบว่าคนที่วิ่งออกมาจากเรือนพี่สาวไม่ใช่ผู้ชายแต่เป็นเยวี่ยเจียเช่นนั้นน้องสาวคนนี้ก็สบายแล้ว
หวังว่าพี่สาวอย่าได้ถือสาสิ่งที่น้องสาวทำไปเลยนะเจ้าคะ”
ต้วนชิงหมิงพยายามดึงมือกลับช้าๆไม่ให้ต้วนอวี้หรานต้องเสียหน้าเอ่ยพูดเสียงเรียบ “ไม่เป็นเช่นนั้นหรอกความ
ห่วงใยของ น้องสาวนั้น พี่สาวคนนี้รับทราบแล้ว”
ต้วนชิงหมิงพูดกระแทกเสียงคำว่า ‘น้องสาว’ ทีละคำอย่างเย็นชาแล้วเดินกลับเข้าเรือนโดยไม่เหลียวมองต้วนอวี้
หรานแม้แต่หางตา
ต้วนชิงหมิงเดินเข้าเรือนไปแล้วเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กับเยวี่ยเจียก็เดินตามไปด้วยเช่นกันเหลือเพียงต้วนอวี้หรานและเย
วี่ยหวาที่ยังคงอยู่ยืนอยู่ที่เดิมไม่รู้จะเอาอย่างไรต่อดี
เด็กสาวจ้องเขม็งไปที่เยวี่ยหวาหนึ่งทีเรื่องนี้เดิมทีต้วนอวี้หรานวางแผนไว้อย่างรัดกุมเป็นขั้นเป็นตอนไว้แล้วทว่า
เอาเข้าจริงกลับพังไม่เป็นท่า
“คุณหนูรอง บ่าว…” เยวี่ยหวาพูดขึ้นด้วยใบหน้าซีดขาว
“ยังไม่รีบไปอีก?” ต้วนอวี้หรานแค่นเสียงตวาดเยวี่ยหวาที่กำลังจะพูดแก้ตัว
ถ้าขืนเยวี่ยหวายังยืนกรานจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ต้วนอวี้หรานฟังเห็นทีคนทั้งเรือนต้วนชิงหมิงคงได้ยินกันหมด
เป็นแน่
นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆเฮือกหนึ่งก่อนหันหลังวิ่งตามต้วนชิงหมิงไปพร้อมกับเรียกเสียงดัง “พี่สาวรอข้าด้วย!”
ด้านต้วนชิงหมิงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินต้วนอวี้หรานกับเยวี่ยหวารีบตามมาจากด้านหลังพร้อมกันในขณะที่ทุกคน
ต่างเดินเข้าเรือนต้วนชิงหมิง เงาดำผู้ชายที่ซ่อนตัวอยู่ได้หยิบชุดสีนํ้าเงินแอบหนีออกไปจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว
อันที่จริงต้วนอวี้หรานไม่ได้ตาฝาดไปหรอกสิ่งที่นางเห็นนั้นถูกต้องแล้ว มีเงาดำผู้ชายคนหนึ่งจริงๆที่วิ่งออกมา
จากเรือนต้วนชิงหมิง เขาไม่ได้ต้องการขโมยสิ่งของแค่ต้องการทำลายชื่อเสียงของต้วนชิงหมิง และถือโอกาสดำเนินแผน
ในขั้นต่อไป
น่าเสียดายตรงที่เงาดำนั้นเมื่อเลี้ยวไปที่หัวมุมของเรือนกลับถูกเยวี่ยเจียและเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ที่ซ่อนตัวอยู่ใช้ไม้ตีจน
สลบไปกับพื้นพวกนางได้ร่วมมือกันจนจัดการคนที่ต้องการทำให้ชื่อเสียงของต้วนชิงหมิงลงได้
แต่ในวันนี้ต้วนอวี้หรานตัดสินใจยิ่งยวดแล้วว่าจะต้องเล่นงานต้วนชิงหมิงให้จงได้ไม่ยอมรามือจนกว่าอีกฝั่ายจะ
ถึงวันแห่งความพินาศ นางจึงเริ่มวางแผนขั้นต่อไป
บ่าวรับใช้ต่างทำความเคารพเมื่อเห็นต้วนชิงหมิงและต้วนอวี้หรานเดินเข้ามาในห้องชิวหนิงรีบเดินออกไปรับยืน
รอรับอยู่ด้านนอกและเมื่อนางเห็นเยวี่ยเจียใส่เสื้อผ้าผู้ชาย สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที “ใครใช้ให้เจ้าเอาเสื้อผ้าชุดใหม่ของ
พี่ชายข้าไปสวมกัน?”
เยวี่ยเจียแอบแลบลิ้นและพึมพำออกมา “โห ถูกจับได้เสียแล้ว”
ส่วนต้วนอวี้หรานยังคงเดินตามต้วนชิงหมิงเข้าไปในเรือนชิวหนิงที่กำลังไม่พอใจเยวี่ยเจียทำทีต่อว่านางต่อหน้าต้
วนชิงหมิงกับต้วนอวี้หราน “อย่าทำให้เสื้อใหม่ของข้าสกปรกเข้าใจหรือไม่”
แม่และพี่ชายของชิวหนิงเคยถูกเหยียนหลิ่งอวี๋ช่วยชีวิตเอาไว้แม้ว่าตอนนั้นพี่ชายถูกทำร้ายและผู้เป็นแม่ตกใจจน
เกือบเสียสติ แต่ว่าทั้งสองคนถูกช่วยชีวิตเอาไว้โดยไม่ได้รับการคุกคามอีกต่อไป…ต้วนชิงหมิงจึงอนุญาตให้ชิวหนิงไป
เยี่ยมทั้งสองคนได้เมื่อนางเห็นเยวี่ยเจียเอาชุดที่จะเอาไปให้กับพี่ชายมาใส่ก็กลัวว่าเยวี่ยเจียจะทำมันพัง
ความกังวลของชิวหนิงได้ตอกยํ้าคำพูดที่เยวี่ยเจียพูดก่อนหน้านี้บัดนี้ต้วนอวี้หรานมีความมั่นใจเพิ่มมากขึ้นที่เยวี่ย
หวาทำงานไม่สำเร็จทว่านางทำได้เพียงเม้มปากและกุมมือแน่น…ไม่ว่าเรื่องทั้งหมดจะเป็นเรื่องบังเอิญหรือวางแผนตั้งใจ
ครั้งนี้ต้วนอวี้หรานพ่ายแพ้แล้ว แต่นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้นท้ายที่สุดใครชนะใครแพ้ก็ยังไม่ทราบได้…
เยวี่ยหวาเมื่อได้ยินที่ชิวหนิงพูดหน้าตาพลันซีดขาวขึ้นมาอีกคำรบหนึ่ง ไม่ว่าคนคนนั้นทำตามที่นางกำชับหรือไม่
ก็ตามแผนการที่ต้วนอวี้หรานเตรียมมาในครั้งนี้กลับถูกอ่านจนทะลุปรุโปร่งแต่ว่าต้วนอวี้หรานผู้ไม่เคยโทษตนเองจะต้อง
หันมาโยนความผิดให้กับเยวี่ยหวาอย่างแน่นอนประเดี๋ยวกลับไปไม่รู้ต้องโดนทำโทษอะไรอีก
ต้วนอวี้หรานหาได้สนใจมองเยวี่ยหวาไม่กลับจ้องมองไปที่ต้วนชิงหมิงก่อนยกยิ้มออกมา “พี่สาวเดินเร็วเหลือเกิน
จนน้องสาวตามแทบไม่ทัน ขอดื่มชาสักถ้วยเพื่อดับกระหายก่อนจะกลับได้หรือไม่”
อีกฝั่ายหยักยิ้มน้อยๆ “ถ้าน้องสาวอยากนั่งพักจิบนํ้าชาอยู่ที่นี่สักครู่ก็ย่อมได้”
เมื่อนางพูดจบก็เดินปรี่เข้าห้องส่วนตัวไปทิ้งให้ต้วนอวี้หรานอยู่ยืนจ้องเขม็งเยวี่ยหวาจนตัวสั่นไปหมดนางรู้ดี
สายตานั้นเป็นการเตือนสตินาง ถ้าครั้งหน้ายังทำผิดพลาดขึ้นมาอีกต้วนอวี้หรานไม่มีทางปล่อยไปอย่างแน่นอน