การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 427 ต้วนอวี้หรานหายตัวไป (5)

นํ้าเสียงของต้วนอวี้มีทั้งขอร้องและเตือนสติต้วนชิงหมิงอยู่ในนั้นหากเหยียนหลิ่งอวี๋ไม่ช่วยพูดรับไม้ต่อ เขาครั้ง
หน้าจะคิดบัญชีกับเหยียนหลิ่งอวี๋แน่
เหยียนหลิ่งอวี๋ถูกพี่น้องตระกูลต้วนทำจนปวดหัวอย่างหนักเขากลัวว่าต้วนชิงหมิงที่นิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นคงจดบัญชี
แค้นครั้งนี้เอาไว้แล้วฉะนั้นองค์ชายสามผู้ทำอะไรตามอำเภอใจ จึงยอมก้มหน้าลงและพูดเสียงเบา “ที่นี่ไม่เหมาะที่จะพูด
คุยถ้าต้องการรู้ความจริงทั้งหมดให้ตามข้ามา……”
ต้วนชิงหมิงมองต้วนอวี้ด้วยความฉงนเวลานี้หนิงจื้อเต๋อกับต้วนเจิ้งกำลังวางแผนเรื่องงานแต่งอยู่โดยที่ต้วนชิงห
มิงไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยดังนั้นก่อนจะกลับจวนต้วนนางต้องหาโอกาสเหมาะๆถามต้วนอวี้เกี่ยวกับความจริงทั้งหมดให้รู้ก่อน
ทันใดนั้นต้วนชิงหมิงถามต้วนอวี้ด้วยนํ้าเสียงเย็นชา “อวี้เอ๋อร์ วันนี้ถ้าไม่เล่าความจริงออกมาทั้งหมดกลับจวนไป
พี่จะนั่งเทศนาเจ้ายาวๆ”
พอต้วนอวี้ได้ยินรีบยกมือทั้งสองข้างศิโรราบ “ก็ได้ ก็ได้ พี่ชิงหมิงวางใจได้อวี้เอ๋อร์รู้อะไรจะยอมบอกทั้งหมดไม่
ปิดบังแม้แต่น้อย”
จากนั้นต้วนชิงหมิงกับต้วนอวี้ก็วิ่งขึ้นรถม้าที่เหยียนหลิ่งอวี๋เรียกมาออกไปนอกเมือง
ทางด้านหนิงจ้งจวี่กับหนิงเปั่าจวี่มัวแต่รอคนปันนํ้าตาลอย่างใจจดใจจ่อเมื่อได้นํ้าตาลปันมาแล้วก็เอาแต่กระโดด
โลดเต้นด้วยความสุขโดยที่ไม่รู้เลยว่าพี่น้องตระกูลต้วนได้หายตัวไปแล้ว
หนิงจ้งจวี่กับหนิงปั่าวจวี่ต่างมองหน้ากันพร้อมกับถอนหายใจออกมาโดยมิได้นัดหมายหนิงเปั่าจ้งถามขึ้น “พวก
เราเอายังไงกันดี?”
หนิงจ้งจวี่ยักไหล่ตอบกลับไปว่า “จะเอายังไงได้ล่ะพอเรากลับจวนต้วนก่อนแล้วกัน!”
หนิงเปั่าจวี่พยักหน้ารับแต่โดยดี “เอาอย่างนั้นก็ได้พวกเรากลับไปหาท่านพ่อก่อน!”
แต่ว่าหนิงจ้งจวี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังดึงชายเสื้อของหนิงเปั่าจวี่ พูดรีบร้อนขึ้น “ไม่ได้นะพี่ใหญ่ตอนนี้พวกเรายังกลับ
ไปไม่ได้”
“ทำไมละ?” หนิงเปั่าจจวี่ถามอย่างสงสัย
เดิมทีท่านพ่อกำชับให้พวกเราดูแลต้วนชิงหมิงกัยต้วนอวี้ให้ดีแต่คิดไม่ถึงว่าต้วนชิงหมิงกลับทิ้งพวกเราไว้ตรงนี้
ส่วนนางไปไหนแล้วก็ไม่รู้ถ้าไม่กลับจวนต้วนแล้วพี่น้องคู่นั้นจะไปไหนได้?
หนิงจ้งจวี่เข้าใจสิ่งที่หนิงเปั่าจวี่พล่ามออกมาทั้งหมดเขาจึงบ่นพึมพำว่า “พี่ใหญ่ลองคิดดูนะน้องชิงหมิงกับน้องต้
วนอวี้ออกมาข้างนอกกับพวกเราตอนนี้กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงเราสองคนอยู่ตรงนี้ถ้าพวกเรากลับไป
ท่านลุงต้วนกับท่านพ่อถามขึ้นว่าน้องชิงหมิงกับน้องต้วนอวี้ไปไหนถึงตอนนั้นพวกเราตอบไม่ได้ขึ้นมา อาจต้องผิดใจกับ
ท่านลุงต้วนที่ฝากฝังเอาไว้ไม่แน่ว่าท่านลุงต้วนจะต้องลงโทษพี่น้องคู่นี้ฉะนั้นในตอนนี้พวกเรายังกลับจวนต้วนไม่ได้เพราะ
ต่อให้กลับไปก็ไม่สามารถตอบได้ว่าพี่น้องคู่นี้ไปไหนแล้ว?”
หนิงจ้งจวี่ฟังแล้ว สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา “อย่างนั้น พวกเราจะทำยังไงดี?”
ใช่แล้ว จวนต้วนกลับตอนนี้ไม่ได้ กลับจวนหนิงก็ไม่ได้ไม่รู้ว่าพวกเราจะไปแอบที่ไหนกันได้?
หนิงจ้งจวี่ยกมือตบหัวหนิงเปั่าจวี่ไปหนึ่งทีก่อนจะพูดอย่างลับๆ ล่อๆ “พี่ใหญ่ลืมไปแล้วหรือว่าพวกเราสามารถ
ไปเที่ยวกันสองคนได้นี่หน่า……”
หนิงเปั่าจวี่ดีใจทันทีที่ได้ยินหนิงจ้งจวี่เสนอความคิด
ปกติแล้วหนิงจื้อเต๋อเข้มงวดกับบุตรชายทั้งสองเป็นอย่างมากไม่อนุญาตให้ไปเล่นข้างนอกตามใจชอบยิ่งไปกว่า
นั้นยังไม่ยอมปล่อยให้ไปเล่นกับเด็กผู้ชายที่ฐานะไม่ดีเมื่อพี่น้องตระกูลหนิงนานๆ จะมีโอกาสเป็นอิสระทั้งทีทำไมจะไม่ใช้
โอกาสทองนี้เที่ยวให้สนุกสุดเหวี่ยงด้วยเล่า?
หลังจากที่พี่น้องตระกูลหนิงปรึกษาหารือกันแล้วก็จับมือกันเดินไปที่ที่ปกติไม่กล้าไปเที่ยวเล่น
ส่วนต้วนอวี้หรานได้แอบๆตามต้วนชิงหมิงไปด้วยเพื่ออยากรู้ว่านางวางแผนทำอะไรจะได้ถือโอกาสสั่งสอนต้วน
ชิงหมิงไปทีเดียวแต่นึกไม่ถึงว่าต้วนชิงหมิงกลับแอบเห็นต้วนอวี้หรานเข้าแล้วด้วยความใจร้องต้วนอวี้หรานจึงรีบหลบ
เข้าไปในซอย
แต่เมื่อต้วนอวี้หรานหลบต้วนชิงหมิงเข้าไปในซอยกลับมีเงาดำพร้อมถุงกระสอบคลุมตัวนางไว้จนมองเห็นเพียง
ความมืดมิด
ไม่ว่าต้วนอวี้หรานพยายามดิ้นเท่าไหร่ถุงกระสอบนั้นที่หนานั้นก็ไม่ดูจะไม่สามารถฉีกออกมาได้ง่ายทำเอานาง
เหนื่อยจนเวียนหัวไปหมด
เมื่อต้วนอวี้หรานดิ้นเหนื่อยจนสลบไปคนที่แบกกระสอบก็พูดอย่างดีใจ “ฮ่า ฮ่า สำเร็จแล้ว ทำภารกิจลุล่วง
แล้ว!”
อันที่จริงถุงกระสอบนั้นมีคนแบกต้วนอวี้หรานถึงสองคนเมื่อพวกเขามองซ้ายมองขวาไม่มีคนแล้วก็รีบแบกนาง
ออกไปที่อื่น
พอต้วนอวี้หรานหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยคนบางคนก็สามารถเริ่มดำเนินแผนการต่อไปได้ทันที
รถม้าของเหยียนหลิ่งอวี๋วิ่งไปบนทางด้วยความรวดเร็วไม่นานก็ออกไปที่แม่นํ้าชิงหลิวนอกเมือง
แม่นํ้าชิงหลิวแห่งนี้เป็นแม่นํ้าที่ใสสะอาดและไหลอยู่ตลอดทั้งปีแต่หลายสิบปีมีการเปลี่ยนแปลงทางภูมิศาสตร์
ธรรมชาติทำให้ทางเดินของนํ้าถูกตัดขาดไปกลายเป็นสายนํ้าที่แน่นิ่ง
แม้ว่าแม่นํ้าจะชื่อชิงหลิวที่แปลว่าใสสะอาดแต่กลับซ่อนตัวอยู่ในภูเขาที่คดเคี้ยวเลี้ยวลด โอบล้อมไปด้วย
ธรรมชาติทิวเขาที่รูปร่างแปลกและแม่นํ้ายังมีนํ้าที่เย็นกว่าในเมืองหลวงมาก ดังนั้นเมื่อถึงฤดูร้อนผู้มีฐานะในเมืองหลวง
ต่างพากันมาเล่นนํ้าดับร้อนที่นี่ส่วนฤดูหนาวกลับไม่ค่อยมีใครมา
แต่ว่าก่อนเข้าฤดูหนาวในปีนี้ ต้วนอวี้กลับแอบมาที่นี่เพื่อมาทำความตกลงบางอย่างกับเหยียนหลิ่งอวี๋
ในตอนแรกเหยียนหลิ่งอวี๋ไม่สนใจคำพูดของต้วนอวี้แม้แต่น้อยแต่หลังจากถูกต้วนอวี้โน้มน้าวเหยียนหลิ่งอวี๋ก็ยอม
ร่วมมือแต่โดยดี
ระหว่างนั่งอยู่บนรถม้า ต้วนชิงหมิงเค้นคำตอบจากต้วนอวี้จนในที่สุดเขาเลือกที่จะไม่ปิดบังและตอบทุกข้อสงสัย
อย่างกระจ่างแจ้ง
เดิมทีการมาเยี่ยมเยือนของหนิงจื้อเต๋อในวันนี้มาเพื่อพูดคุยกับต้วนเจิ้งเรื่องแต่งงานระหว่างบุตรชายของเขากับต้
วนชิงหมิง
หนิงจื้อเต๋อพูดคุยต้วนเจิ้งว่าอายุของต้วนชิงหมิงไม่น้อยแล้วพอดีกับที่บุตรชายทั้งสองคนของเขายังไม่แต่งงาน
ออกเรือนหากพูดถึงความสามารถและความฉลาดเฉลียว บุตรชายทั้งสองของเขาก็นับว่าไม่ได้เป็นรองใครหากต้วนชิงห
มิงแต่งเข้าจวนหนิงหนิงจื้อเต๋อรับประกันต้วนชิงหมิงไม่มีวันต้องได้รับความลำบาก
ต้วนเจิ้งไม่พอใจกับการหมั้นหมายกับตระกูลไปั๋มาเป็นเวลานานแล้วในเวลานี้พอได้ยินคำพูดของหนิงจื้อเต๋อ ต้วน
เจิ้งจึงเริ่มครุ่นคิดอย่างหนักขึ้นมาอย่างไรเสียต้วนชิงหมิงอายุเริ่มมากเหมาะสมที่จะแต่งงานออกเรือนได้แล้ว
พูดตามความจริงแล้วบุตรชายทั้งสองของหนิงจื้อเต๋อก็ไม่นับว่าโดดเด่นมากนัก คนหนึ่งถนัดบู๊คนหนึ่งถนัดบุ๋น
พูดก็พูดเถอะหากใครได้แต่งกับต้วนชิงหมิงย่อมเป็นเรื่องที่ดีสิ่งสำคัญที่สุดคือที่จวนหนิงไม่มีอี๋เหนียงและภรรยาเล็ก
ภรรยาน้อยอีกทั้งฮูหยินหนิงเป็นคนตรงไปตรงมาและมีความสัมพันธ์อันดีกับติงโหรวเวลานี้เมื่อต้วนชิงหมิงได้รู้เรื่อง
หนิงจื้อเต๋อพูดคุยเรื่องของนางพลันดีใจจนพูดอะไรไม่ออก
ฮูหยินหนิงเป็นคนที่วางแผนรอบคอบถ้าบุตรชายต้องแต่งงานออกเรือน ภรรยาของบุตรชายต้องเป็นไปดั่งใจ
ปรารถนาของนางเพื่อวันข้างหน้าจะได้ไม่ต้องมาเจอปัญหาแม่สามีกับลูกสะใภ้
แต่ถ้าต้วนชิงหมิงมาเป็นลูกสะใภ้ฮูหยินหนิงก็หมดห่วงเพราะเคยพบเจอต้วนชิงหมิงและถูกใจเป็นอย่างยิ่งอีกทั้ง
นางยังสนิทสนมกับฮูหยินติงโหรว…บุตรสาวภรรยาเอกจวนต้วนที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดีคนนี้ได้รับคำชมมิ
ขาดปากจากหนิงจื้อเต๋อ ตอนมาเยี่ยมเยือนในครั้งที่แล้ว