การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 420 จางอี๋เหนียงคุมสติไม่อยู่ (5)

ต้วนชิงหมิงมองไปที่เยวี่ยเจียแล้วถามขึ้น “สร้อยมุกเส้นนั้นวางไว้ตรงไหน เจ้าจำตำแหน่งได้ใช่หรือไม่?”
เรื่องในครั้งที่แล้วได้สอนเยวี่ยเจียให้รู้จักคิดไตร่ตรองก่อนตอบ “เรียนคุณหนู สร้อยมุกเส้นนั้นดูเหมือนจะตกไป
อยู่ในนํ้าเจ้าค่ะ”
พอได้ยินที่เยวี่ยเจียพูดออกมาเยวี่ยหวากลับพูดอย่างโมโหออกมาทันที “เยวี่ยเจียเจ้าพูดไปเรื่อยคุณหนูรองรัก
สร้อยมุกเส้นนั้นมากที่สุด มีหรือจะยอมโยนลงนํ้าไปได้?”
เยวี่ยเจียไม่สนใจที่เยวี่ยหวาพูดออกมายิ่งไปกว่านั้นนางยังพูดเสริมขึ้นอีก “คุณหนู สร้อยมุกเส้นนั้นเหมือนถูก
โยนลงไปในนํ้าบางอย่างเพราะนํ้านั่นมีกลิ่นฉุนโชยออกมาอีกเจ้าค่ะ”
ทันทีที่เยวี่ยเจียพูดจบลงต้วนอวี้หรานได้แสยะยิ้มขึ้นมาทันใด “เยวี่ยเจีย อย่าหาว่าข้าต่อว่าเลยนะสรุปแล้วเป็น
นํ้าเปล่าใช่หรือไม่… สร้อยมุกเส้นนั้นท่านพ่อเป็นคนมอบให้ข้าปกติข้าจะทำความสะอาดอย่างระมัดระวังเหตุใดต้องเอา
ไปโยนลงในนํ้าอย่างที่เจ้าพูดมาด้วยเล่า?”
เยวี่ยเจียถูกต้วนอวี้หรานต่อว่าไปหนึ่งยกแต่นางกลับสวนกลับอย่างเร็วรวด “เรียนคุณหนูรองบ่าวเห็นคุณหนูรอง
โยนสร้อยลงไปในชามที่ใส่นํ้า แต่นํ้านั้นมีสีอื่นเจือปนอยู่ด้วยอีกอย่างบ่าวยังได้กลิ่นฉุนออกมาจากนํ้านั้นอีกด้วยเจ้าค่ะ”
“เยวี่ยเจียเจ้าบังอาจมาหาว่าในห้องข้ามีกลิ่นฉุนแปลกๆ อย่างนั้นหรือ?” ต้วนอวี้หรานลุกขึ้นตบโต๊ะเสียงดัง
เมื่อเยวี่ยเจียเห็นเช่นนั้นหน้าก็ซีดขาวจนพูดไม่ออก
“เพล้ง” ถ้วยนํ้าชาหลุดออกจากมือของหลิวหรงตกลงพื้นเสียงดังนํ้าร้อนในถ้วยสาดกระเด็นไปถูกมือของนาง
หลิวหรงรีบกุลีกุจอคุกเข่าลงขอโทษขอโพย “ท่านพี่เป็นความผิดของปีเซี่ยที่ไม่ระวังให้ดี ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ!”
ยังไม่ทันที่ต้วนเจิ้งจะเอ่ยปากต้วนชิงหมิงได้พูดตัดหน้าขึ้นมาก่อน “เยวี่ยเจียยังยืนเหม่อลอยอะไรอยู่? ยังไม่รีบไป
เอานํ้าส้มสายชูมาอีก!”
เยวี่ยเจียรีบวิ่งออกไปหยิบนํ้าส้มสายชูเทใส่ชามส่วนต้วนชิงหมิงได้โยนไข่มุกเม็ดหนึ่งเม็ดลงชามไป พูดอย่างรีบ
ร้อน “เร็วเข้ารีบช่วยหลิวอี๋เหนียงเช็ดเร็วเข้า!”
ระหว่างที่ทุกคนชุลมุนช่วยกันเช็ดมือให้หลิวหรงไข่มุกที่ใส่ลงไปในนํ้าส้มสายชูกลับไม่แวววาวสะท้อนแสงดังเดิม
หากทิ้งไว้เป็นเวลานานไข่มุกก็จะเล็กลงไปเรื่อยๆ
ไม่นาน เยวี่ยเจียก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ “คุณ… คุณหนู ไข่มุกไม่เหลือแล้วเจ้าค่ะ”
“ถ้ามีบาดแผลแล้วใช้นํ้าส้มสายชูล้างแผลสามารถฆ่าเชื้อโรคได้แต่ถ้าเอาไข่มุกแช่ลงไปแทนก็ยากจะกลับมา
แวววาวได้ดังเดิม” ต้วนชิงหมิงตอบนิ่งๆ
เยวี่ยเจียได้ฟังยิ่งพูดเสียงดังกว่าเดิม “ใช่แล้ว บ่าวนึกออกแล้วเจ้าค่ะ นํ้าที่คุณหนูรองใช้เป็นกลิ่นนํ้าส้มสายชู
เจ้าค่ะ”
กลิ่นของนํ้าส้มสายชูอย่างนั้นหรือ?
นั่นหมายความว่าต้วนอวี้หรานกล้าเอาสร้อยมุกใส่ลงไป!
อย่างนั้นเปั้าหมายที่แท้จริงของต้วนอวี้หรานตั้งใจให้ร้ายเยวี่ยเจียหรือใครกันแน่?
ต้วนอวี้หรานรีบตอบกลับด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว “พูดเลอะเทอะอะไรกัน เยวี่ยเจียต้องจมูกเพี้ยนไปแล้วข้าจะยอม
เอาสร้อยมุกที่ท่านพ่อให้ไปแช่ในนํ้าส้มสายชูทำไมกัน?”
อันที่จริงต้วนอวี้หรานไม่ได้อยากใช้เรื่องนี้ในการให้ร้ายใครเพียงแต่ต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อออกไปหาสร้อยมุก
เพราะคนคนนั้นบอกต้วนอวี้หรานว่าคืนนี้นางต้องระวังตัวเป็นพิเศษมิอย่างนั้นต้วนชิงหมิงจะใช้เรื่องลูกในท้องของจางอี๋
เหนียงมาจัดการนาง
นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าต้วนอวี้หรานจะยอมสละสร้อยมุกเพื่อเอาตัวรอดเห็นทีนางจะรอชักช้าไม่ได้อีกแล้ว
ต้วนชิงหมิงเงยหน้าขึ้นมองต้วนอวี้หรานแสยะยิ้ม “คุณหนูรองคงไม่ได้จะบอกว่าไม่รู้เรื่องสินะนํ้าส้มสายชูปกติ
วางไว้ในห้องครัว ฉะนั้นหากเรียกตัวแม่ครัวมาถาม……เรื่องทั้งหมดก็กระจ่างแล้วมิใช่หรือ?”
ต้วนอวี้หรานใจเต้นแรงไม่สู้ดีแต่ยังคงฝืนเก็บอาการไม่กระโตกกระตากออกไป
หากเป็นเมื่อก่อนต้วนอวี้หรานเรียกบ่าวรับใช้คนไหนมาถามก็ไม่มีใครกล้าพูดความจริงออกมาสักคนเดียวแต่บัดนี้
อำนาจในมือของหลิวหรงถูกสั่นคลอนแล้ว พวกบ่าวรับใช้ที่เคยถูกกดขี่หากถูกถามขึ้นก็จะยอมตอบตามความเป็นจริง
ต้วนอวี้หรานพยายามไม่เปลี่ยนแปลงสีหน้าท่าทางนางเพียงหันหน้ากลับไปพูดเยวี่ยหวาที่ยืนอยู่ด้านหลัง “เยวี่ย
หวาข้าใช้ให้เจ้าไปทำความสะอาดสร้อยมุกเส้นนั้นเจ้ากลับเลอะเลือนเอาไปแช่ในนํ้าส้มสายชูอย่างนั้นหรือ?”
เยวี่ยหวาที่ได้ฟังรู้ตัวในทันทีว่านางต้องกลายเป็นแพะรับบาปแทนต้วนอวี้หรานเสียแล้วแต่นางเป็นเพียงบ่าวรับ
ใช้มิมีสิทธิ์ปฏิเสธในทุกกรณี ได้แต่คุกเข่าก้มหน้า “เรียนคุณหนูรอง……บ่าวเห็นสร้อยมุกเส้นนั้นสกปรกเลยคิดว่าหากใช้
นํ้าเปล่าล้างเกรงจะไม่สะอาดได้ยินมาว่าหากใช้นํ้าส้มสายชูทำความสะอาดจะเหมือนใหม่เจ้าค่ะ ฉะนั้น……บ่าวจึงไปที่
ห้องครัวขอนํ้าส้มสายชูมาหนึ่งชามแล้วใส่สร้อยมุกนั้นลงไปแช่แต่ว่าหลังจากที่บ่าวทำธุระอื่นเสร็จสิ้นแล้วกลับมาดูพบว่า
สร้อยมุกนั้นไม่มีแล้วบ่าวกลัวว่าคุณหนูรองจะลงโทษจึงโยนความผิดให้เยวี่ยเจียแทนเจ้าค่ะ…”
ต้วนอวี้หรานตบโต๊ะเสียงดังหลังจากที่ได้ยินเยวี่ยหวาเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา “เยวี่ยหวาเจ้ารนหาที่ตายใช่หรือ
ไม่? บ่าวรับใช้ข้างกายของคุณหนูใหญ่เจ้ายังกล้าใส่ร้ายอีกหรือ?”
ทางด้านต้วนเจิ้งที่เห็นต้วนอวี้หรานตบโต๊ะเสียงดังถึงสองครั้งสองครากลับไม่สบอารมณ์กับการกระทำนั้นแล้วแต่
ยังมิทันที่ต้วนเจิ้งเอ่ยปากต่อว่าต้วนอวี้หรานกลับลุกพรวดขึ้นไปขอโทษต้วนชิงหมิง “ดีที่พี่ชิงหมิงถามความจริงออกมา
ได้มิอย่างนั้นเยวี่ยเจียอาจถูกใส่ร้ายโดยไม่รู้ตัวเจ้าค่ะ”
ต้วนอวี้หรานนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างหลิวหรงและจางอี๋เหนียงเมื่อหลิวหรงมือเป็นแผลจึงขอตัวไปทายา เหลือจาง
อี๋เหนียงนั่งติดต้วนอวี้หรานเพียงคนเดียว
ในเวลานี้ต้วนอวี้หรานลุกพรวดขึ้นมาอย่างเร็วจนขาสั่นเกือบล้มลงไปเก้าอี้ด้านช้างจางอี๋เหนียงที่นั่งอยู่จึงรีบ
เข้าไปทางที่ต้วนอวี้หรานโซเซจนเกือบล้มลง
จางอี๋เหนียงได้ร้องตกใจกับสิ่งที่เห็นรีบถลาไปทางที่ต้วนอวี้หรานกำลังจะล้มลงหมายเข้าไปช่วย ทว่ากลับได้ยิน
เสียง “โอ๊ย” ดังขึ้นมาจางอี๋เหนียงล้มลงไปกับพื้นโดยที่ท้องของนางชนเข้ากับขอบแหลมของเก้าอี้ยาวจนหน้าซีดขาวไป
หมด
ทุกคนในห้องต่างร้องเสียงดังออกมาเป็นเสียงเดียวกัน
เพราะจางอี๋เหนียงกำลังท้องกำลังไส้ เดินเหินไม่คล่องตัวเหมือนปกติยิ่งต้องระมัดระวังในทุกย่างก้าว ไม่ว่าต้วนอ
วี้หรานจะจงใจหรือไม่แต่เมื่อชนจางอี๋เหนียงเข้า ก็มิอาจปฏิเสธความผิดนี้ได้
“จื่อซู่ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ต้วนเจิ้งลุกพรวดขึ้น ก่อนพุ่งเข้าไปหาหญิงสาว แล้วเอ่ยถามอย่างกังวลเป็นที่สุด
จางอี๋เหนียงส่ายหน้าไปมา ทั้งที่เหงื่อท่วมใบหน้าด้วยความเจ็บปวดเจียนขาดใจนางยื่นมือขึ้นมาจับมือต้วนเจิ้ง
สีหน้าเจ็บปวดจนพูดอะไรไม่ออก
ต้วนอวี้หรานเห็นจางอี๋เหนียงเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งตัวทำให้นางงงเป็นไก่ตาแตกกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เห็นได้ชัดว่าต้วนชิงหมิงตั้งใจลงมือเล่นงานนางในคํ่าคืนนี้อันที่จริงนางตั้งใจจะรีบขอตัวออกมาจากงานเลี้ยงฉลอง
ก่อนโดยใช้ข้ออ้างเรื่องสร้อยมุกหาไม่เจอกลับนึกไม่ถึงว่าคนคนนั้นที่ช่วยนางวางแผนเล่นงานต้วนชิงหมิงให้ย่อยยับท้าย
ที่สุดกลับเป็นนางที่โดนเล่นงานก่อน
หลิวหรงอ้าปากร้องด้วยความตกใจ รีบลุกพรวดเข้าไปถามบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง “เป็นอย่างไรบ้าง?”
ความเป็นห่วงของหลิวหรงมีให้แค่ต้วนอวี้หรานเพียงคนเดียวหาได้สนใจไถ่ถามจางอี๋เหนียงไม่ อนึ่งกลัวจะถูก
เหมาว่าตั้งใจกำจัดลูกในท้องของจางอี๋เหนียง
ยังดีที่เยวี่ยเจียกับชิวเอ๋อร์รีบเข้าไปช่วยประคองจางอี๋เหนียงขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ดังเดิมด้านเถี่ยเฟิงรีบวิ่งไปตามท่าน
หมอมาดูอาการจางอี๋เหนียง…งานเลี้ยงฉลองวันตรุษจีนในคํ่าคืนนี้ถูกต้วนอวี้หรานสร้างเรื่องจนทุกคนต่างหมดสนุกกันไป
หมดแล้ว
ทุกคนต่างลุกขึ้นมาดูจางอี๋เหนียงจนต้วนอวี้ต้องลุกตามมาดูด้วยสายตาที่มีแต่เล่ห์เหลี่ยมแฝงเอาไว้ในสายตา
เมื่อครู่นี้เขาได้หาจังหวะเล่นงานไปถึงสองครั้งในเวลาไม่ห่างกันครั้งแรกคือเล่นงานหลิวหรง ส่วนครั้งที่สองคือ
การเล่นงานต้วนอวี้หราน
แม้การแอบเล่นงานต่อหน้าต้วนเจิ้งดูเป็นสิ่งที่เสี่ยงอย่างมากแต่ถ้าไม่ทำเรื่องเสี่ยงๆคงต้องกลายเป็นฝั่ายรับจาก
แผนการที่ต้วนอวี้หรานเตรียมไว้อย่างแน่นอน
ยามนี้ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีตามที่ต้วนอวี้วางแผนเอาไว้ทุกประการเช่นนั้นต่อจากนี้ต้องรอดูฝีมือของต้วนชิงหมิง
แล้ว
มีเพียงต้วนชิงหมิงที่ยืนดูจางอี๋เหนียงเหงื่อแตกไปทั่วตัวนางได้แต่ส่ายหน้าที่จางอี๋เหนียงเสี่ยงอันตรายจนไม่สน
ร่างกายว่าจะได้รับบาดเจ็บ
ไม่นานท่านหมอโจวก็เดินทางมาถึงจวนต้วนเขารีบยื่นมือมาจับชีพจรจางอี๋เหนียงโดยมีผ้าเช็ดหน้าบางๆ วางคั่น
ไว้ครู่เดียวก็หันหน้ากลับมาพร้อมส่ายหัว “เด็กในท้องไม่รอดขอรับ!”
จางอี๋เหนียงกรีดร้อง “ฮือ ฮือ” ออกมาจนสลบไป
ด้านหลิวหรงที่ได้ยินท่านหมอโจวพูดถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกและต้วนอวี้หรานที่สร้างเรื่องกลับอ้าปากค้างเมื่อเห็น
จางอี๋เหนียงกรีดร้องจนสลบไปราวกับไม่เข้าใจว่าเหตุใดจางอี๋เหนียงต้องเข้ามาชนและเข้ามารับนางไว้ด้วย?