การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 463 ใครเป็นคนวางแผน

องค์หญิงจิ่นซิ่วพออกพอใจกับทรงผมและชุดที่สวมใส่เป็นอย่างมาก นางอมยิ้มพลางยืนหมุนอยู่หน้ากระจกทอง
เหลืองไปมาอยู่หลายต่อหลายรอบ โย่วเอ๋อร์มองตามจนตาลายไปหมดแล้ว
“โย่วเอ๋อร์ ฝีมือเจ้าไม่เลวเลย!” องค์หญิงจิ่นซิ่วอมยิ้มมองตนเองในกระจก
สิ่งที่คาดคิดไม่ถึงในวันนี้มีมากมายจนแทบไม่อยากเชื่อ แต่เกิดขึ้นหลายๆ เรื่องหน่อยก็เป็นเรื่องดี
เพียงแต่โย่วเอ๋อร์ที่น่าสงสารกลับต้องชะงักไปอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากทรงผมที่นางเกล้าให้เป็นที่ถูกอกถูกใจจนองค์
หญิงออกปากชม
การที่บ่าวรับใช้ได้มีโอกาสรับใช้เจ้านายถือว่าเป็นบุญวาสนา การทำให้ดีสุดความสามารถจึงเป็นสิ่งที่ควรกระทำ
หากทำไม่ดีถือว่าเป็นความผิดใหญ่หลวง ดังนั้นโย่วเอ๋อร์เข้าใจกฎเกณฑ์นี้มาตั้งแต่ยังเป็นสาวน้อย จึงตั้งใจทำงานอย่าง
จริงจังตั้งใจ โดยไม่หวังว่าต้องได้รับคำชม ขอแค่ไม่ทำผิดพลาดก็เพียงพอแล้ว
ทว่าวันนี้เหมือนตะวันขึ้นทางทิศตะวันตก! โย่วเอ๋อร์ที่ทำผิดไม่เพียงไม่โดนลงโทษ ยังได้รับคำชมจากปากขององค์
หญิงจิ่นซิ่ว
โย่วเอ๋อร์แอบถอยหลังไปช้าๆ พร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่อธิบายไม่ถูก ความรู้สึกแบบนี้เหมือนกับว่า
องค์หญิงจิ่นซิ่วไม่ได้ตั้งใจชมนางจริง แต่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่ต่างหาก
เมื่อเสียงชมขององค์หญิงจิ่นซิ่วจบลง โย่วเอ๋อร์ก้าวหลังถอยไปครึ่งก้าวพลางตอบเสียงเบาขึ้น “การได้รับใช้องค์
หญิงถือเป็นวาสนาของบ่าวเพคะ!”
องค์หญิงจิ่นซิ่วมองกระจกทองเหลืองพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา “น่าเสียดายที่เป็นทรงผมที่เสด็จแม่ไม่ชอบใจ”
ชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนและผมที่เกล้าแบ่งเป็นมวยกลมเป็นการแต่งตัวที่องค์หญิงชอบมากที่สุด ทว่าฮองเฮา
กลับไม่ชอบเอาเสียเลย ไม่ว่าเห็นใครแต่งชุดแบบนี้ สายตาของฮองเฮาจะปรากฏความอำมหิตเหี้ยมโหดออกมาทันที
องค์หญิงจิ่นซิ่วตั้งใจแต่งตัวเช่นนี้เพื่อหวังให้ฮองเฮาได้ทราบบางเรื่องที่รู้กันเพียงสองคนโดยมิอาจบอกใครได้
แน่นอนว่าองค์หญิงจิ่นซิ่วไม่กลัวฮองเฮามาคิดบัญชีกับนาง ยิ่งไปกว่านั้น เหตุที่องค์หญิงจิ่นซิ่วใจกล้าทำเช่นนี้ขึ้น
มา คงต้องหาทางหนีทีไล่ที่ดีให้กับตัวนางเองเรียบร้อยแล้ว
หลังจากที่แต่งหน้าแต่งตาจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางหันไปโบกมือเรียกโย่วเอ๋อร์ให้เข้ามา จากนั้นถอดกำไลออก
หนึ่งชิ้นและพูดกับโย่วเอ๋อร์ “เจ้านำกำไลนี้ไปให้เสด็จแม่ บอกว่าข้าต้องการจัดงานเลี้ยงในอีกสองวันข้างหน้า…”
โย่วเอ๋อร์เดินเข้าไปรับกำไลจากมือขององค์หญิงจิ่นซิ่วอย่างระวัง ก่อนขอตัวออกไปจัดการตามคำสั่ง
ภายในห้องเวลานี้เหลือเพียงองค์หญิงจิ่นซิ่วที่กำลังส่องกระจกทองเหลืองอย่างพออกพอใจ ในสายตาพลัน
ปรากฏความชั่วร้าย… ต้วนชิงหมิง จากนี้ก็ถึงตาเจ้าแล้วสินะ!
**
ย้อนกลับมาที่จวนต้วน ต้วนอวี้หรานกำลังนั่งอยู่ในห้องและเย็บปักถักร้อยอย่างมั่วซั่ว
ต้วนอวี้หรานอายุเพียงแปดปีกว่าเท่านั้น ยังไม่ถึงอายุที่จะออกเรือนแต่งงาน แต่หากไม่เรียนรู้เรื่องการบ้าน
การเรือนแล้วล่ะก็ อีกหน่อยออกเรือนไปก็จะถูกคนดูถูกเอาได้
แต่ต้วนอวี้หรานกลับไม่กลัวคนดูถูก เพราะคนที่นางอยากแต่งงานด้วยมีเพียงไปั๋หย่วนฮ่าวเท่านั้น
ตั้งแต่ได้พานพบไปั๋หย่วนฮ่าวในคราแรก นางก็ตกลงปลงใจอยากแต่งกับเขาคนเดียว บัดนี้รอเพียงหลังวันตรุษจีน
คนตระกูลไปั๋คงเดินทางมาปรึกษาหารือเรื่องการแต่งงาน ถึงตอนนั้นต้วนอวี้หรานจะใช้เล่ห์เหลี่ยมให้ไปั๋หย่วนฮ่าวจดจำ
นางให้จงได้
เนื่องจากต้วนชิงหมิงเป็นบุตรสาวภรรยาเอก ตามหลักแล้วสามารถขึ้นเป็นฮูหยินตระกูลไปั๋ได้ ส่วนต้วนอวี้หราน
เป็นเพียงบุตรสาวลูกอนุเท่านั้น
เพื่อไม่ให้ไปั๋หย่วนฮ่าวต้องลังเลใจอีกต่อไป ต้วนอวี้หรานตัดสินใจยอมทำทุกวิถีทาง ผลักดันให้หลิวหรงขึ้นตำ
แหน่งฮูหยินตระกูลต้วนให้ได้ ถึงตอนนั้นนางก็จะไม่ใช่บุตรสาวลูกอนุ แต่เป็นบุตรสาวภรรยาเอกเทียบเท่าต้วนชิงหมิง
แล้ว
เนื่องจากสิ่งที่บุตรสาวภรรยาเอกต้องศึกษาเล่าเรียน กับสิ่งที่บุตรสาวอนุต้องเรียนไม่เหมือนกัน นางจึงอยากใช้
โอกาสนี้เรียนสิ่งที่ต้วนชิงหมิงเคยเรียนมาทั้งหมด
ส่วนเรื่องดูแลจวนและจัดการจวนนั้น ต้วนอวี้หรานไม่ค่อยถนัดและชอบเสียเท่าไร จากประสบการณ์ที่หลิวยวน
คอยพรํ่าสอนต้วนอวี้หราน อันดับแรกคือต้องได้ใจของผู้เป็นสามีมาก่อน หากได้หัวใจมาแล้วก็ไม่ต่างกับกุมทุกอย่างเอา
ไว้ในมือ
เดิมทีนางรู้สึกว่าหลิวหรงเป็นแม่ที่เก่งกาจ เพราะสามารถกดต้วนชิงหมิงให้อยู่ภายใต้ได้ แต่มาตอนนี้หลิวหรง
อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของต้วนชิงหมิงแล้ว อีกทั้งนางยังเคยเสียเปรียบต้วนชิงหมิงมาแล้วครั้งหนึ่ง
คิดๆ มาถึงจุดนี้ ต้วนอวี้หรานพลันบิดขี้เกียจ
อันที่จริงต้วนอวี้หรานเป็นคนที่ประมาณตนอยู่ นางรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของต้วนชิงหมิง แต่มีหรือที่นางจะกลัว
เพราะคนที่คอยสนับสนุนนางสามารถช่วยเล่นงานต้วนชิงหมิงได้อย่างสบาย รวมไปถึงต้วนอวี้ได้อย่างเหลือเฟือ
ต้วนอวี้หรานโยนผ้าที่กำลังปักในมือแล้วหันไปพูดเสียงเรียกบ่าวรับใช้ “เยวี่ยหวา เข้ามา”
เยวี่ยหวาเปิดม่านขึ้นมาก็พบต้วนอวี้หรานกำลังขยับลุกขึ้นยืน นางจึงรีบเข้าไปหยิบเสื้อคลุมไปห่มต้วนอวี้หราน
พลางถามขึ้นเสียงเบา “คุณหนู ด้านนอกอากาศเย็น คุณหนูต้องระวังปั่วยนะเจ้าคะ”
ต้วนอวี้หรานมองค้อนไปที่อีกฝั่าย “เจ้าอยากถามว่าข้าจะไปที่ไหนก็พูดมาตรงๆ จะพูดอ้อมค้อมไปทำไม?”
เยวี่ยหวาได้ฟังก็ตกใจขึ้นมาไม่น้อย แต่ก่อนคุณหนูของนางทั้งโอหังและเกรี้ยวกราด แต่หลังจากกลับมาจากการ
โดนจับครั้งนั้น ต้วนอวี้หรานเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
สิ่งแรกที่สังเกตได้ชัดคือต้วนอวี้หรานกลัวความมืด หากต้องอยู่ในห้องคนเดียวหรือตอนนอนหลับต้องจุดเทียน
เอาไว้เสมอ
สิ่งที่สองคือความคิดความอ่านของต้วนอวี้หรานลํ้าลึกขึ้นมาก รวมถึงมีความอดทนมากขึ้น หากเป็นแต่ก่อนที่นาง
จาพูดไม่เข้าหู ต้วนอวี้หรานคงด่าทอตบตีไปแล้ว ทว่าหลังจากกลับมา อย่างมากก็เพียงมองด้วยความไม่พอใจ แต่ไม่ลง
ไม้ลงมืออีกแล้ว ฉะนั้นบรรดาบ่าวรับใช้ในเรือนต่างรู้สึกเหมือนกันว่าการเปลี่ยนไปของคุณหนูรองเป็นสิ่งที่ดี
มีเพียงเยวี่ยหวาที่เข้าใจว่าคุณหนูรองเปลี่ยนไปในทางที่ดี แต่ว่าแววตากลับลุ่มลึกจนมิสามารถอ่านความคิดได้อีก
แล้ว แม้กระทั่งเวลายิ้มยังแฝงบางอย่างเอาไว้ ไม่ว่าอย่างไรคงมิสามารถอ่านความคิดและความรู้สึกของต้วนอวี้หรานได้
อีกแล้ว
เยวี่ยหวาที่ได้ยินต้วนอวี้หรานถามขึ้นถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ จากนั้นรีบก้มหน้าตอบเสียงอ่อย “บ่าวเป็น
ห่วงคุณหนูรองเดินออกไปไกลอาจต้องลมหนาวได้เจ้าค่ะ”
ต้วนอวี้หรานยังไล่ถามความหมายที่เยวี่ยหวาต้องการสื่อ นางทราบดีว่าบ่าวรับใช้ข้างกายนางล้วนแล้วแต่ถูกหลิว
หรงคัดสรรมาเป็นอย่างดี คอยรายงานทุกเรื่องให้กับหลิวหรงฟัง เพียงแต่นางไม่ได้สนใจ เพราะนางได้เตือนเยวี่ยหวาไป
แล้วว่าสามารถพูดได้หมดทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องความลับของนางที่ห้ามเอ่ยออกจากปากแม้แต่คำเดียว
เยวี่ยหวากลัวจนเหงื่อท่วมมือ นางถอยหลังไปสองก้าวเพื่อเปิดทางให้ ต้วนอวี้หรานรับเตาอังมือขนาดเล็กมาโดย
ไม่ชายตามองเยวี่ยหวาแม้แต่หางตา
คิดไม่ถึงว่าสถานที่ที่ต้วนอวี้หรานไปกลับเป็นเรือนของหลิวหรง นางมิได้ไปเพื่อพูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบแม่ลูก
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคืออยากรู้ว่าช่วงนี้หลิวหรงกำลังยุ่งกับเรื่องใดอยู่
เมื่อก่อนไม่ว่าเรื่องอะไรหลิวหรงไม่มีทางปิดบังต้วนอวี้หราน แต่ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไรที่หลิวหรงไม่อยากให้ต้วนอ
วี้หรานรับรู้ ทำนางรู้สึกไม่ดี ยิ่งไปกว่านั้นในความคิดของนาง เชื่อว่าไม่มีใครที่นางพึ่งพาได้เลยแม้แต่คนเดียว ฉะนั้นนาง
ต้องรู้ให้ได้ว่าหลิวหรงกำลังวางแผนคิดทำสิ่งใดอยู่
เยวี่ยหวาเดินตามอยู่ห่างๆ ตั้งแต่ต้วนอวี้หรานก้าวออกจากประตูเรือน เยวี่ยหวาพลันรู้สึกใจคอไม่ดีทันทีที่ได้เห็น
ทางเข้าเรือนของหลิวหรง