การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 514 ภาพในความฝัน

ส่วนเรื่องอื่นนั้นไม่ใช่สิ่งที่หลิวหรงจะควบคุมได้ แต่ในจวนต้วนแห่งนี้ที่มีนางดูแลจัดการมาหลายปี รวมกับ
แผนการที่เตรียมไว้เล่นงานตู้ชิงหรวนโดยเฉพาะ คราวนี้ ตู้ชิงหรวนไม่มีทางกลับเข้ามาในจวนต้วนได้แน่นอน
ขอเพียงตู้ชิงหรวนไม่ได้เข้ามาอยู่ในจวนต้วน นั่นหมายถึงตู้ชิงหรวนกับต้วนเจิ้งก็จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน สุดท้ายคนที่
กุมอำนาจในจวนต้วนตลอดไปก็คือนางนั่นเอง
หลิวหรงกัดฟันกรอดๆ พร้อมก้าวเดินอย่างนวยนาด นางผินหน้าเงยมองหิมะนํ้าแข็งที่กำลังเริ่มหลอมละลายไป
ทางห้องอ่านหนังสือ จากใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใสกลับบูดเบี้ยวไปถนัดตา
ตู้ชิงหรวน… อย่าคิดนะว่า เจ้ากลับมาแล้ว ทุกอย่างจะกลับไปเป็นของเจ้าดังเดิม
ข้าจะบอกเจ้าเอาไว้เป็นบุญแล้วกัน ในจวนต้วนแห่งนี้ สิ่งของทุกอย่างและต้วนเจิ้งทั้งคน ล้วนเป็นของข้าแต่เพียง
ผู้เดียว ฉะนั้นอย่าได้คิดจะแย่งชิงเสียให้เหนื่อยเลย
ทางด้านต้วนอวี้หราน ในเวลานี้นางกำลังนอนฝันอยู่
ความฝันนี้ดูยาวนานเหมือนหลายร้อยหลายพันปี ต้วนอวี้หรานยังคงอยู่ในฝันและได้พบบางสิ่งที่นางไม่เคยได้พบ
มาก่อน รวมไปถึงเรื่องราวต่างๆ มากมายผุดขึ้นทั้งเรื่องที่เคย ไม่เคยทำและเรื่องที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน ในฝัน
ครั้งนี้ ต้วนอวี้หรานเห็นตัวนางกำลังทรมานต้วนชิงหมิงตามอำเภอใจ
ในชั่วพริบตาระหว่างกำลังฝันอยู่นั้น ต้วนอวี้หรานกลับรู้สึกนี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นสิ่งที่นางอยากทำกับต้วนชิงห
มิงมากที่สุดในชีวิต
ในฝันนั้น ต้วนอวี้หรานฝันเห็นต้วนชิงหมิงสวมชุดแต่งงานสีแดงสดและดูสง่างามมิน้อย ที่จวนหนิงอีนไปั๋เปิด
ประตูใหญ่ต้อนรับ ต้วนชิงหมิงก้าวเดินข้ามธรณีประตูเข้าไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม ด้านหลังมีต้วนอวี้หรานเดินตามเข้ามา
ด้วยความไม่พอใจ
ส่วนไปั๋หย่วนฮ่าวได้สวมชุดแต่งงานสีแดงสด เดินควงคู่ไปกับต้วนชิงหมิง เขาก้มหน้ามองหน้าเจ้าสาวด้วยความ
รักใคร่… ไม่สิ! ต้องเป็นเพราะต้วนอวี้หรานที่ยืนอยู่ข้างหลังต่างหาก ที่ทำให้ไปั๋หย่วนฮ่าวยิ้มอย่างมีความสุข
ต้วนอวี้หรานที่สวมชุดสีแดงในฐานะเพื่อนเจ้าสาว ได้เดินตามหลังต้วนชิงหมิงงกๆ พร้อมกับความรู้สึกที่ไม่ยินดี
ไม่ยินยอมจนเกิดความชิงชังท่วมท้นขึ้นมา
ภายในใจของนางกำลังกรีดร้องด้วยความทุกข์ทรมาน… ทำไม ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีงาม ล้วนตกเป็นของต้วน
ชิงหมิงทุกอย่าง ส่วนนางเป็นลูกสาวอนุถึงไม่ได้รับสิ่งดีๆ แบบนี้บ้าง ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ผู้ชายที่นางแอบรักแอบชอบมา
ตั้งแต่เด็ก ยังถูกต้วนชิงหมิงแย่งไปครองอีก
เนื่องจากฐานะที่แตกต่างกัน ดังนั้นทุกสิ่งอย่างที่ดี ถูกกำหนดมาให้บุตรสาวภรรยาเอกก่อนเสมอ ไม่ว่าจะเป็น
สินสอดทองหมั้น หรือแม้แต่รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ ต้วนอวี้หรานก็ไม่เคยได้มี
ในใจของต้วนอวี้หรานเดือดดาลเป็นที่สุด จนอยากเข้าไปตบหน้าที่ยิ้มอย่างเสแสร้งนั้น นางเดือดดาลจนอยาก
เข้าไปดึงตัวต้วนชิงหมิงให้กระเด็นไป แล้วส่งตัวนางเองเข้าไปสวมจับมือกับไปั๋หย่วนฮ่าวแทน
ต้วนอวี้หรานใฝั่ฝันมาโดยตลอด ที่ตรงนั้นต้องเป็นของนางเท่านั้น
ระหว่างที่ต้วนอวี้หรานเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ สายตาได้สอดประสานกับไปั๋หย่วนฮ่าว ทันใดนั้น ต้วนอวี้หราน
เข้าใจความหมายที่ส่งมาจากสายตาของเขา ตีความได้ว่า… หรานเอ๋อร์ อย่าร้อนใจไป ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นของเจ้าทั้ง
สิ้น
สีหน้าและแววตาที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน ราวกับเป็นการกระตุ้นความปรารถนาของต้วนอวี้หรานให้เต็มเปียม
ขอเพียงต้วนอวี้หรานไม่ทันระวังหัวใจ ย่อมตกลงมาสู่วังวนแห่งแรงปรารถนา จนมิอาจถอนตัวกลับขึ้นมาได้ ถึงแม้ต้วนอ
วี้หรานรู้ทั้งรู้ว่ายากจะถอนตัว แต่นางกลับยินยอมพร้อมใจถลำลึกลงไปด้วยความยินดี
หลังจากนั้น ต้วนอวี้หรานกลับหัวเราะอย่างชั่วร้าย และสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อคิดถึงต้วนชิงหมิง… ชิ ชะ!
ชิงหมิง เจ้าคงไม่รู้สิน่ะ ว่าชายที่เจ้ารักนักรักหนา ในใจของเขามีข้าแต่เพียงผู้เดียว ไม่ได้มีเข้าแม้แต่น้อย!
ด้วยใจที่เปียมล้นด้วยความเดือดดาล มือทั้งสองข้างของต้วนอวี้หรานจึงสั่นสะเทิ้ม นางก้าวข้ามเท้าข้างหน้า แต่
กลับสะดุดธรณีประตูจนเกือบกลิ้งเกลือกลงไปที่พื้น
โชคดีที่ต้วนอวี้หรานไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่รู้สึกมึนหัวนิดหน่อยเท่านั้น จู่ๆ เบื้องหน้ามีภาพตัวนางอีกคนปรากฏ
ขึ้นมา
ภาพนั้นเป็นตัวนางที่ใส่เสื้อผ้าหรูหราประดับด้วยไข่มุกและอัญมณีมากมาย ที่สำคัญนางอยู่ในอ้อมอกของไปั๋
หย่วนฮ่าว พลางก้มหน้าพูดคุยกระหนุงกระหนิงอย่างมีความสุข
ส่วนต้วนชิงหมิงที่เป็นภรรยาเอก กำลังนั่งโต๊ะคิดบัญชีร้านค้าอย่างจริงจังตั้งใจ
เมื่อเสียงลูกคิดที่ดีดคำนวณไปมาเข้าไปยังหูต้วนอวี้หราน ภาพที่ปรากฏขึ้นมานั้น เป็นตอนที่นางเติบโตเป็นผู้ใหญ่
เดินจับมือไปั๋หย่วนฮ่าวอย่างสำราญใจ… ต้วนชิงหมิงเอ๋ย ที่เจ้ายอมลำบากลำบน ทำงานตรากตรำขนาดนี้ เจ้าไม่รู้หรอก
หรือว่าทำไปเพื่อใคร?
ทันใดนั้น ข้างหูได้มีเสียงที่ลากยาวดังขึ้น “หรานเอ๋อร์ของพี่ เจ้าคิดหรือว่า พี่อยากแต่งกับต้วนชิงหมิงที่หน้าตา
อัปลักษณ์เช่นนั้น……ช่างน่าขัน ช่างน่าขันสิ้นดี เจ้าไม่รู้เลยหรือ เรื่องทั้งหมดที่พี่ทำไปก็เพราะเจ้า…
เจ้าลองคิดดู พี่สาวของเจ้าเป็นภรรยาเอก นางย่อมดูแลจัดการจวนทั้งหมด มีสินสอดทองหมั้นอู้ฟูั่ เจ้าจะให้นาง
ได้ใจไปก่อนสองปี รอให้นางช่วยพวกเราจัดการปัญหาอุปสรรคที่เจอให้เรียบร้อยเสียก่อน พวกเราค่อยจัดการนางให้พ้น
ทาง เจ้าว่าสินสอดทองหมั้นเหล่านั้น สุดท้ายจะเป็นของใครกัน…
เจ้าลองคิดดูอีกหน่อยแล้วกัน หากอี๋เหนียงของเจ้าได้ให้กำเนิดบุตรชายอีกคน ตำแหน่งภรรยาเอกจวนต้วนย่อม
ไม่ไกลเกินเอื้อม ถึงตอนนั้น พี่กับอี๋เหนียงจะร่วมมือกัน ยกให้เจ้าเป็นบุตรสาวภรรยาเอก และเปลี่ยนสินสอดทองหมั้น
เหล่านั้นเป็นชื่อของเจ้า ถึงวันนั้นคงไม่มีใครที่กล้าดูถูกดูแคลนเจ้าได้อีก!”
ต้วนอวี้หรานหัวเราะเยาะในความฝันอย่างเป็นสุขเหลือเกิน… ช่างเป็นแผนการที่ลํ้าลึกและแยบยลที่สุด!
ต้วนอวี้เชื่อว่าชายที่นางหลงรักมาโดยตลอด จะเปลี่ยนใจไปรักพี่สาวของนาง และรักทรัพย์สินเงินทองได้อย่างไร
กัน
เมื่อก่อนต้วนอวี้หรานคิดมาตลอด ว่าต้วนชิงหมิงกดหัวนาง และคอยขัดขวางความสุขที่ควรเป็นของนางมาตลอด
แต่ว่าต้วนอวี้หรานคาดไม่ถึง ชายที่นางสุดแสนจะหลงใหล ไม่ได้รักต้วนชิงหมิงแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นกำลังปูทาง
วางแผนช่วยเหลือนางอยู่
ความปลามปลื้มใจได้ฟูฟั่องในหัวใจของต้วนอวี้หราน… หึ หึ! ต้วนชิงหมิง เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าติดค้างข้า
เจ้าจะต้องชดใช้ข้ามา……
ภาพในความฝันของต้วนอวี้หราน ได้ตัดเป็นภาพต้วนชิงหมิง ที่กำลังนอนร้องโอดครวญเสียงดังลั่นไปทั่ว
บรรดาหมอตำแยที่ทำคลอดต่างยกถาดนํ้าอุ่นวิ่งเข้าวิ่งออก ผลัดกันเปลี่ยนผ้าซับเลือดอย่างไม่หยุดหย่อน ใบหน้า
ของหมอตำแยต่างเต็มไปด้วยความรีบร้อน ดีแฝงไปด้วยความสุข ราวกับในจวนกำลังจะมีเรื่องมงคลเกิดขึ้นมาในอีกไม่
ช้า
ถูกต้องแล้ว… ในจวนไปั๋แห่งนี้ ต้วนชิงหมิงที่เป็นภรรยาเอก กำลังจะให้กำเนิดลูกในครรภ์ ดังนั้น ทุกคนในจวน
ต่างรอคอยกันใจจดใจจ่อ
ส่วนต้วนอวี้หรานเอาแต่เดินกลับไปกลับมาที่เรือนของนาง พร้อมกับภาวนาอย่าได้เป็นบุตรชาย อย่าได้เป็นบุตร
ชายเด็ดขาด……
เพราะว่าหากต้วนชิงหมิงให้กำเนิดบุตรชาย เช่นนั้น ตำแหน่งภรรยาเอกและลูกชายภรรยาเอก ก็จะยากต่อการ
สั่นคลอนเพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่าตัว
ทันใดนั้น ประตูได้ถูกไปั๋หย่วนฮ่าวผลักออกจนเสียงดัง “ปึง” เขาวิ่งไปสวมกอดต้วนอวี้หราน พูดอย่างรีบร้อน
“ของนั่น เจ้าใช้หรือยัง? เจ้าได้ใช้ของนั่นหรือยัง?”
ต้วนอวี้หรานรู้สึกตกใจจนหน้าซีดในทันที จนต้องถอยผงะ “ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง” ไปสองสามก้าว แล้วใช้มือยันขอบโต๊ะให้
ตัวไม่ล้มลง
ในใจของต้วนอวี้หรานรู้สึกหวาดกลัวเป็นที่สุด กลัวจนเอาแต่ส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่นานนักนางพูดกระอักกระอ่วน
ออกมา “ข้าใช้ของสิ่งนั้นได้ ข้าใช้มันไปแล้ว… แต่ทำไมนางถึงไม่เป็นอะไรเลย?”
ระหว่างที่ต้วนชิงหมิงตั้งครรภ์อยู่นั้น ต้วนอวี้หรานได้ใช้ชะมดก็แล้ว ใช้หญ้าฝรั่นก็แล้ว ทว่าลูกในครรภ์ของนาง
ดวงแข็งจนสามารถรอดมาได้
ไปั๋หย่วนฮ่าวกำหมัดทั้งสองข้าง ด้วยความโมโหถึงขีดสุดจนตัวสั่นไปหมด จากนั้นเขาใช้หมัดทุบลงไปบนโต๊ะ
พร้อมกับพูดอย่างชัดเจนทุกคำว่า “ครั้งนี้ ถือว่านางโชคดีไป!”