การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 457 ความจริงทั้งหมด

หลิวยวนเป็นเสมือนสรวงสวรรค์ในใจและเป็นความปรารถนาที่องค์หญิงจิ่นซิ่วเพ้อฝันมาตลอดตั้งแต่แรกพบ พูด
ได้ว่าเพื่อหลิวยวนนั้น องค์หญิงจิ่นซิ่วยอมทำได้ทุกสิ่ง แม้ต้องแลกมาด้วยชีวิตก็ตาม
ส่วนหนิวไปั๋เป็นเสมือนฝันร้ายที่มาจากนรกเบื้องล่าง ทุกครั้งที่ฝันร้าย องค์หญิงจิ่นซิ่วจะเต็มไปด้วยความหวาด
กลัวที่ท่วมท้นภายในใจ แม้ว่าหนิวไปั๋ตายไปแล้ว แต่ฝันร้ายนั้นยังตามหลอกหลอนให้องค์หญิงอยู่อย่างไม่เป็นสุข
สรวงสวรรค์ กับ แดนนรก
หลิวยวน และ หนิวไปั๋
บนหน้าผากขององค์หญิงจิ่นซิ่วมีเหงื่อไหลไคลย้อยลงมาเต็มหน้า ทำให้แปั้งที่ผลัดหน้าหลุดตามออกมา องค์หญิง
จิ่นซิ่วยังคงยืนอยู่ที่เดิม พร้อมกับมีเสียงโหยหวนที่ยังคงดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับว่าได้แทรกซึมเข้ามาในความ
คิดและจิตวิญญาณส่วนลึกของนาง จนไม่เป็นอันสงบสุข
องค์หญิงจิ่นซิ่วเกิดหวาดกลัวขึ้นมาเป็นที่สุด
แต่ยิ่งนางหวาดกลัวขึ้นมามากเท่าไหร่ เสียงที่กึกก้องอยู่ก็ยิ่งดังขึ้นไปเท่านั้น เสียงนั้นเป็นเหมือนมีดแหลมที่คอย
เชือดเฉือนหัวใจของนางให้ได้รับความทุกข์ทรมาน
ในเวลานี้องค์หญิงจิ่นซิ่วเหมือนอยู่ท่ามกลางระหว่างสรวงสวรรค์กับแดนนรก หากก้าวพลาดผิดไปแม้เพียงก้าว
เดียวชีวิตอาจเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
การสู้รบกันภายในใจและความหวาดกลัวที่พรั่งพรูออกมา ทำให้องค์หญิงจิ่นซิ่วกระจิตกระใจเตลิดเปิดเปิง นาง
จึงอยากหนีออกไปจากตรงนี้ด้วยความลนลาน ทว่ากลับมีเงาดำใหญ่ยักษ์ได้เดินตามติดนางทุกฝีก้าว หากนางไม่ระแวงะ
ระวังอาจถูกเงาดำนี้กลืนกินลงไปได้
ทั้งความหวาดกลัวและความลนลานในใจขององค์หญิงจิ่นซิ่วมาถึงขีดสุดแล้ว นางจึงใช้มือขึ้นปิดหูส่ายหน้าพลาง
ตะโกนเสียงดังลั่น “ข้าชอบเจ้า ไม่ได้ชอบหนิวไปั๋แม้แต่น้อย ข้าแค่ส่งคนไปเล่นงานหนิวไปั๋เท่านั้น แต่ไม่ได้สั่งให้ปลิดชีพ
เขาแน่นอน… หลิวยวน ข้ารักเจ้าจากใจจริง!”
คนคนนั้นที่เดินใกล้เข้ามาหวังประชิดตัว ยังคงหัวเราะเสียงแหลมอย่างเลือดเย็น จนองค์หญิงจิ่นซิ่วเนื้อตัวสั่น
กลัวไปหมด
เสียงของคนคนนั้นดังขึ้นว่า “เจ้าชอบข้าใช่ไหม? เจ้าชอบที่รูปร่างหน้าตาหรือนิสัยใจคอ? เจ้าชอบข้าที่ตรงไหน
รีบบอกมาให้หมด?”
ใบหน้าคนคนนั้นกลับกลายเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาเอาการ ของหลิวยวน รูปลักษณ์ภายนอกของเขามักทำให้องค์
หญิงจิ่นซิ่วหลงหัวปักหัวปาจนไม่เป็นอันทำสิ่งใด อีกทั้งตัดสินใจแน่วแน่ว่าชีวิตนี้จะอยู่กับหลิวยวนไปตลอด
องค์หญิงจิ่นซิ่วเห็นดวงตาที่ดำขลับและเปล่งประกายเสน่ห์อันน่าลุ่มหลงของหลิวยวนออกมา จนอาจมิอาจหัก
ห้ามใจได้ “หลิวยวน ข้าชอบเจ้าเหลือเกิน ข้าชอบเจ้าจากใจจริง ชอบในความหล่อเหลา นิสัยที่อ่อนโยนและ……”
และยังมีอะไรอีกมากมายหลายเหตุผล ที่องค์หญิงจิ่นซิ่วพูดออกมาได้ไม่หมด
หลิวยวนยิ้มออกมาพร้อมกับยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าตัวเอง “เจ้าชอบใบหน้านี้ของข้าอย่างนั้นหรือ?”
องค์หญิงจิ่นซิ่วพยักหน้าตอบรับด้วยความลุ่มหลง “ใช่แล้ว ข้าชอบเจ้าเหลือเกินหลิวยวน ชอบเสียจนไม่รู้ว่าชีวิต
นี้จะชอบใครได้อีก!”
หลิวยวนเผยอยิ้มที่หวานหยาดเยิ้มออกมาที่มุมปาก ทันใดนั้นเขายื่นมือออกมา ใช้เล็บที่แหลมคมกรีดหน้าจาก
ด้านบนลงมาด้านล่าง รอยกรีดนั้นลึกเข้าไปในเนื้อลึกเสียจนเกือบถึงกระดูก จากนั้นเลือดได้ทะลักไหลออกมาตามทาง
รอยแผลยาวนั้นทันที
เลือดแดงสด ไหลทะลักอาบใบหน้าที่หล่อเหลาของหลิวยวน จนดูน่าสยองขวัญ
อ๊าย……
องค์หญิงจิ่นซิ่วกรีดร้องเสียงสูงออกมาด้วยความตกใจ “อย่าทำ……”
อย่าทำอีกเลย หากใบหน้าที่หล่อเหลานี้ของหลิวยวนเสียโฉมไป เช่นนั้นในสายตาขององค์หญิงจิ่นซิ่วก็ไม่สมควร
ที่จะรักต่อไป?
องค์หญิงจิ่นซิ่วพุ่งตัวเข้าไปคว้ามือของหลิวยวนเอาไว้ ทว่าหลิวยวนกลับรีบใช้เล็บกรีดลงไปบนหน้าที่เรียบเนียน
จนกระทั่งเลือดทะลักไหลอาบหน้าออกมาแผลหนึ่ง
เลือด! ไหลทะลักอาบหน้าและเปรอะเปือนเสื้อผ้าไปหมด ใบหน้าของหลิวยวนที่มีไหลทะลักจนมิอาจเห็นใบหน้า
ได้ชัดเจน
องค์หญิงจิ่นซิ่วเข้าไปคว้ามือหลิวยวน พลางส่ายหน้าและร้องอย่างตกใจออกมา “หลิวยวน อย่าทำ อย่าทำอีก
เลย… ข้ารักเจ้าจากใจจริง หาได้มาหลอกใช้ประโยชน์จากเจ้าไม่!”
หลิวยวนพูดตัดขึ้น “เพียงแต่ว่า องค์หญิงเป็นคนฆ่าหนิวไปั๋……”
องค์หญิงจิ่นซิ่วตกใจกับสิ่งที่หลิวยวทำจนสติไม่เต็มร้อย เมื่อนางได้ยินที่หลิวยวนถามจึงตอบทั้งนํ้าตาไปว่า “หนิว
ไปั๋บีบบังคับให้ข้าแต่งงานด้วย ฉะนั้นมันผู้นั้นต้องตายสถานเดียว มิอย่างนั้นข้าจะมารักกับหลิวยวนได้ยังไง?”
เนื่องจากองค์หญิงจิ่นซิ่วรีบวิ่งเข้ามาห้ามอย่างสุดชีวิต นางจึงไม่ทันสังเกตว่าหลิวยวนเบื้องหน้านั้น
ใช้นํ้าเสียงที่กดตํ่าลงมากและตั้งใจพูดทีละคำอย่างชัดเจน “หากเป็นเช่นนั้น องค์หญิงก็เป็นคนฆ่าหนิวไปั๋จริงสินะ
ขอรับ?”
องค์หญิงจิ่นซิ่วไม่รู้ตัวแม้สักนิดเดียวถึงเสียงที่เปลี่ยนไปขิงหลิวยวน นางยังคงร้องไห้เสียงดัง “ไม่ใช่ข้า แต่เป็น
องค์ชายใหญ่ช่วยข้าต่างหาก องค์ชายใหญ่ใช้ให้คนไปฆ่าหนิวไปั๋ โดยบอกเพียงว่าจะมิให้หนิวไปั๋มาขวางทางของพวก
เรา……”
ทางของพวกเขาก็คือ หลิวยวนและหลิวจื๋อ
เนื่องจากหลิวยวนบุตรชายของหลิวจื๋อ หากองค์หญิงจิ่นซิ่วได้เป็นภรรยาของหลิวยวน เช่นนั้นหลิวจื๋อย่อมถูกบีบ
ให้มาอยู่ฝั่ายขององค์ชายใหญ่โดยปริยาย
ฉะนั้นคนที่ขวางทางองค์หญิงจิ่นซิ่วก็คือหนิวไปั๋ รวมทั้งใครก็ตามที่ขวางการแต่งงานของหลิวยวนกับองค์หญิงจิ่น
ซิ่วจะต้องถูกกำจัดให้พ้นทาง
หลิวยวนยังคงยืนนิ่ง ถามด้วยนํ้าเสียงเย็นชาขึ้น “องค์หญิงโกหก! องค์ชายใหญ่ไม่ใช่คนแบบนั้น องค์หญิงมิควร
โยนความผิดของตัวเองทั้งหมดโยนให้องค์ชายใหญ่นะขอรับ!”
องค์หญิงจิ่นซิ่วพูดด้วยนํ้าตาได้ไหลพรากท่วมใบหน้า “เปล่าเลย ข้าไม่ได้พูดโกหก… องค์ชายใหญ่บอกข้าให้แต่ง
กับคนที่ข้ารัก ส่วนองค์ชายใหญ่ขอเพียงได้ช่วยข้าให้สมปรารถนาก็พอใจแล้วต่างหาก”
หลิวยวนหัวเราะเยาะขึ้นมา ที่ว่าช่วยให้สมปรารถนาโดยมิต้องการสิ่งใด เห็นทีคุณชายและองค์หญิงพี่น้องคู่นี้ต่าง
มีแผนการในใจกันทั้งนั้น ที่จะให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตนปรารถนา
หลิวยวนยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้เลือดไหลอาบนํ้าหน้า จนเปือนเสื้อผ้าสีขาวที่ใส่เป็นรอยเลือดซึมไปทั่ว
ทำไมหลิวยวนที่ยืนอยู่ตรงนี้กับที่อ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะเมื่อครู่เหมือนไม่ใช่คนเดียวกัน องค์หญิงจิ่นซิ่วจึงมองย้อน
หลับไปที่โต๊ะก็ไม่พบแล้ว เห็นเพียงเงาของคนที่เลือนลางพูดอย่างไร้ความรู้สึกให้นาง “เพียงแต่ กระผมจะเชื่อคำพูดของ
องค์หญิงได้อย่างไรกัน?”
ใช่แล้ว! จะเชื่อคำพูดของนางได้อย่างไร ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังโกหกอยู่ไหม
องค์หญิงจิ่นซิ่วรีบตอบกลับทันที “จริงสิ สิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริงทั้งหมด… องค์ชายใหญ่บอกรอให้หนิวไปั๋
ได้รับพระราชทานจวนจากฝั่าบาทเสียก่อน ส่วนหนิวไปั๋จะเป็นอะไรไปก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเราแล้ว หากองครักษ์ของ
องค์ชายใหญ่ฆ่าหนิวไปั๋ขึ้นจริง ก็จะโยนความผิดทั้งหมดให้กับองค์ชายสาม!”
ชิชะ! เรื่องนี้ยังเกี่ยวโยงไปถึงตัวของเหยียนหลิ่งอวี๋อยู่……
ไม่นานนํ้าเสียงของหลิวยวนเปลี่ยนไปเหมือนคนมีอายุมาก ทว่าเต็มเปียมไปด้วยความน่าเกรงขามยากจะเทียบ
หลิวยวนถามองค์หญิงจิ่นซิ่วขึ้นว่า “หากองค์ชายใหญ่มาที่นี่ คุณหนูยังกล้าพูดเหมือนแบบนี้หรือไม่?
เมื่อองค์หญิงจิ่นซิ่วได้ฟังฉับพลันตอบกลับในทันที “กล้าสิ เหตุใดจึงไม่กล้าด้วยเล่า? ขอเพียงเจ้าไปจับตัวองค
รักษ์โฮ่วขององค์ชายใหญ่มาก็พอ เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเขาเป็นคนทำ โดยใช้ควันพิษรมควันหนิวไปั๋จนสำเร็จ จากนั้นจับ
เขาโยนเข้าไปที่ห้องนอนก็สิ้นเรื่อง……”
ระหว่างที่องค์หญิงจิ่นซิ่วพูดออกมา จู่ๆ นางกลับรู้สึกแปลกพิกลขึ้นมา
เดิมทีภายในห้องมีถ่านไม้ที่จุดให้ความร้อน แต่ไม่ทราบสาเหตุอันใดกลับมอดลงลงแล้ว ภายในห้องจึงเย็นยะ
เยือกขึ้นมาเรื่อยๆ ความหนาวเหน็บได้แทรกซึมเข้าไปทุกอณูในห้อง กระทั่งองค์หญิงจิ่นซิ่วกอดอกด้วยความหนาวจนสั่น
สะเทิ้มไปทั้งตัว นางพูดด้วยปากที่สั่นงกๆ “องค์ชายใหญ่เป็นคนทำ ทั้งหมดเป็นองค์ชายใหญ่เพียงผู้เดียว เรื่องนี้ไม่
เกี่ยวข้องกับข้าสักนิดเดียว ข้าสนใจแต่เรื่องการชอบเจ้าก็เท่านั้น!”