การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 435 ความทุกข์ใจของหลิวหรง

สิ่งที่ทูจื่อต้องการรู้คือ เมื่อไรเขาจะได้เงินจากหลิวหรงที่เอามาช่วยชีวิตบุตรสาวของนาง อันที่จริงทูจื่อไม่ใช่คนที่
เห็นแก่เงิน เขาแค่ต้องการเงินเพื่อนำมาใช้รักษาแม่ที่กำลังปั่วยของเขา
ต้วนอวี้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองไปที่ซานไล่จื่อที่ยืนอยู่ด้านข้าง “นางมีเงินติดตัวมาหรือไม่?”
ซานไล่จื่อส่ายหัวไปมา
เด็กน้อยแสยะยิ้ม “แค่นั้นก็จบแล้ว ถ้านางบอกกับเจ้าว่าจะให้เจ้าเป็นขุนนางในวันพรุ่งนี้ เจ้าเชื่อจริงๆ หรือว่าจะ
เป็นเช่นนั้น?”
เวลานี้ซานไล่จื่อทำได้เพียงอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก
ต้วนอวี้เบะปากก่อนพูดเสียงเรียบกลับไป “จงจำให้ขึ้นใจ ทุกอย่างจะรีบร้อนไม่ได้ ถ้าพวกเจ้ารีบร้อนอยากได้เงิน
ตามนิสัยที่เคยชิน เกรงว่าชีวิตของพวกเจ้าคงต้องพบจุดจบในอีกไม่นาน…”
ซานไล่จื่อกับทูจื่อต่างมองหน้ากัน ตะลึงที่ต้วนอวี้พูดตรงกับความคิดของพวกเขาเสมือนหยั่งรู้มาก่อน
เด็กชายเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าซานไล่จื่อ พูดอย่างเย็นชา “พวกเจ้าฟังข้าให้ดี ต่อไปทุกครึ่งชั่วยามให้ตะโกนออก
มาหนึ่งครั้งว่าท่านแม่ของนางเอาเงินมาไถ่ตัวแล้ว ครั้งต่อไปสลับตะโกนว่าแม่ของนางเห็นว่าเงินเยอะไปจึงไม่มาไถ่ตัว
แล้ว… สรุปแล้วให้บอกแบบนี้สลับกันไปเข้าใจหรือไม่?
ซานไล่จื่อกับทูจื่อยังไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่ทำ ทว่าก็ยอมทำตามแต่โดยดี
เมื่อเห็นต้วนอวี้กำลังแหงนหน้ามองหิมะที่โปรยปรายด้วยใจที่เหม่อลอย ดูแล้วไม่มีความสุขแม้แต่น้อย
ด้านซานไล่จื่อจึงหันไปส่งสายตาให้ทูจื่อ อีกฝั่ายเข้าใจความหมายนั้นทันที เดินไปข้างหน้าสองก้าว พูดเสียงอ้อม
แอ้มขึ้น “คุณชาย เรื่องตะโกนนั้นพวกข้าต้องทำถึงเมื่อไรถึงพอขอรับ?”
การต้องตะโกนทุกครึ่งชั่วยามนั้นไม่มีปัญหา เพราะทั้งสองคนสามารถสลับกันตะโกนได้ แต่ปัญหาในตอนนี้คือ
ต้องตะโกนไปถึงเมื่อไรเท่านั้นเอง
ต้วนอวี้ตอบโดยไม่หันกลับมามอง “ทำจนกว่าเจ้าสองคนจะตะโกนกันครบคนละสามครั้งถึงหยุดได้”
ฮึ ฮึ! การที่นางต้องเจอเรื่องที่ทำให้ตกใจอย่างสุดขีด และมีความหวังอย่างสุดเหวี่ยงเช่นนี้ ต้วนอวี้เชื่อว่านางคง
ไม่มีสติปัญญาสามารถแยกแยะความจริงได้
อย่างนั้นคงถึงเวลาที่เขาต้องรีบลงมือกับหลิวหรงที่อยู่ในจวนต้วนแล้วสินะ!
ครั้งนี้เปั้าหมายของต้วนอวี้ชัดเจนมาก เขาต้องการเพียงเงินที่หลิวหรงแอบฮุบเป็นไว้จำนวนมาก ในช่วงที่นาง
ดูแลจัดการจวนต้วนมานานหลายปี ถ้าเป็นเช่นนั้นความเคียดแค้นในใจที่ฝังรากลึกจึงค่อยผ่อนคลายลงได้บ้าง ทว่าสิ่ง
สำคัญที่ต้วนอวี้ต้องการคือ เขาอยากเห็นหน้าตาที่อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออกของหลิวหรงกับต้วนอวี้หรานเป็นที่สุด
หลังจากทูจื่อกับซานไล่จื่อได้ฟังก็ยอมเดินกลับไปนั่งแต่โดยดี ต้วนอวี้จึงถือโอกาสนี้พักสายตา… คนอย่างซานไล่
จื่อคิดว่าเขามีไหวพริบแพรวพราวแต่มั่นใจในตัวเองสูงเกินไป ส่วนคนอย่างทูจื่อที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ความจริงกลับไม่ได้
เรื่องไม่ได้ราวจนถูกซานไล่จื่อแย่งทุกอย่างเป็นประจำ…
ถึงแม้บางครั้งพวกเขาจะทำอะไรออกนอกลู่นอกทางไปบ้าง แต่ต้วนอวี้ก็ไม่เคยถือสา ทว่ากลับมีเพียงอย่างเดียวที่
เด็กน้อยจะไม่ยอมให้เกิดขึ้นคือการที่สองคนนี้เปลี่ยนใจทรยศ บัดนี้เปั้าหมายแรกที่ต้วนอวี้ตั้งไว้ได้สำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว
คือเรื่องลักพาตัวต้วนอวี้หรานมาเพื่อขู่เอาเงินและเล่นงานนางไปพร้อมกัน ส่วนเปั้าหมายที่สองเพื่อเป็นการทดลองใจ
ของทูจื่อกับซานไล่จื่อ
เนื่องจากชะตาชีวิตกำหนดให้ต้วนอวี้ต้องมีชีวิตที่ผาดโผนไม่เหมือนใคร ฉะนั้นการที่จะดูว่าใครเหมาะสมที่จะได้
เป็นมือซ้ายมือขวาของเขา ต้องเป็นคนที่ได้รับการยอมรับว่ามีความสามารถถึงขั้นแล้วเท่านั้น
ยามนี้ต้วนอวี้ได้มอบโอกาสให้ทูจื่อกับซานไล่จื่อแล้ว ที่เหลือก็แค่ดูว่าสองคนนี้จะคว้าโอกาสไว้ได้ไหมเท่านั้นเอง!
แน่นอนว่าถนนมีสองทางฉันใด ก็มีเรื่องที่ดีและเรื่องเลวร้ายฉันนั้น ไม่ว่าผลจะสำเร็จหรือล้มเหลว ต้องขึ้นอยู่กับ
ตัวของซานไล่จื่อกับทูจื่อแค่สองคน
ทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้วนอวี้คิดไว้ ทั้งซานไล่จื่อกับทูจื่อต่างตะโกนทุกๆ ครึ่งชั่วยามให้ต้วนอวี้หรานฟัง ต้วนอวี้
หรานทำตัวไม่ถูก ประเดี๋ยวมีข่าวดี ประเดี๋ยวมีข่าวร้าย ความสิ้นหวังระคนแสงริบหรี่อันน้อยนิดทำเอานางไร้เรี่ยวแรงที่
จะบีบนํ้าตาออกมา ได้แต่ไปนั่งกอดเข่าร้องไห้นํ้าตาไหลพรากอยู่มุมห้อง
ไม่มีผู้ใดอยู่ข้างนอกนอกจากเขาสามคน ทำให้ตะโกนด้วยเสียงไม่ดังต้วนอวี้หรานก็ได้ยินอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ
ในที่สุดได้ยินเสียงปล่อยโฮของต้วนอวี้หรานดังออกมา ซานไล่จื่อกับทูจื่อ หยุดตะโกนทันทีรีบสาวเท้าไปรา
ยงานต้วนอวี้เป็นอันดับแรก
ต้วนอวี้กำชับสองคนนี้ให้ดูแลต้วนอวี้หรานให้ดีอย่าได้ละสายตาเป็นอันขาด ส่วนเขาต้องรีบกลับจวนต้วนก่อน
จากนั้นได้นัดแนะสองคนนี้ว่าพรุ่งนี้ต้องนำตัวต้วนอวี้หรานไปแลกกับเงิน
ทันทีที่ได้ยินคำว่าเงินเท่านั้น ซานไล่จื่อกับทูจื่อต่างกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจที่สุดในชีวิต พวกเขารับปาก
เป็นมั่นเป็นเหมาะ จะไม่ยอมให้นางคิดสั้นจนต้องจบชีวิตไปอย่างง่ายดาย
เมื่อต้วนอวี้ทรมานต้วนอวี้หรานจนหนำใจ ไม่ต้องบอกก็รู้ คนต่อไปที่เขาคิดเล่นงานต้องเป็นหลิวหรงแน่นอน!
……
กลับมาที่จวนต้วน พอหลิวหรงเดินกลับเรือนของนางไป แม่นมหนิงรีบเดินตามหลังทันที นางบอกหลิวหรงเรื่องมี
คนชื่อหวาจื่อ ตั้งใจมาส่งจดหมายให้หลิวหรงโดยเฉพาะ จากนั้นรีบขอตัวกลับไปอย่างรวดเร็ว
พอหลิวหรงเปิดจดหมายออกเท่านั้นก็พบต่างหูคู่หนึ่ง ด้านในมีกระดาษเขียนไว้ว่า “เงินห้าพันตำลึงแลกกับชีวิตต้
วนอวี้หราน!”
เพียงได้เปิดอ่านจดหมายจนจบ หลิวหรงถึงกับทรุดลงกับพื้นในทันที
ห้าพันตำลึงแลกกับชีวิตของต้วนอวี้หราน? นั่นหมายความว่าต้วนอวี้หรานถูกคนลักพาตัวไป ตอนนี้ไม่รู้จะมี
อันตรายถึงชีวิตไหม?
ทั้งชีวิตนี้ของหลิวหรงมีบุตรสาวเพียงคนเดียวคือต้วนอวี้หราน ซึ่งนับเป็นของลํ้าค่าที่สุดในชีวิต ในเวลานี้ไม่เพียง
อีกฝั่ายต้องการเงินห้าพันตำลึงเลย ต่อให้เอาชีวิตของนางไป หลิวหรงย่อมให้ได้โดยไม่ลังเลใจ
ในหัวของนางตอนนี้คิดเพียงเรื่องการจ่ายเงินไถ่ตัวเพื่อช่วยต้วนอวี้หราน ระหว่างที่หลิวหรงกำลังไปเตรียมเงิน
ทันใดนั้นนางได้หยุดนิ่งไป
น่าแปลกใจเสียจริง อีกฝั่ายส่งเพียงต่างหูคู่เดียวของต้วนอวี้หรานมา และต้องการเงินถึงห้าพันตำลึง จะว่ามากก็
มากจะว่าน้อยก็น้อย ทว่านางจะมั่นใจได้อย่างไรว่าต้วนอวี้หรานอยู่ในมือของอีกฝั่ายจริง ยิ่งไปกว่านั้นหากให้เงินไปแล้ว
ต้วนอวี้หรานไม่กลับมาก็เท่ากับเสียเงินเปล่า ฉะนั้นอย่างน้อยที่สุดหลิวหรงต้องได้พบบุตรสาวของนางก่อนค่อยตัดสินใจ
อีกครั้ง
คิดได้เช่นนี้ ความกระวนกระวายใจจึงค่อยๆ สงบลง นางหยิบจดหมายในมือขึ้นมาอ่านครั้งแล้วครั้งเล่า พินิจ
พิเคราะห์แล้วสั่งแม่นมหวาง หากมีผู้ใดนำจดหมายมาส่งอีก ให้รีบจับตัวมาให้นางจัดการ
แม้คนที่มาส่งจดหมายจะไม่ใช่คนลักพาตัวต้วนอวี้หรานไป แต่อย่างน้อยที่สุด คนที่มาส่งจดหมายก็ต้องรู้จักคน
กลุ่มนั้นไม่มากก็น้อย หลิวหรงเชื่อมั่นว่าขอเพียงหาตัวคนส่งจดหมายได้ นางก็สามารถคาดเดาสถานที่ที่ต้วนอวี้หรานถูก
จับไปได้
หลิวหรงกำจดหมายและต่างหูไว้แน่น แล้วพูดปลอบใจตัวนางเอง… ใช่แล้ว ต้องเป็นอย่างที่คิดไว้!
แต่สิ่งที่หลิวหรงไม่ทันได้สังเกตก็คือ มีชายชุดดำที่ซ่อนตัวอยู่บนหลังคาได้รีบออกไปอย่างรวดเร็ว เพื่อไปรายงาน
เรื่องราวทั้งหมดให้กับต้วนอวี้รับทราบ
ระหว่างที่รออยู่นั้น ต้วนอวี้กำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่ในห้อง เมื่อได้ฟังชายชุดดำมารายงานก็เอาแต่
หัวเราะ “ข้ารู้แล้ว เจ้ารีบกลับไปดูหลิวหรงทุกฝีก้าว ดูสินางจะใช้ไม้ไหนอีก”
ฮึ ฮึ!การต่อกรกับคนที่ฉลาดเริ่มสนุกขึ้นแล้ว อย่างน้อยหลิวหรงไม่ได้ไปเตรียมเงินในทันที มิอย่างนั้นละครฉาก
ต่อไปก็คงเริ่มต่อไม่ได้ แต่ถ้าหลิวหรงยังอยากเล่นละครฉากต่อไปกับต้วนอวี้อยู่ เขาจะทำให้จุดจบของหลิวหรงพบกับ
ความอเนจอนาถอย่างไม่เคยพบเจอมาก่อน