การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 494 ใส่ร้ายปั้ายสี

นางกำนัลผู้นั้นได้ฟังความโกรธก็ยิ่งทวีความรุนแรง นางยกมือขึ้นชี้ไปที่ต้วนอวี้หราน พลางตะคอกอย่างเกรี้ยว
กราด “เจ้า……เจ้ากำลังพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน? องค์หญิงของพวกเราจะไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องยศของเสื้อผ้าชุดนี้เชียวหรือ……
เจ้าไปขโมยชุดนี้จากในตำหนักมาใส่แน่ๆ ยังกล้ามาใส่ร้ายองค์หญิงจิ่นซิ่วของพวกเราอีก? ต้วนอวี้หราน เจ้าไม่อยากให้
ตัวเองอายุยืนใช่ไหม?”
ฮองเฮาเพิ่งถามนางกำนัลข้างกายองค์หญิงจิ่นซิ่วแท้ๆ ว่าได้ช่วยต้วนอวี้หรานเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดนี้หรือเปล่า แต่อีก
ฝั่ายกลับยืนกรานว่าไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเลย อีกทั้งตอนนี้องค์หญิงก็พบแขกอยู่หน้าลานตำหนัก ไม่ได้มีใครทำชุด
เปียก
เดิมทีนี่คือเรื่องที่มีหลักฐานชัดเจน แต่ตอนนี้ต้วนอวี้หรานยังกล้าพูดซี้ซั้วผลักความผิดของตัวเองไปให้องค์หญิง
จิ่นซิ่ว แบบนี้ไม่เท่ากับเพิ่มปัญหายุ่งยากใจให้ฮองเฮาหรอกหรือ จะให้ช่วยองค์หญิงจิ่นซิ่วบิดเบือนความจริงได้อย่างนั้น
หรือ? เดิมทีนางกำนัลคนนี้คือนางกำนัลข้างกายฮองเฮาอยู่แล้ว แล้วฮองเฮาก็เป็นมารดาขององค์หญิงจิ่นซิ่ว ถ้าเรื่องนี้
แพร่ออกไป ก็จะเสียหน้ากันทั้งวังรวมทั้งฮองเฮาด้วย ดังนั้นเมื่อต้วนอวี้หรานแก้ตัวอย่างมั่นอกมั่นใจอย่างนี้ จะไม่ให้นาง
กำนัลโมโหได้อย่างไร?
เมื่อต้วนอวี้หรานได้ยินคำพูดของนางกำนัลคนนั้น แล้วนึกเชื่อมโยงไปถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้อีก ในที่สุด
นางก็นึกออกแล้ว ว่าบางทีเรื่องนี้อาจจะเป็นอุบายห่วงสัมพันธ์ตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนนี้นางก็อยู่ในกับดักนี้ ไม่มีทาง
ปลีกตัวออกไปได้แล้ว
ชั่วพริบตานั้น ต้วนอวี้หรานรู้สึกผิดหวังท้อใจราวกับหัวใจกลายเป็นขี้เถ้า
ที่แท้ องค์หญิงจิ่นซิ่วก็หลอกนางหรือ ถ้าไม่ใช่เพราะอย่างนี้ ก็คงไม่ตั้งใจให้นางสวมชุดหรูหราสวยงามซึ่งมีเพียง
คนระดับกุ้ยเหรินเท่านั้นที่ใส่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะอย่างนี้ องค์หญิงจิ่นซิ่วจะใจดีกับบุตรสาวคนหนึ่งขนาดนี้ได้อย่างไร…เช่น
นั้น การใส่ร้ายปั้ายสีโดยเจตนาจะเริ่มตั้งแต่ตอนนั้น? หรือว่าบางที องค์หญิงจิ่นซิ่วอาจไม่เคยคิดจะให้นางรอดชีวิตออก
จากวังนี้ไปเลยก็ได้!
แต่ที่นี่คือพระราชวัง ถ้าจะพูดให้ชัดเจนก็คือถิ่นขององค์หญิงจิ่นซิ่ว ตอนนี้ต้วนอวี้หรานที่ตกหลุมพรางอีกครั้งค้น
พบอย่างสิ้นหวังแล้วว่า ถ้านางหาพยานคนอื่นไม่เจอ ก็คงยากจะหนีให้พ้นโทษตายแล้วจริงๆ
ทันใดนั้นก็เข้าใจถึงสถานการณ์ลำบากของตัวเองแล้ว นํ้าตาของต้วนอวี้หรานไหลพรากออกมา นางร้องไห้
โวยวายเสียงดังอย่างไม่สนใจ “ฮองเฮาโปรดตัดสินเรื่องนี้อย่างใสสะอาด องค์หญิงจิ่นซิ่วให้คนมาช่วยเปลี่ยนชุดนี้ให้
หม่อมฉันเป็นเรื่องจริงเพคะ หม่อมฉันเข้าวังเป็นครั้งแรก จะรู้ได้อย่างไรเพคะว่ายศของเสื้อผ้าชุดนี้มีอะไรไม่เหมาะสม?”
ทว่าหาได้มีใครฟังนางไม่ ยังพูดไม่ทันจบประโยคนางกำนัลสองคนก็เข้ามาฉุดกระชากต้วนอวี้หรานไปข้างหน้า
ก่อนโยนนางไว้ตรงหน้าฮองเฮาแล้ว
พอมองชุดกระโปรงบนตัวต้วนอวี้หรานอีกครั้ง ก็พบว่ามีรอยเปรอะเปือนแล้ว ผมที่นางเพิ่งหวีได้ไม่นานก็ยุ่งเหยิง
แล้วเช่นกัน เครื่องประทินโฉมบนใบหน้าก็เลอะแล้ว เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ สภาพของนางสะบักสะบอมขึ้นแล้วอีกสิบ
ส่วน
ในเวลาสั้นๆ แค่ครึ่งวัน ต้วนอวี้หรานถูกประกาศให้รับโทษโบยให้ตายถึงสองครั้งสองคราแล้ว สิ่งนี้ทำให้ต้วนอวี้
หรานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัววังที่ลํ้าลึกแห่งนี้มากขึ้นไปอีกขั้น ความปรารถนาในการรอดชีวิตครอบงำจิตใจของนาง
อย่างถึงขีดสุด นางลุกขึ้นมาอย่างไม่สนใจอะไร กล่าววิงวอนสตรีที่สวมชุดหงส์ตรงหน้า
“ฮองเฮาโปรดตัดสินอย่างใสสะอาดเพคะ หม่อมฉันจะหาชุดของกุ้ยเหรินเจอได้อย่างไร? องค์หญิงจิ่นซิ่วให้คนนำ
มาเปลี่ยนให้หม่อมฉันจริงๆ เพคะ”
พูดไปได้แค่ครึ่งเดียว ต้วนอวี้หรานก็ชะงักไป
เพราะต้วนอวี้หรานพลันนึกขึ้นได้ ว่าไม่กี่วันมานี้องค์หญิงจิ่นซิ่วให้คนมาเชิญนางไปร่วมงานเลี้ยง ในตอนนั้นนาง
กำนัลที่ได้รับคำสั่งให้มาเชิญได้บอกต้วนอวี้หรานเอาไว้อย่างน่าเชื่อถือว่า องค์หญิงจิ่นซิ่วชื่นชมนาง หวังว่านางจะเข้าร่วม
งานเลี้ยงอย่างตรงเวลา แต่ท้ายที่สุดพิรุธก็ปรากฏ ตอนที่นางถูกองค์หญิงอวี้หลัวใส่ร้าย ตัวการริเริ่มอย่างองค์หญิงจิ่นซิ่
วกลับมายืนกรานปฏิเสธอย่างไม่อ้อมค้อม และเพื่อที่จะแสดงให้เห็นว่าตัวเองพูดจริง องค์หญิงจิ่นซิ่วถึงขั้นทำโทษ
ประหารนางกำนัลที่ไปเชิญนางที่จวนสกุลต้วนด้วย เช่นนั้น ครั้งนี้เล่า……ต้วนอวี้หรานเอ๋ย
นางตัวสั่นระริกอย่างควบคุมไม่อยู่ จู่ๆ ก็มีลางสังหรณ์บางอย่าง หรือวันนี้คือวันตายของนาง!
เมื่อไม่ได้ยินต้วนอวี้หรานพูดอะไรอีก ฮองเฮาก็กล่าวอย่างเนิบนาบ นํ้าเสียงของนางทั้งสง่างามทั้งไพเราะ เผย
ความน่าเกรงขามและความเยือกเย็นของผู้ที่ใช้ชีวิตอย่างมีเกียรติมั่งคั่งมาเป็นเวลายาวนาน ทำให้คนฟังเกิดความรู้สึก
หวั่นเกรงในฉับพลัน
“ฟังจากที่เจ้าพูด เจ้ากำลังจะบอกว่าจิ่นซิ่วเป็นคนให้เจ้าสวมชุดนี้อย่างนั้นหรือ?”
เด็กสาวก็ร้องไห้โฮออกมาราวกับเจอเส้นฟางเส้นสุดท้ายมาช่วยชีวิต “ทูลฮองเฮา หม่อมฉันเข้าวังมาครั้งแรก
เพคะ พระราชวังกว้างใหญ่เช่นนี้ ต่อให้มีความตั้งใจ แต่ก็ไร้ความสามารถที่จะตามหาชุดของบรรดาพระสนมเจออยู่ดี
เพคะ ยิ่งไปกว่านั้น หม่อมฉันมิบังอาจโกหกพระองค์อยู่แล้ว องค์หญิงจิ่นซิ่วให้คนนำมาเปลี่ยนให้หม่อมฉันจริงๆ
เพคะ……”
ต้วนอวี้หรานร้องไห้ระบายทุกข์ไปพลางเงยหน้าไปพลาง ที่จริงนางอยากจะใช้สีหน้าน้อยใจในความไม่เป็นธรรม
เพื่อขอความเห็นใจจากอีกฝั่าย แต่เมื่อมองไปทางไหนก็พบแต่สายตาดูถูกดูแคลน คำพูดทั้งหมดของนางก็แทบจะจุกอก
พูดไม่ออกสักคำอีกแล้ว
ต้นไม้ที่เคยเขียวขจีถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาว ศาลาโออ่างดงามไม่ใกล้ไม่ไกลเบื้องหน้า ดูราวกับมีม่านผืนใหญ่
ขวางกั้น สตรีที่ดูสุภาพเยือกเย็นสูงส่งกำลังนั่งสง่าอยู่ในนั้น
ดูจากท่าทางของนาง คงจะอายุราวๆ สามสิบ ดวงตาหงส์ คิ้วเรียวยาว ดวงหน้างามลํ้าเลิศดุจเทพธิดา เผยความ
สูงศักดิ์และความสง่างามของผู้ที่ใช้ชีวิตอย่างรํ่ารวยมีเกียรติมานาน ตรงมุมที่ต้วนอวี้หรานมองไป ทำให้เห็นเค้าโครงของ
นางได้สะดวกพอดี พบว่าเป็นใบหน้าด้านข้างที่สมบูรณ์แบบไร้ที่เปรียบ
เมื่อดูมงกุฎบนศีรษะของสตรีผู้นั้น พบว่าสวมมงกุฎหงส์ เป็นแบบฉบับของมงกุฎหกมังกรสามหงส์ แสดงฐานะ
อันสูงส่งของฮองเฮา
มังกรที่อยู่บนมงกุฎหงส์เป็นลวดทองดัด หงส์เฟิงหวงทำจากขนนกกระเต็น ใต้ปากมังกรห้อยไข่มุก ประดับ
ประดาด้วยอัญมณี ขับให้มังกรดูยิ่งใหญ่ ด้านบนเป็นหงส์กางปีก เมื่อพิศระหว่างหงส์กับมังกรอีกครั้ง ก็ยิ่งเต็มไปด้วย
ไข่มุกและอัญมณีละลานตา ดูเรืองอำนาจบารมีและมีเกียรติ สะดุดตาทั้งยังสูงส่งขนาดนี้ แค่มองไปก็ทำให้คนตาลายแล้ว
เมื่อดูเครื่องหน้าของสตรีท่านนั้นอีกครั้ง ก็คล้ายคลึงกับองค์หญิงจิ่นซิ่วอยู่ถึงเจ็ดส่วน ไม่ต้องบอกก็รู้ ว่าท่านนี้ก็
คือมารดาแท้ๆ ขององค์หญิงจิ่นซิ่ว ฮองเฮาแห่งแคว้น เป็นฮองเฮาของราชวงศ์นี้
ฮองเฮาสวมชุดกระโปรงยาวสีเหลืองสว่าง ปักลายหงส์ทองเก้าตัว ประณีตงดงามราวกับมีชีวิต แสดงความ
ภูมิฐานทั้งยังสง่างามหรูหราเป็นพิเศษ
ตอนนี้ดวงตาหงส์ของสตรีผู้นี้กำลังเหลือบลง นางปรายตามองต้วนอวี้หรานด้วยสีหน้าเย็นชา เพียงแค่แวบเดียว
พลังอำนาจที่ทำให้คนรู้สึกกดดันก็ถาโถมเข้ามาปะทะหน้า จนต้วนอวี้หรานรู้สึกหายใจไม่คล่อง
ดวงตางามทั้งคู่ของฮองเฮาฉายแววเย็นชาเล็กน้อย นางหลุบตามองถ้วยนํ้าชาในมือ พลางกล่าวด้วยสีหน้าไม่หยี่ห
ระ “ต้วนอวี้หรานสินะ…เจ้ากำลังบอกว่า จิ่นซิ่วจงใจให้เจ้าสวมใส่ชุดของกุ้ยเหรินเพื่อใส่ร้ายเจ้า อย่างนั้นสินะ……”
นํ้าเสียงของฮองเฮาฟังดูปกติ ธรรมดาเสียจนละม้ายลูกคนข้างบ้านซนแล้วไปก่อเรื่อง แล้วผู้ใหญ่บ้านนั้นก็กล่าว
อย่างไม่ใส่ใจว่า ถ้าเป็นความผิดของเขา ก็ตีก้นสั่งสอนเขาเถอะ
ในตอนนี้ต้วนอวี้หรานไม่กล้าพูดซี้ซั้วอีกแล้ว
ต้วนอวี้หรานที่หัวช้ามาตั้งแต่ไหนแต่ไร ครั้งนี้สมองกลับกระจ่างสว่างชัดอย่างน่าอัศจรรย์ องค์หญิงจิ่นซิ่วคนนี้
สามารถสละชีวิตนางกำนัลหนึ่งคนได้ในชั่วพลิกฝั่ามือ ถึงขั้นสามารถไม่สนใจความเป็นความตายของหยางซือฉี เรียกได้
ว่าโหดเหี้ยมอำมหิต เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน เช่นนั้น ในฐานะมารดาของนาง ผู้สูงศักดิ์ที่สามารถเป็นฮองเฮาของแคว้น
ได้ กลอุบายจะไม่เหนือชั้นกว่านี้หรอกหรือ? อาจถึงขั้นกินคนไม่คายกระดูกเลยกระมัง? ส่วนต้วนอวี้หรานในตอนนี้ ก็
กำลังอยู่ต่อหน้ามารดาคนหนึ่ง กำลังดิ้นรนกล่าวถึงความผิดของลูกสาวอีกฝั่ายอย่างสุดชีวิต ต่อให้ต้วนอวี้หรานจะใช้นิ้ว
เท้าคิด แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ในใจฮองเฮามีรสชาติอย่างไรกันแน่
นางเคยได้ยินมาก่อน ว่าคนในวังล้วนซ่อนมีดไว้ใต้รอยยิ้ม ไม่มีใครธรรมดาสักคน ส่วนนางก็ไม่ทันระวังไปยั่วโมโห
คนที่น่ากลัวที่สุดในนี้สินะ?
นึกถึงตรงนี้ ในใจต้วนอวี้หรานก็ร้องอย่างขื่นขมไม่หยุด แต่ต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้ฮองเฮาเชื่อคำพูดของตน
และไม่สงสัยว่าตนกำลังทำลายองค์หญิงจิ่นซิ่วล่ะ? ต้วนอวี้หรานก้มหน้า กล่าวเสียงตํ่าอย่างระมัดระวังว่า “ทูลฮองเฮา
หม่อมฉันไม่ทันระวังจนทำชุดเปียก เป็นเพราะอากาศหนาวเหน็บ องค์หญิงสงสารหม่อมฉัน ก็เลยให้นางกำนัลข้างกาย
พาหม่อมฉันไปเปลี่ยนชุดและแต่งหน้าทำผมใหม่เพคะ ชุดที่นางกำนัลคนนั้นช่วยเปลี่ยนให้หม่อมฉัน ก็คือชุดที่อยู่บนตัว
หม่อมฉันเพคะ”
ต้วนอวี้หรานคิดไปเองว่าใช้ถ้อยคำอย่างระมัดระวังมากแล้ว หลังจากพูดจบ นางก็ยังมองฮองเฮาอย่างระแวด
ระวังแวบหนึ่ง อยากจะรู้ว่าคำพูดของตัวเองได้ทิ้งความรู้สึกที่ไม่ดีอะไรเอาไว้ให้ฮองเฮาผู้สูงส่งผู้ไร้ที่เปรียบท่านนี้หรือไม่