การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 437 เงินไถ่ตัว

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ตอนเช้าต้วนอวี้ได้ให้คนส่งจดหมายให้หลิวหรงแล้วถึงสองฉบับโดยที่หลิวหรงต้องการจับ
ตัวคนที่มาส่งจดหมายเอาไว้คาดคั้นเบาะแสจุดนี้ต้วนอวี้ไม่ยอมให้นางได้สมใจเมื่อหลิวหรงได้รับจดหมายโดยไม่ทราบว่า
ใครเป็นคนส่งถึงกับโกรธหน้าดำหน้าตา ทำเอาต้วนอวี้หัวเราะจนท้องแข็งไปหมดแล้ว
หลิวหรงในตอนนี้ได้เริ่มแผนการแล้วเช่นนั้นต้วนอวี้จำต้องส่งจดหมายให้หลิวหรงอีกฉบับ ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องได้
เห็นหลิวหรงคิดหาวิธีอะไรมาช่วยต้วนอวี้หรานให้ได้
เมื่อต้วนอวี้คิดได้เช่นนั้นก็แสยะยิ้มออกมา…ขอเพียงหลิวหรงกล้าแตะใช้เงินจวนต้วน เขานี่แหละจะเป็นคนไปเอา
มาทั้งหมดเองแม้ว่าวิธีนี้จะดูไม่ใสสะอาดเท่าไหร่ แต่ของเหล่านี้เดิมทีเป็นของจวนต้วนหลิวหรงแค่แต่งเข้ามาโดยไม่มี
ทรัพย์สินเงินทองติดตัวมาด้วยฉะนั้นหากต้วนอวี้นำเงินในส่วนที่หลิวหรงฮุบเอาไว้ออกมา ก็ดูจะไม่ผิดแปลกอะไร
ในช่วงก่อนหน้านี้ หลิวหรงถูกต้วนชิงหมิงบีบต้อนจนอับจนหนทางโดยสูญเสียความรักและความเชื่อใจจากต้วน
เจิ้งไป จากนั้นโรคเก่าที่เป็นก็กำเริบประกอบกับการแท้งลูกในท้องไปอีก จิตใจของนางจึงหมดอาลัยตายอยากดังนั้นตอน
นี้หลิวหรงจึงทุ่มเทกับการรักษาโรคเก่าที่เป็นโดยหวังว่าท่านหมอจะรักษาให้หายขาด เพื่อจะได้มีบุตรให้กับต้วนเจิ้งอีก
สักคนถ้าเป็นเช่นนั้นทั้งฐานะและตำแหน่งจึงจะมิสั่นคลอนช่วงนี้นางจึงไม่มีเวลาไปคิดจัดการใครแต่ต้วนอวี้หรานกลับไม่
ยอมและรู้สึกเสียเปรียบนางมักคิดเสมอว่าต้วนชิงหมิงแย่งทุกสิ่งไปจากนางดังนั้นนางจึงไปท้าทายต้วนชิงหมิงอย่างไม่
หยุดหย่อน จนต้องพบเจอกับจุดจบแบบนี้
ตอนนี้หลิวหรงเป็นเสมือนเสื้อที่ไร้เขี้ยวเล็บที่ต้องคอยรับมือกับสิ่งที่ต้วนชิงหมิงเตรียมไว้ให้อย่างอกสั่นขวัญแขวน
หลิงหรงจึงต้องรีบทำให้ต้วนเจิ้งประทับใจ และภาวนาให้โรคที่กำเริบหายโดยเร็ว
ความอดทนของคนล้วนมีขีดจำกัดจนถึงตอนนี้ต้วนอวี้บีบต้อนให้หลิวหรง เพิ่มความอดทนให้มากกว่าที่นางเคยมี
หลิวหรงได้แต่นั่งรออย่างร้อนใจจนอกจะแตกตายเพื่อรอแม่นมหวางกลับมา แต่น่าเสียดายกลับกลายเป็น
จดหมายฉบับที่สามถูกส่งมาแทน
ในครั้งนี้คนที่เฝั้าประตูได้รายงานว่าคนที่ส่งจดหมายได้โยนจดหมายทิ้งไว้ แล้ววิ่งจากไปอย่างรวดเร็วจนคนที่เฝั้า
ประตูวิ่งตามมิทัน ได้แต่หยิบจดหมายมายื่นให้กับหลิวหรงถึงมือ
หลิวหรงรับจดหมายฉบับนั้นด้วยมือที่สั่นระริก…แทนที่จะบอกว่าเป็นจดหมาย มิสู้บอกว่าเป็นเสื้อคลุมที่ถูดห่อ
ด้วยผ้าเสียดีกว่าหลิวหรงแค่ดูและสัมผัสเนื้อผ้า ก็จำได้ทันทีว่าเป็นเสื้อคลุมที่ต้วนอวี้หรานใส่เป็นประจำ
ในเมื่อได้เสื้อคลุมของต้วนอวี้หรานกลับมาแล้วอย่างนั้นในห่อผ้าที่อยู่ด้านในอีกชั้นจะเป็นอะไรกัน?
หลิวหรงเริ่มมือสั่นขึ้นมาอีกครั้ง โดยไม่คิดจะแกะห่อผ้าออกนางสะบัดมือให้คนที่เฝั้าประตูออกไปข้างนอกส่วน
นางกลับทรุดนั่งลงเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง จากนั้นไม่นานนางได้รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีค่อยๆ แกะห่อผ้าออกมา
อย่างช้าๆ
ในห่อผ้านั้นล้วนเป็นสิ่งของของต้วนอวี้หรานทุกชิ้นทั้งปินปักผมและของกระจุกกระจิกต่างๆหลิวหรงที่เห็น
สิ่งของเหล่านี้ได้แต่ถอนหายใจด้วยความสิ้นหวัง
และเมื่อหลิวหรงมองดู ก็พบของบางอย่างตกออกมาจากถุงเล็กๆเมื่อนางก้มตัวลงไปหยิบขึ้นมาดู ถึงกับตกใจจน
หัวใจแทบวายตาย!
นั่นเป็นนิ้วมือน้อยๆ ข้างหนึ่ง
เมื่อดูอย่างพิจารณาถี่ถ้วนแล้วพบว่าเป็นนิ้วนางที่ขาวซีดและสวมแหวนที่ต้วนอวี้หรานใส่อยู่ประจำ
นี่เป็นนิ้วที่ถูกตัดของต้วนอวี้หราน…อย่างนั้นต้วนอวี้หรานคงเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!
เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดของหลิวหรงทำให้นางหมดสติลงไปในทันที
เมื่อหลิวหรงได้สติฟืนขึ้นมา ใจของนางทุรนทุรายเจียนขาดใจนางหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่านด้วยมือที่สั่น
ระริก “เอาเงินสองหมื่นตำลึงแลกกับชีวิตลูกสาวของเจ้า!” หลังจากอ่านเสร็จเท่านั้น หลิวหรงฉีกจดหมายทิ้งในทันที
ด้านล่างของจดหมายมีรูปมือประทับรอยเลือดติดไว้ทันใดนั้นต้วนอวี้หรานร้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวใจแทบ
ขาดนางทนรับสิ่งเหล่านี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว จึงร้องด้วยความหวาดกลัวออกมา “ข้าให้ ข้าให้แล้ว……”
สำหรับผู้หญิงนั้นรูปร่างหน้าตาเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดหากมีส่วนใดในร่างกายไม่สมบูรณ์มักจะได้รับเสียงเยาะเย้ย
จากคนทุกคนเวลานี้ต้วนอวี้หรานถูกตัดนิ้วออกไปข้างหนึ่งแล้วไม่รู้เลยว่านางจะสามารถทนรับความเจ็บปวดนั่นได้อย่าง
ไรหลิวหรงจึงได้แต่ทุกข์ทรมานจนพูดมิออก
บัดนี้หลิวหรงที่สวมเสื้อคลุมกับหมวกกันลม ได้วิ่งพรวดออกจากจวนไปข้างนอกเพียงลำพังโดยไม่มีบ่าวใช้ติดตาม
ไปด้วย
สิ่งที่สำคัญที่สุดในเวลานี้คือชีวิตของต้วนอวี้หรานหลิวหรงสาบานในใจ ขอเพียงต้วนอวี้หรานกลับมาอย่าง
ปลอดภัย ต่อให้แลกด้วยชีวิตของนางก็ยอม
ฉะนั้นอย่าว่าแต่สองหมื่นตำลึงหรือสามหมื่นตำลึงเลยหลิวหรงจะไปเตรียมมาให้
แน่นอนว่าตัวของหลิวหรงเพียงคนเดียวมิอาจมีเงินมากมายถึงเพียงนั้นแต่ว่าถ้านำเงินที่ติดตัวของติงโหรวก่อน
แต่งเข้าจวนต้วนผสมกับเงินที่นางดูแลจัดการจวนต้วนมาหลายปี น่าจะรวบรวมได้หลายหมื่นตำลึงอยู่ตอนนี้หลิวหรง
ไม่มีความเสียดายเงินทองแม้แต่น้อยเพราะอีกฝั่ายต้องการเพียงแค่เงินเท่านั้น ส่วนนางต้องการบุตรสาวกลับคืนมา
เท่านั้น!
สิ่งที่หลิวหรงยังมิรู้ตัวก็คือระหว่างที่นางกำลังกระวนกระวายใจจนคุมสติไม่อยู่มีคนคนหนึ่งได้แอบเดินตามหลัง
อยู่ห่างๆ กระทั่งเห็นนางเดินออกจากจวนต้วนไปขึ้นรถม้าฝั่าหิมะที่ตกหนักไปสถานที่แห่งหนึ่งที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
ที่นั้นกลับเป็นจวนที่รกร้างแห่งหนึ่ง ประกอบไปด้วยเรือนต่างๆสี่เรือน ที่จัดเก็บและทำความสะอาดอย่างดี แต่ไม่
เห็นคนมาอยู่ที่นี่แม้แต่คนเดียว
พอหลิวหรงเดินลงจากรถม้าได้นางรีบพรวดเข้าไปในเรือนและผลักประตูออก จากนั้นไม่นั้นได้อุ้มกล่องไม้ใบเล็ก
ออกมาในกล่องไม้นั้นดูแล้วไม่ได้มีนํ้าหนักมาก แต่อาจจะเป็นของมีค่าราคาสูงลิบลิ่วเมื่อหลิวหรงเดินออกมาจากประตู
นางรีบลงกลอนใส่กุญแจในทันทีและมุ่งหน้ากลับจวนต้วน
เงินไถ่นั้น หลิวหรงได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เพียงแต่นางไม่รู้ว่าควรเอาไปให้ใครและไม่รู้ว่าจะให้อย่างไรนางคิด
แต่ว่าจะใช้เงินนี้ไถ่ตัวต้วนอวี้หรานออกมาโดยไม่สนว่าจะต้องใช้ของอะไรแลกมา
สิ่งที่หลิวหรงคาดไม่ถึงคือระหว่างที่นางเดินออกจวนร้างนี้ไปมีคนเดินตามมาอย่างลับๆ ล่อๆ เข้าไปด้านใน คนผู้
นั้นได้กวาดสายตาไปรอบห้องจากนั้นค่อยๆ ค้นหาของไม่นานนักคนผู้นั้นก็เข้าไปห้องลับที่หลิวหรงเข้าไปเมื่อครู่ โดย
หยิบกล่องไม้ที่อยู่ด้านบนออกมาดูแล้วกล่องไม้ใบนี้แม้จะเบากว่ากล่องไม้ที่หลิวหรงถือไปนิดหน่อย แต่ไม่รู้ว่าข้างในใส่
อะไรอยู่
คนผู้นั้นได้อุ้มกล่องไม้ใบเล็กออกมาใช้วรยุทธ์กระโดดขึ้นไปบนหลังคา หลังจากนั้นก็เดินไปคนละทิศกับรถม้าของ
หลิวหรง
ด้านหลิวหรงที่เตรียมเงินทองอย่างยากลำบากนางต้องการเพียงบุตรสาวของนางกลับมาเท่านั้นกลับคาดไม่ถึงว่า
ภายในหนึ่งวันจะได้รับจดหมายถึงสามฉบับโดยที่ไม่รู้ว่าเป็นใครส่งมา
หลิวหรงได้แต่นั่งรออยู่อย่างนั้น รอจนกระทั่งแม่นมหวางกลับมาแม่นมหวางบอกกับหลิวหรงด้วยความผิดหวัง
อย่างมากนางหาคนคนนั้นมิพบทำให้หลิวหรงใจตกไปอยู่ตะตุ่มอีกครั้ง
นางฟุบนั่งลงเก้าอี้ด้วยความเสียใจอย่างมากพร้อมกับกอดกล่องไม้ใบน้อยไว้แน่นโดยไม่ขยับตัว
หลิวหรงคิดออกแล้ว ในเมื่ออีกฝั่ายสามารถส่งจดหมายได้ทันท่วงทีนั่นแสดงว่าอีกฝั่ายต้องส่งคนแฝงตัวเข้ามาข้าง
กายนางอย่างแน่นอนสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนที่ถูกส่งมาแฝงข้างกายคือจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าอีกฝั่ายเลือกปลิดชีพเมื่อ
ไหร่ยิ่งไปกว่านั้นหลิวหรงคิดขึ้นมาได้แล้วว่าต้องเป็นต้วนชิงหมิงเนื่องจากต้วนชิงหมิงรู้ว่าจุดอ่อนของนางอยู่ที่ต้วนอวี้
หรานจึงวางแผนที่โหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ออกมา
ฉะนั้นในครั้งนี้หลิวหรงยอมทุ่มสุดตัวเพื่อแลกกับบุตรสาวอันเป็นที่รักดั่งแก้วตาดวงใจมาให้ได้
หลิวหรงยอมเอาเงินที่มีออกมาขอเพียงให้ต้วนอวี้หรานกลับมาอย่างปลอดภัยส่วนที่เหลือนางจะคิดหาทุกวิธีเพื่อ
หาคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ออกมาจากนั้นจะใช้วิธีที่โหดเหี้ยมอำมหิตที่สุด บีบบังคับจนตาย ทรมานจนต้องร้องขอชีวิต
หรือไม่ก็ใช้ม้าฉีกร่าง สรุปแล้วหลิวหรงตัดสินใจแน่วแน่ไม่เปลี่ยนแปลงในเมื่ออีกฝั่ายทำร้ายต้วนอวี้หรานซึ่งเป็นทุกสิ่งทุก
อย่างของนางแล้วชีวิตที่เหลือต่อจากนี้นางไม่มีทางปล่อยให้อีกฝั่ายเสวยสุขเป็นอันขาด……