การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 41 รับโทษ

แม่นมหวางผ่านร้อนผ่านหนาวในจวนต้วนมากว่าสิบปี กฎข้อห้ามเหล่านี้ย่อมจำได้ขึ้นใจ ทว่านายหญิงไม่มี
ทางออกหน้าช่วยนางเป็นแน่ ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนางจะขอรับไว้เพียงผู้เดียว ถ้าไปั๋หย่วนฮ่าวจะเอาผิดกับนาย
หญิงด้วย เช่นนั้นเขาจะต้องเจอดี
สิ่งสำคัญที่หลิวหรงยังทำอะไรได้ตามอำเภอใจในจวนต้วนก็เพราะต้วนเจิ้งเชื่อใจนาง แต่ถ้าต้วนเจิ้งหมดความเชื่อ
ใจแล้ว หลิวหรงก็ไม่มีค่าอะไรให้พูดถึงอีก
ดังนั้นเพื่ออนาคตของนายหญิง นางทำได้เพียงเสียสละตัวเองเพื่อปกปั้อง ส่วนคนที่จะตัดสินเรื่องทั้งหมดในจวน
มีเพียงต้วนเจิ้งเท่านั้น ดังนั้นสิ่งที่แม่นมหวางต้องการที่สุดในตอนนี้คือการให้อภัยจากต้วนเจิ้ง
นางไตร่ตรองครู่หนึ่งจึงหมุนตัวกลับมาคุกเข่าลงตรงหน้าต้วนเจิ้งอย่างสำนึกผิด
“บ่าวช่วยอี๋เหนียงดูแลจัดการจวนต้วน มีคนไม่น้อยที่ไม่เชื่อฟังและแอบให้ร้ายอี๋เหนียง บ่าวกลัวว่าจะสร้างความ
ไม่อภิรมย์ให้กับนายท่านจึงรีบร้อนล่วงเกินข้อห้ามไปเจ้าค่ะ!”
แม่นมหวางพูดเช่นนี้เป็นการแก้ต่างให้กับหลิวหรง การดูแลจัดการจวนต้วนไม่ใช่เรื่องง่าย อีกทั้งยังมีบ่าวรับใช้คน
อื่นที่คอยให้ร้ายผู้เป็นนาย แม่นมหวางจึงช่วยหลิวหรงลงโทษคนพวกนั้นแทน
ต้วนชิงหมิงตกใจ คาดไม่ถึงว่าไปั๋หย่วนฮ่าวจะช่วยนาง เมื่อหันมองไปทางผู้เป็นบิดาเห็นเพียงแววตาที่เย็นยะ
เยือก
แม่นมหวางเป็นเพียงแม่นมคนหนึ่งกลับกล้าออกคำสั่งต่อหน้าต้วนเจิ้ง โทษแม่นมของต้วนอวี้ ไม่รู้ว่าบ่าวรับใช้
พวกนี้ได้สนใจกฎในจวนต้วนหรือไม่?
เสียงดังกังวานเจือนํ้าเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน
“หลิวหรง แต่ไหนแต่ไรก็ดูแลจัดการจวนต้วนเช่นนี้ หากพูดให้ถูกล้วนเป็นการทรมานบ่าวรับใช้! ต้องลงโทษก่อน
แล้วค่อยสอบสวนอย่างนั้นหรือ?”
คล้ายเป็นการคาดโทษ ดูท่าข้อกล่าวหาที่ดูแลจวนไม่เรียบร้อยข้อนี้ นางคงหนีไม่พ้น!
แม่นมหวางลำพองว่าต้วนเจิ้งเชื่อใจหลิวหรง เมื่อครู่นางก็ได้ลงโทษแม่นมของต้วนอวี้ที่ไม่เคารพหลิวหรงต่อหน้า
ต้วนเจิ้ง นายท่านก็ไม่ได้ลงโทษอะไรนาง แต่คาดไม่ถึงว่าไปั๋หย่วนฮ่าวที่ไม่รู้เรื่องกลับผสมโรงเข้ามาด้วย ทำให้นางแก้ตัว
ไม่ออก
ถึงตอนนี้ต้วนชิงหมิงพูดแทรกขึ้นมา
“ท่านพ่ออย่าโทษหลิวอี๋เหนียงเลย นางเป็นคนดูแลจัดการจวนต้วนทั้งหมดเป็นเรื่องที่ลำบากไม่น้อย แต่เรื่อง
ลงโทษผิดที่ผิดคนนั้น ยอมไม่ได้!”
ประโยคนี้ดูเหมือนเป็นการช่วยขอร้องแทนหลิวหรง ลึกๆ แล้วกลับเป็นการเพิ่มข้อกล่าวหาให้อีกข้อ บุตรของฮู
หยินเจ็บปั่วยไม่สนใจดูแล พอเกิดปัญหาขึ้นก็จะหาบ่าวรับใช้มาลงโทษ เห็นได้ว่านางดูแลจัดการไม่ได้เรื่อง!
แววตาต้วนเจิ้งยิ่งดุดันมากขึ้น เขามองไปที่บุตรสาวคนโตของตน “ชิงหมิง ถ้าเป็นเจ้าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร?”
ต้วนชิงหมิงยกยิ้มน้อยๆ ตอบอย่างขวยเขิน
“เรื่องนี้เกี่ยวกับต้วนอวี้และอี๋เหนียง ชิงหมิงจะลองอย่างสุดความสามารถ……แต่ว่าถ้าชิงหมิงจัดการได้ไม่เหมาะ
สม ท่านพ่ออย่าได้ต่อว่าลูกนะเจ้าคะ!”
เขาหยุดเว้นจังหวะพลางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความอยากรู้ แล้วพูดต่อท้ายอีกคำ
“พูดมาเถอะ พ่อไม่ว่าเจ้า” คำพูดนี้เป็นการสนับสนุนนาง มีท่านพ่ออยู่ด้วย ย่อมไม่มีบ่าวรับใช้คนใดกล้าปกปิด
และพูดเหลวไหล
ต้วนชิงหมิงยืดตัวตรงสูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่งเบาๆ ปรายตามองไปยังแม่นมของต้วนอวี้ กล่าววาจา
“แม่นมกล้าปิดบังเรื่องที่ต้วนอวี้เจ็บปั่วยและยังกล้าใส่ร้ายอี๋เหนียง เจ้ารู้โทษของตนเองหรือไม่?”
ต้วนเจิ้งมองไปยังสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังของบุตรสาว สายตาที่แหลมคมกลับชัดเจนขึ้นมา เมื่อก่อนเขาเคยเห็นติง
โหรวดูแลจัดการจวนต้วน พูดได้ว่ามีอำนาจและวางตัวเหมาะสม ไม่มีบ่าวรับใช้คนไหนไม่ทำตาม แม้ต้วนชิงหมิงจะอายุ
น้อยแต่กลับจริงจังเคร่งขรึมละม้ายกับท่านแม่ของนาง!
แม่นมของต้วนอวี้ถูกแม่นมหวางจัดการจนกลัวตัวสั่นไปหมด ตอนนี้ยังถูกต้วนชิงหมิงถามขึ้นอีกครา นางรู้สึก
กดดันพลันร้องไห้ออกมา
“คุณหนูใหญ่ บ่าวจะกล้าให้ร้ายหลิวอี๋เหนียงได้อย่างไร……สิ่งที่บ่าวพูดออกมาทั้งหมดล้วนเป็นความจริง! เมื่อคืน
คุณชายปวดท้องกลางดึก บ่าวไปขอความช่วยเหลือจากหลิวอี๋เหนียง แต่คาดไม่ถึงว่าแม่นมหวางบอกบ่าวว่าหลิวอี๋
เหนียงกำลังปรนนิบัตินายท่านอยู่ ไม่มีเวลาจะมาสนใจ ให้บ่าวไปหายาให้คุณชายใหญ่ทานเอง!”
ต้วนชิงหมิงเพ่งมองด้วยแววตาเคร่งขรึม ตวาดลั่นศาลา
“บังอาจมาก ยังกล้าโกหกอยู่อีก? แม่นมหวางบอกให้เจ้าไปหายาให้ต้วนอวี้ ทำไมเจ้าไม่รีบไปหา กลับถ่วงเวลาไป
ทำอย่างอื่นอีก?” ได้ยินที่ต้วนชิงหมิงพูด แม่นมหวางรีบปฏิเสธว่าตนเองถูกใส่ร้าย
“กุญแจอยู่ที่แม่นมติง ถ้าออกนอกเรือนตอนกลางคืนแล้วไม่มีปั้ายของหลิวอี๋เหนียง ใครจะออกไปได้ล่ะเจ้าคะ?”
ได้ฟังคำพูดแม่นมหวาง สายตาของต้วนชิงหมิงขรึมขึ้นไปอีก
“ฉะนั้นเจ้าก็เลยปล่อยให้คุณชายปวดท้องทั้งคืนอย่างนั้นหรือ?”
แม่นมหวางกล่าวด้วยเสียงสะอื้นไห้ “สุดท้ายบ่าวจนปัญญา คิดจะไปขอความช่วยเหลือจากคุณหนูใหญ่ แต่
ระหว่างทางพบคุณชายไปั๋พอดี คุณชายจึงช่วยบ่าวหายา จากนั้นบ่าวจึงนำยากลับมาให้คุณชายใหญ่ทาน!”
สายตาของต้วนชิงหมิงเกิดความประหลาดใจ เรื่องนี้เกี่ยวพันกับไปั๋หย่วนฮ่าว?
นางเข้าใจได้ทันที จวนไปั๋เองก็มีอี๋เหนียงดูแลจัดการจวนเช่นกัน ท่านแม่ของเขาถูกอนุภรรยากดขี่มานาน ดังนั้น
เมื่อไปั๋หย่วนฮ่าวเห็นเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นจึงไม่ยอมอยู่เฉย
เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของต้วนชิงหมิง ไปั๋หย่วนฮ่าวพ่นลมหายใจดัง ‘ฮึ’ ออกมา หันหลัง
ไปด้วยความโกรธเคือง!
ต้วนชิงหมิงได้แต่อดกลั้นไม่ให้หัวเราะออกมา แน่นอนว่าตั้งแต่ต้วนอวี้ปวดท้อง แม่นมของต้วนอวี้รีบร้อนอยาก
พาไปหาหมอ จนไปถึงบังเอิญเจอไปั๋หย่วนฮ่าว เรื่องทั้งหมดเป็นสิ่งที่ต้วนชิงหมิงวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่อย่างนั้นนาง
จะนิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อนได้อย่างไรกัน
ความจริงการจัดการเรื่องภายในจวนต้วน ไปั๋หย่วนฮ่าวไม่ควรอยู่ที่นี่ เขาเป็นแขกจากแดนไกลและยังเป็นคู่หมั้น
หมายในนาม อีกทั้งเรื่องเมื่อคืนเขายังเห็นกับตา ดังนั้นเขาจึงไม่ขอตัวจากไป
ต้วนชิงหมิงจึงหันหลังกลับมาด้วยความอ่อนช้อยมองไปยังไปั๋หย่วนฮ่าว พูดด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณคุณชาย
ไปั๋ที่ช่วยต้วนอวี้”
นางเรียกหลิวยวนว่าพี่หลิว พอทีเขากลับเรียกว่าคุณชายไปั๋ ในใจของไปั๋หย่วนฮ่าวรู้สึกเจ็บปวด ความคิดหนึ่ง
พลันแวบเข้ามา เขาจำได้ว่าต้วนชิงหมิงเคยพูดว่าหลิวยวนช่วยชีวิตต้วนอวี้ ทำให้นางซาบซึ้งและเกิดความสนิทสนมกัน
บัดนี้พิสูจน์ได้แล้วว่าเขาเองก็มีใจช่วยต้วนอวี้เฉกเช่นเดียวกัน!
ไปั๋หย่วนฮ่าวไม่มองนางแม้สักนิด กลับลุกขึ้นยืนทำความเคารพไปทางต้วนเจิ้ง
“ท่านลุง หย่วนฮ่าวรับรองได้ว่าสิ่งที่แม่นมของต้วนอวี้ผู้นี้พูดออกมาเป็นความจริงทั้งหมด!”
เมื่อคืนนี้ต้วนอวี้หรานตามมาเกาะแกะทำให้เขารำคาญเป็นที่สุด ดังนั้นจึงหลบออกมาเดินเล่น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง
ร้องน่าสงสารเดินเข้ามาใกล้ ที่แท้เป็นแม่นมของต้วนอวี้ จากนั้นเขาจึงเดินตามมาที่เรือนพักของต้วนอวี้ ก็พบว่าเด็กชาย
นอนกลิ้งไปมาด้วยความทรมานบนเตียงจึงยื่นมือเข้ามาช่วย
ไปั๋หย่วนฮ่าวเป็นคนนอก ตามหลักแล้วไม่น่าจะช่วยแม่นมโกหก เช่นนั้นจะต้องมีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ
ต้วนชิงหมิงลุกขึ้นขอบคุณไปที่ไปั๋หย่วนฮ่าวอีกครั้งก่อนจะนั่งลง “พอเท่านี้ แม่นมของต้วนอวี้ไปยืนด้านข้างก่อน
รอข้าถามให้ชัดเจน!”
จากนั้นนางเรียกคนที่เฝั้าประตูและองครักษ์ในจวนต้วนมาสอบถาม จึงสรุปได้ว่ามีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นจริง! ทาง
ด้านหลิวยวนก็ลุกขึ้นมายืนยันว่าเรื่องเมื่อคืนแม่นมของต้วนอวี้ไม่ได้โกหก!
ต้วนชิงหมิงแอบยิ้มเล็กน้อย
“อี๋เหนียงปรนนิบัติท่านพ่อไม่ถือว่าผิด แต่แม่นมหวางกลับทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ นำความเจ็บปั่วยของ
คุณชายใหญ่มาล้อเล่นเช่นนี้อภัยให้ไม่ได้ ต่อแต่นี้ไปอี๋เหนียงจะต้องดูแลความเรียบร้อยภายในจวนให้เคร่งครัดกว่านี้
อย่าให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก!”
นางเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจังดุดัน แววตาเคร่งขรึม
“ใครก็ได้ลากตัวแม่นมหวางออกไปโบยสามสิบที หักเบี้ยหวัดครึ่งปี! ส่วนแม่นมของต้วนอวี้ก็มีความผิด แต่เห็น
ถึงความดีที่เจ้าพาคุณชายไปั๋กลับไปช่วยต้วนอวี้จึงไม่เอาโทษ ต่อไปต้องระมัดระวังและดูแลให้ดีกว่านี้!”
แม่นมของต้วนอวี้ได้ฟังที่ต้วนชิงหมิงพูดจึงรีบคุกเข่าขอบคุณ! เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้ทำให้นางเคารพต้วนชิงหมิงขึ้น
ไปอีก
ต้วนชิงหมิงไม่แม้แต่จะหันไปมองสีหน้าของหลิวหรงที่ซีดขาว ดวงตาเย็นชาของนางทำให้คนมองพลันหนาว
เหน็บ คำพูดแต่ละคำทำให้หลิวหรงเจ็บปวดขึ้นเรื่อยๆ นางก้มหน้ามองไปทางต้วนเจิ้ง
“นายท่าน แม่นมหวางติดตามข้ามานาน หวังว่านายท่านจะลงโทษสถานเบา!”
ต้วนชิงหมิงหัวเราะเย้ยหยัน ลงโทษสถานเบา? นางไม่ให้แม่นมหวางต้องเสียเลือดตรงนี้นับได้ว่าใจกว้างมาก
พอแล้ว!
แม่นมหวางอายุมากแล้ว หากลงโทษหนักไปคนอื่นจะเอาไปนินทาได้ วันนี้ต้วนชิงหมิงจะลงโทษแต่แม่นมหวาง
เพื่อให้หลิวหรงพูดอะไรไม่ออก