การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 404 พาลโกรธบ่าวใช้

อันที่จริงต้วนชิงหมิงมิได้กลัวแผนการชั่วร้ายของต้วนอวี้หราน ทว่านางกลับกลัวอีกฝั่ายจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง
เป็นคนที่นิ่งสุขุมขึ้นต่างหาก เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นการจับผิดต้วนอวี้หรานย่อมยากขึ้นกว่านี้
เรื่องในวันนี้ได้สอนบทเรียนให้กับต้วนชิงหมิงมีสติมากขึ้น ตั้งแต่มีคนแอบทำลับๆ ล่อๆ อยู่ที่ประตูด้านหลัง
กระทั่งบ่าวรับใช้ในเรือนที่เห็นเหตุการณ์รีบไปรายงานเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ให้รับทราบ จนได้รู้ว่าคนลับๆ ล่อๆ ผู้นั้นอาจเป็น
แผนการของต้วนอวี้หราน เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ร่วมมือกับเยวี่ยเจียไปวางแผนให้ผู้ชายวิ่งออกมาจากเรือน เพื่อจะได้ทำลายแผน
ของต้วนอวี้หราน
ลองคิดดูพื้นดินที่มีหิมะปกคลุมหนา การขุดดินขึ้นมาฝังเสื้อผ้าจึงไม่ใช่เรื่องที่ทำได้โดยง่าย ทว่ามีหรือที่เรื่องแบ
บนี้ต้วนอวี้หรานจะไม่รู้
แต่เยวี่ยหวาที่เป็นเพียงบ่าวรับใช้มีหรือจะกล้าปฏิเสธต้วนอวี้หราน ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตามที่นางต้องการ โดย
การให้คนวิ่งไปมาสองรอบเพื่อเตรียมการ แล้วหาคนในเรือนต้วนชิงหมิงเพื่อเป็นพยานบุคคลให้กับนาง ไม่ใช่ว่าไม่รู้ถูก
ผิด เพียงนางหวนคิดถึงเรื่องที่เคยถูกขายอยู่หลายครั้งก่อนถูกขายมาที่จวนต้วน ก็ไม่กล้าไปหาคนอื่นมาเป็นพยาน ได้แต่
มาพบเยวี่ยเจียเพื่อหลอกล่อให้นางเป็นคนยืนยันความผิดต้วนชิงหมิงแทน
เรื่องในครั้งนี้ ก่อนอื่นต้องหลอกเยวี่ยเจียให้มาในสถานที่ที่เตรียมไว้ไม่ช้าและไม่เร็วจนเกินไป ขุดหลุมและฝัง
สิ่งของเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงเยวี่ยเจียมาก็จะเห็นบ่าวรับใช้ตัวน้อยทำท่าทำทางฝังบางอย่างลงหลุม เพื่อให้อีก
ฝั่ายเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเรื่องจริง
แน่นอนว่าหลุมดังกล่าวที่มีเสื้อผ้าผู้ชายฝังไว้ได้ถูกเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เข้าไปสลับเป็นเสื้อผ้าผู้หญิงก่อนแล้ว
ตอนนี้เสื้อผ้าผู้ชายถูกเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เก็บไว้ นางเหลือเพียงทำตามที่ต้วนชิงหมิงสั่งให้นำเสื้อผ้าผู้ชายไปมอบคืนให้
กับต้วนอวี้หรานเท่านั้น
ต้วนอวี้หรานรีบสาวเท้าด้วยความรีบร้อนเดินกลับไปที่เรือนอย่างหงุดหงิดใจเป็นที่สุด ความเกลียดชังที่มีอยู่
ภายในใจ ทว่าทำได้แค่กัดฟันกรอด เยวี่ยหวาที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่กล้าส่งเสียงใดออกมา แม้แต่หายใจยังยากลำบาก ได้
แต่ก้มหน้าเดินตามต้วนอวี้หรานไป
เดินมาได้เพียงครึ่งทาง อยู่ๆ ต้วนอวี้หรานหยุดชะงักเท้าฉับพลัน เยวี่ยหวาที่ก้มหน้าก้มตาไม่ทันระวัง กระแทก
ไปที่ด้านหลังของต้วนอวี้หรานเข้าอย่างแรง
อีกฝั่ายที่ยังอารมณ์ไม่ดี หมุนตัวกลับมาเงื้อมือตบไปที่ใบหน้าของเยวี่ยหวาดังเปรี๊ยะ เด็กสาวยกมือขึ้นมาจับ
ใบหน้าที่ทั้งแดงทั้งเจ็บ ไม่กล้าปริปากร้อง
“เจ้าไม่มีตาอย่างนั้นหรือ ถึงมาเดินชนได้?” ต้วนอวี้หรานขมวดคิ้วมุ่น ตะโกนด่าทอเยวี่ยหวาอย่างแรง
เยวี่ยหวาหน้าซีดเซียวก้มหน้าก้มตาไม่เอื้อนเอ่ยวาจา ต้วนอวี้หรานไม่อยากลงโทษเยวี่ยหวากับเรื่องเลวร้ายที่
พวกนางวางแผนไว้ต่อหน้าบ่าวรับใช้คนอื่น จึงเดินเข้าห้องไป
ทว่าความผิดยากจะละเว้น สำหรับต้วนอวี้หรานแล้ว หากผู้ใดมาทำเรื่องของนางพังไม่เป็นท่าหรือทำไม่สำเร็จจะ
ต้องโดนลงโทษอย่างไม่ละเว้น
วันเวลาในช่วงเหมันต์ฤดูผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว บัดนี้ใกล้วันตรุษจีนเข้าไปทุกที ในจวนต้วนเต็มไปด้วยความ
คึกคักสนุกสนาน ยกเว้นต้วนอวี้หรานกับเยวี่ยหวา
เมื่อต้วนอวี้หรานเดินกลับมาที่เรือนหัวหน้าบ่าวเยวี่ยซิ่วก็ออกมารอรับ “คุณหนูรองกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ เมื่อ
ครู่มีคนมาส่งของบอกให้คุณหนูเปิดดูด้วยตนเอง”
“อืม” นางตอบรับคำแล้วเดินเข้าห้องไป ทว่าสายตาที่ว่องไวของเยวี่ยซิ่วพลันเห็นรอยแดงบวมที่ปรากฏบนใบ
หน้าของเยวี่ยหวา ที่เดินตามเข้ามาติดๆ
นางชะงักตกใจจนหน้าซีดขาวไปหมด รู้ดีว่าเยวี่ยหวาต้องโดนตบหน้ามาอย่างแน่นอน เห็นทีวันนี้อารมณ์ของต้วน
อวี้หรานคงจะไม่ดี นางต้องเพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้นกว่าเดิม
เยวี่ยหวายื่นมือไปหยิบห่อผ้าจากมือเยวี่ยซิ่วอย่างนุ่มนวล ก่อนเดินตามต้วนอวี้หรานเข้าห้องไป เดินเข้ามาใกล้
ประตู ทันใดนั้นพลันเห็นเงาดำแวบออกมาจากในห้องเฉียดหน้านางไป
นางตกใจสะดุ้งโหยงจนห่อผ้าตกใส่เท้า เวลาเดียวกับเสียงกรีดร้องด้วยความโมโหของต้วนอวี้หรานดังขึ้น เยวี่ย
หวาก้มมองห่อผ้านั้นที่กระจัดกระจายเป็นชุดเสื้อผ้าผู้ชายสีดำ พลันหน้าซีดขาวขึ้นอีกคำรบหนึ่ง เสื้อผ้าชุดนี้เป็นชุดที่
นางเตรียมเอาไว้ใส่ร้ายต้วนชิงหมิง ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ เป็นใครกันที่ตั้งใจเอามามอบให้ต้วนอวี้หรานจนโกรธลมออกหู
แบบนี้
คิดในใจว่าครั้งนี้ต้องจบเห่เป็นแน่ ไม่รู้ว่าครั้งนี้ต้วนอวี้หรานจะทรมานนางแบบไหน
เป็นไปตามที่เยวี่ยหวาคิดไว้ไม่มีผิด ทันทีที่นางเก็บชุดที่ตกจากพื้นขึ้นมา ต้วนอวี้หรานก็ระเบิดความโกรธออกมา
อย่างสุดเสียง “เจ้าคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!”
นางรีบทำตามโดยพลัน
ต้วนอวี้หรานใช้มือกวาดเครื่องประดับที่วางอยู่บนโต๊ะจนหล่นลงพื้นระเนระนาดไปทั่ว จ้องมองเยวี่ยหวาด้วย
ความโกรธแค้น พลางขยับลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปตรงหน้าเยวี่ยหวา หยิกและบิดเนื้อตัวไปทั่ว “ไหนพูดมาสิ ทำไมเสื้อผ้า
ผู้ชายพวกนี้ถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้? ข้าใช้ให้เจ้าเอาไปใส่ร้ายต้วนชิงหมิงไม่ใช่หรือ? ทำไมเจ้าถึงได้เอามันกลับมาด้วย? เป็นเจ้า
ใช่ไหมที่แอบลักลอบติดต่อกับต้วนชิงหมิงชั่วช้านั่น? เจ้ามันคนกินบนเรือนขี้รดหลังคา!”
เยวี่ยเจียได้แต่คุกเข่าก้มหน้าก้มตายอมให้ต้วนอวี้หรานทั้งบิดทั้งหยิกและทุบตีตามอำเภอใจโดยไม่หลบ ไม่ขยับ
และไม่อธิบายแก้ตัวใดๆ
ตอนนี้ต้วนอวี้หรานทั้งตีและด่านางสารพัด ถ้าเยวี่ยหวากล้าพูดแก้ตัว นางคงไม่จบเพียงเท่านี้ ถึงตอนนั้นสิ่งของที่
ใช้ได้และใช้ไม่ได้จะถูกเขวี้ยงประดังประเดใส่อีกฝั่าย จนท้ายที่สุดต้องเข้าไปคุกเข่าในห้องมืดทั้งคืนจนเช้า
ต้วนอวี้หรานทั้งเตะ ทั้งกัด ทั้งด่าจนหายใจแทบไม่ทันจึงยอมพูดออกมา “เจ้าจงคุกเข่าอยู่ตรงนี้ห้ามลุกขึ้นมา
จนกว่าข้าจะพอใจ!”
เยวี่ยหวาได้แต่ก้มหน้าคุกเข่าที่พื้นแต่โดยดี ไม่กล้าขยับเขยื้อนตัวแม้แต่น้อย
ประตูได้ถูกเปิดแง้มไว้กว่าครึ่ง ลมหนาวเหน็บจึงได้พัดเข้ามาในห้องปะทะด้านหลังของเยวี่ยหวาจนสั่นสะท้านไป
ทั้งตัว
เด็กสาวคุกเข่าอยู่ที่พื้น อดคิดถึงวันแรกที่พบหน้าต้วนอวี้หรานไม่ได้ ในตอนนั้นนางเป็นเพียงสาวน้อยที่น่ารักน่า
เอ็นดูและสูงศักดิ์ ทว่าสุดท้ายนางได้กลายเป็นบ่าวรับใช้ของต้วนอวี้หรานสมปรารถนา วันคืนผันผ่านความสดใสที่มี
ค่อยๆ เลือนหายและดับมอดลงไปเรื่อยๆ
ในใจเริ่มคิดถึงเยวี่ยเจียและชิวหนิงขึ้นมา
ในวันนั้นตอนที่ต้วนชิงหมิงผู้เย็นชาเข้าไปเลือกบ่าวรับใช้ นางแอบคิดในใจว่านางเลือกหนูรองผู้สูงศักดิ์เป็นเจ้า
นายเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว แต่บัดนี้วันเวลาในชีวิตของนางช่างแตกต่างกับเยวี่ยเจียและชิวหนิงราวฟั้ากับดิน
ในฐานะบ่าวรับใช้ของต้วนอวี้หราน เยวี่ยหวาได้แต่ก้มหน้าก้มตายอมรับชะตากรรมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ภายนอกห้องเยวี่ยซิ่วได้แอบย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบและสะกิดไปที่เยวี่ยหวา พลางยื่นแผ่นรองนั่งส่งให้เยวี่ย
หวาเพื่อใช้รองเข่าทั้งสองข้างไม่ได้สัมผัสความเย็นที่พื้นนานเกินไป