การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 439 ทุกอย่างคืออะไร?

ต้วนอวี้หรานก้มหน้าลงเผยแววตาเด็ดเดี่ยวออกมาจากดวงตา… ต้วนชิงหมิง! ในจวนต้วนแห่งนี้ มีเจ้าไม่มีข้า มีข้า
ไม่มีเจ้า
เด็กสาวรู้ดี หากต้องการให้ต้วนชิงหมิงเสียใจ จำต้องขอให้หลิวหรงมาช่วยอีกแรง มีเพียงหลิวหรงเท่านั้นที่
สามารถทำทุกอย่างเพื่อนางได้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
ดังนั้นหลิวหรงย่อมเต็มใจช่วยนางอย่างไม่มีเงื่อนไขใด
การเป็นแม่ใครสักคนที่ให้กำเนิดลูกออกมา ย่อมต้องห่วงแหนและคอยปกปั้องอย่างสุดกำลังความสามารถ ต้วนอ
วี้หรานเชื่อว่าหลิวหรงเป็นแม่เช่นนั้น
เมื่อแม่นมหวางเดินออกไปข้างนอกแล้ว เหลือแม่นมหลี่ที่เห็นต้วนอวี้หรานตั้งแต่น้อยจนเติบใหญ่ถึงตอนนี้ นาง
รู้สึกเป็นห่วงต้วนอวี้หรานเดินเข้าไปช่วยเช็ดนํ้ามันที่ติดอยู่มุมปาก พูดอย่างปวดใจ “คุณหนูรองค่อยๆ ทาน อาหารยังมี
อีกมากเจ้าค่ะ”
แม่นมหลี่รีบเข้าไปเช็ดมือให้ต้วนอวี้หราน เด็กสาวกลับยิ้มออกมาอย่างคนเสียสติ ใช้มือจ้วงลงไปในชามก๋วยเตี๋ยว
หยิบเนื้อวัวขึ้นมาตรงหน้า “ฮ่า ฮ่า อร่อยจังเลย แม่นมหลี่ก็กินด้วยกันสิ…”
แม่นมหลี่มองดูมือที่เลอะเทอะของต้วนอวี้หราน แล้วผงะถอยหลังออกมา พร้อมกับพูดยิ้มๆ “คุณหนูรอง พวก
เราไปนั่งทานกันดีๆ บนโต๊ะดีไหมเจ้าคะ? มานั่งทานที่พื้นเย็นๆ เช่นนี้ ประเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้เจ้าค่ะ”
ต้วนอวี้หรานได้แต่หัวเราะเยาะในใจ… ดูท่าแล้ว ความรักความเคารพล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งจอมปลอมที่ทำกับนาง
เท่านั้น!
เป็นครั้งแรกในอายุแปดเก้าปีของต้วนอวี้หราน ที่อ่านใจคนและเข้าใจธรรมชาติของคนอย่างทะลุปรุโปร่ง
ด้านหลิวหรงเห็นเช่นนั้นก็เดินเข้ามาถลึงตาใส่แม่นมหลี่ทันที จนนางรีบเดินก้มหน้าก้มตาไปอยู่ด้านข้างโดยไม่พูด
อะไร
พอต้วนอวี้หรานเห็นหลิวหรงเดินมายืนตรงหน้าก็หยิบเนื้อวัวขึ้นมายื่นตรงหน้า “อร่อยจริงๆ หรานเอ๋อร์ไม่ได้
ทานอาหารที่อร่อยแบบนี้มาหลายวันแล้ว… ท่านแม่ทานด้วยกันไหมเจ้าคะ?”
หลิวหรงรีบอ้าปากทานเนื้อวัวเข้าไปทันทีโดยไม่ลังเลใจ พอทานเสร็จก็เช็ดไม้เช็ดมือให้ต้วนอวี้หราน เอ่ยปลอบ
บุตรสาวอย่างทะนุถนอม “ใช่แล้ว อร่อยจริงๆ ด้วย”
ต้วนอวี้หรานยิ้มออกมาอีกครั้งพร้อมกับสายตาที่อบอุ่น… ปกติแล้วหลิวหรงเป็นคนที่รักความสะอาดเป็นที่สุด
เมื่อเห็นจุดไหนสกปรกก็จะให้คนรีบไปทำความสะอาดทันที แต่ภาพเมื่อครู่นี้ที่นางทานอาหารในมือของต้วนอวี้หรานอ
ย่างมิลังเลใจ ทำเอาต้วนอวี้หรานซาบซึ้งตื้นตันจนบอกไม่ถูก… ที่แท้ยังมีคนอีกหนึ่งคนที่ไม่รังเกียจนาง ไม่ว่านางจะตก
อยู่สภาพไหน ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ช่วงเวลาซาบซึ้งตื้นตันอยู่ได้มินาน นางก็หวนคิดถึงวันที่ถูกขังให้อยู่ในความมืดมิดเพียงลำพัง แม้บัดนี้นางได้รับ
อิสระออกมาอย่างไม่คาดคิดแล้ว ทว่าความหวาดกลัวก็ยังเกาะกินอยู่ภายในใจ เท้าทั้งสองข้างที่ยํ่าหิมะหน้าเรือนเมื่อครู่
ยังรู้สึกเย็นยะเยือกเข้าไปถึงกระดูกจนด้านชาไร้ความรู้สึก สิ่งที่เกิดขึ้น นางอยากลบออกไปจากหัวใจให้หมดเสียตอนนี้
สิ่งที่ต้วนชิงหมิงวางแผนเล่นงานนางอย่างไม่คำนึงถึงความเป็นพี่เป็นน้องและหลอกใช้ความเป็นพี่น้องนั้น ทำให้
นางตั้งปณิธานในใจ ต้องชนะต้วนชิงหมิงให้จงได้! นับจากนี้ต่อไปต้วนอวี้หรานจะต้องโหดเหี้ยมอำมหิตให้มากกว่าต้วน
ชิงหมิง จะไม่เปิดโอกาสให้นางได้มีโอกาสกลับตัวได้อีก
เพราะฉะนั้นต้วนชิงหมิง… ข้าจะต้องโหดเหี้ยมกว่าเจ้าให้ได้…
ต้วนอวี้หรานใช้มือที่เลอะดึงชายเสื้อหลิวหรงเพื่อพยุงตัวขึ้นมา พร้อมกับพูดยิ้มๆ “ท่านแม่ หรานเอ๋อร์อิ่มแล้ว
ขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ”
“แม่นมหลี่ ไปส่งคุณหนูรองพักผ่อน” หลิวหรงสั่ง
เด็กสาวส่ายหน้า “ไม่ หรานเอ๋อร์จะนอนกับท่านแม่เจ้าค่ะ”
“ได้สิ แม่จะนอนเป็นเพื่อนหรานเอ๋อร์เอง” หลิวหรงตกปากรับคำอย่างรวดเร็ว
เนื่องจากข่าวการหายตัวไปของต้วนอวี้หรานต้องปิดให้มิดที่สุด คนที่รู้เรื่องมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ภายหลังจากที่ต้
วนอวี้หรานกลับมาแล้ว หลิวหรงค่อยเบาใจขึ้น นางพาต้วนอวี้หรานไปนอนพักผ่อนจนหลับใหลไปพร้อมกันอย่างรวดเร็ว
แต่สิ่งที่หลิวหรงคิดไม่ถึงก็คือ เมื่อนางหลับไปได้ไม่นานเท่าไร ต้วนอวี้หรานกลับลืมตาที่หนักอึ้งนั้นขึ้นมา
วันนี้ตอนกลางวันนางแอบหนีกลับมาได้ สำหรับนางแล้ว เวลาเพียงสองวันหนึ่งคืนที่ผ่านมา เสมือนเป็นการตก
นรกทั้งเป็น ต้วนอวี้หรานตัดสินใจแน่วแน่ รสชาติแห่งความทุกข์ทรมานครั้งนี้ ต้องให้ต้วนชิงหมิงได้ลิ้มรสและประสบ
เหมือนที่นางพบเจอทั้งหมด
ต้วนอวี้หรานพลิกตัวมองไปรอบๆ ห้องที่มืดมิด ด้วยใบหน้าซีดขาวราวกับแผ่นกระดาษ… แววตาแห่งความ
เคียดแค้นจงเกลียดจงชังปรากฏชัดขึ้นมา… ต้วนชิงหมิง! เจ้าเตรียมตัวรอรับกรรมให้ดีก็แล้วกัน!
คํ่าคืนวันนี้หลังจากที่ต้วนอวี้หรานกลับมาที่จวนต้วนแล้ว หลิวหรงได้สั่งให้แม่นมหวางออกไปทำธุระข้างนอก แต่
ผ่านไปเพียงไม่นานแม่นมหวางก็กลับมาอย่างรวดเร็วและบอกข่าวที่น่าตกใจกับหลิวหรง… จวนที่หลิวหรงมีอยู่ข้างนอก
ถูกโจรขโมยของไปหมดแล้ว!
เมื่อได้ยินว่าถูกโจรขโมยของไปหมดแล้ว หลิวหรงพลันเกิดลางสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา ส่วนแม่นมหวางก็พลอยเหงื่อ
แตกไปด้วย
จบกัน ทุกอย่างที่มีจบสิ้นกันหมดแล้ว
ของที่หลิวหรงเก็บไว้ถูกขโมยไปแล้ว นอกจากตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึงที่ไปหยิบมาก่อนแล้ว ของอย่างอื่นก็หาย
เกลี้ยงไปหมด
การถูกลอบขโมยของไปในครั้งนี้ เป็นการทำร้ายที่เจ็บแสบที่สุดสำหรับหลิวหรง
เนื่องจากจวนแห่งนั้น หลิวหรงได้ซื้อมาหลายปีแล้ว ที่นั่นเก็บสัญญาซื้อขายที่อยู่ สัญญาที่ดิน และของมีค่ามี
ราคาทั้งหมดของนาง ของเหล่านั้นเป็นของที่ได้ยักยอกมาทีละเล็กทีละน้อย นางเอามาเก็บไว้ที่ห้องลับใต้ดินของอีกจวน
เพื่อปิดบังสายตาจากผู้คน โดยจ้างให้สามีภรรยาสูงอายุคู่หนึ่งปัดกวาดเช็ดถูดูแลจวนให้สะอาดอยู่เสมอ
หลายวันมานี้ สามีภรรยาสูงอายุคู่นั้นไปเยี่ยมลูกสาวในวันตรุษจีนอีกสี่วันกว่าจะกลับมา นึกไม่ถึงว่าวันนี้เพียงแค่
วันที่สามก็เกิดเรื่องขึ้นแล้ว
ของที่หลิวหรงเก็บเอาไว้นั้นจะเอาไว้เป็นเงินติดตัวไปในวันออกเรือน ทั้งแก้วแหวนเงินทองต่างๆ รวมกันแล้วน่า
จะถึงห้าหมื่นถึงแปดหมื่นตำลึง ยิ่งไปกว่านั้นร้านค้าของที่ติงโหรวปลุกปันมากับมือ หลิวหรงก็ใช้วิธีการเล่นแร่แปรธาตุ
เอามาเป็นของนาง มีหลายร้านที่ทำเลดีและค้าขายรุ่งเรืองได้เงินเป็นกอบเป็นกำ ทุกอย่างนี้หลิวหรงเตรียมไว้ให้กับต้วน
อวี้หรานในวันข้างหน้าสำหรับออกเรือน จะได้มีสมบัติติดตัวไม่มีใครมาดูถูกดูแคลนได้ แต่บัดนี้สิ่งของทุกอย่างอันตรธาน
หายไปหมดแล้ว!
เงินทองทรัพย์สมบัติที่หลิวหรงอุตส่าห์หามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน ถึงตอนนี้กลับหายวับไปกับตา
หากไม่มีเงินทอง ทุกอย่างในชีวิตก็สูญเปล่า
หลิวหรงแข้งขาอ่อนแรงทรุดลงไปนั่งบนเก้าอี้ ไม่พูดไม่จาอะไรออกมาสักคำเดียว
ด้านแม่นมหวางทราบทันทีถึงความเสียใจที่หลิวหรงมี นางทำได้เพียงพูดปลอบเสียงแผ่วเบา “คุณหนูจะไปดูไหม
เจ้าคะ?”
หลิวหรงพยักหน้ารับ ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้น ทันใดนั้นนางคิดขึ้นมาได้ วันนี้ตอนบ่ายได้ไปที่จวนนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง
หากออกไปอีกครั้งก็เกรงว่าจะเป็นที่สังเกตได้ ทว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้หากไม่ไปดูให้เห็นกับตาก็คงไม่สามารถวางใจได้
หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดเสียงแผ่วเบา “แม่นมหวางคืนนี้ไปเฝั้าที่นั่นไว้ก่อน พรุ่งนี้เช้าข้าจะไปดู”
อีกฝั่ายรับคำสั่งแล้วเดินออกไป เหลือเพียงหลิวหรงนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องอันมืดมิด คิดสิ่งใดอยู่ก็สุดรู้
หลังจากที่ต้วนอวี้หรานกลับมาที่จวนต้วน หลิวหรงก็รีบเข้าไปตรวจดูที่มือของนางเป็นอันดับแรกว่านิ้วยังอยู่ครบ
หรือไม่ แล้วเดินดูรอบๆ ต้วนอวี้หราน จนแน่ใจว่าไม่ได้รับบาดเจ็บหรือถูกทำร้ายร่างกาย เห็นได้ชัดเจนว่าจุดประสงค์
ที่แท้จริงในการลักพาตัวต้วนอวี้หราน ไม่ได้ต้องการพาไปทำร้าย กลับเป็นต้องการได้เงินและทรัพย์สมบัติที่หลิวหรงแอบ
ซ่อนไว้ต่างหาก
เพียงแต่ของเหล่านี้ หากไม่ใช่คนในจวนต้วนจะเป็นใครไปได้ที่รู้เรื่องนี้?